Prze­ka­za­li­śmy 131 300 eu­ro na edu­ka­cję i utrzy­ma­nie dzie­ci w re­gio­nie Mam­pi­ko­ny na Ma­da­ga­ska­rze. Sy­tu­acja w re­gio­nie jest tak trud­na, że dzie­ci mu­szą pra­co­wać. Czę­sto pra­cu­ją na śmiet­ni­kach, zbie­ra­jąc me­tal i bu­tel­ki. Zbie­ra­ją i rą­bią drew­no na opał, no­szą wo­dę, pra­cu­ją na po­lu. Dziew­czyn­ki pio­rą odzież nad rze­ką, a wie­lu 7‑latków pra­cu­je przy wy­pa­sie by­dła. Dzie­ci pra­cu­ją też w ka­mie­nio­ło­mach i ko­pal­niach. Do­sta­ją w prze­li­cze­niu 1 zł dzien­nie, a nie­raz tyl­ko jedzenie.

Anal­fa­be­tyzm jest tu po­wszech­ny. Kla­sa by­wa, że li­czy po­nad 100 uczniów, ale książ­ka jest jed­na na ca­łą kla­sę. Czę­sto w szko­łach nie ma lek­cji, gdy ucznio­wie pra­cu­ją na po­lu na­uczy­cie­la. Wciąż jed­nak wie­le jest wio­sek, w któ­rych nie ma do­stę­pu do edu­ka­cji. Nie­licz­ne szko­ły pań­stwo­we są w opła­ka­nym sta­nie: ma­ją jed­ną, gó­ra dwie sa­le, któ­re przy­kry­wa dach skle­co­ny z bam­bu­sa. Czę­sto kla­sa ma tyl­ko jed­ną książ­kę. Ze­szyt i ołó­wek to też luk­sus, zwy­kle dziec­ku mu­si wy­star­czyć wy­po­ży­czo­na ta­blicz­ka i kreda.

Edu­ka­cja w teo­rii jest dar­mo­wa, po­wszech­na i obo­wiąz­ko­wa (przez 5 lat — mię­dzy 6. a 10. ro­kiem ży­cia), ale rze­czy­wi­stość wy­glą­da inaczej:

• Oko­ło 28 % dzie­ci w wie­ku 5–14 lat mu­si pra­co­wać, by po­móc ro­dzi­com w utrzy­ma­niu do­mu, co zmu­sza je do zre­zy­gno­wa­nia z edukacji;
• 26 % uczniów po­wta­rza kla­sę w podstawówce.
• Tyl­ko co trze­ci uczeń do­trwa do koń­ca podstawówki
• wskaź­nik scho­la­ry­za­cji – 5 proc. (Pol­ska 68,1%. Wskaź­nik ten po­ka­zu­je, ja­ki pro­cent stu­den­tów jest w po­pu­la­cji osób w wie­ku studenckim).
• Rzą­do­we na­kła­dy na edu­ka­cję ja­ko pro­cent PKB – 3,23. (W Pol­sce 5,2%, przy czym na­le­ży pa­mię­tać o róż­ni­cy w bo­gac­twie krajów).
• Na jed­ne­go na­uczy­cie­la przy­pad­ka 22,3 uczniów (w Pol­sce: 10).

Lan­to ma 14 lat, choć wsku­tek cięż­kiej pra­cy wy­glą­da na du­żo wię­cej. Kie­dy ta­ta żył, by­ło tro­chę le­piej. Nie­ste­ty, w jed­nej chwi­li naj­star­szy Lan­to z ma­łe­go chłop­ca mu­siał stać się męż­czy­zną, któ­ry trosz­czy się o młod­sze ro­dzeń­stwo. Sta­ra się być do­ro­słym, ale – jak twier­dzi – kie­dy jest już bar­dzo cięż­ko, po­tra­fi też pła­kać jak ma­łe dziec­ko. Lan­to kie­dyś cho­dził do szko­ły pod­sta­wo­wej. Mi­ło wspo­mi­na ten czas. Po pro­stu sie­dział w ław­ce i uczył się. Je­go ma­rze­nie to na­uczyć się pi­sać i czy­tać. Po­tem chciał­by zo­stać na­uczy­cie­lem i uczyć in­ne dzie­ci ulicy.

Pro­jekt obej­mu­je m.in. edu­ka­cję i do­ży­wia­nie w miej­sco­wo­ści Mampikony: