Le­olid Ra­be­sa­ha­la w dzie­ciń­stwie pra­co­wał w nie­le­gal­nych ko­pal­niach ka­mie­ni pół­sz­la­chet­nych. W wie­ku 15 lat prze­żył po­żar swo­jej wsi, co po­zba­wi­ło go do­mu i szko­ły. Po­sta­no­wił da­lej się uczyć. Po dwu­dnio­wej wę­drów­ce – pie­szo, bez je­dze­nia, wo­dy czy bu­tów — do­tarł do szko­ły i zdo­był wy­kształ­ce­nie. Zo­stał tech­ni­kiem la­bo­ra­to­ryj­nym. Oże­nił się i ma dwój­kę dzieci.

Dziś pra­cu­je w ufun­do­wa­nym przez nas Szpi­ta­lu Pol­skim w Mam­pi­ko­ny. Jest dum­ny ze swo­jej pra­cy. „To jest je­den z naj­więk­szych szpi­ta­li w kra­ju” – mó­wi Le­olid. Do­da­je: „Szpi­tal ma la­bo­ra­to­rium, gdzie pa­cjen­ci są przyj­mo­wa­ni na ba­da­nia bio­che­micz­ne, mi­kro­bio­lo­gicz­ne i se­ro­lo­gicz­ne. Na ba­da­nia na ma­la­rię czy gruź­li­cę już nie trze­ba je­chać 200 km do Ma­ha­jan­gi, bo moż­na je zro­bić na miejscu”.

Je­go hi­sto­rię opo­wia­da film „Na­praw­dę da­le­ko”, kó­ry moż­na za dar­mo obej­rzeć tu­taj.