Lu­cian­ne by­ła jed­ną z pierw­szych, któ­ra wzię­ła udział w pro­duk­cji my­dła w Mon­go­um­ba. Te­raz po­ma­ga in­nym ko­bie­tom, gdy któ­raś po­trze­bu­je pie­nię­dzy na szko­łę czy je­dze­nie dla dzie­ci. Prze­szko­li­ła już kil­ka ko­biet. Pra­wie wszyst­kie pa­nie, któ­re za­czę­ły pro­du­ko­wać i sprze­da­wać my­dło, z pierw­sze­go za­rob­ku po­szły z dzieć­mi do le­ka­rza. Kon­sul­ta­cja w lo­kal­nym ośrod­ku jest bar­dzo ta­nia: 200 fran­ków (od­po­wied­nik trzech sprze­da­nych my­deł), ale i tak ma­tek nie by­ło na to stać. Ko­bie­ty z pro­jek­tu to Pig­mej­ki. To naj­uboż­sza lud­ność kra­ju. Miesz­ka­ją w obo­zo­wi­skach w la­sach. Ży­ją w głów­nej mie­rze z te­go, co da­je na­tu­ra. Bar­dzo czę­sto są źle trak­to­wa­ni. Za ewen­tu­al­ną pra­cę w po­lu są opła­ca­ni szcząt­ko­wo lub w ogó­le, pra­cu­jąc je­dy­nie za wy­ży­wie­nie. Spo­łecz­ność Pig­me­jów nie ma prak­tycz­nie żad­nych pieniędzy.