Prze­ka­za­li­śmy do Ma­gan­zo 19 ty­się­cy zło­tych na pom­pę so­la­ro­wą. W tej miej­sco­wo­ści od 2016 ro­ku funk­cjo­nu­ją: szpi­tal, przed­szko­le i ja­dal­nia ze świe­tli­cą dla naj­uboż­szych dzie­ci (te ostat­nie współ­fi­nan­so­wa­ne przez na­szą Fun­da­cję). Pro­jekt obej­mu­je za­in­sta­lo­wa­nie pom­py so­la­ro­wej, pa­ne­li so­la­ro­wych, pod­łą­cze­nie elek­trycz­ne a tak­że pod­łą­cze­nie się do stud­ni głębinowej.

Pom­pa bę­dzie słu­żyć dla no­wo po­wsta­łe­go sa­du owo­co­we­go dla 100 dzie­ci ze świe­tli­cy, aby mo­gły do­sta­wać wi­ta­mi­ny w po­sta­ci owo­ców. Oprócz cie­płych po­sił­ków za­pew­nia­ny jest tu dzie­ciom do­stęp do edu­ka­cji. Dzie­ci są sie­ro­ta­mi, pół­sie­ro­ta­mi lub po­cho­dzą z ro­dzin dysfunkcyjnych.

Ma­gan­zo le­ży 200 km na po­łu­dnie od je­zio­ra Wik­to­ria. Więk­szość miesz­kań­ców na­le­ży do ple­mie­nia Su­ku­ma, zaj­mu­ją­ce­go się głów­nie rol­nic­twem oraz ho­dow­lą by­dła. Te­re­ny są ma­ło uro­dzaj­ne, dla­te­go do je­dy­nych plo­nów na­le­ży ku­ku­ry­dza, fa­so­la, rza­dziej ryż. Głów­nym po­sił­kiem jest uga­li – go­to­wa­na bez so­li mą­ka ku­ku­ry­dzia­na oraz fa­so­la, su­szo­ne ryb­ki da­gaa lub li­ście mchi­cha. Po­wszech­ny jest nie­do­bór żyw­no­ści, spo­wo­do­wa­ny czę­stą suszą.

Więk­szość lu­dzi spo­ży­wa je­den lub dwa po­sił­ki dzien­nie. Śnia­da­nie sta­no­wi ka­sza z mą­ki ku­ku­ry­dzia­nej, słod­kie ziem­nia­ki lub ma­niok. Wie­le ro­dzin bo­ry­ka się z pro­ble­mem gło­du lub nie­do­ży­wie­nia. Oczy­wi­ście naj­bar­dziej cier­pią dzie­ci, któ­re nie­rzad­ko kła­dą się spać bez żad­ne­go po­sił­ku. Po­wszech­ne jest nie­do­ży­wie­nie wy­ni­ka­ją­ce z ma­ło od­żyw­czej die­ty. Uga­li, czy­li go­to­wa­na mą­ka ku­ku­ry­dzia­na ma na ce­lu sku­tecz­ne na­peł­nie­nie żo­łąd­ka, ale po­sia­da nie­wie­le war­to­ści odżywczych.

Nie­do­bór wi­ta­min i mi­ne­ra­łów, zwłasz­cza że­la­za, zwięk­sza po­dat­ność na ma­la­rię i in­ne cho­ro­by. Ma­la­ria po­wo­du­je nisz­cze­nie czer­wo­nych krwi­nek, a że­by je od­zy­skać – nie­zbęd­na jest uroz­ma­ico­na die­ta. Po­wsta­je błęd­ne ko­ło – na­wet je­śli po­da­je­my dzie­ciom le­ki, nie za­pew­nia to wy­zdro­wie­nia, po­nie­waż w do­mu nie ma je­dze­nia. Cza­sem jest już zbyt póź­no. Dzie­ci tra­fia­ją do szpi­ta­la z tak za­awan­so­wa­nym nie­do­ży­wie­niem, że zwy­kłe do­kar­mia­nie nie wy­star­cza. Nie­zbęd­ne jest spe­cja­li­stycz­ne le­cze­nie, do­stęp­ne w szpi­ta­lu od­da­lo­nym o 6 go­dzin. Dzie­ci nę­ka­ne róż­ny­mi cho­ro­ba­mi, osła­bio­ne wi­ru­sem HIV, czę­sto umierają.

Z te­go po­wo­du tak nie­zbęd­ne jest do­ży­wia­nie. Brak je­dze­nia wpły­wa tak­że na ja­kość na­uki szkol­nej. Dzie­ci, któ­re tra­fi­ły do świe­tli­cy, nie by­ły w sta­nie się uczyć. Na­uczy­cie­le skar­ży­li się, że dzie­ci je­dy­nie śpią lub le­żą na pod­ło­dze w klasie.