fbpx

Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda)

Prze­ka­za­li­śmy ca­łą nie­zbęd­ną kwo­tę 78 000,00 zł na bu­do­wę trze­cie­go bu­dyn­ku szko­ły w Ki­rud­du w Ugan­dzie. Mu­ro­wa­na szko­ła za­stą­pi­ła drew­nia­ną dwu­izbo­wą szo­pę oraz po­bli­skie drze­wa, słu­żą­ce uczniom ja­ko schro­nie­nie przed słoń­cem.

W re­gio­nie Ugan­dy, po­ło­żo­nym nad je­zio­rem Wik­to­rii, głów­nym źró­dłem do­cho­dów jest ry­bo­łów­stwo. Ro­dzi­ny mi­gru­ją w po­szu­ki­wa­niu no­wych ło­wisk. Nie sprzy­ja to sta­bi­li­za­cji, wie­le dzie­ci wsku­tek te­go opusz­cza szko­ły. Funk­cjo­nu­je 28 szkół pod­sta­wo­wych, w któ­rych uczy się pra­wie 13 ty­się­cy dzie­ci. Tam iść do szko­ły czę­sto ozna­cza usiąść pod drze­wem, gdzie być mo­że od­bę­dą się lek­cje. Ucznio­wie w cza­sie dnia prze­miesz­cza­ją się wraz z cie­niem drze­wa, a wraz z na­dej­ściem desz­czu prze­ry­wa­ją na­ukę.

Prze­lud­nie­nie, tym­cza­so­wość i bez­ro­bo­cie stwo­rzy­ły slum­sy. W któ­rych sze­rzą się cho­ro­by, w tym AIDS, na któ­re za­pa­da­ją rów­nież nie­let­ni. Pro­sty­tu­cja i bę­dą­ce jej kon­se­kwen­cją cią­że są roz­po­wszech­nio­ne wśród na­sto­la­tek. Na­wet 10-let­nie dziew­czyn­ki, wal­cząc o prze­trwa­nie, współ­ży­ją za pie­nią­dze. Lub są bar­dzo wcze­śnie wy­da­wa­ne są mąż — przez ro­dzi­ców w za­mian za drob­ne pre­zen­ty.

Złe wa­run­ki, złe wy­ni­ki

Edu­ka­cja jest je­dy­ną szan­są na prze­rwa­nie krę­gu bie­dy i uwie­rze­nie w swo­ją przy­szłość, któ­ra nie mu­si tak wy­glą­dać. Dzie­ci w szko­le, wraz z wie­dzą, mo­gą otrzy­mać na­dzie­ję na to, że ich ży­cie mo­że być in­ne. Na­dzie­ję na god­ne ży­cie. Nie­ste­ty, edu­ka­cja w re­gio­nie jest sła­ba. Szko­ły są prze­peł­nio­ne, bra­ku­je na­uczy­cie­li: w re­gio­nie na 600‑1000 uczniów przy­pa­da 3–4 na­uczy­cie­li. W nie­któ­rych szko­łach za książ­kę słu­ży zie­mia a za dłu­go­pis pa­tyk. Bra­ku­je przy­bo­rów szkol­nych, ła­wek czy krze­seł a dzie­ci sie­dzą na ka­mie­niach czy ce­głach. Wie­le dzie­ci nie jest w sta­nie zdać eg­za­mi­nu, koń­czą­ce­go szko­łę pod­sta­wo­wą – a to jest jed­no­znacz­ne z koń­cem edu­ka­cji.

Eks­per­ci wska­zu­ją, że w po­nad dwóch ty­sią­cach prze­ba­da­nych szkół 92% dzie­ci, uczą­cych się w kla­sie trze­ciej nie by­ło na­wet w sta­nie prze­czy­tać tek­stu w ję­zy­ku an­giel­skim prze­zna­czo­ne­go dla kla­sy ni­żej. Dzie­ci z szó­stych klas nie ro­zu­mia­ły za­dań prze­zna­czo­nych dla klas trze­cich. Tyl­ko kil­ka­na­ście pro­cent uczniów klas siód­mych ro­zu­mia­ło an­giel­skie tek­sty dla klas dru­gich. Dzie­ci opusz­cza­ją szko­łę, nie umie­jąc czy­tać, pi­sać ani li­czyć. By­wa, że na­uczy­cie­le sto­su­ją ka­ry cie­le­sne, za­stra­sza­jąc dzie­ci i znie­chę­ca­jąc je na ca­łe ży­cie do sys­te­mu edu­ka­cji.

Zdję­cia uka­zu­ją bu­do­wę trze­cie­go bu­dyn­ku szko­ły w dru­giej po­ło­wie 2018 ro­ku.

Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda)

Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda)

Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda)

Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda)

Print Friendly, PDF & Email