Konferencja prasowa – Misja medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki w Kiabakari, Tanzania, 2–15 listopada 2023 r.

Uczest­ni­cy konferencji:

Li­dia Sto­py­ra — spe­cja­list­ka cho­rób za­kaź­nych, spe­cja­li­sta pe­dia­trii, pra­cu­je w Szpi­ta­lu Spe­cja­li­stycz­nym im. Ste­fa­na Że­rom­skie­go w Kra­ko­wie, uczest­nicz­ka mi­sji me­dycz­nych Pol­skiej Fun­da­cji dla Afry­ki 2018, 2019 na Madagaskarze

Woj­ciech Zię­ba – pre­zes Pol­skiej Fun­da­cji dla Afryki

Kon­takt: Ma­te­usz Gur­biel, tel. 12 357 65 26, fundacja@pomocafryce.pl

1. Ce­le mi­sji medycznej

Mi­sja od­bę­dzie się w przy­chod­ni Bles­sed Pier Gior­gio Fras­sa­ti Di­spen­sa­ry w Kia­ba­ka­ri w Tan­za­nii za­chod­niej (nie­da­le­ko Je­zio­ra Wik­to­rii) w dniach 2–15 li­sto­pa­da 2023 r.

Są trzy ce­le misji:

• Le­czyć
• Edu­ko­wać personel
• Edu­ko­wać pacjentów.

„Pię­cio­oso­bo­wą eki­pą me­dycz­ną je­dzie­my do Kia­ba­ka­ri w Tan­za­nii, aby po­ma­gać dzie­ciom, aby po­ma­gać do­ro­słym – głów­nie z cho­ro­ba­mi za­kaź­ny­mi – mó­wi dr Li­dia Sto­py­ra. — To one są naj­częst­szą przy­czy­ną śmier­ci w każ­dej gru­pie wie­ko­wej, ale szcze­gól­nie wśród dzie­ci. Są to cho­ro­by, któ­re po­tra­fi­my leczyć.

Na­to­miast w Tan­za­nii brak do­stę­pu do po­mo­cy me­dycz­nej i do czy­stej wo­dy, cięż­kie wa­run­ki ży­cia, głód, nie­do­ży­wie­nie, nie­do­bo­ry wi­ta­min po­wo­du­ją, że pa­cjen­ci bar­dzo cięż­ko cho­ru­ją na cho­ro­by za­kaź­ne. To jest kraj, w któ­rym umie­ra­ją ko­bie­ty przy po­ro­dzie, umie­ra­ją no­wo­rod­ki. Dla­te­go je­dzie­my eki­pą pe­dia­trów, za­kaź­ni­ków, gi­ne­ko­lo­gów, aby pomagać.

Po­za tym bę­dzie­my rów­nież uczyć: miej­sco­wych pie­lę­gnia­rzy, fel­cze­rów, po­łoż­ne, cza­sem też lekarzy.

Bę­dzie­my rów­nież edu­ko­wać pa­cjen­tów. Naj­częst­szą przy­czy­ną śmier­ci ma­łych dzie­ci są bie­gun­ki za­kaź­ne. Więc bę­dzie­my uczyć, że pod­sta­wo­wą po­mo­cą dla pa­cjen­ta z bie­gun­ką za­kaź­ną jest na­wad­nia­nie. Bę­dzie­my uczyć, jak na­wad­niać. Bę­dzie­my mó­wić, ja­kie są ob­ja­wy za­gra­ża­ją­ce ży­ciu i kie­dy pa­cjent bez­względ­nie już wy­ma­ga po­mo­cy medycznej”.

1. Sy­tu­acja w Kia­ba­ka­ri, Tanzania

Ogrom­na więk­szość miesz­kań­ców tej ma­łej miej­sco­wo­ści na pół­no­cy Tan­za­nii po­zna­ła, co zna­czy nie mieć co jeść. 

Lu­dzie ży­ją tu z ro­li, upra­wia­nej mo­ty­ką. Plo­ny ści­na się ma­cze­tą lub ko­są, nie­wie­le więk­szą od na­sze­go sier­pa. Z pól plo­ny zwo­zi się ro­we­ra­mi czy mo­to­ra­mi. Tyl­ko naj­bo­gat­szych stać na przy­czep­kę. Sy­tu­acja zmu­sza do te­go, by dzie­ci pra­co­wa­ły na ro­li. Wie­le zdol­nych dzie­ci nie cho­dzi do szko­ły, bo mu­szą pra­co­wać. Już na star­cie tra­cą szan­se na god­ne życie.

W re­gio­nie Ma­ra 80 proc. lu­dzi ży­je z rol­nic­twa. W re­gio­nie po­ra desz­czo­wa jest bar­dzo krót­ka, a jak się jej nie zdą­ży wy­ko­rzy­stać, przy­cho­dzi głód. Nie­do­ży­wio­nych jest jed­na trze­cia dzie­ci po­ni­żej 5. ro­ku ży­cia w ska­li kra­ju, a na pro­win­cji du­żo wię­cej. Wie­le dzie­ci do szko­ły czy przed­szko­la przy­cho­dzi bez śnia­da­nia, a w do­mu czę­sto je­dzą nie­re­gu­lar­nie. Ze wzglę­du na pa­nu­ją­cą bie­dę ro­dzi­ce nie je­den raz sta­ją przed dy­le­ma­tem: czy ku­pić le­ki dla cho­re­go dziec­ka, czy je­dze­nie dla po­zo­sta­łych człon­ków ro­dzi­ny. Dwie trze­cie Tan­zań­czy­ków ży­je po­ni­żej pro­gu. Spe­cja­li­ści od Glo­bal­ne­go Wskaź­ni­ka Gło­du za­li­cza­ją sy­tu­ację w Tan­za­nii do „alar­mu­ją­cej”.

Mo­ni­ca Tho­bias za­ra­bia tłu­cze­niem ka­mie­nia na sprze­daż. Dzien­nie jest w sta­nie utłuc 10 wia­der. Za ta­ką dniów­kę za­ro­bi 8 zł. 80 gro­szy za wia­dro (dwa zło­te kosz­tu­je ma­ła wo­da bu­tel­ko­wa­na, któ­rej nikt tu nie pi­je, bo ni­ko­go na nią nie stać). „Wi­dzisz te wszyst­kie szra­my? To od tłu­cze­nia ka­mie­nia na żwir – mó­wi. – A tu po od­pry­skach skał. A tu­taj po tym, jak się wy­wró­ci­łam z wia­dra­mi, któ­re nio­słam z gó­ry do do­mu. Tu prze­bi­łam ko­rze­niem no­gę, gdy szłam w gó­ry, szu­ka­jąc od­po­wied­nie­go ma­te­ria­łu na żwir”. W oko­li­cy nie ma in­nej pra­cy dla tej sa­mot­nej, nie­mło­dej już matki.

Pro­win­cja Tan­za­nii to in­ny ob­raz niż z fol­de­rów re­kla­mo­wych wy­cie­czek na Zan­zi­bar czy pod  Ki­li­man­dża­ro. Tu­ry­ści tu, 1000 km w głąb lą­du, nie tra­fia­ją. To naj­uboż­szy re­gion kra­ju. Nie ma  żad­ne­go prze­my­słu, oprócz ry­bo­łów­stwa i kil­ku ko­palń zło­ta, któ­re nie słu­żą lu­dziom — tyl­ko tym, co to zło­to wy­ko­pu­ją. Tu po­ło­wa dzie­ci nie cho­dzi do szko­ły.

Waż­ne też, ja­ka jest szko­ła. Edu­ka­cja pań­stwo­wa w Tan­za­nii jest na bar­dzo sła­bym po­zio­mie. Kla­sy są prze­peł­nio­ne. Śred­nia kra­jo­wa: 193 dzie­ci w kla­sie. W tym ro­ku szkol­nym do jed­nej z klas za­pi­sa­no 500 dzie­ci. A na­uczy­ciel je­den. Cza­sem on sam jest tyl­ko po pod­sta­wów­ce, naj­wy­żej po ma­tu­rze. Nie dzi­wi więc, że nie­któ­re dzie­ci po 7 la­tach na­uki nie po­tra­fią się pod­pi­sać. Nikt nie spraw­dza, czy cho­dzą do szko­ły. Kla­sy nie ma­ją prą­du, ła­wek, przy­bo­rów. W Tan­za­nii anal­fa­be­tyzm obej­mu­je 37% ko­biet i 22% mężczyzn.

Dziew­czyn­ki czę­sto nie są po­sy­ła­ne do szko­ły, bo fi­nan­se ro­dzi­ny po­zwa­la­ją co naj­wy­żej na na­ukę jed­ne go dziec­ka. Zwy­kle jest to syn. Więk­szość ko­biet w Kia­ba­ka­ri nie ma żad­ne­go za­trud­nie­nia. Każ­da zna­ła przy­naj­mniej jed­ną, któ­ra zmar­ła przy porodzie.

Je­ni­pher Ber­nard do kli­ni­ki Bles­sed Gior­gio Fras­sa­ti w Kia­ba­ka­ri przy­szła za­szcze­pić dziec­ko. Pierw­sze z trój­ki dzie­ci uro­dzi­ła jesz­cze w do­mu. – Tu ko­bie­ty ro­dzą w do­mach, każ­da z nas zna hi­sto­rię mat­ki, któ­ra zmar­ła przy po­ro­dzie – mó­wi Jenipher.

1. Po­przed­nie mi­sje me­dycz­ne Pol­skiej Fun­da­cji dla Afryki

2017 — Sang­me­lin, Ka­me­run (wspar­cie mi­sji kra­kow­skich lekarzy)

• 12 le­ka­rzy: 4 chi­rur­gów, 2 ane­ste­zjo­lo­gów, 2 pe­dia­trów, 1 chi­rurg dzie­cię­cy, 2 oku­li­stów, dermatolog,
• 90 za­bie­gów ope­ra­cyj­nych, w tym zo­sta­ło zo­pe­ro­wa­nych 16 dzieci,
• 1560 po­rad le­kar­skich oku­li­stycz­nych, pe­dia­trycz­nych, der­ma­to­lo­gicz­nych i chi­rur­gicz­nych a tak­że po­rad rehabilitacyjnych.

2018 – szpi­tal w Ant­si­ra­be na Madagaskarze

• po­nad 60 za­bie­gów chi­rur­gicz­nych (prze­pu­kli­ny, gu­zy, ata­ki wy­rost­ka ro­bacz­ko­we­go, tar­czy­ce, pod­ci­na­nie ję­zycz­ka u no­wo­rod­ków, am­pu­ta­cje kończyn),
• po­nad 470 kon­sul­ta­cji pe­dia­trycz­nych z le­cze­niem (go­rącz­ka, bie­gun­ki, za­pa­le­nia płuc, od­wod­nie­nie, gry­pa, nie­do­ży­wie­nie, za­ro­ba­cze­nie, upo­śle­dze­nie fi­zycz­ne i umy­sło­we, pa­dacz­ka, sep­sa, grzy­bi­ce skór­ne), kil­ka­na­ście ma­łych dzie­ci przy­ję­tych na oddział
• fi­zjo­te­ra­pie – za­ję­cia ru­cho­we i re­ha­bi­li­ta­cja dzie­ci oraz dorosłych.

2019 – Mam­pi­ko­ny, Madagaskar

Czte­rech le­ka­rzy, po­nad 3 ty­sią­ce zba­da­nych pa­cjen­tów, set­ki wy­da­nych le­ków i ty­siąc do­bra­nych oku­la­rów. Spe­cja­li­ści z Kra­ko­wa i Byd­gosz­czy wró­ci­li do Pol­ski po dwóch ty­go­dniach in­ten­syw­nej pra­cy na mi­sji. W Mam­pi­ko­ny, na pół­no­cy Ma­da­ga­ska­ru, spo­tka­li się mię­dzy in­ny­mi z wie­lo­ma przy­pad­ka­mi ma­la­rii, gruź­li­cy i bilharcjozy.

Do po­bra­nia pa­kiet tek­stów i zdjęć: misja2023

Do po­bra­nia ma­te­riał wi­deo w wy­so­kiej roz­dziel­czo­ści: misja2023