Jest in­te­li­gent­ny, cho­ciaż mó­wi mu się bar­dzo trud­no. Nie mo­że też cho­dzić, ani sam jeść. Ma nie­sko­or­dy­no­wa­ne ru­chy i skur­cze spa­stycz­ne. Je­go ma­ma pra­co­wa­ła ja­ko kel­ner­ka w ba­rze od go­dzi­ny 21 do 3 ra­no, by w cią­gu dnia zaj­mo­wać się sy­nem. Ja­kiś czas te­mu pol­skie mi­sjo­nar­ki po­mo­gły ma­mie Ga­bi­na otwo­rzyć sa­lo­nik fry­zjer­ski. Tam ko­bie­ta mo­że pra­co­wać i rów­no­cze­śnie opie­ko­wać się chłop­cem. Ga­bin cho­dzi do szko­ły. To je­dy­ny ośro­dek w Lo­mé, gdzie dzie­ci z po­ra­że­niem mó­zgo­wym mo­gą zo­stać przy­ję­te. A w ca­łym To­go jest ich tyl­ko czte­ry. To nie jest zwy­kła szko­ła, ale ośro­dek re­ha­bi­li­ta­cyj­ny, gdzie dzie­ci mo­gą prze­by­wać ze swy­mi ró­wie­śni­ka­mi. Jest otwar­ty od 8 ra­no do 15 po po­łu­dniu. Co­dzien­nie trze­ba dzie­ci przy­wieźć i ode­brać po po­łu­dniu. Ga­bin miesz­ka da­le­ko od ośrod­ka, oko­ło 12 km, trans­port jest dro­gi – 1 200 F CFA (2 eu­ro) dzien­nie. Mie­sięcz­nie za­ra­bia się tu oko­ło 50 eu­ro. Ga­bin był za­wo­żo­ny przez ma­mę wy­na­ję­tą tak­sów­ką mo­to­cy­klo­wą. Chło­pak je­chał na ple­cach ma­my, sie­dzą­cej na miej­scu pa­sa­że­ra. Ze wzglę­du na kosz­ty ma­ma mu­sia­ła cze­kać na nie­go w cza­sie za­jęć. Sy­tu­acja się po­pra­wi­ła, gdy Ga­bin i je­go ma­ma do­sta­li mo­tor.

Fot.: Ju­sty­na Chudzio