Prze­ka­za­li­śmy 12 400 eu­ro na roz­bu­do­wę sie­ro­ciń­ca Cen­tre d’Accueil po­ur En­fants Or­phe­lins et Aban­don­nes w Ka­tu­ba-Lum­ba­shi w Re­pu­bli­ce De­mo­kra­tycz­nej Kon­ga. Sie­ro­ci­niec zo­sta­nie roz­bu­do­wa­ny o jed­no­pię­tro­wy bu­dy­nek. Za tę kwo­tę sfi­nan­so­wa­ne zo­sta­nie m.in.: 20 okien, 15 drzwi, 30 blach na dach, ma­lo­wa­nie, to­a­le­ty, umy­wal­nie, rury.

Sto­wa­rzy­sze­nie pro­wa­dzą­ce pla­ców­kę za­czę­ło pra­ce w la­tach 90. ub. wie­ku po I woj­nie kon­gij­skiej. Po­wo­jen­ne wa­run­ki i cią­gle re­be­lie spra­wi­ły, że wie­le ko­biet pa­dło ofia­rą gwał­tu, w wy­ni­ku któ­rych uro­dzi­ły się dzie­ci. Ko­lej­nym pro­ble­mem, któ­ry cen­trum sta­ra się roz­wią­zać to opie­ka nad dzieć­mi uli­cy. Pla­ców­ka kła­dzie na­cisk na edu­ka­cję. Po 22 la­tach cen­trum mo­że po­chwa­lić się osią­gnię­cia­mi swo­ich pierw­szych wy­cho­wan­ków. Z pierw­szej gru­py dzie­ci przy­ję­tych do sie­ro­ciń­ca: 2 chłop­ców ukoń­czy­ło stu­dia pe­da­go­gicz­ne, 3 – me­dycz­ne, jed­na z dziew­cząt tak­że ukoń­czy­ła me­dy­cy­nę, 6 – szko­łę pie­lę­gniar­ską, 2 chłop­ców po­szło do se­mi­na­rium, 2 dziew­czy­ny ukoń­czy­ły kur­sy kro­ju i uszy­cia, 6 dzie­ci skoń­czy­ło szko­łę średnią.

Wo­bec pla­nów roz­wo­ju ośrod­ka a tak­że pro­ble­mów, z ja­ki­mi się on ak­tu­al­nie bo­ry­ka (brak pral­ni, ma­łe po­ko­je, brak wen­ty­la­cji) po­wsta­ła po­trze­ba roz­bu­do­wy centrum.