Prze­ka­za­li­śmy 35 280 eu­ro na bu­do­wę 6 km dro­gi w Tigraju. 

„When so­me­one gets sick he­re, we pray first, be­cau­se we know the ho­spi­tal is too far to sa­ve them.”

To pro­ste zda­nie od­da­je co­dzien­ność miesz­kań­ców wschod­nie­go Ti­gra­ju – rze­czy­wi­stość, w któ­rej od­izo­lo­wa­nie sta­je się za­gro­że­niem dla ży­cia. Wio­ski po­ło­żo­ne są wy­so­ko na kli­fach, oko­ło 20 ki­lo­me­trów od mia­sta Adi­grat. Nie pro­wa­dzi do nich żad­na dro­ga; do­stęp do pod­sta­wo­wej opie­ki me­dycz­nej, edu­ka­cji czy han­dlu jest nie­mal cał­ko­wi­cie od­cię­ty. Dla wie­lu lu­dzi cho­ro­ba ozna­cza ko­niecz­ność wie­lo­go­dzin­nej wę­drów­ki po stro­mych zbo­czach, czę­sto za­koń­czo­nej zbyt późno.

W 2015 ro­ku roz­po­czę­to bu­do­wę 21-ki­lo­me­tro­wej dro­gi, któ­ra po raz pierw­szy w hi­sto­rii mia­ła po­łą­czyć te od­osob­nio­ne wio­ski ze świa­tem ze­wnętrz­nym. Pro­jekt za­kła­dał m.in. wy­ko­na­nie czte­rech cha­rak­te­ry­stycz­nych za­krę­tów ty­pu ha­ir­pin turns, po­pro­wa­dzo­nych wzdłuż stro­mych zbo­czy. Dro­ga mia­ła umoż­li­wić swo­bod­ny trans­port to­wa­rów, do­stęp do usług me­dycz­nych i edu­ka­cji, a tak­że stwo­rzyć pod­sta­wy lo­kal­nej nie­za­leż­no­ści ekonomicznej.

Jed­nak wraz z wy­bu­chem woj­ny w Ti­gra­ju w la­tach 2020–2021 pra­ce zo­sta­ły wstrzy­ma­ne. Kon­flikt jesz­cze bar­dziej po­głę­bił izo­la­cję miesz­kań­ców, ogra­ni­cza­jąc moż­li­wość do­star­cze­nia po­mo­cy hu­ma­ni­tar­nej i cał­ko­wi­cie blo­ku­jąc dal­sze pra­ce rozwojowe.

Do­koń­cze­nie dro­gi to nie tyl­ko in­we­sty­cja in­fra­struk­tu­ral­na – to re­al­na zmia­na ja­ko­ści ży­cia. Jej be­ne­fi­cjen­ta­mi bę­dą ca­łe lo­kal­ne spo­łecz­no­ści: ko­bie­ty w cią­ży, któ­re dziś mu­szą scho­dzić z gór w po­szu­ki­wa­niu po­mo­cy; dzie­ci, dla któ­rych szko­ła sta­nie się osią­gal­na; star­sze oso­by po­trze­bu­ją­ce le­cze­nia; a tak­że far­me­rzy, któ­rzy dzię­ki dro­dze bę­dą mo­gli trans­por­to­wać swo­je pro­duk­ty na rynek.