Le­kar­ki z na­sze­go wy­jaz­du me­dycz­ne­go (Kia­ba­ka­ri, Tan­za­nia) opo­wia­da­ły, jak pew­ne­go dnia ra­no po przyj­ściu do przy­chod­ni za­sta­ły ko­bie­tę kil­ka go­dzin po po­ro­dzie bliź­nia­ków. Zgło­si­ła się z po­wo­du krwa­wie­nia. Dziew­czyn­ka nie mia­ła pro­ble­mów.  Chło­piec był zim­ny, bez krą­że­nia, are­ak­tyw­ny. Wa­ga po­ka­za­ła 1300 g. Ol­brzy­mie pro­ble­my z pod­kłu­ciem do­żyl­nym. Le­kar­ki po­da­ły chłop­cu pły­ny i w związ­ku z po­dej­rze­niem uogól­nio­ne­go za­ka­że­nia – an­ty­bio­ty­ki. Ożył.

Nie dał ra­dy ssać.  Na szczę­ście by­ło mle­ko z Pol­ski. Uda­ło się mu podać.

Na­stą­pi­ła ogrom­na po­pra­wa – a wszyst­ko to w wa­run­kach bez in­ku­ba­to­ra, bez ba­dań, bez pomp in­fu­zyj­nych czy mo­ni­to­ra. Dzie­ci w ta­kim sta­nie tu­taj w tych wa­run­kach umie­ra­ją.  Ich stan jest uzna­wa­ny za bez­na­dziej­ny. Miej­sco­wy per­so­nel me­dycz­ny był w szo­ku, że ta­kie dziec­ko moż­na uratować.