Lu­dzie na Ma­da­ga­ska­rze są nie­wy­obra­żal­nie ubo­dzy. Dzie­ci nie ma­ją, co jeść i umie­ra­ją z gło­du. Ma­my pa­cjen­tów do­ro­słych wa­żą­cych 37 kg czy pół­rocz­ne dzie­ci wa­żą­ce 3 kg.

Czy głód nas wciąż porusza?

Gło­du­ją­ce dzie­ci w Afry­ce to wy­świech­ta­ne zda­nie. Kto z nas nie sły­szał od ro­dzi­ców: „Zjedz choć mię­so, nie mar­nuj, bo dzie­ci w Afry­ce gło­du­ją”. Aby przy­wró­cić so­bie wa­gę tych słów, mu­si­my się dziś do­brze zastanowić.

Mo­że ob­ra­zo­wy bę­dzie in­ny przy­kład. Ostat­nio do na­sze­go współ­pra­cow­ni­ka w 50-ty­sięcz­nej miej­sco­wo­ści Mam­pi­ko­ny (cen­trum na­szej po­mo­cy na pół­no­cy wy­spy) przy­szło pi­smo z lo­kal­ne­go są­du, ostem­plo­wa­ne dwo­ma urzę­do­wy­mi pie­czę­cia­mi, z proś­bą o uży­cze­nie są­do­wi na dwa dni… pa­ry no­ży­czek. Ska­la bie­dy w tym kra­ju jest dla nas nie do po­my­śle­nia. Naj­tań­sze no­życz­ki na Al­le­gro kosz­tu­ją 2 zł 48 gro­szy. Trud­no so­bie wy­obra­zić ja­ki­kol­wiek pol­ski urząd, któ­re­go nie by­ło­by na to stać.

Jak to działa?

Od wie­lu lat na­sza po­moc na Ma­da­ga­ska­rze obej­mu­je co­dzien­ne po­sił­ki dla dzie­ci w sto­łów­kach przy szko­łach w Mam­pi­ko­ny i An­di­lam­be, An­don­go­na (łącz­nie 600 uczniów), in­ter­na­tach, do­mach dziec­ka. Z mo­bil­nych sto­łó­wek do­ży­wia­my dzie­ci uli­cy w An­ta­na­na­ry­wie oraz dzie­ci pra­cu­ją­ce m.in. na wy­sy­pi­skach. Dzie­ci otrzy­mu­ją ta­lerz na wła­sność i mo­gą z nie­go ko­rzy­stać co­dzien­nie. Znaj­du­je się na nim naj­czę­ściej ka­wa­łek kur­cza­ka, fa­so­la, ryż i sos z wa­rzy­wa­mi. To peł­no­war­to­ścio­wy i sy­ty posiłek.