Ko­bie­ty ro­dzą tu na ulicach

Trzy ty­go­dnie le­czy­łam cór­kę u sie­bie na wsi – mó­wi Ma­dlen Ngel­le. – Nie by­ło po­pra­wy: Lin­da sła­bła z dnia na dzień. Do­pie­ro gdy dzię­ki po­mo­cy do­brych lu­dzi do­tar­łam do przy­chod­ni, oka­za­ło się, że cór­ka ma ma­la­rię i dur brzusz­ny. Do­sta­ła do­żyl­nie an­ty­bio­ty­ki, dla­te­go ma w rącz­ce we­nflon, i na­stą­pi­ła poprawa.

Chcia­ła­bym ro­dzić w po­ro­dów­ce – mó­wi Ro­slin Bis­se, ocze­ku­ją­ca na­ro­dzin dziec­ka. – A je­ste­śmy zmu­szo­ne ro­dzić w do­mach. Miej­sco­we ko­bie­ty chcia­ły­by ro­dzić pod opie­ką le­ka­rza, ale nie­ste­ty jest to zwy­kle nie­moż­li­we. To za dro­go lub za da­le­ko. W szpi­ta­lu pań­stwo­wym są fa­tal­ne wa­run­ki, a po­ród, nie li­cząc le­ków, kosz­tu­je od­po­wied­nik 30 eu­ro. Tu­taj to bar­dzo du­żo – za ta­ką kwo­tę moż­na ku­pić 30 kg mą­ki ma­nio­ko­wej, by przez mie­siąc wy­ży­wić kil­ku­oso­bo­wą ro­dzi­nę. Ce­sar­skie cię­cie (koszt: 150 eu­ro) jest prak­tycz­nie nie­osią­gal­ne. W oko­li­cy Abong Mbang tyl­ko co pią­ty po­ród ma miej­sce w szpi­ta­lu. Po­ród bez le­ka­rza i an­ty­bio­ty­ków mo­że skoń­czyć się fa­tal­nie. Jak w nie­daw­nej sy­tu­acji, gdy bar­dzo cięż­ki po­ród miał miej­sce w do­mu. Zna­chor zro­bił ce­sar­skie cię­cie. Do­szło do kom­pli­ka­cji. Ko­bie­ta się wy­krwa­wi­ła i zmar­ła, po­dob­nie jak jej dziec­ko. Mia­ła 22 lata.

Mo­je ser­ce już nie mo­że na to dłu­żej patrzeć

W Abong Mbang sio­stry Du­szy Chry­stu­so­wej pro­wa­dzą nie­wiel­ką przy­chod­nię. Przyj­mu­ją w niej rocz­nie 10 tys. pa­cjen­tów. Nie są w sta­nie przyj­mo­wać tu po­ro­dów. To był głów­ny po­wód, by ru­szyć z bu­do­wą cen­trum me­dycz­ne­go. „Mło­de dziew­czy­ny ro­dzą w do­mach, w kosz­mar­nych wa­run­kach – mó­wi s. Na­za­riu­sza, od 20 lat w Ka­me­ru­nie. – Brak opie­ki me­dycz­nej po­wo­du­je licz­ne kom­pli­ka­cje po­po­ro­do­we, nie­rzad­ko koń­czą­ce się śmier­cią dziec­ka, mat­ki lub w naj­gor­szym przy­pad­ku śmier­cią oboj­ga. Na to mo­je ser­ce ani su­mie­nie nie mo­że już dłu­żej patrzeć”.

Mpot Epi­pha­nie z cór­ką Nga Ako­ta. Ma­ma cier­pi z po­wo­du ra­ny na pier­si. Miesz­ka 20 km od przy­chod­ni i nie mia­ła za co do­jeż­dżać po mle­ko. Pierw­sze dziec­ko stra­ci­ła w wie­ku dwóch lat.

Stać ich tyl­ko na okła­dy z liści

Brak wła­ści­wej opie­ki me­dycz­nej to nie tyl­ko tra­ge­die przy po­ro­dzie. To tak­że wie­le in­nych bar­dzo trud­nych sy­tu­acji. Jak w przy­pad­ku dziec­ka po­pa­rzo­ne­go przez pło­ną­cą ben­zy­nę. Ma­ma zgi­nę­ła. Bab­cia nie mia­ła za co do­wieźć dziec­ka do le­ka­rza. Przez trzy dni le­czy­ła je tym, co mia­ła. Ro­bi­ła okła­dy z li­ści. Dziec­ko co­raz bar­dziej sła­bło. Tra­fi­ło do przy­chod­ni, tyl­ko dzię­ki opła­ce­niu prze­jaz­du przez do­brych lu­dzi. Obec­nie już wró­ci­ło do zdro­wia i sa­mo cho­dzi. Lu­dzi tu nie stać na pod­sta­wo­we rze­czy jak le­ki czy trans­port. Gdy w przy­chod­ni otrzy­mu­ją po­moc za dar­mo, z wdzięcz­no­ści przy­no­szą rze­czy, któ­re tyl­ko świad­czą o ich ubó­stwie. Da­ją to, co ma­ją: kiść ba­na­nów, wła­sno­ręcz­nie zło­wio­ne rybki.

Po 3 mie­sią­cach za­czy­na­ją się uśmiechać

Du­żym pro­ble­mem w oko­li­cy Abong Mbang jest nie­do­ży­wie­nie. Z bie­dy je się tu naj­czę­ściej ma­niok, któ­ry za­wie­ra nie­wie­le tłusz­czów, biał­ka, błon­ni­ka i cu­krów, a za­peł­nia żo­łą­dek i dzie­ci nie czu­ją gło­du. „Nie­do­ży­wie­nie jest tak tu po­wszech­ne, że gdy przy­cho­dzi ko­bie­ta z za­wi­niąt­kiem w sta­rym ręcz­ni­ku, to ja już wiem, co w tym ręcz­ni­ku jest – mó­wi s. Na­za­riu­sza. – Dzie­ci są tak wy­nisz­czo­ne, że naj­mniej­szy do­tyk je bo­li. Kie­dyś przy­szła ma­ma z 8‑miesięcznym dziec­kiem, któ­re wa­ży­ło 3,5 ki­lo. Je­śli dziec­ko w prze­cią­gu trzech ty­go­dniu nie umrze, to zna­czy, że bę­dzie ży­ło. Po trzech mie­sią­cach za­czy­na się zwy­kle uśmie­chać. Le­cze­nie nie­do­ży­wie­nia trwa do roku”.

Przed po­mo­cą i po otrzy­my­wa­niu mleka.

Co to jest dentysta?

Po­wsta­ją­ce wła­śnie cen­trum me­dycz­ne bę­dzie le­czyć za sym­bo­licz­ne opła­ty. Za po­ród ko­bie­ty bę­dą pła­cić od­po­wied­nik 2 eu­ro, nie zaś 30. Ra­dio­lo­gia po­mo­że wy­kry­wać gruź­li­cę, któ­ra tu wciąż jest pro­ble­mem. La­bo­ra­to­rium po­zwo­li le­piej le­czyć ma­la­rię, bo szyb­ka dia­gno­sty­ka umoż­li­wi pre­cy­zyj­ne po­da­wa­nie le­ków. Bę­dzie moż­na wy­kry­wać też czę­ste Przed po­mo­cą i po otrzy­my­wa­niu mle­ka Dziec­ko Iwa­ny by­ło nie­do­ży­wio­ne. Ma­ła Ma­ria Kan­de­ra po mie­sią­cu otrzy­my­wa­nia mle­ka w prosz­ku do­szła do sie­bie. tu przy­pad­ki wi­ru­so­we­go za­pa­le­nia wą­tro­by i du­ru brzusz­ne­go. Bar­dzo waż­ne bę­dzie otwar­cie den­ty­sty­ki, bo na pro­win­cji re­gio­nu ży­ją lu­dzie, któ­rzy jesz­cze nie­daw­no nie wie­dzie­li, co zna­czy sło­wo dentysta.

Wie­le, wie­le dzie­ci by umarło

Bu­do­wa po­ro­dów­ki bę­dzie ogrom­ną po­mo­cą, bo wie­le ko­biet ro­dzi na uli­cach, po do­mach na wsi – mó­wi Chri­stia­ne Bis­su­ga w za­awan­so­wa­nej cią­ży. – Po na­ro­dzi­nach dzie­ci bę­dą tu mia­ły wła­ści­wą opie­kę. Ta­ką, ja­ką ja do­sta­łam. Jak­bym nie do­sta­wa­ła tu mle­ka, nie mo­gła­bym wy­kar­mić mo­ich bliź­nia­ków, bo mia­łam mle­ko tyl­ko w jed­nej pier­si. Bez mle­ka z przy­chod­ni wie­le, wie­le dzie­ci umar­ło­by z niedożywienia.

Ubram ma 2 la­ta i wa­ży 7 ki­lo. Pra­wi­dło­wa wa­ga w je­go wie­ku: 11–16 kg.

Ile to kosztuje?

Po­wsta­ją­ce cen­trum me­dycz­ne w Abong Mbang skła­dać się bę­dzie z po­ro­dów­ki, ga­bi­ne­tów, sal kon­sul­ta­cyj­nych, za­bie­go­wych i la­bo­ra­to­rium. Pierw­sze bu­dyn­ki już po­wsta­ją. Ko­lej­ny etap, czy­li wy­koń­cze­nie po­ro­dów­ki i bu­dy­nek o pow. 812 me­trów kw. dla ga­bi­ne­tów: den­ty­stycz­ne­go, oku­li­stycz­ne­go, dia­gno­stycz­ne­go oraz la­bo­ra­to­rium i punk­tu ap­tecz­ne­go to przed­miot ni­niej­sze­go projektu.

Stan bu­do­wy na sty­czeń 2024:

Go­to­we fun­da­men­ty, li­sto­pad 2022: