Prze­ka­za­li­śmy 9000 eu­ro na do­ży­wia­nie osa­dzo­nych na Ma­da­ga­ska­rze. W mie­ście Ma­nan­ja­ry znaj­du­je się re­gio­nal­ne wię­zie­nie, w któ­rym prze­by­wa od 500 do 600 więź­niów. W jed­nym miej­scu prze­by­wa­ją męż­czyź­ni, ko­bie­ty oraz oso­by nie­let­nie. Ja­ko pod­sta­wa do osa­dze­nia w wię­zie­niu wy­star­czy do­nos lub po­dej­rze­nie. W Ma­nan­ja­ry nie ma są­du, sę­dzia przy­jeż­dża dwa ra­zy do ro­ku z mia­sta Fia­na­rant­soa (sie­dzi­ba pro­win­cji), co jest bez­po­śred­nią przy­czy­ną tak du­żej licz­by osa­dzo­nych bez wy­ro­ku sądu. 

Więź­nio­wie otrzy­mu­ją tyl­ko je­den po­si­łek dzien­nie, któ­ry jest nie­wy­star­cza­ją­cy. Obec­nie od miej­sco­wych dar­czyń­ców więź­nio­wie otrzy­mu­ją od­pa­dy wa­fel­ko­we (pu­der, po­ła­ma­ne wa­fel­ki), któ­re za­le­wa­ją go­rą­cą wo­dą i je­dzą w for­mie pap­ki, że­by za­głu­szyć głód. Na krót­ki czas to dzia­ła, jed­nak ta­kie po­ży­wie­nia nie ma wy­star­cza­ją­co du­żo skład­ni­ków odżywczych.

Cza­sa­mi w cią­gu ty­go­dnia umie­ra 5 do 8 osób. Oso­by z ro­dzin osa­dzo­nych, je­śli miesz­ka­ją bli­sko, mo­gą coś przy­nieść, ale za prze­ka­za­nie pacz­ki trze­ba rów­nież za­pła­cić. Więk­szość lu­dzi nie mo­że so­bie na to pozwolić.

Adam Bro­dzik SVD pra­cu­je w kil­ku­oso­bo­wej gru­pie z róż­nych zgro­ma­dzeń, któ­ra po­ma­ga więź­niom: po­moc me­dycz­na, opie­ka praw­na, na­ucza­nie al­fa­be­tu, do­ży­wia­nie. Po wy­bu­do­wa­niu szko­ły w Am­bo­hit­sa­ra, sfi­nan­so­wa­nej przez na­szą Fun­da­cję, zwró­cił się z proś­bą o wspar­cie więźniów.