Sprze­da­ła wszyst­ko, by się leczyć

Ra­fa­mi bez­czyn­nie sie­dzi na po­bo­czu dro­gi. Ma 67 lat. Dwa la­ta te­mu za­cho­ro­wa­ła na gruź­li­cę. To by­ło przed otwar­ciem na­sze-go szpi­ta­la. Ból w klat­ce pier­sio­wej, ka­szel, dusz­no­ści, bó­le mię­śni. „Z cza­sem by­ło tyl­ko go­rzej – wspo­mi­na ko­bie­ta. – Nie mia­łam już si­ły wsta­wać z łóż­ka”. Pró­bo­wa­ła się le­czyć. Bez skut­ku. W koń­cu sprze­da­ła po­ło­wę po­la, by po­je­chać do Ma­ha­jan­gi i tam się le­czyć. Uda­ło się i otrzy­ma­ła leczenie.

Ra­fa­mi już nie pra­cu­je. Kie­dyś by­ła rol­nicz­ką – upra­wia­ła ryż, ma­niok, ce­bu­lę. Dziś już nie ma wła­snej zie­mi. Dru­gą po­ło­wę zie­mi sprze­da­ła, że­by ra­to­wać cór­kę, któ­ra mia­ła kom­pli­ka­cje w cią­ży. Ich po­dróż do szpi­ta­la trwa­ła dzie­sięć go­dzin. Le­d­wo zdążyli.

Dziś utrzy­mu­je ją cór­ka. To ona da­je jej je­dze­nie. – Gdy­bym tyl­ko wcze­śniej do­sta­ła le­cze­nie, dziś mo­gła­bym pra­co­wać i nie być cię­ża­rem dla cór­ki – mó­wi Rafami.