Pro­jekt za­ku­pu na­rzę­dzi pra­cy jest skie­ro­wa­ny bez­po­śred­nio do naj­uboż­szych, pra­co­wi­tych lu­dzi, któ­rzy ma­ją chę­ci do pra­cy, ale brak im moż­li­wo­ści ma­te­rial­nych. Są to oso­by, któ­re czę­sto wsta­ją o świ­cie, by po­przez cięż­ką pra­cę przez ca­ły dzień za­ro­bić co­kol­wiek na za­kup je­dze­nia dla swo­ich naj­bliż­szych, ro­dzi­ców, żon, mę­żów i dzieci.

Prze­ka­zu­jąc wó­zek trans­por­to­wy ta­kiej oso­bie, da­je­my jej moż­li­wość god­nej pra­cy. Jej i dru­giej oso­bie, któ­ra bę­dzie pra­co­wać ra­zem z nią.

Ro­bię wszyst­ko, by dzie­ci cho­dzi­ły do szko­ły To pro­jekt skie­ro­wa­ny tak­że do ko­biet, jak Nad­ia, któ­ra opo­wia­da: „Je­stem sa­ma z dwój­ką dzie­ci. Wy­naj­mo­wa­łam ma­ły po­ko­ik, ale nie mie­li­śmy pie­nię­dzy na opła­tę za czynsz i zna­leź­li­śmy się na uli­cy. Pra­cu­ję na wy­sy­pi­sku. Nie­raz ma­my je­dze­nie, nie­raz nic – mó­wi Nad­ia. Na ko­niec pod­kre­śla: Ży­je­my na uli­cy, ale ro­bię wszyst­ko, że­by mo­je dzie­ci mo­gły cho­dzić da­lej do szkoły”.