W Bu­kan­ga nad Je­zio­rem Wik­to­rii czte­ry lo­kal­ne sio­stry oraz Po­lka, sio­stra Rut, pro­wa­dzą Cen­trum Sa­ma­ry­tań­skie. Cen­trum obej­mu­je dom, w któ­rym ży­ją sie­ro­ty oraz ośro­dek zdro­wia i po­ko­je dla cho­rych. Ideą sie­ro­ciń­ca by­ło, by dzie­ci mo­gły żyć jak w ro­dzi­nie. Pod­opiecz­ni i opie­kun­ki miesz­ka­ją w jed­nym do­mu, ra­zem go­tu­ją i sprzą­ta­ją. Nie­ste­ty, wsku­tek trud­no­ści w zdo­by­ciu je­dze­nia Cen­trum nie mo­że przy­jąć ko­lej­nych dzieci.

Kuch­nia z trzech kamieni

To bar­dzo bied­na wieś. Lu­dzie są tu w więk­szo­ści ry­ba­ka­mi. Ko­bie­ty zbie­ra­ją ga­łę­zie i sprze­da­ją je na opał. Je się tyl­ko raz na dzień, bo na wię­cej nie star­cza: ku­ku­ry­dzę czy zie­le­ni­nę ty­pu szpi­nak z uga­li, czy­li kul­ka­mi ro­bio­ny­mi z mą­ki. Raz na czas je się ma­lut­kie ryb­ki, pie­czo­ne w ca­ło­ści. Głów czy ogon­ków nikt nie od­kła­da, je się wszystko.

Do­my nie są mu­ro­wa­ne, ale le­pio­ne z gli­ny i po­kry­te strze­chą. W środ­ku pu­sto: kle­pi­sko i ma­ty do spa­nia, zro­bio­ne ze sło­my. Ze­wnętrz­na kuch­nia skła­da się z trzech kamieni.

Nie stać nas na go­to­wa­nie wody

Do go­to­wa­nia no­si się wo­dę z je­zio­ra. Ko­bie­ty i dzie­ci przy­no­szą ją w wia­drach na gło­wie, idąc po 2–3 km w jed­ną stro­nę. W je­zio­rze się też my­je i ko­rzy­sta­ją z nie­go zwie­rzę­ta. Przez to jest wie­le cho­rób oraz du­żo ryb wy­mie­ra. Trud­no jest ry­ba­kom zło­wić wy­star­cza­ją­co du­żo. Ni­ko­go nie stać na go­to­wa­nie wo­dy, bo opa­łu star­cza tyl­ko na przy­go­to­wa­nie posiłków.

10 km do szkoły

Szko­ła? Je­śli dziec­ko ma szczę­ście. Wie­le dzie­ci nie cho­dzi do szko­ły, al­bo idzie za póź­no. Mu­szą pra­co­wać, by by­ło co jeść. Te dzie­ci, któ­re się uczą, idą na­wet 10 km. Wy­cho­dzą ra­no, o 5 lub 6, gdy jest ciem­no i idą do szko­ły same.