Polska Fundacja dla Afryki

Mbwoge Ahone

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 13:24:10 +0000

Mbwoge Ahone jest wdową i matką pięciorga dzieci. Utrzymuje się z uprawy warzyw. Mówi, że przed budową most łączącego dwie wsie w Ebase-Bajoh (Kamerun) okresy deszczowe były dla niej koszmarem, ponieważ nie mogła sprzedawać plonów za rzeką. Dziś się uśmiecha, ponieważ może robić zakupy potrzebne dla jej gospodarstwa, takie jak nawozy czy motyki, oraz sprzedawać warzywa na lokalnym rynku.

Tak wyglądają zmiany w życiu mieszkańców po budowie mostu!

Artykuł Mbwoge Ahone pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Narinja

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 13:23:58 +0000

Narinja uczy się szydełkowania. Kobieta ma 39 lat i dotychczasowe życie spędziła, pracując na wysypisku śmieci w stolicy Madagaskaru. Nasz kurs da jej umiejętności, dzięki którym będzie mogła opuścić wysypisko i zarabiać sprzedając swoje wyroby.

„Bardzo chcę zyskać zawód. Na początku było trudno, ale się nie zniechęcałam – mówi Narinja. – Moim celem jest nauczenie się wszystkiego. Jak zaczęłam, to nie chcę się już zatrzymywać. Chcę pracować, robić szale, czapki i serwety, a potem będę szukać klientów”.

Artykuł Narinja pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Bliźnięta

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 13:23:21 +0000

Lekarki z naszego wyjazdu medycznego (Kiabakari, Tanzania) opowiadały, jak pewnego dnia rano po przyjściu do przychodni zastały kobietę kilka godzin po porodzie bliźniaków. Zgłosiła się z powodu krwawienia. Dziewczynka nie miała problemów. Chłopiec był zimny, bez krążenia, areaktywny. Waga pokazała 1300 g. Olbrzymie problemy z podkłuciem dożylnym. Lekarki podały chłopcu płyny i w związku z podejrzeniem uogólnionego zakażenia – antybiotyki. Ożył.

Nie dał rady ssać. Na szczęście było mleko z Polski. Udało się mu podać.

Nastąpiła ogromna poprawa – a wszystko to w warunkach bez inkubatora, bez badań, bez pomp infuzyjnych czy monitora. Dzieci w takim stanie tutaj w tych warunkach umierają. Ich stan jest uznawany za beznadziejny. Miejscowy personel medyczny był w szoku, że takie dziecko można uratować.

Artykuł Bliźnięta pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Deborah

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 13:22:15 +0000

Deborah uczy się mechaniki samochodowej. Jest jedyną dziewczyną w klasie. Ma męża i dwójkę dzieci. Wie, że jej edukacja jest szansą także dla jej dzieci. Chce być niezależna finansowo i nie musieć prosić męża o pieniądze na wszystko.

Dziś radzi dziewczynom w Zambii, żeby szły do szkoły: „Realizujcie swoje marzenia! Nawet jeśli macie małe dzieci, to nie znaczy, że nic nie możecie zrobić”.

Szkoła średnia w Chingoli powstała z myślą o takich dziewczynach jak Deborah. (I chłopakach też). 560 uczniów, zmotywowanych i zdeterminowanych walczyć o swoją przyszłość, ma tu szansę na naukę zawodu.

Artykuł Deborah pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Alexis

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 13:21:41 +0000

Dziś Alexis jest jest uczniem szkoły w Mampikony (Madagaskar). Dzięki Wam może się uczyć i grać w piłkę.

Ma jednak trudną przeszłość. Pracował w nielegalnych kopalniach kamieni półszlachetnych, w których pracują tysiące dzieci na Madagaskarze.
To głębokie na wiele metrów tzw. studnie, z których w boki odchodzą poziome tunele, w których wykopuje się kamienie.

Alexis wspomina: „Jest głęboko i schodzi się na samo dno. Naprawdę jest tam przerażająco i strasznie gorąco”.

Artykuł Alexis pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Tina

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 12:48:39 +0000

Tina kiedyś był dzieckiem ulicy. Dziś pracuje w prowadzonym przez nas Centrum Dzieci Ulicy w Antananarywie (stolicy Madagaskaru), gdzie uczy spawalnictwa. Razem ze swoimi uczniami produkuje m.in. wózki transportowe dla osób pracujących na wysypiskach śmieci – ludzi, których nie stać nawet na podstawowe narzędzia pracy.

Dzięki projektowi 1,5% podatku stworzyliśmy kilkaset miejsc pracy miejsc pracy – realną szansę na wyjście z wysypiska i zmianę życia.

„Jestem dumny, że mogę uczestniczyć w projekcie, który naprawdę zmienia czyjeś życie. Nasze wózki to realna pomoc dla osób ubogich, które nie mają pracy. Do tej pory wykonaliśmy już 10 wózków. Widziałem na ulicy osobę korzystającą z jednego z nich” – mówi Tina.

Artykuł Tina pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leolid

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 10:52:05 +0000

Leolid Rabesahala w dzieciństwie pracował w nielegalnych kopalniach kamieni półszlachetnych. W wieku 15 lat przeżył pożar swojej wsi, co pozbawiło go domu i szkoły. Postanowił dalej się uczyć. Po dwudniowej wędrówce – pieszo, bez jedzenia, wody czy butów — dotarł do szkoły i zdobył wykształcenie. Został technikiem laboratoryjnym. Ożenił się i ma dwójkę dzieci.

Dziś pracuje w ufundowanym przez nas Szpitalu Polskim w Mampikony. Jest dumny ze swojej pracy. „To jest jeden z największych szpitali w kraju” – mówi Leolid. Dodaje: „Szpital ma laboratorium, gdzie pacjenci są przyjmowani na badania biochemiczne, mikrobiologiczne i serologiczne. Na badania na malarię czy gruźlicę już nie trzeba jechać 200 km do Mahajangi, bo można je zrobić na miejscu”.

Jego historię opowiada film „Naprawdę daleko”, kóry można za darmo obejrzeć tutaj.

Artykuł Leolid pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Grace

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 10:00:23 +0000

Grace przez lata utrzymywała trójkę dzieci, sprzedając kukurydzę za niewielkie pieniądze. To było za mało, by wystarczyło na życie. 38-letnia Grace Banda z Malawi, wdowa żyjąca z HIV, dołączyła do naszego projektu rolniczego. Odpowiada za jedną ze zmian przy pracy młyna należącego do spółdzielni.

Dzięki temu regularnie zarabia, opłaca naukę swoich dzieci i może co miesiąc odłożyć niewielką kwotę. „Znów czuję dumę i szacunek ze strony innych” – mówi Grace (na zdjęciu z białym nakryciem głowy). „Ten projekt przywrócił mi poczucie własnej wartości”. To właśnie dlatego przekazaliśmy 22 700 euro na projekt rolniczy dla 50 kobiet i dziewcząt żyjących z HIV/AIDS w miejscowości Lunga. Uczestniczki otrzymują szkolenia, lepsze nasiona oraz maszyny do przetwórstwa – młyn i obłuszczarkę.

Celem projektu jest stworzenie możliwości stałego zarobku. Historia Grace pokazuje, że taka pomoc naprawdę może zmienić czyjąś przyszłość.

Artykuł Grace pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Judith

WojMal — Fri, 17 Jul 2026 08:59:47 +0000

Judith Akinyi założyła własny zakład krawiecki po ukończeniu kursu krawieckiego w w Kiserium, w Kenii. „Podjęłam odważny krok, aby zmienić swoją przyszłość – mówi kobieta. – Nauczyłam się krojenia ubrań, technik szycia, wyboru tkanin, obsługi klienta oraz podstaw prowadzenia biznesu.

Przed rozpoczęciem programu szkoleniowego miałam ograniczone możliwości znalezienia pracy i trudno było mi uzyskać stabilny dochód.

Dziś z dumą prowadzę własną działalność krawiecką. Szyję mundurki szkolne, ubrania dla kobiet oraz odzież na indywidualne zamówienie. Mój zakład stał się źródłem dochodu i niezależności, pozwalając mi utrzymać siebie oraz rodzinę. Zyskałam też większą pewność siebie a także udowodniłam, że dzięki odpowiedniej szansie i zaangażowaniu marzenia mogą stać się rzeczywistością”.

Artykuł Judith pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

3 studnie kopane na farmie w Andranovelona (Madagaskar)

WojMal — Mon, 06 Jul 2026 09:17:58 +0000

Przekazaliśmy 9 163 euro na budowę trzech studni kopanych na fermie w Andranovelona na Madagaskarze. Dostęp do wody jest jednym z największych wyzwań dla lokalnych rolników, dlatego nowe studnie pozwolą na regularne nawadnianie upraw i zwiększenie plonów. To ważny krok w rozwoju farmy, która stworzy mieszkańcom realną szansę na stabilne źródło utrzymania.

Ideą farmy jest umożliwienie godnych zarobków osobom chętnym do ciężkiej pracy — poprzez dostarczenie im ziemi i sprzętu do uprawy. Wielką bolączką Madagaskaru są zbyt małe działki rolne, które nie wystarczające do utrzymania rodzin (zwykle około 1 ha) a także uprawa ziemi w bardzo tradycyjny sposób (podstawowym sprzętem jest tylko kopaczka).

Więcej informacji o projekcie fermy.

Więcej informacji o sposobie kopania studni:

Artykuł 3 studnie kopane na farmie w Andranovelona (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szpitala w Mampikony w meble i sprzęt biurowy (Madagaskar)

WojMal — Mon, 06 Jul 2026 09:06:17 +0000

Przekazaliśmy 35 300 euro na zakup brakujących elementów wyposażenia dla szpitala w Mampikony na Madagaskarze, którego otwarcie odbyło się już 10 czerwca 2026 roku.

Wsparcie pozwoli na dalsze wyposażanie placówki w niezbędny sprzęt do codziennego funkcjonowania. Zakupione zostaną między innymi lodówki i zamrażarki do przechowywania leków oraz żywności, meble do pomieszczeń szpitalnych i administracyjnych, a także sprzęt kuchenny i biurowy. Są to elementy, bez których trudno wyobrazić sobie sprawne działanie nowoczesnego szpitala.

Część środków zostanie również przeznaczona na zakup materiałów potrzebnych do uszycia firan i zasłon, które zapewnią pacjentom większy komfort i prywatność podczas leczenia. Każdy kolejny element wyposażenia sprawia, że szpital będzie zapewniał mieszkańcom regionu Mampikony bezpieczną i godną opiekę medyczną.

Artykuł Wyposażenie szpitala w Mampikony w meble i sprzęt biurowy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Generator prądotwórczy dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 06 Jul 2026 09:00:28 +0000

Przekazaliśmy 28 250 euro na zakup generatora prądotwórczego dla szpitala w Mampikony. W regionie często dochodzi do przerw w dostawach prądu z lokalnej elektrowni, co utrudnia codzienną pracę personelu medycznego i stwarza zagrożenie dla pacjentów. Nowoczesny szpital nie może funkcjonować bez niezawodnego dostępu do energii elektrycznej.

Zakup generatora to pierwszy krok w budowie niezależnego systemu zasilania dla szpitala. Dzięki niemu placówka będzie mogła kontynuować swoją działalność nawet podczas awarii sieci energetycznej, zapewniając nieprzerwaną pracę sprzętu medycznego, oświetlenia oraz innych kluczowych instalacji.

W kolejnych etapach planowany jest zakup drugiego generatora, który będzie pełnił funkcję zabezpieczenia na wypadek awarii lub konieczności konserwacji pierwszego urządzenia. Takie rozwiązanie jest szczególnie ważne w warunkach Madagaskaru, gdzie podczas cyklonów przerwy w dostawie energii mogą trwać nawet kilka dni.

Artykuł Generator prądotwórczy dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ostatnia faza budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 06 Jul 2026 08:55:42 +0000

Przekazaliśmy 100 000 euro na realizację ostatniego etapu budowy szpitala w Mampikony na Madagaskarze. To kolejny ważny krok w projekcie, który wspieramy od pięciu lat.

Środki zostaną przeznaczone na budowę infrastruktury niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania szpitala. Powstaną między innymi: stołówka, kuchnia, magazyny, pralnia, prasowalnia, suszarnia, warsztaty, sala konferencyjna oraz pokoje dla wolontariuszy. Obiekty te będą stanowiły zaplecze umożliwiające codzienną działalność placówki i zapewnienie odpowiedniej opieki pacjentom.

Szczególnym momentem dla całego projektu było otwarcie pierwszych oddziałów szpitalnych, które odbyło się 10 czerwca 2026 roku. Poniżej przedstawiamy relację z tego wyjątkowego wydarzenia:

„Brakowało Was tutaj. Szkoda, że nie mogliście osobiście przeżywać z nami tej radości” – mówił do Darczyńców prezes Fundacji, Wojciech Zięba, przy otwarciu Szpitala Polskiego w Mampikony. – To dzięki Wam ten szpital mógł powstać”.

Otwarcie zgromadziło tysiące ludzi. Mieszkańcy czekali przy drogach, wiwatowali i pozdrawiali gości. Samo miasto Mampikony było całkowicie zakorkowane, a urzędowe budynki zostały przystrojone narodowymi barwami Madagaskaru.

Na miejscu czekało ponad 3 tysiące ludzi. Tłumy mieszkańców witały gości: Nuncjusza Apostolskiego, kilku biskupów, kilkudziesięciu kapłanów, którzy odprawili uroczystą Mszę. Potem rozpoczęło się wspólne świętowanie – koncerty dwóch zespołów i tańce, a muzyka i radość trwały do późna w nocy.

Jak podkreślił Prezes Fundacji: „Dziękujemy wszystkim, którzy wsparli to ten szpital. To wspólny sukces ludzi dobrej woli, którzy uwierzyli, że można zmieniać świat na lepsze”.

Szpital Polski im. dr Lidii Stopyry w Mampikony, drugi pod względem wielkości na Madagaskarze, będzie miał 140 łóżek, SOR, ginekologię i położnictwo, przychodnię ogólną, oddział wewnętrzny, pediatrię, laboratorium, okulistykę.

Artykuł Ostatnia faza budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Modernizacja stolarnia w Dar Es Salaam (Tanzania)

WojMal — Mon, 06 Jul 2026 08:28:18 +0000

Przekazaliśmy 12 850 euro na modernizację stolarni działającej w Dar es Salaam w Tanzanii. Warsztat funkcjonuje od 2010 roku, jednak przez lata jego wyposażenie uległo zużyciu, a warunki pracy przestały odpowiadać podstawowym standardom bezpieczeństwa. Dzięki wsparciu możliwy będzie zakup nowych maszyn i narzędzi oraz przeprowadzenie niezbędnych prac modernizacyjnych.

Projekt otworzy również drogę do nauki zawodu dla młodych ludzi. Od stycznia 2027 roku w stolarni powstaną miejsca szkoleniowe dla młodych mężczyzn, którzy będą mogli zdobywać praktyczne umiejętności pod okiem doświadczonego stolarza. W regionie, gdzie dostęp do kształcenia zawodowego jest ograniczony, taka możliwość realnie wpłynie na przyszłość młodych osób i zwiększy ich szanse na znalezienie pracy.

Prace modernizacyjne obejmują: zakup nowych maszyn i uporządkowanie przestrzeni warsztatowej, modernizację instalacji elektrycznej, remont zadaszenia oraz dostosowanie pomieszczeń do bezpiecznej pracy i prowadzenia szkoleń. Na końcu stolarnia zostanie wyposażona w sprzęt BHP, narzędzia ręczne i stanowiska szkoleniowe. Po zakończeniu projektu warsztat będzie mógł samodzielnie finansować swoją działalność, jednocześnie kształcąc kolejne osoby w zawodzie stolarza.

Artykuł Modernizacja stolarnia w Dar Es Salaam (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kamra

WojMal — Wed, 01 Jul 2026 09:59:03 +0000

Kamra Marie Misalektia mieszka w domu dziecka w Ayos w Kamerunie. Straciła mamę, gdy była mała, a ojca nie znała. Po tych wydarzeniach musiała porzucić naukę. Na szczęście znalazła bezpieczną przystań w sfinansowanym przez Fundację domu dziecka. „Jestem dumna, że tu mieszkam. Bardzo lubię ten dom – mówi dziewczyna. – Postanowiłam też, że chcę znów się uczyć” – deklaruje Kamra. Dzięki opiece mogła wrócić do szkoły. Dziś uczy się w liceum.

Artykuł Kamra pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup rentgena dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 29 Jun 2026 23:00:13 +0000

Strona główna

Aktualna zbiórka

Zakup rentgena dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

Josian wspomina męża: Był nauczycielem matematyki. Zmarł na gruźlicę w wieku zaledwie 50 lat. Nie było lekarza, diagnostyki ani pieniędzy, by go leczyć. Od ojca zaraziła się córka – Mercian.

Rodzina uprawia ryż na skrawku pola. Dom, zbudowany z gliny, ma dwie potężne wyrwy w ścianach. Nie ma prądu. Wieczorami świeci tylko jedna żarówka solarna. W środku domu znajduje się cały dobytek kilkuosobowej rodziny: dwa fotele, łóżko, dwie szafki. Na ścianie, obok czterech garnków zawieszonych na gwoździach, wisi kilka szkolnych linijek i ekierek, jeszcze po zmarłym nauczycielu.

Bez rentgena nie zatrzymamy gruźlicy – mówi Landry Mahavanona, dyrektor nowo powstałego Szpitala Polskiego w Mampikony, ufundowanego przez Darczyńców naszej fundacji.

Cel:

zakup rentgena

Liczba projektu:

350 000 zł

Miejsce realizacji:

Madagaskar

Nasza fundacja wybudowała Szpital Polski w Mampikony, największy na północnym Madagaskarze. Posiada on kilka oddziałów, ponad 100 łóżek, nowoczesne laboratorium i jest dostępny 24/7. Tysiącom ludzi uratuje życie i zdrowie. Mimo że szpital otwarto w czerwcu, wciąż brakuje części wyposażenia medycznego. Najpilniejszą potrzebą jest zakup rentgena, niezbędnego na SOR i przy diagnozowaniu gruźlicy.

Mersian długo zwlekała z leczeniem z powodu braku pieniędzy. Kaszel nasilał się z dnia na dzień – wspomina młoda kobieta – aż zaczęłam pluć krwią. Chodziłam do lasu, zbierałam liście, próbowałam leczyć się sama. Do lekarza nie poszłam przez dwa miesiące, dopóki cała rodzina nie uzbierała na moje leczenie. Kiedy Mersian w końcu trafiła do rentgena 200 km od domu, diagnoza była jasna – gruźlica. Dostała leki. Udało się. Dziś kobieta ma męża i dzieci. Zaraziła się od ojca.

Pacjenci, którzy potrzebują RTG, muszą jechać ponad 200 kilometrów do Mahajangi. To 10 godzin przepełnionym busikiem po fatalnych drogach – tłumaczy dyrektor szpitala – a także koszty biletu, noclegu i pomocy bliskich. Dla większości ludzi tutaj to bariera nie do pokonania.

Brak rentgena w praktyce oznacza sytuacje, w których rolnik po upadku z wozu nie wie nawet, co sobie złamał. Drugi problem to gruźlica, która wciąż się rozprzestrzenia. Tym skuteczniej, że nie wiadomo, kto jest chory. Niewykryta na czas, zabija – choć jest chorobą uleczalną. To bezsensowne śmierci, których można by uniknąć.

Nasza placówka będzie utrzymywać się z niewielkich opłat od pacjentów, których na to stać. Ci najubożsi otrzymają pomoc za darmo. Założenie jest jasne: nikt nie zostanie bez pomocy i lekarstw – podkreśla dyrektor szpitala w Mampikony.

Sprzedała wszystko, by się leczyć

Rafami bezczynnie siedzi na poboczu drogi. Ma 67 lat. Dwa lata temu zachorowała na gruźlicę. To było przed otwarciem nasze-go szpitala. Ból w klatce piersiowej, kaszel, duszności, bóle mięśni. „Z czasem było tylko gorzej – wspomina kobieta. – Nie miałam już siły wstawać z łóżka”. Próbowała się leczyć. Bez skutku. W końcu sprzedała połowę pola, by pojechać do Mahajangi i tam się leczyć. Udało się i otrzymała leczenie.

Rafami już nie pracuje. Kiedyś była rolniczką – uprawiała ryż, maniok, cebulę. Dziś już nie ma własnej ziemi. Drugą połowę ziemi sprzedała, żeby ratować córkę, która miała komplikacje w ciąży. Ich podróż do szpitala trwała dziesięć godzin. Ledwo zdążyli.

Dziś utrzymuje ją córka. To ona daje jej jedzenie. – Gdybym tylko wcześniej dostała leczenie, dziś mogłabym pracować i nie być ciężarem dla córki – mówi Rafami.

Rafami mówi: W Mampikony bardzo dużo ludzi ma gruźlicę. Choroba nie jest wyjątkiem, tylko codziennością. Wielu ludzi nie ma z czego żyć, a co dopiero by opłacić podróż i lekarza. Szpital jest potrzebny wszystkim. Bez wyjątku – podkreśla kobieta. I tłumaczy: – Bo dziś, gdy ktoś złamie rękę przy pracy, trafia do znachorki. Znam historie, że prosty uraz skończył się odjęciem nogi.

Inna mieszkanka regionu, Sandra opowiada o tym, jak ciężko było tu o opiekę medyczną i jak często przez to umierały dzieci. Kobieta zatacza dłonią półokrąg: – We wszystkich tych domach ktoś stracił dziecko. Ale ma nową nadzieję: – Mam nadzieję, że dzięki Szpitalowi Polskiemu tak już nie będzie.

Szpitale nawet bez wody

Inna kobieta przyznaje, że nawet nie wie, gdzie jest najbliższy rentgen. Opowiada, że w lokalnych przychodniach dosłownie nic nie ma – gdy idzie z chorym dzieckiem, dostaje tylko ibuprofen. Takie placówki funkcjonują bez bieżącej wody, a co dopiero, żeby były w nich laboratoria czy sprzęt medyczny. Rentgen w Szpitalu Polskim będzie jedynym w zasięgu dnia drogi i uratuje setki ludzi od śmierci czy kalectwa.

Natasha opowiada, jak uratowała swojego synka, Jenika, urodzonego w 7. miesiącu ciąży. Wtedy nie było jeszcze szpitala. Kobieta ułożyła noworodka między butelkami z ciepłą wodą i owinęła go kocem, by zapewnić odpowiednią temperaturę. Przez trzy tygodnie walczyła o jego życie. Potem jego stan się poprawił.

Ile to kosztuje?

Koszt RTG to 350 000 złotych. Będzie to wysokiej klasy aparat, który zrobi tysiące zdjęć!

Przekaż darowiznę na ten konkretny
cel — to pomoc, która działa.

Szybki przelew blikiem

Przelew na telefon – wybierając przelew BLIK w swoim banku, wpisz numer telefonu:

Polska Fundacja dla Afryki ul. Krowoderska 24/3 31–142 Kraków

KRS: 000415325

Sprawozdania finansowe

100%

skuteczności
naszych
projektów

Rachunek bankowy w złotych (PLN):

BANK PEKAO SA 52 1240 4533 1111 0010 4502 9775

Rachunek bankowy w euro (EUR):

BANK PEKAO SA 65 1240 4533 1978 0010 6501 4557

IBAN: PL 52 1240 4533 1111 0010 4502 9775

SWIFT (BIC): PKOPPLPW

Artykuł Zakup rentgena dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szpital Polski na Madagaskarze

WojMal — Tue, 26 May 2026 13:46:50 +0000

Strona główna

Nikt nie zostanie bez pomocy

Dzięki Darczyńcom fundacji powstał Szpital Polski w Mampikony. Jest dostępny 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Tysiącom ludzi uratuje życie i zdrowie. Najubożsi będą leczeni za darmo.

Otwieramy: SOR, ginekologię i położnictwo, przychodnię ogólną, oddział wewnętrzny, pediatrię, laboratorium, okulistykę. Kolejnym etapem będzie otwarcie radiologii i bloku operacyjnego. Szpital będzie miał laboratorium, gdzie pacjenci będą przyjmowani na badania biochemiczne, mikrobiologiczne i serologiczne. Na badania na malarię czy gruźlicę już nie trzeba będzie jechać cały dzień do Mahajangi, bo będziemy je robić na miejscu.

Dlaczego szpital w Mampikony jest tak potrzebny?

Po pierwsze: nie ma w okolicy lekarzy. W przychodniach przyjmują głównie pielęgniarki. Ale i tak w odległych wsiach na północy Madagaskaru do takiej placówki jest nawet ponad 20 km. Oczywiście – na piechotę.

Po drugie: na lekarza nie stać wielu ludzi. Rolnicy nie mają żadnych świadczeń, ubezpieczeń społecznych i za wszystko muszą płacić. Od przyjęcia do lekarza, poprzez jednorazowe rękawiczki, strzykawki, za diagnozę, za receptę, po lekarstwa. W państwowych szpitalach, gdy nie masz pieniędzy – nie zostaniesz przyjęty. Zostaniesz odesłany.

Po trzecie: brakuje specjalistów i sprzętu. Jeśli najbliższe USG czy RTG jest 200 km dalej, dla przeciętnego człowieka to tak samo, jakby go nie było. A w porze deszczowej, gdy drogi są zalane, miejscowi rolnicy są zupełnie pozbawieni opieki medycznej. Brakuje szczepionek – tylko co piąte dwuletnie dziecko jest prawidłowo zaszczepione (UNICEF).

„Nasza placówka będzie utrzymywać się z niewielkich opłat od pacjentów, których na to stać. Ci najubożsi otrzymają pomoc za darmo. Założenie jest jasne: nikt nie zostanie bez pomocy i lekarstw” – podkreśla Landry Mahavanona, dyrektor szpitala.

Śmiertelność noworodków na 1000 urodzeń na Madagaskarze:

w Polsce: 2,7

Procent porodów w asyście personelu medycznego na Madagaskarze:

0 %

w Polsce: ponad 99%

Liczba lekarzy
na 1000 mieszkańców na Madagaskarze:

w Polsce: 3

Liczba przypadków na Madagaskarze:

malaria

na 1000 mieszkańców objętych ryzykiem

gruźlica

na 100 000 mieszkańców

tyfus

na 100 000 mieszkańców

Szpital jest zbudowany według najwyższych światowych norm. Pokoje będą dwuosobowe z osobną toaletą i prysznicem.

Szpital rozpoczął współpracę z uniwersytetem w Mahajanga, który będzie wysyłał tu studentów na staże. Wszyscy pracownicy szpitala to Malgasze, wykształceni na miejscu. Opiekę merytoryczną nad szpitalem sprawuje dr n. med. Lidia Stopyra, szefowa 7 misji medycznych Fundacji, zaangażowana także w zbiórki, konsultacje, szkolenia, ordynatorka w Szpitalu Żeromskiego Krakowie oraz pracowniczka naukowa Uniwersytetu A. Frycza-Modrzewskiego, z którymi to instytucjami szpital będzie współpracował w zakresie misji, wymiany wiedzy, konsultacji.

Wszystkie dane za: WHO, UNPF

„Otwarcie Szpitala Polskiego w Mampikony na Madagaskarze” – materiały prasowe (tekst i zdjęcia) do pobrania i publikacji

Transmisja z ceremonii otwarcia szpitala z telewizji i‑BC:

Artykuł Szpital Polski na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont szpitala w Gatara (Burundi)

WojMal — Mon, 04 May 2026 07:00:43 +0000

Przekazaliśmy 171 300 zł na remont szpitala w Gatara (Burundi).

Eusebie

Nie ma jak zapłacić
za leczenie

Eusebie prosi o darmową pomoc w szpitalu w Gatara, bo żyje w bardzo trudnych warunkach i nie stać jej na leczenie. Jej rodzina ma zbyt mało pola, by wystarczyło jedzenia dla wszystkich, a co dopiero, by mieć na jakiekolwiek inne wydatki. Jej syn, Renovat jest chory, a kobieta kolejny raz nie ma jak zapłacić za jego leczenie. Wie, że w szpitalu w Gatara zawsze dostanie pomoc, nawet gdy nie ma pieniędzy. Tym razem, poza opieką i antybiotykami dla syna, kobieta dostała też ubranka dla dziecko, bo dziecko nie miało dosłownie nic poza tym, w co było ubrane.

W naszej gminie w ciągu ostatniego miesiąca zmarło z głodu 78 osoby – takiego maila dostaliśmy kiedyś z miejscowości Gatara w Burundi, jednego z najbiedniejszych państw świata. Zareagowaliśmy wtedy interwencyjną pomocą, przekazując środki na zakup żywności. Dzisiaj, gdy tamten kryzys minął, jest czas na długofalową poprawę sytuacji zdrowotnej ludności w regionie.

Cel:

By mogły leczyć dzieci

Liczba projektu:

4,5 tysiąca pacjentów

Miejsce realizacji:

Burundi

Rzadko kto wie, gdzie leży niewielki kraj o nazwie Burundi. Znajduje się on między Tanzanią, Rwandą i RD Konga.

Co drugie dziecko niedożywione

Podstawą utrzymania jest tu rolnictwo. Uprawia się fasolę, kukurydzę, herbatę i kawę. Mikroskopijne działki, brak narzędzi, ekstremalne temperatury oraz opady sprawiają, że praca w polu jest wyjątkowo nieefektywna. Głównym pożywieniem są rośliny bulwowate, co sprawia, że częstym problemem jest niedobór mikroelementów, skutkujący chorobami a nawet zgonami. W nędzy żyje ogromna większość mieszkańców. Pięć tysięcy franków burundyjskich kosztuje kilogram ryżu, a dobra praca to 400 tysięcy miesięcznie (500 zł). Większość pracy, która jest dostępna, to zarobek rzędu 90–150 tysięcy. A pracy jest skrajnie mało, dosłownie wszędzie widać ludzi szukających i czekających na jakikolwiek zarobek.

Petronila z dzieckiem, które jest bardzo chore, przebywa w szpitalu w Gatara. W domu została czternastoletnia córka, która musi zająć się swoim młodszym rodzeństwem. Ojciec wyjechał w poszukiwaniu pracy, ale do tej pory nie udało mu się nic znaleźć.

Mają maleńkie poletko, na którym na przemian uprawiają kukurydzę, fasolę i słodkie ziemniaki, ale te zbiory wystarczają tylko na miesiąc, a potem trzeba szukać pracy. „Największą radością w moim życiu jest, gdy dzieci mają co jeść” — mówi Petronila.

Praca dzieci

Wszechobecna bieda zmusza do pracy również dzieci. 85% dzieci w wieku 5–14 lat musi pracować. Powoduje to m.in. skrajnie wysoki poziom analfabetyzmu (3/4 dorosłych nie umie pisać ani czytać), który niestety ciągle rośnie.

Akwelina z córką Joseliną, która miała malarię i infekcję dróg oddechowych. Do szpitala matka niosła córkę, idąc dwie godziny na piechotę.

Bez prądu i wody

Główną troską mieszkańców Burundi jest przetrwanie kolejnego dnia. Nawet wspomniany ryż jest luksusem; je się głównie najtańsze warzywa. Ponad połowa (!) dzieci poniżej 5. roku życia cierpi na chroniczne niedożywienie, co jest jednym z najgorszych wskaźników na świecie.

Skromne domy nie mają prądu, a często nawet drzwi. Tylko co dziesiąty mieszkaniec kraju ma dostęp do elektryczności. Gotuje się na zewnątrz na trzech kamieniach. Ludzie żyją tu o świeczkach, co sprawia, że dzieci nie są w stanie się uczyć. Bardzo wielu młodych ludzi przerywa naukę, gdyż rodziców na to nie stać, a dodatkowo trzeba pracować w polu.

Tabletki dzielone na kilka osób

Specjaliści stan opieki medycznej w tym kraju nazywają wręcz katastrofą humanitarną. Wystarczy powiedzieć, że w tym kraju jest 66 (słownie: sześćdziesiąt sześć) razy mniej lekarzy w przeliczeniu na mieszkańców niż w Polsce. Gdy przychodzi choroba, jak choćby malaria (5 milionów przypadków rocznie na 14 mln mieszkańców), rodzinę stać jedynie na jedną dawkę leku zamiast pełnej terapii. Lub wykupuje się leki dla jednej osoby, a dawkę dzieli się na kilku chorych. Trzydniowe leczenie kosztuje około 20 tysięcy franków (11 złotych, równowartość 6 kilogramów fasoli), ale wielu, wielu ludzi na to nie stać.

4,5 tysiąca pacjentów

Centrum Zdrowia w Gatara prowadzą siostry kanoniczki, z którymi współpracowaliśmy już wielokrotnie. Ich centrum jest ogromnym wsparciem dla 16-tysięcznej populacji. Ludzie przychodzą tu piechotą nawet wiele kilometrów.

9 na 10 mieszkańców Burundi żyje poniżej granicy ubóstwa, czyli na dzień na przeżycie ma mniej niż 7 zł.

W sześciu salach szpitala znajduje się 40 łóżek dla dzieci i dorosłych. W zeszłym roku w szpitalu z powodu malarii, robaczyc, infekcji dróg oddechowych lub innych chorób, przebywało tu około 4,5 tys. pacjentów, z czego dwie trzecie stanowiły dzieci do piątego roku życia. Miesięcznie odbierane jest ponad 50 porodów. Dodatkowo siostry ze szpitala wybierają się na wioski, by szukać starszych, leżących ludzi, którzy nie mają jak dostać się do Gatara.

Szpital posiada laboratorium. Bardzo często pomoc udzielana jest bezpłatnie najuboższym pacjentom, których nie stać nawet na zapłatę w naturze (w fasoli, kukurydzy itd.). A najczęściej przecież chorują właśnie najubożsi ze względu na niedożywienie.

Pilnie potrzebny remont

Szpital w Gatara nie był remontowany od 30 lat! Trzeba więc wymienić dach (z dachówek na blachę), wykafelkować ściany i podłogi we wszystkich salach, zainstalować umywalki w czterech salach, a także w dwóch salach ubikacje i prysznice. Pilnie potrzeba wymienić oświetlenie. Nasz wspólny projekt zakłada także zakupienie nowych materacy z pokrowcami, szafek przyłóżkowych oraz dużego zapasu antybiotyków.

Artykuł Remont szpitala w Gatara (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup 112,5 hektarów ziemi na farmę w Andranovelona (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Apr 2026 08:10:12 +0000

Przekazaliśmy 385 700 euro na zakup 112,5 hektara ziemi na farmę w Andranovelona na Madagaskarze. W 2024 r. zakupiliśmy pierwsze 32 hektary, także łącznie będzie to niemal 150 hektarów ziemi. Będzie to duże gospodarstwo rolne, połączone za szkołą zawodową, wyposażoną w niezbędny sprzęt.

Ideą farmy jest umożliwienie godnych zarobków osobom chętnym do ciężkiej pracy, poprzez dostarczenie im ziemi i sprzętu do uprawy. Wielką bolączką Madagaskaru są zbyt małe działki rolne, które nie wystarczające do utrzymania rodzin (zwykle około 1 ha) a także uprawa ziemi w bardzo tradycyjny sposób (podstawowym sprzętem jest tylko kopaczka).

150 ha ziemi w ramach farmy będzie podzielone głównie między absolwentów szkoły w Mampikony oraz absolwentów Centrum Dzieci Ulicy w Antananarywie — będzie możliwa dzierżawa przez nich 5 ha ziemi za symboliczną kwotę. Taka wielkość działki wystarczy, żeby cała rodzina z tego się utrzymała.

Zostaną zakupione ciężarówki, które będą jeździć do miasta z płodami rolnymi na sprzedaż. Docelowo planowane są takie działalności gospodarcze jak produkcja węgla drzewnego czy hodowla ryb a także uruchomienie przychodni i szkoły na potrzeby rodzin rolników.

Oprócz samego zakupu ziemi, w kosztorysie uwzględniono również prace geodezyjne mające na celu uregulowanie stanu prawnego działki, uzyskanie wypisów z rejestru gruntów oraz opłacenie podatku od zakupu.

Jest to jeden z największych projektów fundacji, zapewniający długofalowy rozwój oraz samowystarczalność setek rolników. Obecnie trwa budowa hali maszynowej z 12 miejscami parkingowymi. W hangarze przewidziano także warsztat naprawczy, pomieszczenie do przechowywania narzędzi rolniczych i środków konserwacyjnych oraz zadaszoną przestrzeń do składowania płodów rolnych wymagających suszenia, a także części maszyn wymagających oczyszczenia.

Wybudowano również stróżówkę, a na miejscu pracuje już dozorca.

W ramach projektu budowy farmy zakupiono czterocylindrowy ciągnik KY 654 wraz z osprzętem: dwa trzyskibowe pługi, brony, mały wózek oraz dwie przyczepki do ciągnika. Dodatkowo nabyto pojazd do transportu materiałów budowlanych, miniciągnik transportowy oraz dwa pługi – lemieszowy i talerzowy.

Artykuł Zakup 112,5 hektarów ziemi na farmę w Andranovelona (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny w Polsce

WojMal — Fri, 24 Apr 2026 08:09:59 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej na rzecz promocji wolontariatu w roku 2026 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

Udział w II Międzynarodowym Kongresie Afrykanistycznym w Toruniu
Patronat i prelekcje podczas II Festiwalu Afryki i Bliskiego Wschodu UJ w Krakowie
Prelekcje i pokazy filmowe „Naprawdę daleko” w Szkole Podstawowej im. Kapitan AK Jadwigi Beaupré w Sygneczowie
Warsztaty w przedszkolu Żółta Parasolka
Warsztaty w Szkole Podstawowej w Wieliczce
Warsztaty w ramach projektu Zwolnieni z teorii „Wielcy Mali” w Końskich
Warsztaty w Szkole Podstawowej i Bibiliotece Publicznej w Krzywiniu
Warsztaty w Szkole Podstawowej w Jerce
Warsztaty na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Geografii i Geologii
Warsztaty w Centrum Seniora i Integracji Międzypokoleniowej Caritas w Poznaniu

Artykuł Projekt edukacyjny w Polsce pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Apr 2026 08:09:48 +0000

Przekazaliśmy kwotę 36 000 euro na budowę 9 studni kopanych (Ambaninandrefana, Ambohibary Ambony, Antsahabe, Manandrina, Ifasy, Antanety, Isoavina oraz Mahitsy przy fundacyjnym szpitalu w Mampikony) oraz jednej studni głębinowej (Ankiririky) w regionach stolicy i Mampikony na Madagaskarze.

Wybór miejsc został podyktowany realnymi potrzebami mieszkańców, a także możliwościami transportu sprzętu niezbędnego do budowy. Dzięki realizacji projektu setki rodzin zyskają dostęp do bezpiecznego źródła wody.

Koszty budowy studni zostały w całości pokryte przez prywatnych Darczyńców w ramach programu VIP. Więcej o programie VIP.

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Studnia w Ambaniandrefana

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Gotowa studnia w Ambohibary Ambony

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Gotowa studnia w Antsahabe

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Studnia w Ifasy

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Gotowa studnia kopana przy szpitalu w Mampikony

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Studnia w Mahitsy

Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej w regionie Mampikony i Antananarywy (Madagaskar) – Gotowa studnia w Manandrina

Artykuł Budowa 9 studni kopanych i 1 głębinowej (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa mieszkań dla nauczycieli w Abong Mbang (Kamerun)

WojMal — Thu, 23 Apr 2026 10:51:10 +0000

Przekazaliśmy kwotę 10 100 euro na budowę mieszkań dla nauczycieli w Abong Mbang w Kamerunie. Projekt ten odpowiada na pilną potrzebę poprawy warunków życia kadry pedagogicznej pracującej w szkołach podlegających diecezji. Ze względu na częstą rotację nauczycieli, którzy przybywają do pracy wraz z rodzinami, zapewnienie im godnego zakwaterowania stanowi istotne wyzwanie, szczególnie w warunkach wiejskich, gdzie infrastruktura mieszkaniowa jest bardzo ograniczona.

Obecnie szkoły dysponują jedynie kilkoma niewielkimi pomieszczeniami, które nie są w stanie pomieścić wszystkich nauczycieli i ich rodzin. W skrajnych przypadkach w jednym mieszkaniu o bardzo małej powierzchni przebywają dwie rodziny, dzieląc wspólną przestrzeń do życia, pracy i odpoczynku. Część nauczycieli zmuszona jest mieszkać w prowizorycznych glinianych chatach, pozbawionych dostępu do wody i elektryczności, oddalonych od szkoły.

Projekt zakłada budowę dwóch trwałych mieszkań, z których każde będzie obejmować trzy pokoje, kuchnię, magazynek oraz toaletę. Budynki powstaną z pustaków cementowych, co zapewni ich trwałość i bezpieczeństwo na wiele lat.

Region Abong Mbang charakteryzuje się bardzo trudnymi warunkami geograficznymi i infrastrukturalnymi. Tereny bagienne, otoczenie lasu tropikalnego, brak utwardzonych dróg oraz elektryczności znacząco utrudniają realizację inwestycji. W porze deszczowej drogi stają się nieprzejezdne, co komplikuje transport materiałów budowlanych i podnosi koszty przedsięwzięcia. Dodatkowym wyzwaniem jest brak lokalnych fachowców, co wymaga zatrudnienia pracowników z innych regionów. Mimo tych trudności projekt ma ogromne znaczenie, jego realizacja poprawi warunki życia nauczycieli oraz pośrednio wpłynie na jakość edukacji około 500 dzieci i życie blisko 4000 mieszkańców okolicznych wiosek.

Artykuł Budowa mieszkań dla nauczycieli w Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i dożywianie dzieci na Madagaskarze

WojMal — Thu, 23 Apr 2026 10:38:25 +0000

Przekazaliśmy 48 000 euro na edukację i dożywianie dzieci na Madagaskarze. Jest to kontynuacja wieloletniego już programu kompleksowej opieki nad najbardziej potrzebującymi dziećmi w regionie Mampikony na Madagaskarze.

W regionie Mampikony polscy misjonarze wspierają ponad 800 dzieci, zapewniając im wyżywienie oraz dostęp do edukacji. Pomoc kierowana jest przede wszystkim do sierot i rodzin znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji materialnej. Niemowlęta otrzymują mleko w proszku, natomiast starsze dzieci korzystają ze stołówek, gdzie wydawane są ciepłe, pełnowartościowe posiłki, takie jak ryż, mięso, ryby i warzywa. Dzieci w wieku szkolnym mają opłacaną naukę oraz zapewnione niezbędne przybory szkolne.

Projekt obejmuje uczniów z wiosek Andilambe, Ampasimatera, Antsakoamaro, Andongona i Tsimijaly — dzieci, które bez tego wsparcia nie miałyby szans na edukację. Dzięki pomocy mogą one zdobywać wykształcenie od poziomu przedszkolnego aż do matury. Program wspiera także kilkudziesięciu studentów.

Więcej o projekcie:

EDUKACJA I DOŻYWIANIE

LICZBA PROJEKTU:
800 DZIECI

MIEJSCE:
MADAGASKAR

NR PROJEKTU: 1/2024

Czytaj więcej »

EDUKACJA I DOŻYWIANIE

LICZBA PROJEKTU:
800 DZIECI

MIEJSCE:
MADAGASKAR

NR PROJEKTU: 6/2023

Czytaj więcej »

EDUKACJA I DOŻYWIANIE

LICZBA PROJEKTU:
800 dzieci

MIEJSCE:
MADAGASKAR

NR PROJEKTU: 10/2022

Czytaj więcej »

EDUKACJA DZIECI

LICZBA PROJEKTU:
131 300 EURO

MIEJSCE:
MADAGASKAR

NR PROJEKTU: 11/2021

Czytaj więcej »

Galeria projektu:

Artykuł Edukacja i dożywianie dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa 10 studni kopanych w okolicy Antananarywy (Madagaskar)

WojMal — Thu, 23 Apr 2026 10:06:29 +0000

Przekazaliśmy 30 080 euro na budowę 10 studni kopanych w okolicy Antananarywy. Jest to kontynuacja naszych działań związanych ze zwiększaniem dostępu do wody pitnej na Madagaskarze.

Na zdjęciach gotowe studnie z tego projektu:

Artykuł Budowa 10 studni kopanych w okolicy Antananarywy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont i wyposażenie przedszkola w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 23 Apr 2026 09:59:56 +0000

Przekazaliśmy kwotę 13 105 euro na remont i wyposażenie przedszkola w miejscowości Mampikony na Madagaskarze. Projekt ten ma na celu poprawę dostępu do edukacji dla najmłodszych dzieci, szczególnie tych pochodzących z najuboższych rodzin. Obecnie jedynie około 35% dzieci w regionie uczęszcza do szkoły, co pokazuje, jak pilna jest potrzeba tworzenia nowych inicjatyw edukacyjnych.

Przedszkole będzie prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr Córek Serca Maryi, które działa w Mampikony od 15 lat, prowadząc internat dla dziewcząt. Siostry, mając doświadczenie w pracy wychowawczej i edukacyjnej, planują rozszerzyć swoją działalność o opiekę przedszkolną. Dysponują już budynkiem, który wymaga jednak dostosowania do potrzeb najmłodszych dzieci poprzez przeprowadzenie niezbędnych prac murarskich i malarskich oraz odpowiednie przygotowanie przestrzeni.

W ramach projektu przewidziano kompleksowe wyposażenie przedszkola oraz poprawę jego infrastruktury. Zakupione zostaną m.in. stoły, tablice, szafy, ławki i krzesła, a także książki i materiały edukacyjne oraz zabawki. Projekt obejmuje również prace stolarskie, budowę sanitariatów oraz stworzenie niewielkiego placu zabaw dla dzieci. Dzięki tym działaniom powstanie bezpieczne i przyjazne miejsce, które umożliwi dzieciom rozwój oraz przygotowanie do dalszej edukacji.

Artykuł Remont i wyposażenie przedszkola w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

120 ławek dla szkoły podstawowej w Kpakpabou (Togo)

WojMal — Thu, 23 Apr 2026 09:56:09 +0000

Przekazaliśmy 6000 euro na 120 ławek dla szkoły podstawowej w Kpakpabou. Projekt dotyczy poprawy warunków edukacyjnych dzieci w jednej z najuboższych części północnego Togo. Mimo że szkoła została oficjalnie uznana przez państwo, nadal funkcjonuje w prowizorycznych warunkach, bez odpowiedniego wyposażenia. Uczniowie uczą się w tymczasowych konstrukcjach, które nie zapewniają ani komfortu, ani bezpieczeństwa. Projekt ma na celu stworzenie godnych warunków do nauki poprzez dostarczenie 120 ławek szkolnych oraz podstawowego wyposażenia.

Projekt stanowi uzupełnienie już rozpoczętych, lokalnych działań związanych z budową trzech sal lekcyjnych i gabinetu dyrektora. Pomysłodawcą inicjatywy jest o. Tchandama Komna Jean-Baptiste, który jako sekretarz misji zna lokalne realia i potrzeby mieszkańców. W realizację zaangażowana jest również lokalna społeczność, która wnosi wkład organizacyjny, co zwiększa trwałość i odpowiedzialność za projekt.

Szkoła znajduje się w miejscowości Kpakpabou, położonej w regionie Savanes na północy Togo, w prefekturze Oti, w pobliżu granicy z Ghaną. Jest to obszar wiejski, dotknięty ubóstwem i ograniczonym dostępem do usług publicznych, w tym edukacji. Mieszkańcy utrzymują się głównie z rolnictwa, a trudne warunki klimatyczne dodatkowo pogłębiają ich sytuację ekonomiczną. Dzięki realizacji projektu uczniowie zyskają bezpieczne i odpowiednio wyposażone środowisko do nauki, co przyczyni się do poprawy jakości edukacji i ich przyszłych szans rozwojowych.

Ławki zostały już zakupione, czekamy na dostawę ławek do szkoły.

Artykuł 120 ławek dla szkoły podstawowej w Kpakpabou (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1810 dzieci na Madagaskarze

WojMal — Thu, 01 Jan 2026 05:00:35 +0000

Przekazaliśmy 441 308 zł na dożywianie dzieci na Madagaskarze.

Mamisoa (6 lat) i Lova (8 lat) są braćmi.

Jak nie sprzedamy kamieni, to nie jemy nic.

Lova pilnuje młodszego brata, by nie skaleczył się młotkiem. – Trzeba bardzo uważać i się nie rozglądać, żeby nie uderzyć się młotkiem w palec – mówi chłopak. — Kiedy przelatuje samolot, to Mamisoa patrzy w niebo i wtedy przerywamy na chwilę pracę, żeby on sobie nie rozbił palców, bo wtedy jest problem. — A jak się skaleczysz to co robisz? – pytamy. — Wtedy zawijam palec kawałkiem materiału i pracuję dalej.

Jest piąta rano w stolicy Madagaskaru, Antananarywie. Jeszcze jest ciemno, ale już słychać charakterystyczny dźwięk uderzanego w kamień młotka. Wszyscy zaczynają się krzątać i idą na swoje stanowiska. Używając drobnych gałązek, rozpalają ogień, a na nim w małym garnuszku ugotują trochę ryżu w dużej ilości wody. To będzie śniadanie i obiad. Przynoszą ze sobą 20-litrowe żółte bidony po oleju, a w nich młotki i gumowe obręcze. Tych przyborów będą używać przez cały dzień przy tłuczeniu kamieni.

Zarobek 5 złotych po całym dniu ciężkiej pracy i przy dobrym utargu.

Bidon jest miarką do odmierzania utłuczonych kamieni. Musi być pełen – tłumaczy dziewczynka – tak z czubkiem, żeby aż się przesypywało. Za taki bidon dostanę 600 ariarów (czyli około 50 gr). Z tego trzeba jeszcze zapłacić trochę tym, którzy rozbijają skały na kamienie i właścicielowi kamieniołomów. Do domu po całym dniu ciężkiej pracy, przy dobrym utargu, wraca się z około pięcioma złotymi.

Omena (10 lat) codziennie po szkole chodzi do pracy.

Byłbym w stanie natłuc dziennie nawet 20 bidonów, ale na spokojnie to tak dziesięć — szacuje. Kamienie idą na sprzedaż, do budowy drogi. Chłopiec zarobione pieniądze oddaje babci, bo to ona kupuje i gotuje jedzenie. — Nieraz jak nie da rady sprzedać kamieni, to nic nie jemy – relacjonuje Omena. Chłopiec uczy się czytać i pisać. Ale trudno mu trzymać długopis, kiedy ręka drży ze zmęczenia od młotka.

Avotra (10 lat) pracuje, żeby pomóc tacie i mamie w zdobyciu jedzenia.

Dziewczynka opowiada, że nie jedzą zbyt dobrze ani tyle, ile się powinno. W wakacje tłucze kamień, żeby kupić zeszyty do szkoły, bo rodziców na to nie stać. W roku szkolnym Avotra pracuje w kamieniołomie po szkole aż do samego wieczora. Kiedy nie ma szkoły, to pracuje tam cały dzień.

Artykuł Dożywianie 1810 dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

10 studni kopanych w regionie Antananarywy (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 11:40:56 +0000

Przekazaliśmy 130 000 złotych na kolejne 10 studni kopanych na Madagaskarze. Studnie te są budowa w okolicy stolicy Antananarivo w najuboższych dzielnicach i miejscowościach bez dostępu do czystej wody pitnej. Koszt jednej studni kopanej to 13 000 złotych. Na zdjęciach gotowe studnie w Morarano i w Ambohijanaka.

Artykuł 10 studni kopanych w regionie Antananarywy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zagospodarowanie terenu fermy w Andranovelona (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 11:33:58 +0000

Przekazaliśmy 131 193 euro na zagospodarowanie teren na fermie w Andranovelona oraz budowę 422 metrów kwadratowych hali. Hala ta pomieści pojazdy i maszyny rolnicze z 12 miejscami parkingowymi. Teren zostanie ręcznie wykarczowany oraz zaorany. Konieczna jest też częściowa niwelacja poziomu, która zostanie przeprowadzona ręcznie dając pracę lokalnej społeczności.

W hangarze przewidziano także warsztat naprawczy i pomieszczenie do przechowywania narzędzi rolniczych i środków konserwacyjnych do maszyn oraz zadaszoną przestrzeń do składowania np. wymagających suszenia płodów rolnych lub części maszyn rolniczych wymagających oczyszczenia.

W kosztorysie ujęto również organizację pobytu pracowników budowy i ich zakwaterowanie oraz wiele narzędzi i sprzętów potrzebnych długofalowo w trakcie budowy.

Artykuł Zagospodarowanie terenu fermy w Andranovelona (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

6 kilometrów drogi w Tigraju (Etiopia)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:07:38 +0000

Przekazaliśmy 35 280 euro na budowę 6 km drogi w Tigraju.

„When someone gets sick here, we pray first, because we know the hospital is too far to save them.”

To proste zdanie oddaje codzienność mieszkańców wschodniego Tigraju – rzeczywistość, w której odizolowanie staje się zagrożeniem dla życia. Wioski położone są wysoko na klifach, około 20 kilometrów od miasta Adigrat. Nie prowadzi do nich żadna droga; dostęp do podstawowej opieki medycznej, edukacji czy handlu jest niemal całkowicie odcięty. Dla wielu ludzi choroba oznacza konieczność wielogodzinnej wędrówki po stromych zboczach, często zakończonej zbyt późno.

W 2015 roku rozpoczęto budowę 21-kilometrowej drogi, która po raz pierwszy w historii miała połączyć te odosobnione wioski ze światem zewnętrznym. Projekt zakładał m.in. wykonanie czterech charakterystycznych zakrętów typu hairpin turns, poprowadzonych wzdłuż stromych zboczy. Droga miała umożliwić swobodny transport towarów, dostęp do usług medycznych i edukacji, a także stworzyć podstawy lokalnej niezależności ekonomicznej.

Jednak wraz z wybuchem wojny w Tigraju w latach 2020–2021 prace zostały wstrzymane. Konflikt jeszcze bardziej pogłębił izolację mieszkańców, ograniczając możliwość dostarczenia pomocy humanitarnej i całkowicie blokując dalsze prace rozwojowe.

Dokończenie drogi to nie tylko inwestycja infrastrukturalna – to realna zmiana jakości życia. Jej beneficjentami będą całe lokalne społeczności: kobiety w ciąży, które dziś muszą schodzić z gór w poszukiwaniu pomocy; dzieci, dla których szkoła stanie się osiągalna; starsze osoby potrzebujące leczenia; a także farmerzy, którzy dzięki drodze będą mogli transportować swoje produkty na rynek.

Artykuł 6 kilometrów drogi w Tigraju (Etiopia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kostnica przy szpitalu w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:06:07 +0000

Przekazaliśmy 28 385 euro na budowę kostnicy przy powstającym szpitalu w Mampikony. Konstrukcja obejmuje budynek o powierzchni około 40 m² do godnego przechowywania ciał zmarłych oraz mniejsze pomieszczenie ok. 15 m² służące do tanatopraksji i innych czynności przygotowawczych. Projekt obejmuje budowę pomieszczeń, niwelację terenu, doprowadzenie i instalację elektryczności, wody, armatury i szamba, umeblowanie, wstawienie postumentu, ławek i krzeseł. Oprócz tego, projekt obejmuje budowę 30 metrów drogi dojazdowej, 12 metró muru zabezpieczającego, parking 77 m², 24 metry kanałów odpływowych, transport, wózki transportowe i 2 słupy z oświetleniem. Na zdjęciu teren, gdzie będzie zbudowana kostnica.

Artykuł Kostnica przy szpitalu w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Odnowienie budynków szkoleniowych w Bukavu DRK

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:05:10 +0000

Przekazaliśmy 6700 euro na remont szkoleniowych w Bukavu. Bukavu zamieszkuje około 35 000 osób wewnętrznie przesiedlonych, a wiele z nich to młodzież pozbawiona dostępu do edukacji i możliwości zawodowego rozwoju. CERDAF, działający od 1998 roku, jest jedną z nielicznych placówek w regionie, które oferują bezpłatne szkolenia zawodowe osobom szczególnie narażonym na wykluczenie: młodym ludziom bez formalnej edukacji, osobom bezrobotnym oraz młodzieży z niepełnosprawnościami.

Centrum przygotowuje do konkretnych zawodów, prowadząc kursy z cateringu, krawiectwa, obsługi komputera oraz produkcji muzycznej, a dodatkowo zapewnia mentoring i wsparcie w rozwoju kariery. Najbliższa podobna placówka znajduje się 5 kilometrów dalej i oferuje jedynie naukę pisania, co sprawia, że rola CERDAF jest kluczowa dla lokalnej społeczności.

Organizacja włożyła już w modernizację budynku 15 000 euro, finansując wykonanie posadzki, remont dachu, prace rozbiórkowe i murarskie oraz pierwsze malowanie wnętrz. Nasze dofinansowanie umożliwi doprowadzenie instalacji elektrycznej, wykonanie prac stolarskich oraz pełne wykończenie i malowanie pomieszczeń, co pozwoli na uruchomienie nowoczesnych pracowni szkoleniowych.

Projekt potrwa 3 miesiące i realizujemy go we współpracy z ojcem Anthonym Nahabwe, z którym wcześniej przeprowadziliśmy projekt instalacji paneli solarnych w centrum dla dzieci z niepełnosprawnościami. Dzięki tej inwestycji młodzi ludzie w Bukavu otrzymają realną szansę na zdobycie umiejętności, które mogą odmienić ich życie.

Artykuł Odnowienie budynków szkoleniowych w Bukavu DRK pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Prąd, lekarstwa i łóżka dla przychodni w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:04:14 +0000

Prąd, lekarstwa i łóżka dla przychodni w Berevo (Madagaskar)Przekazaliśmy 7500 euro na fotowoltaikę, zakup lekarstw i łóżka dla przychodni w Berevo. Berevo, położone na południowo-zachodnim wybrzeżu Madagaskaru, to gmina składająca się z dziewięciu odizolowanych miejscowości. Obecnie można się tam dostać wyłącznie drogą wodną, a podróż do najbliższego większego szpitala trwa trzy dni pieszo, lub 12 godzin łodzią dla osób dysponujących środkami finansowymi. Mieszkańcy pokonują codziennie 4–6 godzin w jedną stronę, aby dotrzeć do lokalnej przychodni prowadzonej przez Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi.

Każdego dnia zgłasza się tam około 40 chorych, w tym wiele wygłodzonych dzieci. Placówka nie posiada prądu, co uniemożliwia korzystanie z koncentratorów tlenu, inhalacji czy urządzeń do odsysania. Istniejące laboratorium, ufundowane przez naszą fundację, nie działa z powodu braku elektryczności. Na terenie całej gminy nie ma lekarza, a opiekę nad mieszkańcami sprawuje jedynie jedna położna. W pobliskim szpitalu państwowym brakuje leków i łóżek – chorzy często śpią na gołej podłodze.

Projekt realizowany przez naszą fundację obejmuje:

Zakup i transport sprzętu medycznego do przychodni w Berevo – w tym urządzeń do terapii tlenowej, inhalacji i odsysania, a także podstawowego wyposażenia gabinetowego.
Instalację elektryczną i oświetlenia w przychodni – umożliwi to korzystanie z urządzeń medycznych oraz uruchomienie laboratorium diagnostycznego.
Doposażenie pobliskiego szpitala państwowego w łóżka i wyposażenie podstawowe – zakupione zostaną łóżka szpitalne, szafki przyłóżkowe oraz stojaki na kroplówki, które poprawią komfort i bezpieczeństwo pacjentów.

Sprzęt zostanie zakupiony w Antananarywie, a następnie przewieziony do Berevo w transporcie trwającym 3–4 dni, po czym zostanie zainstalowany na miejscu. Dzięki realizacji projektu przychodnia i szpital w Berevo będą mogły zapewnić podstawową opiekę medyczną, diagnostykę i ratowanie życia mieszkańcom gminy, którzy do tej pory byli pozbawieni dostępu do odpowiedniego leczenia.

Artykuł Prąd, lekarstwa i łóżka dla przychodni w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zaplecza techniczne i garaż dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:03:17 +0000

Przekazaliśmy 62 139 euro na budowę zaplecza technicznego i garażu dla szpitalu w Mampikony, a także na prace techniczne. Prace te to m.in. budowa pomieszczenia do napraw pojazdów, pomieszczenie na narzędzia, części i koła, stanowiska do utrzymywania pojazdów w czystości i 5 garaży dla karetki i innych pojazdów używanych w Szpitalu w Mampikony. Przewidziano również doprowadzenie prądu i wody, budowę drogi dojazdowej oraz uregulowanie tej części terenu poprzez budowę schodów, muru zabezpieczającego, wzmocnienie i wykończenie wybudowanej wcześniej platformy oraz zewnętrzne zabezpieczenie ujęcia wody i rozdzielni elektrycznej z układem pomiarowo rozliczeniowym. Pracami zostanie również objęta część parkingu. Przewidziano także instalację lamp solarnych w różnych częściach obiektu w celu poprawy ogólnego bezpieczeństwa i widoczności. Na zdjęciach ziemia, na której zostanie zbudowane zaplecze i garaż.

Artykuł Zaplecza techniczne i garaż dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie mieszkań dla personelu szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:02:20 +0000

Przekazaliśmy 5 261 euro na przygotowanie terenu pod budowę piątego domu dla personelu medycznego w szpitalu w Mampikony. Po 5 latach budowy, w tym roku Szpital w Mampikony zostanie oficjalnie otwarty. Cztery budynki mieszkalne są już w trakcie budowy na przygotowanej wcześniej platformie. W związku z tym, że teren jest bardzo zróżnicowany zaistniała potrzeba niwelacji dodatkowej platformy z kamiennym obmurowaniem dla piątego budynku.

Jest to kontynuacja tego projektu.

Artykuł Wykończenie mieszkań dla personelu szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Piec do spalania odpadów dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:01:31 +0000

Przekazaliśmy 2 716 euro na budowę specjalnego pieca do spalania odpadów z budującego się szpitala w Mampikony. Obok pieca zostaną również wybudowane 2 betonowe komory na składowanie resztek ze spalarni śmieci oraz odpadów organicznych ze szpitala. Cała budowa jest zgodna z procedurą utylizacji odpadów medycznych i nie medycznych ze szpitala i zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia na Madagaskarze. Na zdjęciach szpital, przy którym zostanie zbudowany piec.

Artykuł Piec do spalania odpadów dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja medyczna w Republice Środkowoafrykańskiej

WojMal — Thu, 18 Dec 2025 10:00:40 +0000

Przekazaliśmy 4 800 złotych na misję medyczną w Republice Środkowoafrykańskiej. Wsparliśmy misję medyczną prowadzoną przez dr Lidię Stopyrę, wieloletnią koordynatorkę naszych działań na kontynencie afrykańskim. Podczas wizyty w Republice Środkowoafrykańskiej dr Stopyra spotkała się z Ministrem Zdrowia, aby omówić najpoważniejsze wyzwania zdrowotne kraju, takie jak malaria, trąd, HIV, gruźlica, schistosomatoza i cholera, oraz możliwości dalszej współpracy z Kliniką Chorób Infekcyjnych i Tropikalnych Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie.

W trakcie misji Pani Doktor odwiedziła m.in. Dziecięcy Szpital Uniwersytecki oraz Oddział Intensywnej Terapii Noworodka, gdzie nawet najmłodsze dzieci zmagają się z malarią. W Centre Medical Padre Pio prowadzone były również konsultacje i wsparcie medyczne dla lokalnej społeczności.

Artykuł Misja medyczna w Republice Środkowoafrykańskiej pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ciągnik dla społeczności w Mbaikoro (Czad)

WojMal — Mon, 15 Dec 2025 15:18:06 +0000

Przekazaliśmy 118 250 złotych na zakup ciągnika dla Mbaikoro, w Czadzie. „Miejscowi rolnicy pracują ciężko, by zebrać plony swojej pracy. Najczęściej używają do tego narzędzi znanych tu od wieków. Luksusem jest posiadanie byków, które służą do orki pola pod zasiew. Potem praca jest już wyłącznie ręczna”.

Projekt realizowany jest we współpracy z Fundacją Dzieci Afryki i z Siostrą Ewą Milanowską ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. Wspólnie realizują projekty w Mbaikoro od 2018 roku. Wybudowali oni wspólnie misyjny ośrodek zdrowia oraz budynek gimnazjum Matki Bożej Pokoju. Działalność medyczna i edukacyjna w obu obiektach jest doskonale prowadzona, a budynki służą lokalnej, ubogiej społeczności.

Rolnicy oczyszczają pola z chwastów, stosując lokalne motyczki. Na terenach przeznaczonych pod uprawę ryżu oczyszczanie jest łatwiejsze, ponieważ nie ma tam zbyt wielu resztek korzeni drzew. Byki w czasie pory suchej wymagają szczególnej troski, aby w porze deszczowej mogły wykonać swoją pracę.

W ostatnich dwóch latach pora sucha była wyjątkowo trudna i długa – trwała od października do końca maja. Już w kwietniu rolnikom trudno było utrzymać bydło. Większość mieszkańców to ludzie ubodzy, nieposiadający własnych zwierząt. W czasie prac polowych tworzy się więc duża grupa oczekujących na zaoranie pól przez właścicieli byków. W tym roku wiele zwierząt padło w trakcie orki z braku sił do pracy.

Jeden z rolników, współpracujący z misją, zaorał swoje pola w ciągu 15 dni, aby utrzymać byki przy życiu. To tylko niewielki przykład zmagania się tamtejszych rolników z codziennymi trudnościami. Poruszyła nas więc prośba człowieka, który biorąc pod uwagę sytuację swoją i innych rolników, podzielił się z nami pragnieniem posiadania własnego ciągnika. Mógłby on służyć zarówno potrzebom misji, jak i jego własnym oraz całej wioski. Z doświadczenia wiemy, że jeśli sprzęt ma odpowiedzialnego właściciela, może służyć przez długie lata.

Udało się uzyskać ofertę od sąsiedniej Nigerii. Koszt zakupu ciągnika i jego transportu do Mbaikoro wynosi 118 250 złotych. Rolnicy z Mbaikoro zobowiązali się przeznaczyć roczny dochód z jego użytkowania (ok. 1 500 euro) na zakup przyczepy, pługa i innego sprzętu rolniczego.

Artykuł Ciągnik dla społeczności w Mbaikoro (Czad) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Regały dla apteki w Hanyigba-Duga (Togo)

WojMal — Mon, 15 Dec 2025 15:03:50 +0000

Przekazaliśmy 2000 euro na regały i leki dla apteki w Hanyigba-duga w Togo. Apteka Ośrodka Zdrowia „Anna Maria” w Hanyigba-Duga (Togo) działa od 10 lat. Hanyigba-Duga położona jest na obrzeżach Kpalimé, około 120 km od Lomé – stolicy Togo. W ośrodku posługują cztery siostry: jedna Polka i trzy siostry Togijki, które każdego dnia niosą pomoc medyczną lokalnej społeczności. Jednym z kluczowych elementów działalności ośrodka jest apteka, zapewniająca mieszkańcom dostęp do podstawowych leków i środków medycznych. Niestety, obecne warunki magazynowe są niewystarczające – pomieszczenie jest zbyt małe, a brak odpowiedniego wyposażenia utrudnia właściwe przechowywanie leków zgodnie ze standardami bezpieczeństwa i higieny. Dlatego powstał projekt zakupu nowych regałów do apteki, które pozwolą:

uporządkować przestrzeń magazynową,
poprawić warunki przechowywania leków,
zwiększyć bezpieczeństwo i dostępność środków medycznych,
usprawnić codzienną pracę sióstr i obsługę pacjentów.

Artykuł Regały dla apteki w Hanyigba-Duga (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie internatu w Sembabule (Uganda)

WojMal — Mon, 15 Dec 2025 14:53:47 +0000

Przekazaliśmy 18 100 złotych na wykończenie internatu w Sembabule. Szkoła podstawowa w Sembabule liczy 314 uczniów, w tym sieroty i dzieci z rodzin dotkniętych ubóstwem oraz chorobami, takimi jak malaria czy AIDS. Wiele z tych dzieci straciło rodziców i nie ma zapewnionego dachu nad głową. Internat prowadzony przez lokalną organizację, we współpracy z fundacją „Nie bądź obojętny”, zapewnia dzieciom bezpieczne miejsce do życia i nauki. Fundacja wcześniej wspierała szkołę m.in. poprzez programy dożywiania, budowę studni i zbiornika na wodę deszczową.

Projekt obejmuje zakup niezbędnych materiałów budowlanych, wykończenie wnętrz, montaż drzwi, okien i dachu, co pozwoli dzieciom mieszkać w bezpiecznych i godnych warunkach. Dzięki tej inwestycji uczniowie internatu otrzymają komfortowe warunki do nauki i życia, co znacząco poprawi ich codzienną sytuację.

Artykuł Wykończenie internatu w Sembabule (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Odbudowa instalacji fotowoltaicznej w przychodni w Kinszasie (DRK)

WojMal — Mon, 15 Dec 2025 14:40:45 +0000

Przekazaliśmy 16 090 złotych na odbudowę fotowoltaiki dla przychodni w Kinszasie. W dzielnicy Ngampani, położonej w gminie Kimbansake w Kinszasie, działa przychodnia medyczna prowadzona przez lokalną fundację FOJEMA. Placówka obsługuje ponad 25 tysięcy mieszkańców, zapewniając podstawową pomoc medyczną, dostęp do leków oraz możliwość wykonywania drobnych operacji chirurgicznych. Dzięki wcześniejszemu wsparciu z Polski przychodnia została wyposażona w niezbędny sprzęt, oświetlenie oraz instalację solarną, która stanowiła jedyne źródło energii elektrycznej.

27 lipca 2025 roku przychodnia została poważnie uszkodzona w wyniku uderzenia pioruna. Zniszczona została instalacja fotowoltaiczna oraz część pokrycia dachowego. W efekcie placówka straciła w pełni swoje źródło zasilania, a to uniemożliwiło:

wykonywanie operacji i zabiegów,
przechowywanie leków w chłodniach,
korzystanie ze sprzętu diagnostycznego,
pracę personelu medycznego po zmroku.

Obecnie przychodnia funkcjonuje jedynie dzięki niewielkiemu akumulatorowi, który pozwala na działanie podstawowych urządzeń jedynie przez około dwie godziny w nocy. Jest to rozwiązanie tymczasowe, niewystarczające dla placówki obsługującej setki pacjentów miesięcznie. Brak energii elektrycznej powoduje, że osoby w stanie zagrożenia życia muszą być transportowane do oddalonych szpitali w centrum Kinszasy, co znacząco ogranicza ich szanse na uzyskanie szybkiej pomocy.

Celem projektu jest odbudowa instalacji solarnej oraz przywrócenie stabilnego źródła energii dla przychodni FOJEMA. W ramach działań planuje się:

zakup i montaż nowych paneli fotowoltaicznych,
zakup urządzeń do magazynowania energii,
częściową naprawę zniszczonego dachu,
przywrócenie pełnego zasilania całej placówki.

Koszt realizacji projektu wynosi 4600 USD. Odbudowa instalacji pozwoli na wznowienie pełnowymiarowego działania przychodni, zapewnienie bezpieczeństwa pacjentów oraz utrzymanie finansowej samodzielności placówki, która w normalnych warunkach pokrywa część swoich kosztów operacyjnych dzięki odpłatnemu systemowi leczenia obowiązującemu w DR Konga.

Artykuł Odbudowa instalacji fotowoltaicznej w przychodni w Kinszasie (DRK) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mleko humanizowane dla dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 15 Dec 2025 14:30:30 +0000

Zakupiliśmy mleko humanizowane za 35 737 euro, dla noworodków objętych programem „Flamboyant” w klinice w Mampikony. W zeszłym roku zrealizowaliśmy podobny projekt, natomiast w tym roku planujemy rozszerzyć jego zasięg. Matki tych noworodków z różnych względów nie mogą wykarmić swoich dzieci, często znajdują się również w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Roczny koszt wyżywienia jednego dziecka to ok. 1000 euro. 8 puszek po 400 gram starcza na miesięczne dożywianie jednego dziecka. Zeszłoroczny projekt zakupu mleka humanizowanego.

Artykuł Mleko humanizowane dla dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wynagrodzenie personelu szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 15 Dec 2025 10:34:09 +0000

Przekazaliśmy 16 040 euro na roczne wynagrodzenie dla personelu medycznego szpitala w Mampikony. Projekt pokrywa wynagrodzenie dla: doktora Mananjaka Irdin Gilca, laboranta – Leolide Rabesahala, pracowników obsługi administracyjnej szpitala, koordynatorów budynków i dla osób od raportowania wydatków – Patrick Randianarison, Mampionona Andriatovonjanahary Marius, Marintsoa, Rahary Nantenaina Rajaonarivony, Ratiamalala Mamisoa Annie, Randrianimanana Tovosoa Fifaliana, Razafimilahatra Aime i Mahery Jean. Ich praca jest nieoceniona, dbają o jak najlepszą realizację wszystkich projektów związanych ze szpitalem w Mampikony.

Artykuł Wynagrodzenie personelu szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt rolniczy dla kobiet w Lunga (Malawi)

WojMal — Fri, 05 Dec 2025 09:46:51 +0000

Przekazaliśmy 22 700 euro na projekt rolniczy dla kobiet w Malawi, Lunga. Projekt ten ma na celu ekonomiczne wzmocnienie 50 kobiet i dziewcząt żyjących z HIV/AIDS w społeczności Lunga w Malawi poprzez rozwój przedsiębiorczości oraz przetwórstwo kukurydzy.

Grupą docelową są ubogie, często osierocone lub owdowiałe kobiety i dziewczęta, które utrzymują się z mało wydajnego rolnictwa i borykają się z dyskryminacją społeczną. Projekt zakłada szkolenia z zakresu podstaw przedsiębiorczości, marketingu, zarządzania finansami oraz pracy w spółdzielni. Uczestniczki zostaną również przeszkolone w nowoczesnych i dochodowych technikach uprawy kukurydzy oraz w metodach dodawania wartości do plonów poprzez przetwarzanie. W ramach projektu zapewnione zostaną nasiona kukurydzy o wyższej wydajności oraz zakupione zostaną maszyny do przetwórstwa (młyn i obłuszczarka).

Proces realizacji obejmuje więc zakup i instalację sprzętu oraz szkolenia. Projekt przewiduje podział uczestniczek na trzy podgrupy odpowiedzialne za produkcję, przetwarzanie oraz marketing i sprzedaż. Wpływ projektu będzie monitorowany poprzez ocenę wzrostu dochodów, zwiększone plony oraz aktywność biznesową uczestniczek. Długoterminowa trwałość projektu oparta będzie na systematycznym odkładaniu części zysków na fundusz utrzymania sprzętu i budynku oraz dalszy rozwój spółdzielni.

Artykuł Projekt rolniczy dla kobiet w Lunga (Malawi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Okulary i sprzęt medyczny dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 05 Dec 2025 09:44:40 +0000

Przekazaliśmy 28 047,72 złotych dla nowo otwartego gabinetu okulistycznego w szpitalu w Mampikony na Madagaskarze. Dziękujemy wszystkim, którzy zaangażowali się w naszą akcję i przekazali okulary – otrzymaliśmy aż 324 paczki z 30 000 par okularów! To ogromny gest solidarności i troski o innych.

W czasie tegorocznej misji medycznej na Madagaskarze nasi lekarze przebadali i dopasowali okulary 1500 pacjentom. Niestety zapotrzebowanie jest ogromne i wiele osób wciąż czeka na pomoc. Dlatego właśnie zorganizowaliśmy zbiórkę okularów. Przez kilka miesięcy kurierzy codziennie przynosili do nas paczki — od osób prywatnych, ośrodków zdrowia, parafii, firm, szkół i innych organizacji. Zebrane okulary zostaną oczyszczone, opisane i skatalogowane przez naszych wolontariuszy.

Obecnie przygotowujemy okulary do wysyłki. Jesteśmy szczęśliwi, że możemy na Państwa liczyć – bez Was ta akcja nie byłaby możliwa. Dzięki Wam ktoś, kto do tej pory widział świat niewyraźnie, będzie mógł pracować, uczyć się i żyć w pełni. To niezwykle ważne, zwłaszcza w miejscach, gdzie ostrość widzenia jest niezbędna do codziennej pracy, często w trudnych warunkach, takich jak kamieniołomy czy wysypiska śmieci.

W ramach projektu zakupiliśmy również myjki, sterylizatory, dioptromierz, lampy szczelinowe, urządzenie do odczytu okularów, synoptofor, autorefraktometr, optotypy, tonometr, sprzęt do usuwania ciał obcych. Wysyłamy również sprzęt podarowany nam przez gabinety okulistyczne w ramach darowizny.

Szczególne podziękowania kierujemy do:

wolontariuszy, którzy z oddaniem sortowali i pakowali okulary,
dr Lidia Stopyra – za nieoceniony wkład w rozpoczęcie i promocję zbiórki,
dr Katarzyny Molędy-Gładysz, dr Iwony Filipowskiej oraz dr Bożeny Reszkiewicz – za wsparcie merytoryczne w zakresie zakupu i serwisowania sprzętu,
Filipa Ogorzałka – za inwentaryzację sprzętu medycznego.

Dziękujemy również wszystkim Darczyńcom sprzętu okulistycznego, w tym w szczególności:

Panu Łukaszowi Strzodzie, Pani Annie Stasiak, dr Jadwidze Sułkowskiej-Włodarczyk, Prywatnemu Gabinetowi Okulistycznemu przy os. Piastowskim 51 w Wałczu oraz Hurtownia Optyczna SERV OPTIC i salonom Kodano Optyk i Eye-Centrum Świdnica.

Ogromne podziękowania kierujemy także do organizacji i placówek, które aktywnie wsparły zbiórkę, w tym m.in.:

Szkoła Podstawowa Specjalna Nr 121 im. św. Franciszka z Asyżu w Krakowie
Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów
Muzeum Okręgowe w Lesznie
Wspólnota Krwi Chrystusa w Pruszkowie
Sekretariat Misji Zagranicznych w Olsztynie
Zespół Szkolno-Przedszkolny im. Księcia J. Poniatowskiego w Mnikowie
Szkoła Podstawowa 160 Zgromadzenia Sióstr Augustianek
SP im. Obrońców Węgierskiej Górki
Zespół Szkół Ponadpodstawowych Nr 1 w Kępnie
Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w Skale
PSP nr 2 w Rudniku
SP nr 4 w Wadowicach
Parafia Św. Kazimierza Królewicza w Kobyłce
IV Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Olsztynie
Zespół Szkół Zawodowych im. Stanisława Staszica w Stródzie
SP im. Karola Wojtyły w Barwałdzie Górnym — Gmina Kalwaria Zebrzydowska
SP nr 3 w Łochowie
SP nr 5 w Redzie
Szkoła Podstawowa im. Bohaterów Ziemi Gdańskiej w Pszczółkach
Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Krzeszowicach
Szkoła Podstawowa im. Eugenii Staniewskiej w Małyszynie
Szkolne Koło Caritas i Biblioteka w Zespole Szkół im. ks. St. Staszica w Tarnobrzegu

…i wielu innych zaangażowanych instytucji oraz osób.

Więcej o zbiórce tutaj.

Filmik z pakowania okularów.

Filmik na zakończenie akcji.

Artykuł Okulary i sprzęt medyczny dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mieszkania dla nauczycieli w Dimako (Kamerun)

WojMal — Fri, 05 Dec 2025 09:42:28 +0000

Przekazaliśmy 15 000 euro na dokończenie budowy domów dla nauczycieli w Dimako, w Kamerunie. Jest to dopłata do projektu. Budowa mieszkań dla nauczycieli posuwa się do przodu, oglądamy postęp w budowie, ale niestety środki przeznaczone na budowę nie były wystarczające na postawienie i ukończenie budynków ze wszystkim co konieczne. Wynika to z podwyżki cen materiałów budowlanych. Ta transza zostanie przeznaczona na instalację hydrauliczną i instalację prądu, a także wykończenie dachu kuchni i latryn, malowanie domów, a także drzwi, okna, podłogi, odpływy i kanały.

Artykuł Mieszkania dla nauczycieli w Dimako (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa porodówki w Kasese (Uganda)

WojMal — Fri, 05 Dec 2025 09:33:37 +0000

Przekazaliśmy 8536 euro na budowę sali opieki przedporodowej w centrum zdrowia w Bukangara w Kasese, Ugandzie. Projekt dotyczy budowy stałej Sali Opieki Przedporodowej (Antenatal Care Hall) w Bukangara Health Centre II, zlokalizowanym w Nyakiyumbu, dystrykcie Kasese w Ugandzie. Obiekt ten będzie służył poprawie warunków świadczenia usług zdrowotnych dla ponad 300 000 mieszkańców regionu, ze szczególnym uwzględnieniem kobiet w ciąży. Obecnie brak dedykowanej przestrzeni na opiekę przedporodową powoduje zatłoczenie i brak prywatności, co obniża jakość i skuteczność świadczonej opieki. Nowa sala będzie zawierać poczekalnię, dwa gabinety konsultacyjne, pomieszczenie edukacyjne oraz sanitariaty, co znacznie poprawi komfort pacjentek.

Projekt przyczyni się do zwiększenia liczby kobiet korzystających z regularnych wizyt przedporodowych oraz wcześniejszego zgłaszania się na badania. Budowa jest zgodna z celami strategicznymi Ministerstwa Zdrowia Ugandy oraz celami Zrównoważonego Rozwoju ONZ (SDG 3). Po zakończeniu budowy, obiekt zostanie przekazany w zarządzanie ośrodkowi zdrowia oraz lokalnej społeczności, które będą odpowiadać za jego utrzymanie. Personel medyczny pozostanie finansowany przez rząd, co zapewni ciągłość usług zdrowotnych. Realizacja projektu planowana jest na okres 12 miesięcy od momentu otrzymania dofinansowania. Projekt jest kluczowy dla poprawy zdrowia matek i noworodków, redukując wskaźniki chorobowości i śmiertelności w regionie.

Artykuł Budowa porodówki w Kasese (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Renowacja 2 sal szkoleniowych w Kiserium (Kenia)

WojMal — Fri, 05 Dec 2025 09:33:07 +0000

Przekazaliśmy 8485 euro na renowację dwóch sal szkoleniowych w Kiserium, w Kenii. Projekt St. Daniel Garment Designers Self Help Group ma na celu zwiększenie liczby uczestniczek szkoleń zawodowych z 45 do 69, obejmując kobiety, samotne matki nastoletnie i młode dziewczęta z ubogich środowisk w Kiserian w Kenii. W ramach inicjatywy przeprowadziliśmy renowację i rozbudowę sal szkoleniowych, aby umożliwić naukę szycia bluzek, mundurków, swetrów, sukienek, spódnic oraz świadczenia usług fryzjerskich.

Dzięki zdobytym umiejętnościom uczestniczki będą mogły zarabiać na życie, utrzymywać rodziny i finansować edukację swoich dzieci. Głównymi odbiorczyniami projektu są kobiety pozbawione źródeł dochodu, często analfabetki i osoby bez kwalifikacji, mające trudności w znalezieniu pracy. Projekt angażuje społeczność lokalną poprzez powołanie komitetu nadzorującego przebieg prac, zakup materiałów oraz identyfikację kobiet, które najbardziej potrzebują wsparcia. Monitoring realizacji działań będzie prowadzony codziennie przez instruktorów i cotygodniowo przez członków zarządu organizacji oraz wolontariuszy.

Organizacja działa od 2016 roku i co roku wspiera około 45 kobiet, oferując szkolenia z projektowania mody, robienia na drutach, haftu i fryzjerstwa. Obszar projektu, Kiserian w hrabstwie Kajiado, to tereny o wysokim poziomie ubóstwa, gdzie ponad połowa mieszkańców to osoby ekonomicznie wykluczone. Problemem, na który odpowiada projekt, jest brak zatrudnienia, niskie dochody, dyskryminacja, zły stan zdrowia oraz ubóstwo kobiet i dziewcząt. Dzięki realizacji inicjatywy możliwe będzie zwiększenie liczby kobiet posiadających praktyczne umiejętności zawodowe, co wpłynie na poprawę jakości życia całych rodzin.

Projekt zakończyliśmy w grudniu 2025 roku – dziewczyny uczestniczą już w zajęciach.

Artykuł Renowacja 2 sal szkoleniowych w Kiserium (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szkoła w Kasiina Kyenjojo (Uganda)

Fibonacci — Fri, 05 Dec 2025 09:31:45 +0000

Przekazaliśmy 126 700 PLN na budowę szkoły w Ugandzie. Szkoła będzie miała trzy murowane klasy, a budynek będzie posiadał też osobne sanitariaty. W godzinach nauki uczniowie będą otrzymywać owsiankę. Najubożsi dostaną dofinansowanie nauki.

Sharon ma 7 lat.
Naprawdę bardzo chciałabym chodzić do szkoły – mówi.
Dziewczynka mieszka z babcią.
– Moja babcia nie ma pieniędzy, żeby zapłacić za szkołę. Pomimo podeszłego wieku aby zdobyć pieniądze, musi pracować w ogrodach innych ludzi, a czasami nie udaje jej się uzbierać wystarczająco pieniędzy nawet na jedzenie.

Przysposobione rodzeństwo Patricka.

– Tato, ty masz jeszcze miejsce w domu, by położyć te dzieci – tak Patrick prosił ojca, by przygarnął sieroty. Ojciec, mimo że sam ma ośmioro dzieci, przygarnął 22. Spali w piątkę pod jednym kocem, ale mieli dom. Ich pragnieniem jest szkoła. Bez pomocy z Polski dla nich ta droga byłaby zamknięta. Podobnie jak dla wielu innych dzieci w Kasiina Kyenjojo, która to miejscowość dramatycznie potrzebuje szkoły.

Nic nie przynosi radości. Nic, prócz Boga – mówi Ayda.

Matki tu walczą dla swoich dzieci o jedzenie czy lepsze schronienie niż lepianka, a szkoła pozostaje luksusem.

Bez szkoły wiele dzieci czeka tylko praca. Gdy rozmawiamy z kilkuletnim Salomonem, chłopak wybucha płaczem. Tak bardzo chciałby się uczyć. Jest sierotą i bez wsparcia dobrych ludzi z Polski od najmłodszych lat czekałaby go praca.

Aby kupić kilo ryżu, musi sprzedać 30 takich placków; aby kupić 3 litry oleju – 200; kostkę mydła – 40. By zapłacić czynsz (odpowiednik 70 zł) – ponad 500. Nauczyła wszystkiego swoje wnuki, żeby gdy ona umrze, mogły cokolwiek zarabiać.

Praca 6 milionów dzieci

Przytaczane tu historie niestety nie są rzadkie czy wyjątkowe. Tylko co trzecie dziecko w Ugandzie kończy podstawówkę. Więcej dzieci w wieku szkolnym (5–17 lat) jest zmuszonych pracować (39%). W tym kraju codziennie do pracy idzie ponad 6 milionów dzieci. Idą do pracy (czy jak mają szczęście: do szkoły) na głodnego. Bardzo kiepsko jest tu z jedzeniem. Mięso jest rarytasem. Zwykle je się banany, fasolę, owsiankę, ryż. Ludzie żyją z uprawy kukurydzy, fasoli i bananów, z malutkich sklepików czy drobnych usług jak fryzjerstwo.

Zapadający się budynek

W Kasiina Kyenjojo funkcjonuje szkoła podstawowa, która zmaga się z ogromnymi trudnościami. Budynki są stare, drewniane i w złym stanie.

Dachy przeciekają, a podłogi zapadają się pod stopami uczniów. Latryny i toalety stanowią zagrożenie dla zdrowia dzieci, a warunki, w jakich muszą się uczyć, są dalekie od bezpiecznych. Na szkolnym placu ktoś kiedyś rozpoczął budowę nowego budynku z cegieł. Niestety, udało się postawić jedynie ściany – zabrakło środków na dach, okna i podłogę. Właśnie te najdroższe elementy sprawiły, że budowa zatrzymała się na długie lata, a dzieci wciąż uczą się w drewnianych barakach, które nie chronią ich przed deszczem ani wiatrem i grożą w każdej chwili zawaleniem.
Dyrektor szkoły opowiada o tym, jak boli go serce, gdy uczniowie przychodzą do szkoły głodni.

Warunki życia w najbiedniejszych regionach Ugandy są dramatyczne. Na zdjęciu: ujęcie wody w Kasiina Kyenjojo.

Zbudujemy szkołę!

Działająca lokalnie niewielka organizacja misyjna Afryka Kids zwróciła się do naszej fundacji z wnioskiem o budowę szkoły. Będą to trzy murowane klasy, a budynek będzie posiadał też osobne sanitariaty. W budowie zostaną wykorzystane uprzednio postawione mury. W godzinach nauki uczniowie będą otrzymywać owsiankę. Najubożsi dostaną dofinansowanie nauki.

Artykuł Szkoła w Kasiina Kyenjojo (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

8 klas z wyposażeniem w Turkanie (Kenia)

WojMal — Fri, 05 Dec 2025 09:30:38 +0000

Przekazaliśmy 13 100 euro na budowę ośmiu klas szkolnych w Turkanie, w Kenii. Projekt zakłada budowę ośmiu klas szkolnych w wiosce Kanamkemer w Turkana Central, w Kenii, aby zapewnić bezpieczne i sprzyjające warunki do nauki dla około 400 dzieci w wieku od 5 do 14 lat.

Obecnie większość uczniów uczy się pod drzewami lub w prowizorycznych schronieniach, co naraża ich na deszcz, wiatr, kurz i inne zagrożenia. Nowe sale lekcyjne stworzą przestrzeń przyjazną dzieciom, zapewnią lepsze bezpieczeństwo i komfort, a także pomogą wyrównać szanse edukacyjne dla dziewcząt, dzieci z niepełnosprawnościami oraz dzieci z marginalizowanych społeczności.

Projekt obejmuje także dostarczenie materiałów szkolnych oraz wsparcie psychospołeczne. Budowa będzie realizowana z użyciem lokalnych, odnawialnych i recyklingowanych materiałów, przy udziale społeczności oraz z zatrudnieniem lokalnej siły roboczej. Plan zakłada wdrożenie rozwiązań ekologicznych, takich jak panele słoneczne, systemy naturalnej wentylacji i zbierania wody deszczowej.

Po zakończeniu inwestycji szkoła będzie finansowana częściowo z niewielkich opłat od rodzin mogących sobie na to pozwolić, co pozwoli utrzymać pensje nauczycieli. Projekt będzie monitorowany i ewaluowany na każdym etapie, z regularnym raportowaniem do interesariuszy. Inwestycja ma przynieść długoterminowy wpływ w postaci wzrostu poziomu edukacji, lepszych perspektyw zawodowych oraz rozwoju społeczności lokalnej.

Artykuł 8 klas z wyposażeniem w Turkanie (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dom opieki w Yaounde (Kamerun)

Fibonacci — Thu, 04 Dec 2025 15:00:05 +0000

Przekazaliśmy 425 000 zł na stworzenie domu dziennej opieki nad dziećmi w Kamerunie.

Samotne matki w stolicy Kamerunu nie mogą zarabiać, bo nie mają z kim zostawić swoich dzieci. Aby mogły iść do pracy, zbudujmy dom matki i dziecka, gdzie ich dzieci znajdą opiekę w ciągu dnia.

Czasem są nauczycielkami czy pielęgniarkami. Ale i nawet bez zawodu jakoś sobie radziły: sprzedawały na targu, piekły rybę na sprzedaż, sprzątały. Mogły kupić maniok, zemleć i piec pączki na sprzedaż. Albo orzeszki ziemne z solą lub cukrem. Odkąd zostały samotnymi matkami, są bez środków do życia.

Bez wody i prądu.

Mieszkają w Yaounde, stolicy Kamerunu. W ich dzielnicach brakuje dostępu do czystej wody, elektryczności, odpowiednich warunków sanitarnych oraz edukacji. Żyją w nieformalnych osiedlach, gdzie budynki są z tanich i nietrwałych materiałów, takich jak blacha czy drewno. Bardzo kiepsko tu z jedzeniem. Je się rzadko i słabo: ryż z sosem z liści i orzeszków ziemnych, kleik z manioku, smażone banany. Niedożywienie sprawia, że dzieci chorują i umierają na wyleczalne choroby, bo osłabione organizmy nie mają jak ich zwalczyć.

Termity to najtańszy przysmak. Bogaty w białko. Można je smażyć na oleju, a nawet jadać surowe. Mają słodkawy smak, jak orzech laskowy. Termity latają zwykle w porze deszczowej. Szuka się ich pod kamieniami.

Kobieta w Kamerunie wciąż znaczy mniej niż mężczyzna. Gdy ten umiera, bywa, że jego rodzina zabiera kobiecie wszystko. Tak było w przypadku Natalie, która została sama z czwórką synów. Rodzina nie pozwoliła jej nawet stanąć nad grobem, by pożegnać męża i zabrała wszystko, nawet garnki. Spali na gołej podłodze. Kobieta zapadła na zdrowiu i zmarła. Gdy mąż opuszcza kobietę, tę nie stać na żłobek, który kosztuje miesięcznie dużo więcej niż może zarobić kobieta na lokalnym targu lub wykonując inne proste prace

Z zawodu jestem sekretarką – mówi Garas. — Ale mam małe dzieci, więc nie mogę pracować.

Jedyne, co mi pozostało, to poletko orzeszków ziemnych. Z tego się nie da utrzymać – mówi Kevine. – Jakbym mogła na parę godzin dziennie zostawić dziecko, poszłabym do pracy. Jestem nauczycielką.

Opieka nad dziećmi.

Aby dać możliwość samotnym matkom w Yaounde zarobić na siebie i swoje dzieci, zbudujemy duży dom dziennej opieki nad dzieckiem. Matki będą mogły bezpiecznie zostawić w nim swoje pociechy, które będą zaopiekowane i nakarmione. Prowadzeniem domu zajmą się siostry Najświętszej Duszy Chrystusa. Zakupiliśmy już teren pod dom, który będzie miał 250 metrów kwadratowych. Dla dzieci przygotujemy taras, plac zabaw i piaskownicę. Dom będzie miał własną kuchnię do przygotowania posiłków. Obok niego jest miejsce na niewielką uprawę, która dostarczy składników na posiłki dla dzieci.

Artykuł Dom opieki w Yaounde (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Farma kurczaków w Kasese (Uganda)

WojMal — Thu, 04 Dec 2025 14:05:29 +0000

Przekazaliśmy 9 570 euro na farmę kurczaków i inkubator jaj w Ugandzie. Jest to już drugi projekt realizowany z organizacją Twase Women Development Trust. Zakłada on budowę obiektu do hodowli drobiu, który będzie pełnił funkcję fermy pokazowej oraz miejsca szkoleniowego dla 40 kobiet z wioski Kyaminyawandi (30 Ugandyjek i 10 uchodźczyń z DR Konga). Budynek, wykonany z pali, drewna i blachy falistej, będzie podzielony na dwie sekcje: dla niosek produkujących jaja oraz dla brojlerów hodowanych na mięso. Jego konstrukcją zajmą się zatrudnieni fachowcy.

Po ukończeniu budowy zakupionych zostanie 600 piskląt (300 niosek i 300 brojlerów) oraz 500 jaj do wylęgu w nowo zakupionej i zainstalowanej maszynie inkubacyjnej zasilanej energią słoneczną. Wszystkie ptaki będą początkowo hodowane na fermie demonstracyjnej. Kobiety, pod okiem wykwalifikowanego trenera, przejdą szkolenia z zakresu metod chowu drobiu (system głębokiej ściółki, wolny wybieg, chów klatkowy), przygotowywania pasz, dbania o zdrowie i higienę w kurniku, wytwarzania naturalnych szczepionek, a także obsługi inkubatora.

Po zakończeniu cyklu szkoleniowego każda uczestniczka otrzyma 100 piskląt (50 niosek i 50 brojlerów) do hodowli w swoim gospodarstwie domowym. Produkty, czyli jaja i mięso będą sprzedawane do lokalnych hoteli, restauracji oraz na targu przy granicy z DR Kongiem, gdzie zapotrzebowanie na drób jest wysokie.

Projekt ma charakter dochodowy. Szacuje się, że ferma demonstracyjna będzie generować około 40 000 000 UGX (10 526 EUR) rocznie, a każda kobieta zyska dodatkowy dochód około 1 520 000 UGX (400 EUR) rocznie. Zyski z działalności będą częściowo przeznaczane na fundusz mikrofinansowy, z którego kobiety będą mogły pożyczać środki na rozwój swoich biznesów. Dodatkowymi efektami projektu będzie poprawa bezpieczeństwa żywnościowego, dostęp do nawozu organicznego z odchodów drobiu, a także możliwość wykorzystania piór w lokalnym rzemiośle.

Artykuł Farma kurczaków w Kasese (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Panele słoneczne dla szpitala w Wakiso (Uganda)

WojMal — Thu, 04 Dec 2025 13:29:51 +0000

Przekazaliśmy 8 720 euro na panele słoneczne dla Szpitala Bira Community w miejscowości Wakiso w Ugandzie. Projekt „Poprawa opieki zdrowotnej i ratowanie życia kobiet podczas porodu poprzez instalację systemu solarnego w Szpitalu Społecznościowym Bira” realizowany jest we współpracy z Women Arises Association (WAA). Jest to lokalna, katolicka organizację non-profit działająca w dystrykcie Wakiso w Ugandzie.

Szpital w Bira obsługuje pięć wiosek zamieszkanych przez ponad 36 tysięcy osób, rocznie odbywa się tu ponad 400 porodów. Brak dostępu do energii elektrycznej powoduje, że porody w nocy odbywają się przy świetle latarek, co znacząco zwiększa ryzyko utraty życia matek i noworodków. Co roku umiera tu średnio 30 kobiet oraz 40 noworodków, głównie z powodu braku odpowiedniego oświetlenia i zasilania sprzętu medycznego.

Projekt zakłada instalację sześciu paneli solarnych 350W/24V, czterech baterii 200Ah, inwertera oraz ładowarki MPPT, co zapewni zasilanie całego szpitala przez całą dobę. System ten umożliwi bezpieczne przyjmowanie porodów o każdej porze oraz działanie urządzeń medycznych niezbędnych do ratowania życia.

Dzięki wsparciu naszej Fundacji inwestycja poprawi warunki pracy personelu i zwiększy bezpieczeństwo pacjentek. Projekt obejmuje również szkolenie pracowników medycznych w zakresie obsługi i konserwacji systemu solarnego, co zapewni jego wieloletnie, bezawaryjne funkcjonowanie. Inicjatywa stworzy bezpieczne, przyjazne i ekologiczne środowisko do porodu dla najuboższych kobiet w regionie. W dłuższej perspektywie projekt stanie się wzorem dla innych społeczności pozbawionych dostępu do energii elektrycznej w Ugandzie.

Artykuł Panele słoneczne dla szpitala w Wakiso (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja medyczna w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 04 Dec 2025 13:26:36 +0000

Przekazaliśmy 19 485 euro i 60 560 złotych na kolejną misję medyczną na Madagaskarze. Zakończyliśmy kolejną misję medyczną, w trakcie której zespół pod nadzorem dr Lidii Stopyry przyjął ponad 3000 pacjentów w różnych regionach Madagaskaru. Dzięki hojności darczyńców i wsparciu organizacyjnemu udało się podarować niemal tysiąc par okularów, przywracając komfort widzenia wielu osobom. Kilkoro ciężko chorych pacjentów zostało skierowanych do dalszej diagnostyki i leczenia w ośrodkach wysokospecjalistycznych, gdzie otrzymają szansę na powrót do zdrowia.

Serdeczne podziękowania kierujemy do o. Dariusza Maruta za perfekcyjną organizację oraz do wszystkich, którzy pomagali na miejscu, przy rejestracji tak ogromnej liczby pacjentów, w pokonywaniu trudnych malgaskich dróg oraz przy tłumaczeniach w odległych, zapomnianych wioskach. Dziękujemy dr Norotianie Stephanie Raotoson z Université de Mahajanga Officiel za nieocenioną pomoc w działaniach medycznych.

Dziękujemy za wsparcie Okręgowej Izbie Lekarskiej w Krakowie oraz Uniwersytetowi Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie.

Ogromne słowa uznania należą się całemu naszemu zespołowi, który w niezwykle trudnych warunkach, bez dostępu do wody i prądu, w wymagającym klimacie i przy ogromnym obciążeniu psychicznym wykonał tytaniczną pracę.

W projekt ten wchodzą koszty lotów, ubezpieczenia i szczepień dla zespołu, zakup lekarstw w Polsce i na miejscu, a także transport i dalsze leczenie pacjentów.

Więcej o misji medycznej.

Artykuł Misja medyczna w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leki przeciwko epilepsji dla Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 04 Dec 2025 13:24:28 +0000

Przekazaliśmy 3 048 euro na roczny zapas leków przeciw epilepsji dla 20 dzieci. Leczenie będzie odbywać się na terenie nowo wybudowanego Szpitala w Mampikony. Lek przeciwko epilepsji o nazwie DEPAKINE 500 mg pozwoli lepiej funkcjonować i przede wszystkim pozwoli uniknąć nawracających ataków epilepsji 20 dzieci. Rok leczenia dla jednego pacjenta to wydatek w kwocie 152,43 euro.

Więcej o nowo wybudowanym Szpitalu.
Więcej o misji medycznej.

Artykuł Leki przeciwko epilepsji dla Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

40 łóżek specjalistycznych z materacami (Mampikony, Madagaskar)

WojMal — Thu, 04 Dec 2025 13:23:48 +0000

Przekazaliśmy 32 936 euro na 40 łóżek specjalistycznych z materacami dla szpitala w Mampikony. Szpital w Mampikony jest już prawie wybudowany. Obecnie skupiamy się na jego wyposażeniu — w ramach tego projektu zakupiono 40 łóżek szpitalnych wraz ze specjalnymi materacami dla chorych. Cena 1 łóżka szpitalnego to 823,42 euro x 40szt. = 32 936,80 euro.

Już niebawem szpital będzie ratować życie wielu mieszkańców Madagaskaru!

Więcej o budowie szpitalautaj.

Artykuł 40 łóżek specjalistycznych z materacami (Mampikony, Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

13 studni dla Madagaskaru i 1 dla Kamerunu

WojMal — Thu, 04 Dec 2025 13:22:19 +0000

Przekazaliśmy 85 000 euro na kolejne studnie na Madagaskarze i w Kamerunie. W ramach programu VIP, prywatni darczyńcy opłacili kolejne 14 studni na Madagaskarze i w Kamerunie. Jest to 8 studni głębinowych i 6 studni kopanych. Na Madagaskarze dwie studnie głębinowe zostały wybudowane dla liceum i szkoły podstawowej w Mampkiony, kolejne w miejscowości Tsinjofary, a także w Antananarywa Vonjy, Andranovelona i dla naszego szpitala w Mampikony. Kolejna dla kuchni w Antananarywie. To właśnie m.in. w tej kuchni codziennie gotujemy posiłki dla dzieci ulicy. Kopane studnie zostały budowane w miejscowościach Ampamohabe, Andaboka, Anjamanoro, Antanetibe, Ankazotoho i Vailava.

W miejscowości Dimako w Kamerunie zbudowaliśmy studnię głębinową, umożliwiającą dostęp do czystej wody mieszkańcom tego regionu.

Studnia przy szkole podstawowej w Mampikony:

Studnia przy liceum w Mampikony:

Tsinjofary:

Studnia w Antananarywie dla Centrum Dzieci Ulicy Vonjy:

Studnia w Vailava:

Studnia służąca dożywianiu w Antananarywie:

Studnia w Dimako:

Studnia w Antanetibe:

Studnia w Andranovelona:

Studnia w Ampamohabe:

Artykuł 13 studni dla Madagaskaru i 1 dla Kamerunu pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szkolenie z pszczelarstwa w Vihiga (Kenia)

WojMal — Wed, 03 Dec 2025 11:10:44 +0000

Przekazaliśmy 10 468 euro na szkolenie pszczelarstwa wdów z hrabstwa Vihiga w Kenii. Projekt „Pszczelarstwo dla 100 wdów z hrabstwa Vihiga” realizowany będzie przez organizację Ngenejo Women Empowerment Collective, aby przeciwdziałać skrajnemu ubóstwu wdów na obszarach wiejskich Kenii. Inicjatywa obejmuje szkolenia z nowoczesnych technik pszczelarstwa, pozyskiwania miodu, jego przetwarzania oraz marketingu dla 100 wdów wybranych z pięciu wiosek hrabstwa Vihiga.

Każda z uczestniczek otrzyma pięć nowoczesnych uli, co pozwoli jej produkować szacunkowo 200 litrów miodu rocznie i generować dochód w wysokości od 750 do 900 euro. Projekt zapewnia długoterminowe źródło utrzymania, ponieważ pszczelarstwo wymaga jedynie początkowej inwestycji i minimalnych nakładów w kolejnych latach. Oprócz generowania dochodu, inicjatywa poprawi wartość odżywczą diety, zdrowie oraz stan środowiska naturalnego poprzez zwiększenie zapylania i ochronę lasów.

Szkolenia poprowadzą lokalni eksperci z Departamentu Lasów i Zasobów Naturalnych hrabstwa Vihiga, wspierani przez doświadczonych liderów projektu. Miód i jego produkty uboczne, takie jak wosk pszczeli, będą sprzedawane, co wygeneruje dodatkowy dochód dla kobiet.

Projekt stworzy także pośrednie miejsca pracy dla producentów uli, przetwórców wosku i wytwórców świec w społeczności lokalnej. Ostatecznie projekt wzmocni ekonomiczną pozycję wdów, zwiększy odporność społeczności i przyczyni się do zrównoważonego wykorzystania lokalnych zasobów naturalnych.

Artykuł Szkolenie z pszczelarstwa w Vihiga (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont internatu w Tapac (Uganda)

WojMal — Wed, 03 Dec 2025 11:02:46 +0000

Przekazaliśmy 7704 euro na remont internatu w Tapac w Ugandzie. Projekt zakłada odnowienie i przekształcenie istniejącego, zużytego budynku w internat dla dziewcząt w szkole podstawowej w Tapac, który dzięki wykorzystaniu łóżek piętrowych będzie mógł pomieścić nawet 300 uczennic. Dziewczęta będą miały zapewnioną opiekę edukacyjną oraz wsparcie wychowawcze ze strony wykwalifikowanej kadry szkoły. Teren szkoły jest ogrodzony, co gwarantuje bezpieczeństwo młodym mieszkankom uciekającym przed przymusowymi małżeństwami i innymi szkodliwymi praktykami kulturowymi. Dostęp do wody zapewni szkolna studnia.

Tapac to wiejski obszar w Ugandzie, zamieszkały przez lud Tepeth, który utrzymuje się głównie z rolnictwa, hodowli i polowań, a region od lat doświadcza biedy i zaniedbania ze strony państwa. Pomimo bogatej kultury, panują tam szkodliwe praktyki wobec dziewcząt, takie jak wczesne i wymuszone małżeństwa czy okaleczanie narządów płciowych, a większość dziewczynek nie ma dostępu do edukacji. Około 25 lat temu Misjonarze Afryki założyli w Tapac misję oraz szkołę podstawową, która znacząco wsparła lokalną społeczność. Budynki szkolne są obecnie w bardzo złym stanie, a szkoła boryka się z ubóstwem, głodem i brakiem infrastruktury, co utrudnia dalszą naukę dzieci. Wiele dziewcząt ucieka tu przed wymuszonymi małżeństwami, dlatego pilnie potrzebny jest remont i przekształcenie istniejącego budynku w bezpieczny internat dla uczennic.

Internat przed i po remoncie:

Artykuł Remont internatu w Tapac (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ciągnik i osprzęt dla fermy centrum dzieci ulicy w Andranovelona (Madaraskar)

WojMal — Wed, 03 Dec 2025 09:47:28 +0000

Przekazaliśmy 51 905 euro na zakup ciągnika i osprzętu dla fermy centrum dzieci ulicy w Andranovelona. W zeszłym roku zakupiliśmy ponad 32 hektary ziemi w pobliżu fermy Centrum Dzieci Ulicy w regionie Ambohidratrimo/Mahitsy. Ta nabyta ziemia posłużyła do rozwoju infrastruktury i realizacji projektów edukacyjno-rozwojowych dla młodzieży w dziedzinie rolnictwa, sadownictwa i hodowli zwierząt. W ramach projektu zakupiono czterocylindrowy ciągnik KY 654 oraz osprzęt: dwa trzyskibowe pługi, brony, mały wózek oraz 2 przyczepki do ciągnika, a także pojazd do przewożenia materiałów budowlanych, mini ciągnik transportowy i 2 pługi: lemieszowy i talerzowy.

Artykuł Ciągnik i osprzęt dla fermy centrum dzieci ulicy w Andranovelona (Madaraskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie przestrzeni zewnętrznej szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 12:58:53 +0000

Przekazaliśmy 15 282 euro na wykończenie przestrzeni zewnętrznej otoczenia budującego się szpitala oraz 3917 euro na zakup ziemi w jego okolicy. Pierwsza część projektu zakłada wykończenie 880 metrów kwadratowych przestrzeni zewnętrznej otoczenia budującego się szpitala – niwelacje powierzchni, wykończeniowe robot ziemnych, rozplantowanie ziemi, formowanie drogi dojazdowej, kostki brukowej, krawężników, trawników i roślin ozdobnych. Zakupiono również 11 000 metrów kwadratowych ziemi w okolicy szpitala.

Artykuł Wykończenie przestrzeni zewnętrznej szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont budynku szkolnego dla gimnazjum w Bocaranga (RŚA)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 12:58:37 +0000

Przekazaliśmy 28 622 euro na remont budynku szkolnego dla gimnazjum w Bocaranga w RŚA. Przy katolickiej misji w Bocaranga w Republice Środkowoafrykańskiej od lat działa gimnazjum i liceum im. Bł. Nemesii, prowadzone przez Siostry Miłosierdzia. Mimo trudnych warunków i licznych wyzwań, edukacja w tym regionie staje się coraz ważniejsza – dzieci chcą się uczyć, a rodzice coraz lepiej rozumieją, że wykształcenie to klucz do przyszłości ich dzieci.

Pierwsza klasa gimnazjum liczy aż dwa oddziały po 100 uczniów każdy. Tak duża liczba dzieci w jednej sali znacznie utrudnia prowadzenie lekcji i wpływa na jakość nauczania. Aby zapewnić odpowiednie warunki do nauki i utrzymać wysoki poziom szkoły, przekazaliśmy 28 622 euro na budowę nowego budynku szkolnego z dwiema przestronnymi salami lekcyjnymi.

Nowy budynek o wymiarach 20 m × 7 m (plus weranda 1,5 m) pomoże odciążyć przepełnione klasy. Budowa rozpoczęła się w kwietniu 2025 roku aby z początkiem nowego roku szkolnego uczniowie mogli już korzystać z nowych pomieszczeń. W ramach projektu przewidujemy również zakup ławek, biurek, szaf i przeprowadzenie prac wykończeniowych.

Artykuł Remont budynku szkolnego dla gimnazjum w Bocaranga (RŚA) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Energia elektryczna dla regionu Kinyamaseke (Uganda)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 12:57:46 +0000

Przekazaliśmy 8942 euro na doprowadzenie energii elektrycznej do regionu Kinyamaseke w Ugandzie.

Projekt zakłada przedłużenie linii energetycznej z sieci krajowej o 6 km w celu podłączenia prądu do różnych zakładów pracy, takich jak pakowalnia wody i wylęgarnia drobiu. Dodatkowo, dzięki tej inwestycji zyskają okoliczne gospodarstwa domowe i lokalne centrum handlowe (ok. 20 domów i 40 sklepów), które po raz pierwszy będą mogły korzystać z energii elektrycznej do oświetlenia i prowadzenia działalności gospodarczej. Użycie energii odnawialnej (hydroelektrycznej) ograniczy użycie niebezpiecznych źródeł światła jak lampy naftowe, co pozytywnie wpłynie na zdrowie i klimat.

Obszar Kinyamaseke znajduje się około 6 kilometrów od krajowej linii energetycznej. Sustainable Development and Livelihood Foundation działa na rzecz walki z ubóstwem w społeczności, gdzie większość ludzi żyje za mniej niż 1 USD dziennie. Fundacja planuje rozwój lokalnej gospodarki poprzez uruchomienie małych zakładów produkcyjnych: młyna, piekarni, pakowalni wody i wylęgarni drobiu. Maszyny zostały już zakupione, jednak ich uruchomienie jest niemożliwe bez doprowadzenia prądu.

Artykuł Energia elektryczna dla regionu Kinyamaseke (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Latryny dla szkoły w Kamulegu (Uganda)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 12:15:01 +0000

Przekazaliśmy 5535 euro na latryny w szkole w Kamulegu w Ugandzie.

Kamulegu Primary School to szkoła rządowa wspierana przez Kościół Katolicki, założona w latach 40. XX w. Szkoła liczy obecnie 500 uczniów i ponad 15 nauczycieli, oferując edukację dzieciom z całej wioski. Głównym problemem placówki jest brak odpowiednich warunków sanitarnych – brakuje latryn i dostępu do czystej wody.

Projekt zakłada budowę nowego bloku sanitarnego oraz instalację zbiornika na wodę, co znacząco poprawi warunki higieniczne dla uczniów, nauczycieli i personelu pomocniczego. Z nowych udogodnień skorzysta również lokalna społeczność, mając dostęp do wody pitnej.

Artykuł Latryny dla szkoły w Kamulegu (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w Mvomzok (Kamerun)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 11:41:09 +0000

Mvomzok mieszka około 300 osób, z czego około 130 osób nie miało bezpośredniego dostępu do wody pitnej. Najbliższa studnia znajduje się dwa km od centrum miejscowości, co utrudniało codzienne życie mieszkańcom. Projekt zakładał budowę nowej, ogólnodostępnej studni w pobliżu misji. Miejsce zostało wybrane na podstawie badań geologicznych, które potwierdziły obecność wody.

Studnia będzie służyć całej społeczności. Prace na miejscu koordynował ks. Jean Claude Ntsa, proboszcz parafii w Mvomzok i zaufany partner projektu. Z uwagi na kamieniste podłoże, budowa wymagała specjalistycznych technik oraz solidnych materiałów, takich jak betonowe kręgi, pompy i sprzęt do przebicia się przez warstwy skalne.

Kwota projektu to 3000 euro.

Artykuł Studnia w Mvomzok (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

160 miejsc pracy dla najuboższych z wysypisk śmieci Madagaskaru

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 11:40:32 +0000

Przekazaliśmy 296 250 złotych i ufundowaliśmy 80 wózków. Dzięki temu 160 osób już nie musi żyć z wysypiska śmieci. Przedstawiamy kilka z nich. W roku 2026 także prosimy o przekazanie na ten cel 1,5% swojego podatku. Tym razem akcję rozszerzamy do 100 wózków oraz narzędzi do pracy w krawiectwie dla kilkudziesięciu kobiet.

Ronal ma 18 lat i mieszka w stolicy Madagaskaru, Antananarywie. Właśnie kończy pracę i idzie odprowadzić wózek transportowy, którym wozi banany na sprzedaż. To niezbędne mu narzędzie pracy nie należy do niego. Właściciel pobiera dziennie za wypożyczenie wózka 8 zł. Na pytanie: Czy da się z tego wyżyć?, Ronal odpowiada: „Zależy. Większość tego, co zarobię idzie na opłatę za wynajem. Gdybym miał swój wózek, wtedy wszystko by się zmieniło”.

Bylibyśmy bardzo szczęśliwi, mogąc pracować – mówią ludzie zbierający śmieci na wysypiskach.

Projekt zakupu narzędzi pracy jest skierowany bezpośrednio do najuboższych, pracowitych ludzi, którzy mają chęci do pracy, ale brak im możliwości materialnych. Są to osoby, które często wstają o świcie, by poprzez ciężką pracę przez cały dzień zarobić cokolwiek na zakup jedzenia dla swoich najbliższych, rodziców, żon, mężów i dzieci.

Przekazując wózek transportowy takiej osobie, dajemy jej możliwość godnej pracy. Jej i drugiej osobie, która będzie pracować razem z nią.

Robię wszystko, by dzieci chodziły do szkoły To projekt skierowany także do kobiet, jak Nadia, która opowiada: „Jestem sama z dwójką dzieci. Wynajmowałam mały pokoik, ale nie mieliśmy pieniędzy na opłatę za czynsz i znaleźliśmy się na ulicy. Pracuję na wysypisku. Nieraz mamy jedzenie, nieraz nic – mówi Nadia. Na koniec podkreśla: Żyjemy na ulicy, ale robię wszystko, żeby moje dzieci mogły chodzić dalej do szkoły”.

Nambinintsoa ma 17 lat. Właśnie jedzie zawieźć towar na budowę. „To nie mój wózek – przyznaje ze smutkiem. – Wynajmuję go, by pracować. Gdybym miał własny wózek, a najlepiej taki na czterech kołach, to było dużo lżej go ciągnąć i mógłbym więcej zarobić. Ale taki wózek to luksus”.

To warunki, w jakich żyją ludzie bez pracy – praktycznie na wysypisku śmieci.

Jak to działa? Zakupiliśmy 80 wózków transportowych, które zostały wyprodukowane w lokalnych warsztatach na Madagaskarze, dając też pracę rzemieślnikom.

Wózki zostały wykonane z najlepszej jakości materiałów, wytrzymałych i odpornych na słońce, deszcz i ciężar towarów. Są wzmocnione metalem i pokryte kilkoma warstwami farby ochronnej‪. Pompowane kółka będą ułatwiać transport ciężkich ładunków. Zakupiliśmy zarówno dwu jak i czterokołowe wózki. Te czterokołowe zostały dodatkowo wyposażone w hamulce i kierownice.

Twoje 1,5% daje utrzymanie setkom osób! KRS: 0000415325.

To moja jedyna praca, codziennie wożę wodę w baniakach, a wypożyczony wózek ciągle się psuje – opowiada Toky.

Artykuł 160 miejsc pracy dla najuboższych z wysypisk śmieci Madagaskaru pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Woda dla projektów społecznych w Ugandzie

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 11:33:40 +0000

Przekazaliśmy 7498 euro na rozbudowę hydroelektryczności dla projektów społecznych w Ugandzie.

Projekt ma na celu poprawę dostępu do bezpiecznej, czystej wody pitnej i warunków sanitarnych w ubogich, wiejskich społecznościach w Ugandzie. Obecnie mieszkańcy Nyakiyumbu muszą pokonywać duże odległości, by zdobyć wodę z zanieczyszczonych źródeł, co przyczynia się do szerzenia się chorób, obniżonej produktywności i utrzymującego się ubóstwa.

Organizacja Kyaminyawandi Action for Rural Community Development (KARCD) planuje budowę zbiornika rezerwowego, głównej linii wodociągowej oraz podłączeń do istniejącego systemu grawitacyjnego. Woda zostanie doprowadzona do wiosek Kaghorwe I & II, Musesio oraz Nyakirango. Projekt zapewni dostęp do wody dla 5 815 mieszkańców.

Środki zostaną przeznaczone na zakup rur HDP, elementów hydraulicznych oraz materiałów budowlanych. Prace wykonają lokalni hydraulicy i murarze współpracujący z KARCD.

Artykuł Woda dla projektów społecznych w Ugandzie pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt komputerowy i elektroniczny dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 09:43:36 +0000

Na prośbę Misji Katolickiej w Mampikony, przekazaliśmy 26 539,24 euro na sprzęt komputerowy i elektroniczny dla budującego się szpitala na Madagaskarze.

Sprzęt komputerowy, elektroniczny, elektryczny i zabezpieczenia przed przepięciem dla sprzętu medycznego oraz dostęp do internetu są niezbędne do funkcjonowania szpitala.

W ramach projektu zakupiono 10 komputerów, 10 monitorów, 3 laptopy, gniazda chroniące przed przepięciem, klawiatury, myszki, rozgałęźniki, okablowanie, kamery, stabilizatory sprzętu medycznego, przedłużacze, starlink, instalację internetu, drukarkę, drukarkę termiczną, agregat prądu, skrzynka sprzętu dla informatyka, dysk zewnętrzny, ksero, toner, tusz drukarski, rzutnik, statyw i inne niezbędne akcesoria.

Już niebawem dzięki w dużej mierze ofiarodawcom Polskiej Fundacji dla Afryki, szpital będzie w stanie ratować życie wielu mieszkańcom Madagaskaru.

Artykuł Sprzęt komputerowy i elektroniczny dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt i wyposażenie dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Oct 2025 08:11:26 +0000

Przekazaliśmy 117 000 euro na sprzęt i wyposażenie dla szpitala w Mampikony. W ramach projektu zakupiliśmy elektrokardiogram, defibrylator, lampy egzaminacyjne, pompy infuzyjne, ssak, stół do badania pacjentów, wózki transportowe na leżąco i siedząco, wagi, termometry, koncentratory tlenu, analizatory biochemiczne, krzesła do pobory krwi, sprzęt do małej chirurgii, stanowisko do reanimacji noworodka oraz aparat do znieczulenia oraz inne drobne sprzęty potrzebne do prawidłowego funkcjonowania placówki. Zakupiono również brakującą część wyposażenia — gaśnice, sprzęt kuchenny, tkaniny na zasłony, moskitiery i brakujący sprzęt dla działu technicznego.

Transport całego sprzętu do Mampikony i instalacja zostanie wykonana nieodpłatnie w ramach bonusu od firmy.

Artykuł Sprzęt i wyposażenie dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Narzędzia pracy dla kobiet

Fibonacci — Wed, 01 Oct 2025 07:41:04 +0000

Przekazaliśmy 126 000 zł na stworzenie 50 miejsc pracy dla najuboższych kobiet w Nigerii.

Sytuacja kobiet w regionie Ibadan w Nigerii jest zatrważająca. Przy porodzie kobiety umierają niemal sto razy częściej niż w Polsce (wskaźnik ten wynosi 512 na 100 tys. urodzeń, gdy w Polsce: 6,8).

Tylko co dziesiąta…

kobieta rodzi w przychodni czy szpitalu – reszta w domach, bez lekarza czy położnej. Wielu z nich nie stać na opiekę medyczną.

Wciąż praktykuje się tu wędrowny styl życia czy handel wymienny. Dzieci, które nie chodzą do szkoły, pracują w polu i polują na króliki czy myszy, które są tutaj cennym źródłem białka. Ogromnym problemem jest utrudniony dostęp do wody (po którą chodzi się średnio około pół godziny w jedną stronę) oraz brak prądu.

Racheal jest wdową, ma pięcioro dzieci. Sprzedaje na targu lokalną potrawę fufu, którą robi z manioku. Jej przygotowanie jest bardzo pracochłonne i trwa trzy do czterech dni. „Gdy otrzymam solarną stację do ładowania telefonów, będę mogła zarobić dodatkowe pieniądze – mówi Racheal Olateju. – To naprawdę będzie wielka pomoc i bardzo poprawi moją sytuację”.

Pomoc wdowom

Aby pomóc kobietom, a w szczególności wdowom, w regionie Ibadan w Nigerii, Polska Fundacja dla Afryki chce je zaopatrzyć w narzędzia pracy, aby mogły zarobić na siebie oraz na edukację swoich dzieci. Pomoc ta będzie szła dwutorowo: dostarczymy kobietom stacje solarne do ładowania telefonów oraz chłodnię do przechowywania plonów rolnych. Obie te formy pomocy są zasilane z energii słonecznej.

„Mam 40 lat i pięcioro dzieci – mówi Latifat Mutaivu. – Odkąd straciłam męża, bardzo cierpię i naprawdę ciężko walczę, by wykształcić dzieci. Utrzymujemy się ze sprzedaży kukurydzy i fasoli. Kupuję je na kredyt i gotuję sama, ale to niewielki zarobek – niecałe dwa dolary dziennie. Gotowe dania transportuję łodzią na drugą stronę rzeki, a następnie cały dzień chodzę z ciężarami na głowie i staram się coś sprzedać”.

Sukces projektu stacji solarnych

Pilotażowy program dostarczania kobietom stacji solarnych do ładowania telefonów odniósł sukces.
Kobiety mogą zarabiać, pobierając niewielkie opłaty za możliwość doładowania telefonu w ich stacji. Okazało się, że popyt na te usługi jest duży, gdyż wobec braku prądu na wsiach ludzie nie mieli jak ładować komórek, które często są ich narzędziami pracy. Jedna stacja może jednocześnie ładować ponad 20 telefonów. Jedyne, w co kobieta musi zainwestować, to mała drewniana budka do ochrony przed słońcem. Regularność korzystania z usług przez klientów przekłada się na stały dopływ gotówki. Zyski, osiągnięte po pół roku, pozwolą na otwarcie kolejnych punktów ładowania telefonów dla kolejnych kobiet, więc projekt będzie się rozrastał, co uczyni go przyszłościowym.

Druga część naszej pomocy to zakup i budowa chłodni w Owena — tak, aby plony, które z ogromnym wysiłkiem są uzyskiwane przez kobiety i ich całe rodziny, się nie marnowały, ale mogły być sprzedawane do wyczerpania zapasów. Ta inwestycja znacznie ograniczy straty, przez co dochód kobiet wzrośnie.
Pomoc w dostarczeniu stacji solarnych do ładowania telefonów obejmie 50 kobiet z 10 wsi, zaś szacowana liczba kobiet korzystających z chłodni to sto osób. Typowa nigeryjska kuchnia. Co trzeci mieszkaniec tego kraju żyje poniżej poziomu ekstremalnego ubóstwa (2,15 dolara na dzień).

Dziecko sprzedające na wiejskim targu w Nigerii. W tym kraju 40% dzieci musi pracować.

Artykuł Narzędzia pracy dla kobiet pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Solary dla centrum edukacyjnego w Lergho (Burkina Faso)

Fibonacci — Tue, 29 Jul 2025 11:25:24 +0000

Przekazaliśmy 8157 euro na konstrukcję solarów dla centrum edukacyjnego w Lergho, w Burkina Faso. Lergho to mała, odizolowana wieś w Burkina Faso, która z powodu działań terrorystycznych stała się schronieniem dla osób wewnętrznie przesiedlonych. Populacja wzrosła do ok. 5 500 mieszkańców, a jedyny ośrodek zdrowia w regionie – Centre de Sante et de Promotion Sociale (CSPS) – jest przeciążony. W porze deszczowej wioska jest całkowicie odcięta od reszty regionu z powodu braku mostu przez rzekę.

River bench crossing — zdjęcie

Celem projektu jest instalacja systemu energii słonecznej w budynku tego ośrodka zdrowia, co zapewni dostęp do oświetlenia w salach chorych, gabinetach, aptece oraz umożliwi montaż lodówki na leki zasilanej energią słoneczną. Dodatkowo planowane jest oświetlenie zewnętrzne poprawiające bezpieczeństwo mieszkańców oraz umożliwiające dzieciom naukę po zmroku.

Główni beneficjenci projektu:

Pacjenci korzystający z ośrodka (ponad 120 osób dziennie),
11 pracujących tam pielęgniarek,
Rodziny opiekujące się chorymi,
Przesiedleńcy mieszkający w wiosce,
Mieszkańcy Lergho i dzieci uczące się.

Projekt przyczyni się do poprawy zdrowia, bezpieczeństwa i jakości życia mieszkańców wioski Lergho.

Artykuł Solary dla centrum edukacyjnego w Lergho (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Renowacja klas szkolnych w Kanweaken (Liberia)

Fibonacci — Tue, 29 Jul 2025 11:23:08 +0000

Przekazaliśmy 51 000 złotych na renowację klas szkolnych w szkole św. Kizitio, w Kanweaken, w Liberii. W Liberii 21 lat temu zakończyła się 14 letnia wojna domowa, która spustoszyła ten piękny kraj położony w tropikalnej dżungli i nad brzegiem oceanu. Skutki wojny są widoczne gołym okiem praktycznie wszędzie. Opustoszałe, zrujnowane domy to stały krajobraz południowo-wschodniej części tego kraju. Do dziś nie działa żadna stacja benzynowa, a lokalne lotnisko to niewielki pas startowy służący wyłącznie samolotom NGO.

Wydział Edukacji Katolickiej Diecezji Cape Palmas odpowiada za 18 szkół, jedną z nich jest właśnie Szkoła im. Św. Kizito zbudowana w 2009 roku. Składa się z parterowego budynku podzielonego na dwa skrzydła. W każdym z nich znajdują się 4 klasy, w tym jedna przeznaczona na czytelnię – co czyni ją wyjątkową w okolicy.

Jeszcze rok temu szkoła borykała się z problemem niewystarczająco wysokich ścian, nisko położonym dachem bez sufity co generowało nadmierne ciepło w pomieszczeniach klasowych. W całym budynku nie było też cementu na podłodze w klasach i na korytarzu. W 2023 roku udało się wyremontować jedno ze skrzydeł.

Aby dokończyć projekt renowacji i wykonać powyższe prace w pozostałych skrzydłach przekazaliśmy Szkole 51 000 złotych. Już niedługo uczniowie będą mogli uczyć się w komfortowych i bezpiecznych dla zdrowia wrunkach.

Artykuł Renowacja klas szkolnych w Kanweaken (Liberia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa warsztatu naprawczego w Dagoretti (Kenia)

Fibonacci — Tue, 29 Jul 2025 11:22:00 +0000

Przekazaliśmy 6800 euro na rozbudowę warsztatu do naprawy części motorów i telefonów. W zatłoczonych, zaułkach Dagoretti – jednej z najuboższych dzielnic Nairobi – każdego dnia setki dzieci pozostają bez dachu nad głową. Często grzebią w śmieciach, szukając czegokolwiek, co można zjeść. Ich codzienność to walka, której nikt nie zauważa. Levozy Self Help Group to organizacja która działa w celu poprawy tej sytuacji.

Od 2011 roku Levozy SHG zmienia życie dzieci ulicy i młodzieży, która wypadła z systemu edukacji. W ich małym ośrodku szkoleniowym co roku 75 młodych ludzi zdobywa umiejętności, dzięki którym mogą wyrwać się z błędnego koła biedy – uczą się mechaniki samochodowej, krawiectwa, stolarki czy informatyki. Teraz, by dotrzeć do jeszcze większej liczby potrzebujących, nawiązaliśmy z nimi współpracę.

Projekt zakłada rozbudowę warsztatu o dwa nowe pomieszczenia do nauki praktycznych umiejętności w często poszukiwanych dziś branżach: naprawie telefonów komórkowych i motocykli. Przekazaliśmy na niego 6800 euro.

Naprawa telefonów komórkowych – W 2015 roku 46% populacji Kenii posiadało dostęp do Internetu. Z telefonów komórkowych korzysta prawie 38 milionów mieszkańców. To ogromna szansa na zatrudnienie dla młodych ludzi.

Naprawa motocykli – Motocykle są najpopularniejszym środkiem transportu w Kenii, a nadal brakuje tam wykwalifikowanych techników.

W ramach projektu 38 dzieci ulicy i młodzieży w wieku 15–35 lat dostanie realną szansę na przyszłość. Prace rozpoczęły się w kwietniu 2025 roku, a zakończą w czerwcu 2026. Od stworzenia programu nauczania, przez budowę warsztatów, aż po wyposażenie i rekrutację – każdy krok będzie dokumentowany i nadzorowany przez koordynatora projektu.

Po zakończeniu projektu ośrodek będzie finansowany z przychodów uzyskiwanych z usług naprawczych oraz pracy wychowanków. Jest to więc samowystarczalna i trwała inicjatywa.

Artykuł Rozbudowa warsztatu naprawczego w Dagoretti (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa 4 klas w Kiseriani (Kenia)

Fibonacci — Tue, 29 Jul 2025 11:12:30 +0000

Przekazaliśmy 9650 euro na projekt budowy 4 klas w Kiseriani, w Kenii. W samym sercu Kiseriani, na południu Kenii stoi szkoła, którą zdecydowaliśmy się wesprzeć — Damside Preparatory School. Ta szkoła to nie tylko budynek, to centrum marzeń i ambicji ponad 600 dzieci, które każdego dnia przekraczają jej progi z nadzieją na lepsze jutro.

Po katastrofalnej burzy w 2018 roku część klas została doszczętnie zniszczona. Od tego czasu uczniowie uczą się w prowizorycznych warunkach, a ich liczba spadła z 600 do 200. Dla wielu rodzin najbliższa szkoła podstawowa znajduje się nawet 20 km dalej – to kilkugodzinny marsz, który dla małego dziecka oznacza rezygnację z edukacji.

Obecny stan szkoły:

Nasz wspólny projekt jest odpowiedzią na te problemy. Jego celem jest budowa czterech przestronnych klas, domów dla nauczycieli, 12 toalet i zbiorników na wodę deszczową. To inicjatywa, która łączy siły całej społeczności – rodzice zadeklarowali się wypalać cegły, i znosić piasek z rzeki. Budują tę szkołę wspólnie z nauczycielami, lokalnymi liderami i lokalnymi organizacjami pozarządowymi. Przekazaliśmy na ten projekt 9650,00 euro, które całkowicie pokrywają koszty materiałów i pracy i dzięki którym 600 uczniów ma szansę na dobrą edukację.

Stan budowy:

Projekt nie tylko wpisuje się w realizację Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs), ale także odpowiada na najpilniejsze potrzeby dzieci dotkniętych ubóstwem, HIV/AIDS, sieroctwem.

Pomocnicy przy projekcie:

Artykuł Budowa 4 klas w Kiseriani (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Traktor z pługiem dla mieszkańców regionu Manyara (Tanzania)

Fibonacci — Fri, 25 Jul 2025 12:53:16 +0000

Przekazaliśmy 62 850,00 zł na zakup traktora z pługiem i małą przyczepką w Tanzanii, w regionie Manyara. Dwadzieścia kilometrów od Lesoit, po środku sawanny w regionie Manyara, znajduje się wioska masajska licząca ponad 1000 osób w której realizujemy projekt. Miejscowi, głównie Masajowie utrzymują się z hodowli krów i upraw ziemi. Niestety, ziemia sawanny należy do słabych jakościowo gleb. Ludzie uprawiają głównie kukurydzę, fasolę i maniok, robią to w większości ręcznie. a traktor można wynająć z wyżej wymienionego miasteczka. Prace zaczynają się na początku pory deszczowej, ponieważ w porze suchej nie ma takiej możliwości. Czas oczekiwania na traktor jest bardzo długi, w szczególności w miejscach oddalonych od miasteczka. Poza tym sam dojazd na odległą sawannę jest czasochłonny i trzeba płacić wysokie kwoty za jego wynajęcie.

Często nawet mimo posiadanych funduszy nie ma możliwości, aby doczekać się na rozpoczęcie prac. Mimo, iż Masajowie sprzedają krowy, aby zebrać kwotę potrzebną na wynajem traktora, nie jest to proste, aby go wynająć. Ludzie są często zmuszani do pracy motykami i prostymi narzędziami co jest bardzo czasochłonne i nieefektywne, szczególnie kiedy rodzinne gospodarstwa stanowią jedyne źródło utrzymania dla ich właścicieli i rodzin. W odpowiedzi na liczne potrzeby miejscowych mieszkańców, zakupiliśmy traktor wraz z pługiem oraz małą przyczepką.

Projekt zrealizowaliśmy wraz z Fundacją Nashipaa, z którą mieliśmy już przyjemność współtworzenia projektu związanym z budową studni w Tanzanii.

Zachęcamy do zapoznania się z wywiadem z przedstawicielami organizacji.

Jest to drugi projekt w ramach współpracy z tą organizacją. Informacje o pierwszym wspólnym projekcie znajdują się tutaj.

Artykuł Traktor z pługiem dla mieszkańców regionu Manyara (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa porodówki w Ayos (Kamerun)

Fibonacci — Fri, 25 Jul 2025 11:45:30 +0000

Przekazaliśmy 270 707 zł na budowę porodówki w Ayos. Porodówka w Ayos jest konieczna, by ratować życie kobiet i ich dzieci.

Jestem w dziewiątym miesiącu ciąży – mówi Iana. – Jestem szczęśliwa, że nie będę musiała rodzić w wiosce, gdzie nie ma dla nas opieki. Poród na wsi jest bardzo niebezpieczny.
Znam kilka przypadków, kiedy dziecko zmarło.

Nigdy nie myślałam, że tak się stanie – przyznaje Giseline. Kobieta jest niedożywiona i nie ma pokarmu, więc córkę Martinę musi karmić mlekiem w proszku. Mleko jest bardzo drogie – na szczęście dostaje je w przychodni w Ayos.

„W naszej przychodni odbieramy ponad trzysta porodów rocznie. Ta liczba wciąż rośnie. Niestety, nie jesteśmy w stanie wszystkim pomóc ani też udzielić pomocy w trudnych przypadkach. Kobiety z komplikacjami musimy odsyłać do państwowego szpitala” – mówi Krystyna Pudło, od lat kierująca przychodnią w Ayos.

„Warunki w tamtym szpitalu są złe. Nie mają choćby wody – przyjeżdżają z beczkami do naszej przychodni. Nie mają też inkubatora – kontynuuje dyrektorka przychodni. – Raz wysłałam im kobietę z trudnym porodem. Zaopatrzyłam ją w reklamówkę z antybiotykami, bo wiedziałam, że ich tam nie dostanie. Kobietę uratowali, ale dziecko już nie. Zmarło z wychłodzenia.

Innym razem zostałam obudzona przez rodzinę w nocy, bym ja lub ktoś od nas oddał krew. Rodzina za mało zapłaciła w państwowym szpitalu i nie chcieli im pomóc”.

Poród w państwowym szpitalu jest za drogi dla przeciętnej rodziny. To koszt około 30 euro. Można za to kupić 25 kg ryżu czy 15 litrów oleju. Do tego rodząca musi sama przynieść wszystko: rękawiczki, bandaże, chlor, a rodzina musi posprzątać salę porodową.

W przychodni prowadzonej przez siostry Opatrzności Bożej za poród płaci się ułamek tej kwoty, a najubożsi otrzymują leczenie za darmo. Przychodnia jest jednak za mała.

„Chciałybyśmy kobietom dać zdrowie i komfort, ale nasza przychodnia jest za mała – mówi Gisele, która jest pielęgniarką w Ayos. – Nie mamy też sali do operacji – musimy odsyłać kobiety z komplikacjami”.

Celestyna mieszka 40 km od Ayos. „Szłam, bo mi powiedzieli,
że tu dostanę pomoc. W państwowych ośrodkach zdrowia nie ma leków i trudno o leczenie”
– mówi Celestyna.

Marie ma 17 lat i kilka godzin wcześniej urodziła córeczkę. Zna dużo kobiet, które rodziły bez lekarza – nawet gdy ich przypadek był trudny. Ona sama musiała przyjechać na motorze 27 km. Bliżej nie ma żadnej opieki medycznej.

Brakuje nawet magnezu

Gdy kobiety nie stać na badania w ciąży, nie da się przewiedzieć komplikacji. „Raz przyszła do nas kobieta, która nie wiedziała, że jest w ciąży bliźniaczej” – wspomina Krystyna Pudło. Gdy poród już się rozpoczął, odsyłanie kobiety może skończyć się śmiercią i matki, i dziecka.

„Innym razem odesłaliśmy do państwowego szpitala kobietę ze stanem rzucawkowym. Tam nie mieli magnezu, żeby jej podać. Przybiegła do nas rodzina i wydaliśmy im magnez.

Sytuacje życia lub śmierci

Ratujemy też dzieci w najtrudniejszych sytuacjach. Pewnego późnego wieczoru przyszła do mnie kobieta w zaawansowanej ciąży i mówi, że albo wezmę jej dziecko, albo ona szuka aborcji. Obiecałam jej wszystkie darmowe badania i że zaopiekuję się jej dzieckiem po porodzie. Gdy urodziła, zniknęła w nocy, nikt jej odtąd nie widział.

Zgłosiła się para, która nie mogła mieć dzieci. Adoptowali chłopca. Potem okazało się, że ma anemię sierpowatą. Mąż był wysokim urzędnikiem państwowym i leczyli synka najlepiej, jak się da – nawet za granicą. Po latach się dowiedziałam, że oboje rodzice adopcyjni mają geny odpowiedzialne za tę chorobę. Gdyby mieli swoje dziecko, też by urodziło się chore”.

Niezbędna porodówka!

W Ayos potrzebna jest porodówka – z salą operacyjną, w której można by, m.in., przeprowadzać cesarskie cięcia. Potrzebujemy też wybudować salę przedporodową, porodową i poporodową. Niezbędna jest także sala zabiegowa, sala dla chorych mam w ciąży, sala dla wcześniaków i magazyn.

Artykuł Budowa porodówki w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wypożyczalnia narzędzi w Mambo (Tanzania)

Fibonacci — Fri, 25 Jul 2025 11:42:53 +0000

Przekazaliśmy 7070 euro na budowę wypożyczalni narzędzi w Mambo, w Tanzanii. Większość dzieci w górach Usambara w Tanzanii, w Wardzie Sunga i Mtae kończy edukację w wieku 13–14 lat, bez posiadania jakiegokolwiek fachu, zdolności realnego zarabiania na życie. Kończy się to zastojem w rozwoju ekonomicznym, małżeństwami wśród dzieci, wielodzietnością, brakiem emancypacji oraz usamodzielnienia kobiet.

Nawet osoby, które dostały się na nauki do stolarza, krawca itp. często nie mogą przekuć nabytej wiedzy w biznes i realne zarobki ze względu na brak zdolności inwestycji we własny warsztat, przestrzeń, narzędzia.

Często nawet zakup podstawowych narzędzi jest problemem. Brak jakiejkolwiek odzieży ochronnej ma odzwierciedlenie w ilości wypadków, obciętych palców, poparzeń itp. Wiele osób posiada zdolności manualne pozwalające na samodzielne, drobne naprawy domowe jednak z braku dostępu do narzędzie nie jest w stanie nic zrobić.

Lista narzędzi będących na stanie wypożyczalni została opracowana przy udziale lokalnych mechaników, stolarzy, budowlańców, farmerów którzy sami najlepiej wiedzą jakie narzędzia są im potrzebne. Idea wypożyczalni to darmowa możliwość podnajęcia narzędzia na krótki okres pozwalający na realizację dużego zamówienia, trudnej naprawy czy budowy domu. Dzięki narzędziom, Fundacja UVI Foundation for Education będzie realizować również kursy szkoleniowe dla młodzieży.

Artykuł Wypożyczalnia narzędzi w Mambo (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Bezpieczeństwo fermy edukacyjnej w Mahitsy (Madagaskar)

Fibonacci — Fri, 25 Jul 2025 11:42:45 +0000

Przeznaczyliśmy 6030 euro na budowę stróżówki i pensję dla stróża na terenie rolnym w Andranovelona w sąsiedztwie fermy centrum dzieci ulicy w regionie Ambohidratrimo/Mahitsy. Centrum Dzieci Ulicy w regionie Ambohidratrimo/Mahitsy działa od 2018 roku, pomagając setkom dzieci żyjących na ulicach Antananarywy. Aby dać im szansę na lepszą przyszłość, przekształcono zaniedbane gospodarstwo w Mahitsy w fermę edukacyjną, gdzie młodzież uczy się rolnictwa i hodowli zwierząt. Teren był w ruinie, bez wody i odpowiedniej infrastruktury, ale rozpoczęto intensywne prace. Nasza fundacja ufundowała tam już wcześniej trzy studnie, dając początek przemianom.

Zakup ziemi dla centrum dzieci ulicy

2 studnie na-fermie w Mahitsy

Projekt obejmuje budowę stróżówki na terenie fermy oraz sfinansowanie 11-miesięcznego wynagrodzenia dla stróża. Jego obecność zapewni bezpieczeństwo fermy.

Artykuł Bezpieczeństwo fermy edukacyjnej w Mahitsy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont liceum katolickiego w Mampikony (Madagaskar)

Fibonacci — Fri, 25 Jul 2025 11:42:36 +0000

Przeznaczyliśmy 115 900 euro na remont generalny wszystkich budynków liceum katolickiego w Mampikony oraz budynków kuchni i stołówki dokarmiającej ok. 450 dzieci. Prace remontowe obejmują odnowę ścian, sufitów oraz naprawę dachów i renowację posadzek wraz z wyłożeniem kafelków. Przewidziano również gruntowną wymianę instalacji: elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej. Prace w znaczny sposób poprawią komfort i jakość użytkowanych pomieszczeń.

Zachęcamy do zapoznania się z naszymi innymi projektami związanymi z tym liceum:

Artykuł Remont liceum katolickiego w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dofinansowanie budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

Fibonacci — Fri, 25 Jul 2025 11:42:31 +0000

Przeznaczyliśmy 29 640 euro na kolejne części projektu budowy szpitala w Mampikony. Szpital w Mampikony na Madagaskarze budujemy już od 2020 roku, budowa składała się z wielu elementów, które wymieniamy poniżej:

Zakup ziemi pod budowę szpitala;
Budowa muru oporowego;
Wykopanie kanałów odpływowych, systemu odwadniającego;
Transport ziemi i gruzu;
Montaż cysterny, reduktorów ciśnienia rur, studni;
Zakup betoniarki z silnikiem spalinowym (potrzebnej do prac budowlanych);
Prace murarskie i nasyp dla szpitala nad betonową odbudową platform;
Budowa muru dla szpitala;
Instalacja elektryczna;
Okablowanie;
Instalacja dachu;
Montaż metalowych ram okiennych, okien, barierek na klatkach schodowych;
Wybudowanie SOR, bloku operacyjnego, oddziału wewnętrznego, ginekologicznego, sali dla chorych, oddziału pediatrii;
Okładzina podłóg i ścian w bloku operacyjnym;
Płytki na ścianach i podłogach;
Malowanie ścian;
Drzwi dla szpitala;
Siedem stanowisk pracy dla personelu medycznego;
Zakup wyposażenia szpitala: sprzętu medycznego, USG, łóżek szpitalnych, kocy, ręczników;
Zakup karetki;
5 kompleksów mieszkalnych dla personelu medycznego szpitala.

Ten projekt to kolejny etap budowy szpitala. W ramach projektu zakupiono:

ziemię (ok. 14 m x 28 m x 7 m x 21 m) Teren ten z pewnością będzie pomocny w przyszłym planowaniu rozmieszczenia kolejnych budynków służących szpitalowi i liceum (1900 euro to koszt zakupu ziemi i 240 euro to podatek.
ziemię (ok 16 500 metrów kwadratowych) w niedalekiej odległości od szpitala. Koszt zakupu ziemi to 7900 euro, a podatek od zakupu i opłaty to 600 euro.
200 metrów muru dla szpitala. Ogrodzenie to mur na kamiennych fundamentach (0,4 metra w ziemi, a następnie 0,4 metra ponad ziemią), z cegły wypalanej tradycyjną metodą obłożonej cementowym tynkiem. Mur wzmocniony jest również betonowymi słupkami co 3 metry oraz jest otoczony od górnej części betonowym zbrojeniem. Całkowita wysokość muru to 2,40 metra. Aktualna cena za metr kwadratowy to 38,95 euro i 93,48 euro za metr bieżący. Całkowity koszt budowy 200 metrów muru to około 19 000 euro.

Artykuł Dofinansowanie budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

5 studni kopanych w Mulali (Zambia)

WojMal — Sat, 19 Jul 2025 10:34:37 +0000

Przekazaliśmy 13 000 euro na budowę 5 studni w Mulala. Projekt ma na celu poprawę dostępu do czystej i bezpiecznej wody pitnej dla 3 500 mieszkańców wioski Mulala w dystrykcie Livingstone w Zambii. Główne działania obejmują budowę 5 studni głębinowych, utworzenie komitetu ds. zarządzania wodą oraz przeprowadzenie kampanii edukacyjnych na temat higieny i bezpiecznego korzystania z wody.

Dzięki projektowi:

Zmniejszy się liczba chorób przenoszonych przez wodę, takich jak cholera i biegunka.
Poprawi się bezpieczeństwo żywnościowe dzięki możliwości nawadniania upraw.
Wzrosną szanse edukacyjne dzieci, zwłaszcza dziewcząt, poprzez ograniczenie absencji szkolnej związanej z brakiem wody i higieny.
Społeczność zostanie wzmocniona przez szkolenia i zaangażowanie w zarządzanie zasobami wodnymi.

Brak dostępu do czystej wody w Mulala skutkuje codziennymi, wielokilometrowymi marszami po wodę, wysoką śmiertelnością dzieci i trudnościami w życiu codziennym. Projekt jest odpowiedzią na pilną potrzebę zapewnienia mieszkańcom podstawowych warunków do życia, zdrowia i rozwoju.

Artykuł 5 studni kopanych w Mulali (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Konserwacja 9 studni w Bukoba (Tanzania)

WojMal — Sat, 19 Jul 2025 10:24:49 +0000

Odnowiliśmy 9 studni dla 7000 mieszkańców regionu Bukoba w Tanzanii za 6 750 euro Projekt ten realizujemy we współpracy z lokalną organizacją Education, environment and economic development organisation (EEDEDO). Polega on na rehabilitacji 9 nieczynnych studni wiejskich w 8 okręgach administracyjnych dystryktu Bukoba Rural w Tanzanii.

Studnie te zostały pierwotnie zbudowane w 2002 roku w ramach programu HESAWA wspieranego przez SIDA (Szwecja), jednak obecnie tylko 10 z 74 studni jest sprawnych.

Główne problemy związane z tym projektem to brak przekazania własności społecznościom lokalnym, wandalizm oraz brak wiedzy o konserwacji studni. Projekt zakłada wymianę pomp ręcznych typu India Mark II, pogłębienie studni i naprawy konstrukcyjne. Zostanie również przeszkolonych 20 techników w zakresie napraw studni oraz powstaną stowarzyszenia zarządzające studniami. W każdej wiosce zostanie przeszkolonych po 4 edukatorów ds. zdrowia i higieny (2 kobiety i 2 mężczyzn).

Projekt obejmuje również kampanie edukacyjne promujące higienę i zapobieganie chorobom przenoszonym przez wodę. Głównym celem jest poprawa dostępu do bezpiecznej wody pitnej, redukcja chorób oraz wsparcie dla edukacji i zatrudnienia lokalnej ludności.

Artykuł Konserwacja 9 studni w Bukoba (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Działalność edukacyjna na rzecz promocji wolontariatu

Fibonacci — Thu, 17 Jul 2025 20:08:32 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w pierwszym kwartale roku 2025 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

I Festiwal Afryki i Bliskiego Wschodu – patronat, kiermasz, dwie prelekcje i warsztaty tworzenia kartek dla Darczyńców

Jest to już trzecia edycja Festiwalu organizowanego w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu UJ w Krakowie, którem Fundacja patronuje. Tym razem studenci zorganizowali kiermasz dla rwandyjskiej organizacji Children Empowerment Network, z którą działamy już od trzech lat. Jej założyciel, Martin Kubwimana przeprowadził w Afrykańsko-Bliskowschodnim Kole Naukowym na UJ spotkania eksperckie, zorganizowaliśmy również razem zbiórkę na obchody Dnia Dziecka Afrykańskiego. Ponadto, organizacja prowadzi kilka edukacyjnych i rolniczych projektów dofinansowywanych przez Polską Fundację dla Afryki. Torebki na kiermasz zostały uszyte przez członkinie organizacji CEN. Dochód z nich będzie przeznaczony na szkolne czesne dla młodszych podopiecznych tej organizacji.

Oprócz kiermaszu pracownicy Fundacji wygłosili referaty o Kamerunie i Madagaskarze, a także przeprowadzili warsztaty ręcznie robionych kartek dla naszych Darczyńców.

Materiały edukacyjne Fundacji.

Prelekcja Mateusza Gurbiela.

Kiermasz torebek.

Warsztaty tworzenia kartek dla darczyńców.

2. Wystąpienie i stoisko na II Międzynarodowym Kongresie Afrykanistycznym w Toruniu

Podczas II Międzynarodowego Kongresu Afrykanistycznego w Toruniu, pracowniczka Fundacji Martyna Krasny wygłosiła wystąpienie: „Gdy koszty wysyłki przewyższają koszty wysyłki. Kilka słów o konstruktywnej pomocy Afryce po dziesięcioleciu działalności Fundacji”.

3. Kolejna zbiórka CLIX Liceum Ogólnokształcącego Warszawa – Włochy.

4. Kiermasz w III Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Pawła II w Rudzie Śląskiej w ramach współpracy z Care Child – projektem w ramach Olimpiady „Zwolnieni z teorii”.

5. Prelekcja w IILO „Jak pomagać i jak nie pomagać Afryce” w ramach współpracy w projekcie UJ Dziedzictwo kulturowe, wojna domowa i społeczne zaangażowanie – przykład sudańskiej diaspory w Polsce.

6. Prelekcja w Środowiskowym Domu Samopomocy w Skawinie o konstruktywnej pomocy.

7. Wystawy naszej Fundacji w wielu polskich placówkach edukacyjnych.

8. Wykład w II Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Sobieskiego w Krakowie w ramach Dnia Geografii – Afryka.

9. ZSP nr 1 w Kempnie – warsztaty o Madagaskarze

Artykuł Działalność edukacyjna na rzecz promocji wolontariatu pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leki dla dzieci z sierocińca Midzichenda Daystar Centre (Kenia)

Fibonacci — Thu, 17 Jul 2025 19:57:44 +0000

Przekazaliśmy 10 000 złotych na leki dla dzieci z sierocińca Midzichenda Daystar Centre.

Midzichenda Daystar Centre to organizacja charytatywna w południowej Kenii, dający schronienie dzieciom do 16 roku życia, wymagającym stałej opieki. Są to często dzieci niedożywione, nieszczepione lub schorowane. Centrum boryka się z brakiem podstawowych leków i środków medycznych, a dostęp do publicznej opieki zdrowotnej jest ograniczony do nagłych przypadków. Od 2021 roku wsparcie medyczne zapewniają wolontariusze, w tym lekarze specjaliści, którzy organizują konsultacje, dostarczają podstawowe leki i żywność terapeutyczną.

Ze względu na ograniczone możliwości dwóch lekarzy, którzy nie mogą regularnie (częściej niż raz w miesiącu) odwiedzać ośrodka, organizacja nawiązała współpracę z Polską Misją Medyczną (PMM). Projekt ten obejmuje okresowe badania kontrolne dla dzieci z sierocińca, w tym niezbędne badania laboratoryjne i obrazowe, działania profilaktyczne, leczenie oraz opiekę kontrolną. Pierwsza wizyta zespołu multidyscyplinarnego PMM (pediatra, radiolog, dentysta) odbyła się z ich wsparciem.

Aby zapewnić trwałość projektu, sierociniec musi dysponować zapasem podstawowych leków, aby móc na bieżąco leczyć dzieci oraz zapewnić opiekę między wizytami kontrolnymi. Szacowany budżet na leki pediatryczne wynosi 8750 zł, a na podstawowe materiały dentystyczne 1250 zł, co powinno pokryć potrzeby ośrodka na co najmniej sześć miesięcy. Wizyta Polskiej Misji Medycznej potrwa około 10 dni roboczych i obejmie działania mające na celu poprawę opieki medycznej na miejscu oraz zapewnienie wsparcia dla dzieci.

Cieszymy się, że możemy pomóc!

Artykuł Leki dla dzieci z sierocińca Midzichenda Daystar Centre (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pasieka w okolicach Bafoussam (Kamerun)

Fibonacci — Fri, 11 Apr 2025 10:55:55 +0000

Przekazaliśmy 8400 euro na nowoczesną pasiekę w Kamerunie. Pszczelarze, którzy wezmą udział w projekcie są rozlokowani w wioskach kilkaset kilometrów od Bafoussam, przy siedzibie organizacji Sustainable Community Development Initiative (SCODEVI), która poprowadzi projekt.

W ramach projektu, w północno-zachodnim i południowo-zachodnim Kamerunie planuje się przeszkolić i wyposażyć 80 osób do używania uli, zarządzania polem i monitorowania zbioru miodu, jego filtrowania, pakowania, konserwacji i marketingu. Po zakończeniu warsztatów szkoleniowych każda grupa otrzyma pięć uli, dwie skrzynie do zbioru miodu, palnik dymny, dwa kombinezony pszczelarskie oraz trzy pojemniki do ekstrakcji miodu. Ponieważ miód ma wysokie właściwości lecznicze, w kursie uwzględniono moduł, który pozwoli uczestnikom zdobyć przepisy na leki z miodu, pomagające w rozwiązywaniu drobnych problemów zdrowotnych w ich społecznościach.

Artykuł Pasieka w okolicach Bafoussam (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Łazienki dla szkoły podstawowej w Mzuzu (Malawi)

Fibonacci — Fri, 11 Apr 2025 10:50:32 +0000

Przekazaliśmy 5411 euro na konstrukcję łazienek dla 1420 uczniów szkoły podstawowej w Mzuzu. Szkoła, której pomagamy, zarządzana przez Ministerstwo Edukacji, znajduje się na wiejskich terenach, 50 km od miasta Mzuzu. Obecnie na każde 230 dzieci, przynależy jedna toaleta. Toalety te są w katastrofalnym stanie, z mokrą, brudną ziemią zamiast podłogi, co stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia uczniów, narażając je zwłaszcza na infekcje biegunki. To ogromny problem, który wpływa na codzienne życie dzieci i ich zdolność do nauki w zdrowych warunkach.

Projekt realizowany przez Centrum dla dziewcząt i interakcji (CEGI) zakłada wybudowanie 4 nowych łazienek, które zapewnią odpowiednie warunki sanitarno-higieniczne. To kluczowy krok, aby poprawić zdrowie uczniów i zapobiec rozprzestrzenianiu się chorób. Wpłynie to również na ich koncentrację i wyniki w nauce.

W długoterminowej perspektywie, taka inwestycja w zdrowie i edukację ma ogromny wpływ na przyszłość społeczności Mzuzu.

Obecny stan toalet:

Artykuł Łazienki dla szkoły podstawowej w Mzuzu (Malawi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont w szkole specjalnej w Archidiecezji Kisumu (Kenia)

Fibonacci — Fri, 11 Apr 2025 10:39:48 +0000

Przekazaliśmy 18 000 euro na renowację kuchni, jadalni i łazienki w szkole specjalnej św. Marcina de Porrѐs. Szkoła specjalna św. Marcina de Porrès, prowadzona przez Siostry Franciszkanki św. Anny w Archidiecezji Kisumu, jest jednym z nielicznych ośrodków w Kenii Zachodniej, który oferuje edukację dzieciom z porażeniem mózgowym. Obecnie szkoła dysponuje 8 zwykłymi klasami oraz 2 specjalnie przystosowanymi do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Dzieci nie tylko zdobywają podstawową edukację, ale także mają dostęp do rehabilitacji oraz zajęć pozalekcyjnych, które wspierają ich rozwój.

Istnieje pilna potrzeba przeprowadzenia remontu jadalni, kuchni, łazienek oraz zakupu mebli, takich jak krzesła i biurka dostosowane do potrzeb osób z porażeniem mózgowym. Konieczny jest także remont sali do fizjoterapii i stworzenie nowoczesnej biblioteki, która umożliwi uczniom lepszy dostęp do materiałów edukacyjnych. Te zmiany są niezbędne, aby zapewnić dzieciom godne warunki do nauki, rehabilitacji i codziennego życia.

Artykuł Remont w szkole specjalnej w Archidiecezji Kisumu (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i dożywianie dzieci na Madagaskarze

Fibonacci — Fri, 11 Apr 2025 10:38:19 +0000

Przekazaliśmy 25 000 euro na projekt edukacji i dożywiania dzieci na Madagaskarze. Jak co roku, nasza Fundacja prowadzi projekt dożywiania dzieci na Madagaskarze. Pomocą zostaną objęte szczególnie dzieci pracujące na co dzień na wysypiskach śmieci i dzieci ulicy w Antananarivo, Centrum Dzieci Ulicy i Centrum Vonjy. Gorącym posiłkiem zostaną również wsparte dzieci ze szkół z Andilambe, Andongona, Mampikony i dzieci z Domu Dziecka dla chłopców i internatu dla dziewcząt w Mampikony. Pomoc trafia więc do najbardziej potrzebujących dzieci.

Niektórzy z naszych podopiecznych wkrótce rozpoczną studia – to dla nas ogromny powód do dumy. Wiele starszych dzieci rezygnuje z kontynuowania nauki w gimnazjum czy liceum, by jak najszybciej podjąć pracę i wesprzeć swoich bliskich. Mimo to, w malgaskich realiach, gdzie znaczna część dzieci wciąż nie ma dostępu do edukacji, nawet kilka lat nauki stanowi ogromną wartość i może zmienić całe życie.

Każdego roku nasi uczniowie otrzymują kompletne wyprawki szkolne – plecaki, zeszyty, długopisy, linijki oraz wszystkie niezbędne przybory, a także szkolne mundurki. W południe wszyscy jedzą ciepły posiłek w szkolnej stołówce. Podstawowy obiad składa się z 300 gramów ryżu, porcji mięsa lub ryby, warzyw i owocu. Zakupujemy także węgiel potrzebny do przygotowania posiłków.

Artykuł Edukacja i dożywianie dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Farma kawy w dystrykcie Masaka (Uganda)

Fibonacci — Thu, 10 Apr 2025 13:40:42 +0000

Przekazaliśmy 21 420 euro na farmę kawy w Ugandzie, dystrykcie Masaka. Masaka, licząca 300 000 mieszkańców, zmaga się z tragiczną rzeczywistością, w której 29% dzieci w wieku od 10 do 15 lat zmuszone jest do pracy, pozbawiając je dostępu do edukacji. Infinity Ideas Network, organizacja realizująca projekt na miejscu, koncentruje się na zapewnieniu edukacji tym, którzy nie mają szans na jej zdobycie z własnych sił.

Projekt farmy kawy wynika z faktu, że Uganda jest trzecim największym afrykańskim eksporterem kawy, cieszy się korzystnym klimatem do jej uprawy i ma ugruntowaną kulturę kawową. Z tej inicjatywy skorzysta 150 podopiecznych organizacji. Dochody ze sprzedaży kawy zostaną przekazane na czesne edukacyjne, umożliwiając dzieciom dostęp do nauki. Dodatkowym atutem projektu będzie nauka uprawy kawy przez dzieci, która nie tylko daje im szansę na lepszą przyszłość, ale także pozwala im zdobyć praktyczne umiejętności, które mogą stać się fundamentem ich kariery.

Edukacja seksualna dla dziewcząt:

Podopieczni Infinity Ideas Network:

Artykuł Farma kawy w dystrykcie Masaka (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa trzech studni w Kpando (Ghana)

Fibonacci — Thu, 10 Apr 2025 13:30:51 +0000

Przekazujemy 11 000 euro na budowę 3 studni w Ghanie. Każda społeczność na świecie zasługuje na dostęp do podstawowych zabezpieczeń socjalnych, z których jednym z najistotniejszych jest dostęp do wody. Niestety, zbyt często to fundamentalne prawo jest ignorowane, a rzeczywistość daleka jest od tego ideału. Związek między wodą a kobietami, które pobierają prowizję za jej dostarczanie, nie jest wystarczającym impulsem, by uczynić ten problem priorytetem dla twórców polityki. Sytuacja ta nie tylko podważa godność ludzi, ale także ukazuje rażącą niesprawiedliwość społeczną, której należy przeciwdziałać natychmiastowo.

Projekt 3 kopanych studni został nam przesłany przez One Africa Research Development and Extension Programme, organizację pozarządową działającą od 2006 roku w południowo-wschodniej Ghanie, w miejscowości Kpando. Działają oni na rzecz poprawy sytuacji samotnych matek z dziećmi, prowadzą również projekty społeczne i te związane z dostępem do wody. Trzy wykopane studnie ograniczą zachorowania na choroby pasożytnicze, poprawią ogólny stan zdrowia mieszkańców Kpando i pozwolą na rozwój społeczności.

Kobiety w drodze po wodę:

Rysunek techniczny studni:

Artykuł Budowa trzech studni w Kpando (Ghana) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa czterech kolejnych studni w Mampikony (Madagaskar)

Fibonacci — Thu, 10 Apr 2025 13:20:42 +0000

Przekazujemy 22 600 euro na budowę 4 kolejnych studni na Madagaskarze. We wsparciu naszych darczyńców wykopaliśmy dwie kolejne studnie kopane i dwie głębinowe w regionie Mampikony oraz Antananarivo w najuboższych dzielnicach i miejscowościach bez dostępu do czystej wody pitnej. Są to studnie

studnia głębinowa do projektu dożywiania w stolicy;
studnia głębinowa dla Szpitala w Mampikony;
studnia kopana w Ambodijojoro;
studnia kopana w Anjanamanoro.

Studnie głębinowe są wykonane według najnowszej metody odwiertu i opuszczania betonowych kręgów do głębokości nawet 40 metrów. Zapewnia to stały dostęp czystej wody ze specjalnym systemem filtracyjnym na dnie. Studnie wyposażone są w 2 ręczne pompy. Sposób wykonania studni zapewnia też możliwość użytkowania studni nawet w razie awarii głównej pompy. Niewykorzystana woda z zewnętrznej okolicy studni spływa do specjalnego spływu ściekowego nie zanieczyszczając głównego zbiornika.

Koszt budowy jednej studni głębinowej to 35 000 PLN, a studni kopanej 13 000 PLN. Na wykonanie 4 studni przeznaczyliśmy więc równowartość 96 000 PLN – 22 600 euro.

Gotowa studnia w Anjanamanoro:

Gotowa studnia kopana w Ambodijojoro:

Studnia głębinowa do projektu dożywiania w stolicy:

Studnia głębinowa dla Szpitala w Mampikony:

Artykuł Budowa czterech kolejnych studni w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mirelle

Fibonacci — Sun, 02 Mar 2025 12:50:49 +0000

Mirelle ma 15 lat. Uczy się krawiectwa. Mieszka z rodziną w baraku, w osiem osób. Tato zmarł. Mama jest bez stałej pracy. Mirelle świetnie sobie radzi. Sporo już szyje – umie zrobić już tradycyjne suknie kaba. Mirelle cierpi na wrodzoną chorobę reumatyczną. Bywają dni, kiedy nie jest w stanie chodzić. Zdobycie zawodu, który pozwoli jej pracować na siedząco, jest dla niej życiową szansą.

W Yaounde (Kamerun) grupa 120 uczennic i uczniów ze skrajnie biednych rodzin może się uczyć w tutejszym centrum edukacyjnym. Uczą się tu m.in. na krawcowe czy techników komputerowych. W latach 2021–22 sfinansowaliśmy dla centrum m.in.: położenie płytek, zakup 74 par drzwi, maszyn do szycia i komputerów.

Artykuł Mirelle pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Fifa

Fibonacci — Sun, 02 Mar 2025 12:46:57 +0000

Fifa z Berevo urodziła się w rodzinie, w której trzy kobiety z gromadką ośmiorga dzieci muszą same wyżywić wszystkich. Nie mają nic – nawet kawałka pola. Ich dom to chata pokryta kawałkiem blachy, w której w lecie upał dochodzi do 40–50 stopni. Kobiety pieką placki mukarui i sprzedają je na zarobek.

Fifa była kiedyś tak głodna, że zjadła wszystkie leki, jakie rodzina dostała w przychodni. Bardzo spuchła i zaczęła chorować. Po około pół roku odżywiania zaczęła przybierać na wadze i od razu poprawiły jej się wyniki w szkole. Rodzina także została objęta pomocą.

Artykuł Fifa pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1770 dzieci na Madagaskarze

Fibonacci — Fri, 31 Jan 2025 10:00:17 +0000

Przekazaliśmy 443 770 zł na dożywianie codziennie przez cały rok 1770 dzieci, w tym pracujących wysypiskach śmieci w stolicy Madagaskaru.

Chciałbym się uczyć..

W taki sposób zarabiam na jedzenie – opowiada Tfita, 11 lat, ze stolicy Madagaskaru – przenoszę cegły. Na pytanie o liczbę kursów dziennie odpowiada: Oh, nie wiem ile, ale dużo. Od rana do wieczora. Nie dam rady chodzić do szkoły.

Co trzecie dziecko na Madagaskarze nie chodzi do szkoły, ale musi pracować, by wspomóc rodzinę – takie są ostatnie dane UNICEF‑u. To przerażające dane. Czy jesteśmy w stanie sprawić, by to się skończyło? – pytamy samych siebie. Odpowiedź brzmi: niestety, nie.

Ale gdyby spytać, czy jesteśmy w stanie sprawić, by 1760 z nich dostało codziennie ciepły posiłek i nie musiało pracować na jedzenie? Wtedy odpowiedź brzmi: tak.

Zawsze najgorzej mają dzieci. Zwykle jedzą tylko jeden posiłek dziennie: ryż z sosem z liści. Na chroniczne niedożywienie cierpi tu prawie połowa dzieci poniżej piątego roku życia, przede wszystkim mieszkających na wsi. Niedożywienie hamuje ich fizyczny oraz intelektualny rozwój. Osłabiony organizm nie potrafi wygrać z malarią czy biegunką – czyli chorobami, które w Polsce są wyleczalne. Ostre niedożywienie dotyka ponad 8% dzieci – im zagraża śmierć głodowa. Spotyka się roczne dzieci ważące mniej niż 5 kg.

Mieszkamy daleko stąd, ale chodzimy tu do pracy, nosimy cegły, piasek, wodę, co się da. Przede wszystkim, by zarobić na coś do jedzenia dla dzieci – mówią matki, pracujące w Antananarywie, stolicy Madagaskaru. Nieraz nie ma pracy, nie ma, za co kupić jedzenia. Największym problemem jest pora deszczowa. Jak zacznie padać, to nie ma pracy, nie ma, za co kupić jedzenia.

Narova (6 lat) i Ezra są rodzeństwem. Na pytanie: Co tutaj robicie?, odpowiadają: Szukamy metalu. Na kolejne pytanie: A jak często tu pracujecie? Odpowiedź brzmi: codziennie. – Czyli nie chodzicie do szkoły? – Nie.

Toky nie chodzi do szkoły, choć ma już 11 lat. Szuka kawałków metalu. Na pytanie: Ile razy dziennie jesz? odpowiada: raz dziennie. Zapytany: A co chciałbyś robić?, odpowiada: Chciałbym się uczyć.

Ludzie na Madagaskarze są niewyobrażalnie ubodzy. Dzieci nie mają, co jeść i umierają z głodu. Mamy pacjentów dorosłych ważących 37 kg czy półroczne dzieci ważące 3 kg.

Czy głód nas wciąż porusza?

Głodujące dzieci w Afryce to wyświechtane zdanie. Kto z nas nie słyszał od rodziców: „Zjedz choć mięso, nie marnuj, bo dzieci w Afryce głodują”. Aby przywrócić sobie wagę tych słów, musimy się dziś dobrze zastanowić.

Może obrazowy będzie inny przykład. Ostatnio do naszego współpracownika w 50-tysięcznej miejscowości Mampikony (centrum naszej pomocy na północy wyspy) przyszło pismo z lokalnego sądu, ostemplowane dwoma urzędowymi pieczęciami, z prośbą o użyczenie sądowi na dwa dni… pary nożyczek. Skala biedy w tym kraju jest dla nas nie do pomyślenia. Najtańsze nożyczki na Allegro kosztują 2 zł 48 groszy. Trudno sobie wyobrazić jakikolwiek polski urząd, którego nie byłoby na to stać.

Jak to działa?

Od wielu lat nasza pomoc na Madagaskarze obejmuje codzienne posiłki dla dzieci w stołówkach przy szkołach w Mampikony i Andilambe, Andongona (łącznie 600 uczniów), internatach, domach dziecka. Z mobilnych stołówek dożywiamy dzieci ulicy w Antananarywie oraz dzieci pracujące m.in. na wysypiskach. Dzieci otrzymują talerz na własność i mogą z niego korzystać codziennie. Znajduje się na nim najczęściej kawałek kurczaka, fasola, ryż i sos z warzywami. To pełnowartościowy i syty posiłek.

Co roku – dzięki Wam – wydajemy około 400 000 obiadów dla potrzebujących dzieci.

Artykuł Dożywianie 1770 dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Protezy dla młodzieży w Foumban (Kamerun)

WojMal — Mon, 30 Dec 2024 19:00:06 +0000

Przekazaliśmy 5 protez kończyn dolnych, 10 aparatów słuchowych oraz leki za kwotę 4029,80 złotych dla młodzieży dotkniętej niepełnosprawnościami w Foumban, w Kamerunie. W Kamerunie dostęp do dobrej jakości protez jest praktycznie niemożliwy. Foumban to miasteczko na zachodzie kraju. Znajduje się tam szpital, w którym niedowidzące, niedosłyszące czy dzieci dotknięte niepełnosprawnościami intelektualnymi mają zapewnione leczenie oraz fizjoterapię. Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, działające tam już od 11 lat zajmuje się również formacją zawodową, pomocą w rozwoju własnej działalności niepełnosprawnych podopiecznych i w dostępie do jak największej niezależności funkcjonalnej i finansowej.

W kameruńskich realiach, mimo ciągłego rozwoju medycyny, edukacji i metod prewencyjnych, nadal występuje wiele przypadków okaleczeń, infekcji ran i zaniedbań zdrowotnych. Wpływają na to: trudne warunki życia, niskie standardy mieszkaniowe, a także niewystarczające zapewnienie bezpieczeństwa pracy. Dodatkowo niski poziom mechanizacji, zła jakość dróg oraz niebezpieczne warunki transportu utrudniają dostęp do szybkiej pomocy medycznej, zwłaszcza dla mieszkańców wsi.

Szczególnie dotknięci są młodzi ludzie z niepełnosprawnościami, którzy w wielu przypadkach doświadczają amputacji wskutek ran na kończynach, które wynikają z chorób lub wypadków, a także braku odpowiedniego leczenia i higieny. W warunkach, w jakich żyją, leczenie jest w pełni finansowane przez pacjentów, co utrudnia dostęp do niezbędnej pomocy medycznej.

Artykuł Protezy dla młodzieży w Foumban (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja medyczna w Kamerunie

Fibonacci — Mon, 30 Dec 2024 18:48:43 +0000

Przekazaliśmy 15 000 złotych na organizację misji medycznej w Kamerunie. W inicjatywie uczestniczyły również studentki Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie. Podczas misji przeprowadzano testy diagnostyczne oraz rozdawano leki, zapewniając niezbędną pomoc setkom potrzebujących pacjentów.

Artykuł Misja medyczna w Kamerunie pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Karetka oraz sprzęt medyczny do przychodni w Abong Mbang (Kamerun)

Fibonacci — Mon, 30 Dec 2024 17:48:26 +0000

Przekazaliśmy karetkę oraz sprzęt medyczny do przychodni w Abong Mbang, w Kamerunie! Do szpitala w Abong Mbang, w Kamerunie, zmierza kontener z karetką i niezbędnym sprzętem medycznym. Wśród wyposażenia znalazły się m.in.:

respirator,
stół operacyjny,
łóżka szpitalne,
aparat USG,
lampa operacyjna,
autoklaw,
oraz inne urządzenia medyczne.

To wsparcie jest częścią większego projektu, w który zaangażowała się nasza fundacja. Od lat wspieramy budowę nowego centrum medycznego w Abong Mbang.

Abong Mbang to miejscowość w Kamerunie, gdzie siostry Duszy Chrystusowej prowadzą niewielką przychodnię. Każdego roku udzielają pomocy medycznej 10 tysiącom pacjentów. Jednak w obecnych warunkach przychodnia nie jest w stanie przyjmować porodów.

„Młode dziewczyny rodzą w domach, w koszmarnych warunkach” – mówi s. Nazariusza, polska misjonarka z ponad 20-letnim doświadczeniem pracy w Kamerunie. – „Brak opieki medycznej powoduje liczne komplikacje poporodowe, nierzadko kończące się śmiercią dziecka, matki lub w najgorszym przypadku śmiercią obojga. Na to moje serce ani sumienie nie może już dłużej patrzeć”.

Nowe centrum medyczne w Abong Mbang ma być odpowiedzią na te dramatyczne potrzeby. Dzięki dostarczonemu sprzętowi oraz karetce, siostry będą mogły zapewnić lepszą opiekę medyczną, w tym pomóc kobietom w ciąży i noworodkom.

Serdecznie dziękujemy firmom Sterim, Autoklaw oraz Quirumed za udzielenie rabatów na zakup sprzętu medycznego. Państwa wsparcie umożliwiło nam realizację tego ważnego przedsięwzięcia i znacząco przyczyniło się do poprawy wyposażenia placówki medycznej w Abong Mbang.

Artykuł Karetka oraz sprzęt medyczny do przychodni w Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w wiosce Ambohinihaonana (Madagaskar)

Fibonacci — Mon, 30 Dec 2024 16:48:34 +0000

Przekazaliśmy 2 637 euro na budowę studni kopanej w wiosce Ambohinihaonana! Jest to wioska na południowo-wschodnim wybrzeżu Madagaskaru, około 80 kilometrów w głąb od portowego miasta Mananjary.

W ubiegłym roku udało się nam zbudować szkołę z sześcioma klasami, internat z dziewięcioma pokojami i dużą salą oraz budynek sanitarny z dwoma prysznicami i dwoma toaletami. W tym roku zbudowaliśmy jeszcze szkołę nauczania wczesnoszkolnego (6 sal). W tym roku szkoła liczy 360 uczniów, 36 z nich mieszka w bursie.

Wioska leży nad rzeką Maroala (co znaczy, że przepływa przez wiele lasów), jednak jest to rzeka w której ludzie się myją, piorą ubrania, a także używają do przygotowania posiłków. Jest ona źródłem wielu chorób takich jak bilarioza i ameba, które w połączeniu z krwistą biegunką mogą być śmiertelne, zwłaszcza dla osób niedożywionych i słabych.

W porze deszczowej ludzie zbierają deszczówkę. W porze suchej gmina wypuszcza wodę ze zbiornika retencyjnego dwa razy dziennie – o 6.30 i o 17.30. Gdy pora jest naprawdę sucha, zbiornik się wyczerpuje i nie ma źródła wody, czasami woda jest spuszczana przez 15 minut i tylko nieliczni zdarzają wziąć tyle ile potrzebują.

W bursie jest obecnie 36 dzieci, które muszą gotować jedzenie trzy razy dziennie, czasami nie ma wyboru i muszą brać brudną wodę z rzeki. Wybudowana studnia przyniesie więc wiele korzyści.

Na zdjęciach teren, na którym zostanie wybudowana studnia:

Artykuł Studnia w wiosce Ambohinihaonana (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sześć nowych studni na Madagaskarze

Fibonacci — Mon, 30 Dec 2024 16:00:15 +0000

Przeznaczyliśmy 38 300 euro na budowę sześciu nowych studni na Madagaskarze. Dzięki wsparciu naszych darczyńców powstaną studnie w regionach najbardziej potrzebujących dostępu do wody. W ramach projektu zostaną wykonane dwie studnie kopane: jedna dla szpitala w Mampikony, a druga w miejscowości Behoririka. Ponadto zrealizowane będą cztery studnie głębinowe: dla państwowego szpitala w Mampikony oraz dla miejscowości Ankorona, Ambotrandraina I i Ambotrandraina II.

Projekt realizowany jest w ramach programu VIP, w którym każda studnia powstaje dzięki funduszom przekazanym przez konkretnego Darczyńcę.

Więcej o programie VIP tutaj.

Poniżej gotowa studnia w miejscowości Behoririka:

Artykuł Sześć nowych studni na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

Fibonacci — Mon, 30 Dec 2024 15:48:16 +0000

Przekazaliśmy 34 720 euro na wsparcie budowy szpitala w Mampikony w ramach zbiórki 1,5% za rok 2024. Serdecznie dziękujemy za wsparcie naszej zbiórki 1,5%, prawie połowa sprzętu została już zakupiona.

Lucianot ma 5 lat. Chodzi do szkoły w Mampikony. Z płaczem wspomina swoją koleżankę: „Uczyłem się razem z Miriną, ale ona zmarła w zeszłym tygodniu, bo była chora na malarię”.

Po pierwsze: nie ma w okolicy lekarzy. W przychodniach przyjmują głównie felczerzy czy pielęgniarki. Ale i tak w odległych wsi na północy Madagaskaru do takiej placówki jest nawet i ponad 20 km. Oczywiście – na piechotę. Jak w przypadku chłopca o imieniu Sedi (9 lat). Miał gorączkę tyfoidalną i biegunkę. W takim stanie, boso i w upale, szedł z mamą do pielęgniarki 20 km. Do szpitala mają 50 km, więc dostanie się tam było niemożliwe.

Po drugie: na lekarza nikogo nie stać. Rolnicy nie mają żadnych świadczeń, ubezpieczeń społecznych i za wszystko muszą płacić. Od przyjęcia do lekarza, poprzez jednorazowe rękawiczki, strzykawki, za diagnozę, za receptę, za lekarstwa. W państwowych szpitalach, gdy nie masz pieniędzy – nie zostaniesz przyjęty. Zostaniesz odesłany.

Po trzecie: brakuje specjalistów i sprzętu. Jeśli najbliższe USG czy RTG jest 200 km od miejsca zamieszkania, dla przeciętnego człowieka to tak samo, jakby go nie było. Nie stać tu nikogo na podróż — w malgaskich warunkach trwającą około 8 godzin. Drogi (a raczej jedna droga prowadząca z północy na południe) mają więcej dziur niż asfaltu. Dziury potrafią być takie, że zmieściłoby się w niej osobowe auto.

A w porze deszczowej, gdy drogi są zalane, miejscowi rolnicy są zupełnie pozbawieni opieki medycznej.

Od dziś siedzisz ławce z kimś innym

Dlatego większość rolników, walczących o codzienną porcję ryżu, nie może chodzić do lekarza. Leczą się tradycyjnie, ziołami. A gdy te nie pomagają – umierają na banalne dla nas choroby. Najgorsza jest malaria – każdy ją tu miał, nawet wiele razy. Ale są i tacy którzy jej nie przeżyli. Osłabione powszechnym niedożywieniem małe dzieci. Matki po porodzie. Osoby starsze.

Dzieci w podstawówkach są przyzwyczajone do wiadomości, które poznają po powrocie z wakacji: od nowego roku szkolnego siedzisz w ławce z kimś innym. Twój kolega lub koleżanka nie przetrwali malarii.

Rafalahi często ma wysoką gorączkę i biegunkę. Babcia opowiada, że nie mają dostępu do lekarza i leczą chłopca domowymi sposobami: zbierają liście ziół.

Dziewięciomiesięczna Francela często choruje, ma biegunki, gorączki, kaszel. Powinna być pod stałą opieką lekarza, ale niestety o lekarza jest tu naprawdę bardzo trudno. Do najbliższej pielęgniarki mają po-nad 10 km.

Wśród wyniszczonych niedożywieniem Malgaszów gruźlica i anemia szerzą się błyskawicznie. Niedożywienie matki powoduje śmierć lub niską masę urodzeniową dziecka a także częstsze choroby. Kobiety umierają przy porodzie. Gdy we wsi zapytasz: która z kobiet rodziła z lekarzem? – żadna nie podniesie ręki. Wszystkie rodziły w domach, bez lekarza. Wciąż spotyka się przypadki dżumy i trądu. Epidemia odry w jednym roku potrafiła zabić kilkadziesiąt tysięcy osób. Średnia długość życia to zaledwie 45 lat.

Nigdy nie widzieli lekarza

„Leczyłam dzieci, które nigdy w życiu nie widziały lekarza; które nie wiedziały, na czym polega badanie – mówi dr Lidia Stopyra, szefowa misji medycznych Fundacji na Madagaskarze. – Tutejsza prowincja to region zapomniany, gdzie nie dociera pomoc lekarska.

Dzieci z malarią, które trafiłyby w Polsce do szpitala, tam były „hospitalizowane” pod drzewami w cieniu szkoły – kontynuuje dr Stopyra. — Duża część problemów zdrowotnych związanych była z niedożywieniem. Pomagający nam miejscowi studenci poprosili, żebyśmy przyszli potwierdzić diagnozę, że pacjent ma guza brzucha. Okazało się, że pacjent był na tyle chudy, że to co oni wzięli za guz – było wyczuwalnym kręgosłupem. W czasie badania USG stwierdziłam u jednego pacjenta, że od skóry do kręgosłupa jest 2,5 cm, czyli coś u nas niewyobrażalnego…”

Tina szła na piechotę ze swoim dwuletnim synem na rękach ponad 20 km, by dostać się do pielęgniarki. Chłopiec miał długotrwałą biegunkę.

Od ponad 3 lat, dzięki hojności darczyńców Fundacji, budujemy duży szpital w Mampikony. Uratuje on rzeszę ludzi. Pierwsza faza budowy (jak widać na zdjęciu) jest już niemal gotowa. To m.in. oddział pediatrii i SOR. Trwa druga faza budowy szpitala, obejmująca: blok operacyjny, oddział wewnętrzny, ginekologię i sale dla chorych.

Nikt nie będzie odsyłany bez pomocy

W szpitalu będą pracować Malgasze, którzy są przygotowywani do pracy w zawodzie. Od najuboższych szpital nie będzie pobierał żadnych opłat, a reszta ludzi będzie płaciła niewielkie kwoty. „Nikt nie będzie odsyłany bez pomocy, jak to się zdarza w państwowych szpitalach – podkreśla o. Dariusz Marut. – Pomożemy każdemu!”.

Aby tak się stało, trzeba zakupić wyposażenie szpitala, w tym: sal chorych (krzesła, łóżka, sprzęty do łazienek i toalet), kuchni i biura, laboratorium (lodówka, komputer, drukarka), apteki szpitalnej, pralni, zmywalni, pionu sprzątającego i technicznego.

Ile to kosztuje?

Koszt zakupu wyposażenia dla szpitala to 150 751 zł.

Przekaż 1,5% swojego podatku dla Polskiej Fundacji dla Afryki – KRS: 0000415325.

Zgodnie z unijnym rozporządzeniem ogólnym o ochronie danych osobowych (RODO) informujemy, że Polska Fundacja dla Afryki z siedzibą w Krakowie gromadzi i przetwarza dane osobowe swoich Darczyńców. Z klauzulą informacyjną dotyczącą przetwarzania danych osobowych można zapoznać się pod adresem internetowym: www.pomocafryce.pl/klauzula.

Polska Fundacja dla Afryki organizuje zbiórki pieniędzy na konkretne projekty, realizowane przez organizacje działające w Afryce. Jeżeli zbierzemy więcej środków niż na potrzeba na projekt 1,5%, nadwyżkę przekazujemy na następną ważną społecznie zbiórkę.

Artykuł Wsparcie budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Miejsca pracy dla najuboższych w stolicy Madagaskaru

Fibonacci — Mon, 30 Dec 2024 14:00:16 +0000

Przekazaliśmy 151 731 złotych na stworzenie 50 miejsc pracy dla osób żyjących na wysypiskach śmieci w stolicy Madagaskaru.

Dać im pracę

Ludzie tu szukają pracy wszędzie, gdzie się da. W korku na ulicy podchodzą do okna samochodu, pytając o możliwość zarobku. Gdy ludzie pracujący na wysypiskach widzą białego człowieka, od razu podbiegają z pytaniem, czy ich nie zatrudni. Nieistotne, do jakiej pracy – wiedzą, że na pewno lepszej niż ich los.

Victorine pracuje na wysypisku już wiele lat.

W dobry dzień zarobią 5–7 złotych. W kiepski – jedną złotówkę. A jedna kura kosztuje 30 zł. Czyli według najgorszego scenariusza trzeba pracować jeden miesiąc, dzień w dzień, aby kupić kurę.

Da się z tego żyć? Victorine odpowiada: „Już się nikt tu nie zastanawia, czy się da, czy nie. Trzeba coś robić i tylko to nam zostało”.

Żeby cokolwiek zarobić

Kobiety szukają zakrzywionym hakiem worków foliowych na sprzedaż oraz czegoś nadającego się na opał. Żeby cokolwiek zarobić. „Ja to zawsze marzyłam, żeby móc sprzedawać przy ulicy coś gotowego, jak chlebki ryżowe czy zupę – opowiada kobieta. – Ale do tego potrzeba dużo przyborów, a mnie na to nie stać”.

Chwytamy się czegokolwiek

„Bez zastanowienia bym poszedł do innej pracy – pewnie stwierdza Stephan, który razem z bratem szuka tu metalu. A po co? – Żeby sprzedać i potem kupić jedzenie. Nie da się tutaj znaleźć wielu kilogramów, ale chociaż tyle, żeby móc coś zjeść. – Po chwili chłopak dopowiada: To naprawdę ciężka praca, pracujemy w brudzie i gryzącym dymie. Ale jak człowiek nie ma wyboru, to chwyta się czegokolwiek”.

Ranaina nie ma żadnej nadziei: „Żeby chociaż na jedzenie dla dzieci zarobić” – mówi.

Człowiek nie ma wyboru

Ranaina już długo pracuje na wysypisku. „Czas leci, a ja tutaj jestem codziennie. Człowiek nie ma wyboru. Nie mogę znaleźć pracy i żeby nie siedzieć bezczynnie, przychodzę tutaj. Wszystko się robi coraz droższe i człowiek już nawet nie myśli o niczym, tylko żeby chociaż trochę na to jedzenie dla dzieci znaleźć”.

Pół miliona dzieci skrajnie niedożywionych

To bieda, której nawet nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, wygnała ich na wysypiska. Kobiety, mężczyzn, starszych i dzieci. Wielu z nich tutaj mieszka w szałasach. Według ONZ, z 30 milionów mieszkańców Madagaskaru ponad 25 milionów żyje poniżej ustalonego mimimum przeżycia (9 zł na dzień). Ponadto 2,3 miliona osób jest zagrożonych głodem, a ponad 500 000 dzieci jest skrajnie niedożywionych.

Nie ma możliwości

Narindra przesiewa obornik i wybiera z wysypiska wszystko, co się da zużyć jako naturalny nawóz. „Dobrze że w porze suchej jest przynamniej taka praca – cieszy się – bo jak przyjdzie deszcz, to już się nie da nic odzyskać. Wszystko będzie mokre i zgniłe. Marzenie? Hodować różne zwierzęta i ptactwo domowe. – Na koniec Narinda wzdycha: Ale jak nie ma możliwości, to cóż zrobić”.

Bebe Janine (dosłownie tłumacząc: Babcia Janka) pracuje z całą rodziną. „Szukam ciągle jakiejś pracy, ale naprawdę jest ciężko”. Jej marzenie to malutki sklepik.

Nie mogę siedzieć i czekać

„Jako mężczyzna, jako ojciec rodziny nie mogę tylko siedzieć i czekać, bo to wstyd deklaruje Julian. – W życiu trzeba walczyć – dodaje z naciskiem. – Bardzo chciałbym hodować kury lub kaczki, ale to duża inwestycja i nie stać nas na to. Nawet narzędzi do pracy brak. Moje marzenia? Żeby tak móc codziennie wracać do domu wieczorem z jedzeniem dla dzieci i żony”.

Żadnej pracy i żadnej nadziei

Fitahiana ma 15 lat i pracuje z mamą. Kobieta otwarcie opowiada o swojej sytuacji: „To nasza praca i z tego żyjemy, nieraz uda się sprzedać trochę nawozu. Najgorsze, jak nie ma żadnego dochodu, żadnej pracy i żadnej nadziei. Ile razy nawet nie ma co jeść wieczorem. Mogłabym szyć, ale nie mam maszyny. Mogłabym gotować i sprzedawać jedzenie, ale brakuje mi możliwości finansowych”.

Dajmy pracę!

Od wielu kobiet słyszy się to samo. Dlatego powstał projekt stworzenia możliwości pracy osobom pracującym na wysypisku.

Kobiety, jak mama Fitahiana, otrzymają w pełni wyposażone stanowisko krawieckie (ręczną maszynę do szycia, nożyczki, przybory, nici i materiały na start). Te, które potrafią gotować, będą mogły przy ruchliwej ulicy sprzedawać swoje produkty, dzięki temu, że otrzymają drewniane stanowisko, witrynkę, stół, dwie ławki, sześć garnków, trzy piecyki na węgiel, miski, wiadra, talerze, kubki i sztućce. Osoby mające żyłkę do handlu otrzymają przenośne witrynki i pierwszy zapas towaru.

Prąd i narzędzia

Projekt zawiera także zakup przenośnych lampek, zasilanych energią słoneczną. Brak prądu jest dużym problemem – ludzie mogliby kontynuować swoją pracę, ale przed osiemnastą zapada już zmrok. Stąd też potrzeba fotowoltaiki i agregatu prądotwórczego, zainstalowanych blisko domów.

Kolejne pomysły to stanowiska spawalnicze (spawalnica, okulary, pręty, nożyce) i betoniarskie, narzędzia dla mechaników, stolarzy, elektryków, ogrodników. Przewidziane są także kursy dla mechaników oraz fryzjerski. I wreszcie zakup kilkuset kur, kaczek i prosiąt na hodowlę.

Utrzymanie dla setek osób

To przyszłościowy projekt, który pozwoli na utrzymanie setek osób. Na stałe. I spełni marzenia takie jak Hanitry, matki ośmiorga dzieci, która marzy: „o chociaż jednym dniu, w którym zrobię kolację dla całej rodziny i wszyscy się najedzą”.

Z tym projektem jej marzenia mają szanse się spełniać każdego dnia.

Artykuł Miejsca pracy dla najuboższych w stolicy Madagaskaru pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla chorych i sierot w Bukanga (Tanzania)

Fibonacci — Sun, 29 Dec 2024 11:00:05 +0000

Zebraliśmy 411 000 złotych na sprzęt rehabilitacyjny oraz fermę dla chorych i sierot w Bukanga.

Zakończyliśmy budowę fermy i zakupiliśmy niezbędny sprzęt rehabilitacyjny:

Antonia chce biegać

Od pięciu lat raz nie położyłam się spać, by nie martwić się o to, czym nakarmię moje sieroty – mówi siostra Rut, opiekująca się 20 dziećmi. – Nie pamiętam dnia, kiedy miałam zapas jedzenia na cały następny dzień. Czasem w kieszeni mam tylko dwa dolary. A co, jeśli któreś dziecko zachoruje i nie będę w stanie kupić leków?

Manyasi ma 10 miesięcy. W wieku 5 miesięcy zachorował. „Synek nie może ruszać szyją ani utrzymać główki, to jest jego główny problem. Modlę się, by moje dziecko mogło wyzdrowieć i być jak inne dzieci” – mówi młoda mama.

W Bukanga nad Jeziorem Wiktorii cztery lokalne siostry oraz Polka, siostra Rut, prowadzą Centrum Samarytańskie. Centrum obejmuje dom, w którym żyją sieroty oraz ośrodek zdrowia i pokoje dla chorych. Ideą sierocińca było, by dzieci mogły żyć jak w rodzinie. Podopieczni i opiekunki mieszkają w jednym domu, razem gotują i sprzątają. Niestety, wskutek trudności w zdobyciu jedzenia Centrum nie może przyjąć kolejnych dzieci.

Kuchnia z trzech kamieni

To bardzo biedna wieś. Ludzie są tu w większości rybakami. Kobiety zbierają gałęzie i sprzedają je na opał. Je się tylko raz na dzień, bo na więcej nie starcza: kukurydzę czy zieleninę typu szpinak z ugali, czyli kulkami robionymi z mąki. Raz na czas je się malutkie rybki, pieczone w całości. Głów czy ogonków nikt nie odkłada, je się wszystko.

Domy nie są murowane, ale lepione z gliny i pokryte strzechą. W środku pusto: klepisko i maty do spania, zrobione ze słomy. Zewnętrzna kuchnia składa się z trzech kamieni.

Nie stać nas na gotowanie wody

Do gotowania nosi się wodę z jeziora. Kobiety i dzieci przynoszą ją w wiadrach na głowie, idąc po 2–3 km w jedną stronę. W jeziorze się też myje i korzystają z niego zwierzęta. Przez to jest wiele chorób oraz dużo ryb wymiera. Trudno jest rybakom złowić wystarczająco dużo. Nikogo nie stać na gotowanie wody, bo opału starcza tylko na przygotowanie posiłków.

10 km do szkoły

Szkoła? Jeśli dziecko ma szczęście. Wiele dzieci nie chodzi do szkoły, albo idzie za późno. Muszą pracować, by było co jeść. Te dzieci, które się uczą, idą nawet 10 km. Wychodzą rano, o 5 lub 6, gdy jest ciemno i idą do szkoły same.

Antonia ma 9 lat. Zaczęła chorować, gdy miała dwa miesiące. Zaczęła chodzić dopiero w wieku 6 lat, ale dalej powłóczy nogą i jedną rękę ma niesprawną. Bardzo chciałaby biegać, to jest jej marzeniem. Jak również zostać żołnierzem.

Savera ma 56 lat. Choruje na gruźlicę płuc. Z tego powodu nie może się wyprostować. Ma czworo dzieci, które żyją w biedzie. Mają trudności ze zdobyciem jedzenia.

Jedyne wyjście to kamieniołom

„Poszłam kiedyś do okolicznej wsi – wspomina siostra Rut. – Weszłam do glinianki bez okien, a w środku leżała 17-letnia dziewczyna. Sama, na macie, nie mogła się ruszać. Wyglądała jak ofiary obozów koncentracyjnych. Jej babcia, która była jej jedyną opiekunką, musiała chodzić na cały dzień łupać kamienie, by móc cokolwiek zarobić”.

Nie mogę wrócić na nogach

W Bukanga mieszka wiele osób dotkniętych niepełnoprawnościami. I dzieci, i starszych. Nie mają opieki. Dzieci, które nie mogą chodzić, zostają w domach, nie pójdą do szkoły czy do szpitala. Rodziców nie stać na transport. Najczęstsze przyczyny niepełnosprawności to wady wrodzone, poporodowe lub złe leczenie, jak np. nieprawidłowo podany zastrzyk, który doprowadził do uszkodzenia nerwu. Wiele jest też osób w podeszłym wieku, które wskutek ciężkiej pracy teraz mają poważne problemy zdrowotne. Adam, lat 72, opowiada: „Mam bardzo chore kolana. Gdy idę do Musenge (8 km), to nie mogę wrócić na nogach. Tyle czekam, aż znajdzie się transport. Mieszka tu wiele starszych osób, które nie mogą chodzić. Na miejscu nie mamy opieki, a do miasta daleko i nie mamy na to pieniędzy”.

Alex ma 8 lat. Bardzo długo nie chodził. Ale babcia każdego dnia ćwiczyła z chłopcem do momentu, aż zaczął chodzić. „Mój wnuk jeszcze kuleje. Proszę o pomoc, aby mógł chodzić normalnie” – prosi jego babcia.

Juliana ma rok i 10 miesięcy. Dziecko nie ma siły w szyi, a także nie chodzi. „Wiele razy zawoziłam córeczkę do szpitala, ale nic jej tam nie pomogli” – opowiada mama.

Jest miejsce, trzeba sprzętu

W Centrum Samarytańskim jest odpowiednie miejsce na rehabilitację. Są też właściwie wykształceni Tanzańczycy. Brakuje natomiast sprzętu, który musimy zakupić: aparaty do leczenia elektrostymulacją, ultradźwiękami, laserem czy do krioterapii. Poza tym trzeba kupić całe niezbędne, drobniejsze wyposażenie.

Nakarmić sieroty

Drugą inwestycją, pomagającą mieszkańcom Bukanga, będzie gospodarstwo rolne z hodowlą krów, kaczek, kóz i królików. „Kaczki nie chorują, a kozy i króliki

to najtańsze mięso, bo te zwierzęta mogą jeść trawę. Ja i reszta sióstr od rana do wieczora pracujemy w polu z hakami, żeby nakarmić nasze sieroty. Ale to nie wystarcza. Mieliśmy kiedyś większe uprawy, ale częste tutaj ulewy je niszczyły. Dzięki hodowli nakarmimy nasze sieroty, a z czasem nadwyżki będziemy sprzedawać na utrzymanie ośrodka i przychodni” – mówi siostra Rut.

Artykuł Pomoc dla chorych i sierot w Bukanga (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

5 kompleksów mieszkalnych dla personelu medycznego szpitala w Mampikony (Madagaskar)

Fibonacci — Sat, 28 Dec 2024 12:48:04 +0000

Przekazaliśmy 176 124 euro na budowę 5 kompleksów mieszkalnych dla personelu medycznego szpitala w Mampikony.

W projekcie przewidziano również doprowadzenie i instalację prądu, budowę 2 studni wraz z instalacją wodociągową i kanalizacyjną. Ponadto kosztorys obejmuje też budowę około 125 metrów drogi dojazdowej oraz kompleksowe zagospodarowanie terenu. Przekazana kwota 100 000 euro stanowi pierwszą z dwóch transz przeznaczonych na realizację tego przedsięwzięcia.

Na zdjęciach Szpital w Mampikony przy którym budowane są mieszkania:

Artykuł 5 kompleksów mieszkalnych dla personelu medycznego szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

200 kg podręczników dla liceum w Mampikony (Madagaskar)

Fibonacci — Fri, 27 Dec 2024 12:47:56 +0000

Dzięki wsparciu Pani Agnieszki Jakimiuk uczniowie liceum w Mampikony na Madagaskarze mają dostęp do podręczników do nauki języka angielskiego. W przesyłce znalazły się zarówno nowe, jak i używane książki, które zostały wysłane na miejsce dzięki zaangażowaniu Sponsorki i wolontariuszy.

Nauka języka angielskiego w malgaskich szkołach jest ogromnym wyzwaniem – chociaż matura w języku angielskim jest obowiązkowa, to koszt jednej używanej książki wynosi około 50 złotych. Wiele rodzin nie może sobie pozwolić na taki wydatek, co często uniemożliwia uczniom naukę.

Dzięki Agnieszce Jakimiuk setki młodych ludzi zyskało szansę na rozwój i lepsze przygotowanie do egzaminów. Jej pomoc okazała się kluczowa w przezwyciężeniu tych barier edukacyjnych.

Artykuł 200 kg podręczników dla liceum w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Manuelle

Fibonacci — Sun, 24 Nov 2024 14:00:33 +0000

Manuelle ma 12 lat i pięcioro rodzeństwa. „Mój starszy brat, który jest już w szkole średniej, nigdy nie używał komputera – opowiada dziewczynka. – Uczą się tylko teorii. Jestem jedyną osobą w domu, która na komputerze potrafi napisać coś oprócz nazwiska. Jestem dumna z mojej praktycznej nauki w szkole!”.
Komputery dla uczniów szkoły w Abong Mbang (Kamerun) już służą! Poziom nauczania jest tu bardzo wysoki. Kończącą klasę (szóstą) zdało w ostatnim roku szkolnym 100% uczniów! Nic dziwnego, że placówka cieszy się popularnością i wśród rodziców, i uczniów. Obecnie jest ich ponad 300. Na tę liczbę dzieci szkoła posiadała tylko kilka używanych komputerów. Rodzice zadeklarowali zakup kolejnych trzech. Stąd nasz projekt zakupu 10 komputerów dla uczniów.

Artykuł Manuelle pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Lucianne

Fibonacci — Sun, 24 Nov 2024 13:59:58 +0000

Lucianne była jedną z pierwszych, która wzięła udział w produkcji mydła w Mongoumba. Teraz pomaga innym kobietom, gdy któraś potrzebuje pieniędzy na szkołę czy jedzenie dla dzieci. Przeszkoliła już kilka kobiet. Prawie wszystkie panie, które zaczęły produkować i sprzedawać mydło, z pierwszego zarobku poszły z dziećmi do lekarza. Konsultacja w lokalnym ośrodku jest bardzo tania: 200 franków (odpowiednik trzech sprzedanych mydeł), ale i tak matek nie było na to stać. Kobiety z projektu to Pigmejki. To najuboższa ludność kraju. Mieszkają w obozowiskach w lasach. Żyją w głównej mierze z tego, co daje natura. Bardzo często są źle traktowani. Za ewentualną pracę w polu są opłacani szczątkowo lub w ogóle, pracując jedynie za wyżywienie. Społeczność Pigmejów nie ma praktycznie żadnych pieniędzy.

Artykuł Lucianne pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Elodie

Fibonacci — Sun, 24 Nov 2024 13:59:09 +0000

Elodie tworzy formy krawieckie. Jej mama wychowuje siedmioro dzieci, w wielkiej biedzie, więc dziewczyna musiała wybrać szkołę, która da jej konkretny zawód. Rodzina mieszka na budowie, bez wody i prądu.

Jest jedną z 120 młodych osób, uczących się w wspieranym przez nas centrum edukacyjnym w Yaounde w Kamerunie. Młodzież uczy się m.in. krawiectwa i informatyki. Dzieci mogą się tu uczyć i bawić (puzzle, kolorowanki, filmy). Fundacja sfinansowała: położenie płytek, zakup 10 maszyn do szycia, zakup 15 komputerów, energię solarną.

Artykuł Elodie pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

USG dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 15:00:51 +0000

Zakupiliśmy USG dla szpitala w Mampikony (Madagaskar). Aparat USG jest już używany w szpitalu w Mampikony do obrazowania narządów wewnętrznych, wykrywania chorób i pomocy kobietom w ciąży. Aktualnie trwa trzecia faza budowy szpitala w Mampikony – budujemy łącznik, stołówkę, kuchnię, biura, pralnię, prasowalnię oraz pomieszczenia techniczne.

Szczegółowy opis projektu budowy szpitala w Mampikony znajduje się tutaj.

Bardzo dziękujemy za każde wsparcie!

Artykuł USG dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla mieszkańców wiosek Anovilava Sud i Tsinjofary (Madagaskar)

Fibonacci — Fri, 09 Aug 2024 14:15:50 +0000

Przekazaliśmy 16 200 euro na pomoc dla mieszkańców wiosek Anovilava Sud i Tsinjofary, które ucierpiały w pożarach Obie wioski ucierpiały w wyniku wrześniowych pożarów spowodowanych suszami. W pierwszej wiosce spłonęło 119 domów, w których mieszkało 407 osób, a w drugiej – 39 domów zamieszkałych przez 173 osoby. Aby wesprzeć poszkodowanych, zakupione zostały ryż, fasola, olej, mydło, proszek do prania oraz dla każdej rodziny wiadro, miska, ręcznik i prześcieradło. W wiosce Anovilava, gdzie ogień zniszczył również szkołę, przez kolejne 9 miesięcy zapewniona będzie edukacja dla 70 dzieci. Przekazane zostaną również przybory szkolne, odzież i pomoc żywnościowa.

Artykuł Pomoc dla mieszkańców wiosek Anovilava Sud i Tsinjofary (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mur oporowy dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 14:00:17 +0000

Przekazaliśmy 3025 euro na budowę muru oporowego dla szpitala w Mampikony (Madagaskar). Mur oporowy z kostki kamiennej będzie wybudowany na długości ok. 55 metrów i na wysokości 1,20 metra. Po ukształtowanie platform pod budowę szpitala zaistniała konieczność budowy muru, który zabezpieczy przed osuwaniem się ziemi na zachodniej części terenu szpitala. Jest to istotny element wykończenia przestrzennego.

Artykuł Mur oporowy dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kanały odpływowe dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 13:00:06 +0000

Przekazaliśmy 2484 euro na budowę betonowych kanałów odpływowych na długość ok. 70 metrów. Po ukształtowaniu platform pod budowę szpitala i po analizie ilości odpadów w czasie pory deszczowej w obawie przed zalewaniem zachodniej części platformy szpitala wskazana jest budowa kanałów odpływowych, częściowo otwartych, a częściowo pokrytych metalowymi kratami zabezpieczającymi.

Artykuł Kanały odpływowe dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mur dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 11:00:30 +0000

Przekazaliśmy 16 926 euro na mur dla szpitala w Mampikony (Madagaskar). Jest to część prac związana z wykończeniem przestrzennym i mająca na celu zabezpieczenie terenu szpitala. Ogrodzenie to mur na kamiennych fundamentach (0,4 metra w ziemi a następnie 0,4 metra ponad ziemią) z cegły wypalanej tradycyjną metodą obłożonej cementowym tynkiem. Mur wzmocniony będzie betonowymi słupkami co 3 metry oraz otoczony od górnej części betonowym zbrojeniem. Całkowita wysokość muru to 2,40 metra. Cena za m2 to 35,26 euro i 84,63 euro za metr bieżący. Całkowity koszt budowy 200 metrów muru to 16 926 euro.

Artykuł Mur dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mleko humanizowane dla noworodków w klinice w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 10:00:08 +0000

Zakupiliśmy mleko humanizowane za 11 057 euro, dla noworodków objętych programem „Flamboyant” w klinice w Mampikony (Madagaskar). Matki tych noworodków z różnych względów nie mogą wykarmić swoich dzieci, często znajdują się również w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Roczny koszt wyżywienia jednego dziecka to ok. 1000 euro. 8 puszek po 400 gram starcza na miesięczne dożywianie jednego dziecka.

Artykuł Mleko humanizowane dla noworodków w klinice w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Panele słoneczne w szkole podstawowej w Tapac (Uganda) II

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:07:53 +0000

Przekazaliśmy 5000 euro na drugą część projektu paneli słonecznych dla szkoły w Tapac.

W zeszłym roku przeznaczyliśmy 64 066 złotych na zakup i montaż paneli słonecznych, co przyniosło ogromną radość całej szkolnej społeczności w Tapac. Jednak aby w pełni zrealizować projekt, brakowało jeszcze środków na instalację paneli w domach nauczycieli oraz dwóch dodatkowych blokach szkolnych. Teraz, dzięki wsparciu naszych darczyńców, możemy kontynuować ten ważny projekt. Z wielką nadzieją patrzymy w przyszłość, wiedząc, że energia słoneczna przyniesie trwałe korzyści edukacyjne i ekologiczne.

Archiwum projektu paneli znajduje się tutaj.

Artykuł Panele słoneczne w szkole podstawowej w Tapac (Uganda) II pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Manyara (Tanzania)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:06:47 +0000

Przekazaliśmy 12 430 złotych na dokończenie budowy studni w Manyara.

1 marca 2024 roku Fundacja Nashipaa rozpoczęła budowę studni, wiercąc na głębokość 130 metrów. Niestety, z powodu braku funduszy, odwiert musiał zostać zaplombowany, a dalsze prace wstrzymane. Teraz, dzięki zebranym środkom, możliwe będzie zakupienie zbiornika oraz wybudowanie niezbędnej infrastruktury, w tym wieży na zbiornik i poidła dla zwierząt. Najważniejszym elementem było jednak pozyskanie funduszy na pompę solarną, baterie słoneczne oraz sterowniki ? w regionie Manyara brak jest dostępu do elektryczności, więc energia słoneczna jest kluczowa.

Studnia, wykopana w buszu na sawannie, jest nieoceniona dla lokalnej społeczności. W promieniu kilkudziesięciu kilometrów brakuje dostępu do wody, co zmusza kobiety do codziennych, wielokilometrowych wędrówek w poszukiwaniu wody dla ludzi i zwierząt. Masajowie, którzy opiekują się dużymi stadami krów, są szczególnie zależni od źródeł wody ? brak wody oznacza mniejsze ilości mleka, co wpływa na życie całej społeczności.

Wioska, w której wykopano studnię, liczy ponad 1000 mieszkańców, a z nowego źródła wody skorzysta także ponad 3000 sztuk bydła. Fundacja Nashipaa, która spędza kilka miesięcy w roku wśród Masajów, potwierdziła osobiście ogromne znaczenie tej inwestycji.

Artykuł Budowa studni w Manyara (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup nasion warzyw i owoców dla organizacji kobiet w Muhabura (Rwanda)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:05:45 +0000

Przekazaliśmy 2630 euro na zakup nasion warzyw i owoców dla organizacji kobiet w Muhabura.

Hope Women Farmers Cooperative to organizacja działająca na rzecz rwandyjskich kobiet. Obecnie organizacja wspiera 46 kobiet, w tym 25 żyjących z HIV/AIDS, które są szczególnie narażone na inne nieuleczalne choroby, oraz 21 wdów z dziećmi. Ich misją jest nie tylko zapewnienie bezpiecznej przestrzeni i opieki medycznej, ale także stworzenie możliwości pracy dla tych kobiet.

Kobiety dysponują ziemią, jednak brakowało im środków na zakup nasion. Dzięki naszemu wsparciu mogą teraz rozpocząć uprawę warzyw, owoców i grzybów, co nie tylko poprawi ich sytuację materialną, ale także przyczyni się do poprawy zdrowia i jakości życia.

Mamy nadzieję, że plony będą obfite, a ich praca przyniesie wiele korzyści całej społeczności.

Artykuł Zakup nasion warzyw i owoców dla organizacji kobiet w Muhabura (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Panele słoneczne dla centrum dla dzieci w Mahagi (DR Konga)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:05:38 +0000

Przekazaliśmy 8500 euro na montaż paneli słonecznych dla centrum dla dzieci w DRK.

Okolice Mahagi, w Demokratycznej Republice Konga dotknięte są niepewnością, konfliktami plemiennymi i wojnami. Region ten stał się schronieniem dla wielu osób, które próbują uciec od przemocy i znaleźć nowy dom. Niestety, w obliczu trudnych warunków, niektórzy z mieszkańców sięgają po narkotyki, prostytucję, a nawet dołączają do grup rebeliantów.

W odpowiedzi na te wyzwania, Centrum Tapa CDJ postawiło sobie za cel ochronę młodzieży przed szkodliwymi wpływami i zapewnienie im lepszej przyszłości. Choć misja centrum jest szlachetna, ich działalność napotyka poważne trudności związane z brakiem stabilnych dostaw energii. Dotychczas centrum korzystało głównie z generatora, który jest kosztowny w utrzymaniu i paliwie.

Instalacja fotowoltaiczna zainstalowana w 2017 roku nie spełnia już wymagań. System, który miał zapewniać oświetlenie, nie jest w stanie obsłużyć sekcji komputerowej i krawieckiej, które są kluczowe dla programu szkolenia zawodowego dla młodzieży przesiedlonej wewnętrznie. Centrum Tapa CDJ to jedyne miejsce w Mahagi, które dysponuje odpowiednim zapleczem do wspierania tej młodzieży, a brak dostępu do energii wodnej sprawia, że niezawodny system słoneczny jest niezbędny.

Nasza fundacja przeznaczyła 8500 euro na zakup nowego, wydajnego systemu fotowoltaicznego, który umożliwi prawidłowe funkcjonowanie centrum, obsługę komputerów oraz elektrycznych maszyn do szycia. Dzięki temu, młodzież przesiedlona wewnętrznie będzie mogła kontynuować swoją naukę i zdobywać umiejętności, które pomogą im zbudować lepszą przyszłość.

Artykuł Panele słoneczne dla centrum dla dzieci w Mahagi (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt rolniczy w Children Empowerment Network (Rwanda)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:04:03 +0000

Przekazaliśmy 7600 euro na projekt rolniczy w Children Empowerment Network.

?Wiele supermarketów kupuje żywność od wiosek takich jak nasza. Teraz i my możemy im ją sprzedać?.

Muhanga to dynamiczna społeczność licząca 600 000 mieszkańców, która zmaga się z poważnymi wyzwaniami społeczno-gospodarczymi. Większość ludzi utrzymuje się tam z rolnictwa na własne potrzeby oraz drobnego handlu, co niestety prowadzi do niestabilnych i niskich dochodów. Problemem jest także wysoka stopa bezrobocia, zwłaszcza wśród młodzieży, oraz ograniczony dostęp do edukacji i podstawowych usług, co przyczynia się do utrzymywania cyklu ubóstwa. To właśnie tam działa organizacja Children Empowerment Network.

Celem tego projektu hodowli drobiu jest wsparcie wiejskiej młodzieży, zapewniając jej stałe źródło dochodu. Poprawi to standard życia mieszkańców oraz umożliwi zakup niezbędnych materiałów edukacyjnych. Projekt jest częścią naszej szerszej wizji tworzenia samowystarczalnych społeczności, które w mniejszym stopniu będą zależne od pomocy zewnętrznej.

O innych projektach z organizacją Children Empowerment Network możecie poczytać tutaj i tutaj.

Poniżej film o projekcie:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/10/projekt-rolniczy-w-children-empowerment-network-rwanda.mp4

Artykuł Projekt rolniczy w Children Empowerment Network (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt oczyszczania wody w Nyakirango-Kyaminywandi (Uganda)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:03:58 +0000

Przekazaliśmy 8933 euro na projekt oczyszczania wody w Nyakirango-Kyaminywandi.

W tej odległej miejscowości, która znajduje się w pobliżu linii równika, nie ma rzek ani innych źródeł wody, które mogłyby wspierać społeczność. Mieszkańcy, którzy są głównie rolnikami, są uzależnieni od warunków pogodowych, a w przypadku suszy nie mają możliwości nawadniania swoich upraw, co prowadzi do pogłębienia biedy. Wysoka temperatura, często przekraczająca 35°C, oraz częste okresy suszy powodują, że dostęp do czystej wody staje się ekstremalnie trudny.

Brak odpowiedniego źródła wody skutkuje nie tylko trudnościami w uprawie roli, ale także poważnymi problemami zdrowotnymi. Społeczności borykają się z chorobami związanymi z niewłaściwą higieną, takimi jak cholera, bilharcjoza i biegunka, które są głównymi przyczynami zgonów dzieci poniżej piątego roku życia. Niedostateczny dostęp do wody uniemożliwia zapewnienie odpowiednich warunków sanitarnych, co bezpośrednio zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców.

W ramach projektu, który ma na celu poprawę dostępu do czystej wody, zostanie wybudowanych 20 punktów wodnych. Beneficjentami projektu będą dwie szkoły podstawowe oraz szpital, co pozwoli na znaczną poprawę warunków życia i zdrowia w społeczności.

Dziękujemy za Waszą pomoc w tworzeniu lepszych warunków życia w Nyakiringo-Kyaminyiwandi!

Artykuł Projekt oczyszczania wody w Nyakirango-Kyaminywandi (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

System odwadniający dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:02:22 +0000

Przekazaliśmy 10 126 euro na budowę systemu odwadniającego dla szpitala w Mampikony! System odwadniający będzie służył do zbierania i przekazywania nadmiaru wody opadowej z podjazdu do szpitala, do kanalizacji. System ten gwarantuje bezpieczeństwo na drodze dojazdowej do SOR‑u, jednocześnie zabezpieczając budynek szpitala przed skutkami działania zalegającej wody.

Artykuł System odwadniający dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup ziemi pod budowę szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:01:00 +0000

Zakupiliśmy kolejną ziemię pod budowę szpitala w Mampikony!

Teren ten, o powierzchni 50m x 70m x 65m z pewnością będzie pomocny w czasie przyszłego planowania rozmieszczenia kolejnych budynków służących szpitalowi i liceum. Koszt zakupu ziemi to 2171 euro, a podatek od zakupu i opłaty to koszt 435 euro. Jest to istotna inwestycja w rozwój szpitala, który cały czas się rozrasta.

Serdecznie dziękujemy wszystkim ofiarodawcom!

Artykuł Zakup ziemi pod budowę szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie dla szkoły w Essiengbot (Kamerun)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 09:00:34 +0000

Przekazaliśmy 4093 euro na wsparcie dla szkoły w Essiengbot w Kamerunie! Już po raz kolejny pomogliśmy szkole podstawowej św. Alojzego Gonzagi w Essiengbocie, w Kamerunie. Od 2017 roku w miejscowości tej funkcjonuje szkoła, oraz instalacja wodna. Z wodociągu korzysta około 350 uczniów, ponad 100 przedszkolaków, pacjenci przychodzący do ośrodka zdrowia, nauczyciele, pielęgniarze, a także mieszkańcy. Dotychczasowy zbiornik nie był wystarczająco wydajny by w pełni zaopatrzyć miejscowość w wodę. Potrzebny był więc drugi, który został połączony ze zbiornikiem już istniejącym. Do pompowania wody używany jest agregat prądotwórczy, zasilany ropą. Każdego miesiąca trzeba kupić około 50 litrów ropy, by móc pompować wodę z odległości 500 metrów (taka jest odległość źródła od zbiornika). Druga część projektu to zakup materiałów potrzebnych do wykonania sufitów dla dwóch klas w szkole podstawowej. Jest to konieczne, gdyż duża przestrzeń sprawia, że nauczyciele muszą podnosić głos aby być dobrze słyszanym. Potrzebne było również oświetlenie pomieszczenia.

Środki pokryły zakup zbiornika na wodę – 380 euro, paliwa do alimentacji wody ze źródła – 380 euro oraz oświetlenie i sufity dla dwóch klas – 3333 euro.

Artykuł Wsparcie dla szkoły w Essiengbot (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnie w Tangaina Soavindrina, Alatsinainy, Ankeniheny oraz w mieście Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 08:00:18 +0000

Przekazaliśmy 62 000 złotych na wybudowanie studni w Tangaina Soavindrina, Alatsinainy, Ankeniheny oraz w mieście Mampikony.

Dzięki hojności naszych darczyńców, na Madagaskarze powstają cztery kolejne studnie, w rejonach, które najbardziej tego potrzebują. Studnia w Tangaina Soavindrina jest już ukończona, a trzy kolejne są w trakcie budowy.

Studnie są realizowane w ramach programu VIP, w którym każda studnia jest ufundowana przez konkretnego Darczyńcę.

Problem znalezienia czystej wody jest w środkowo wschodnim Madagaskarze głównym zmartwieniem mieszkańców. Często z powodu braku studni, są oni zmuszeni korzystać z naturalnych źródeł wody lub ze stojących zbiorników. Te zbiorniki są również używane do innych celów — prania, mycia naczyń, kąpieli. Stanowią też wodopój dla zwierząt. Zanieczyszczona woda jest więc przyczyną wielu groźnych chorób, w tym bilharcjozy, amebozy, cholery czy wirusowego zapalenia żołądka i jelit. Bardzo istotne jest zadbanie o to, żeby mieszkańcy mieli dostęp do studni z czystą wodą.

Poniżej zdjęcia studni w Tangaina Soavindrina:

Artykuł Studnie w Tangaina Soavindrina, Alatsinainy, Ankeniheny oraz w mieście Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

5 kolejnych studni na Madagaskarze

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 05:30:12 +0000

Przekazaliśmy 90 000 zł na budowę 5 studni w miejscowościach Ambohitrimanjaka Kiely, Anjanakavo (studnie głębionowe) oraz w Ambodirano Avaratra, Ampasikimamo i Ambodirano Atsimo (studnie kopane).

Z przyjemnością informujemy, że studnia w miejscowości Ambohitrimanjaka Kiely została dofinansowana dzięki zbiórce poprowadzonej przez CLIX Liceum Ogólnokształcące w Warszawie-Włochy. Licealiści zebrali ponad 25 000 złotych. Serdeczne podziękowania kierujemy do pani Mai Majstruk za nadzór nad całą akcją!

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/07/5‑kolejnych-studni-na-madagaskarze-01.mp4

W ramach rocznej współpracy zorganizowaliśmy szereg wydarzeń, które przyczyniły się do sukcesu zbiórki. Należały do nich: wernisaż, kiermasz słodkości, kiermasz rękodzieła, wykład o Madagaskarze, warsztaty o nowoczesnej pomocy oraz wystawa naszej fundacji.

zdjęcie: studnia kiely 2

Na prośbę misjonarza Ojca Dariusza Maruta z Madagaskaru, uczniowie liceum zaprojektowali mural na życzenie dzieci z tamtejszej szkoły podstawowej. W projekcie znalazły się kwiaty oraz czerwony samochód. Po wybudowaniu studni, lokalni artyści z Madagaskaru przenieśli ten projekt na ścianę, tworząc wspaniałe dzieło sztuki.

Jest to największa zbiórka przeprowadzona przez młodych ludzi w naszej fundacji. Jeszcze raz serdecznie dziękujemy wszystkim zaangażowanym w ten projekt!

Na poniższych zdjęciach widzimy już wybudowaną studnię Ambodirano Avaratra. Pozostałe 3 cały czas są w budowie.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/07/5‑kolejnych-studni-na-madagaskarze-02.mp4

Artykuł 5 kolejnych studni na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkolnej kuchni oraz stołówki w Ntoum (Gabon)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 05:15:09 +0000

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/07/budowa-szkolnej-kuchni-oraz-stolowki-w-ntoum-gabon.mp4

By uczniowie nie byli głodni…

Zdarza się, że posiłek w szkole jest jedynym w ciągu
dnia. Faveur chodzi do trzeciej klasy. Rodzicom czasami
nie wystarcza pieniędzy, by zawieźć ją do szkoły
i wtedy musi zostać w domu. Bywa, że rodzina nie ma
nawet co jeść.

Jekolia ma osiem lat. Chodzi do drugiej klasy. Jej rodzice co dzień walczą o przetrwanie. Dlatego jest zaniedbanym dzieckiem i uczy się słabo.

Złoża ropy nie są bogactwem dla mieszkańców Gabonu, niewielkiego kraju nad Atlantykiem, graniczącego z Kongo. Mieszka tu niewiele ponad dwa miliony ludzi. Klimat jest ciężki: 30 stopni i wilgotność sięgająca niemal stu procent. Przez ostatnie pół wieku państwo było rządzone przez jedną rodzinę, która wprowadziła dyktaturę. Tylko nieliczni bogacili się na sprzedaży ropy czy innych surowców naturalnych. Do przeciętnego Gabończyka te pieniądze nie trafiały.

Najwyższe na świecie bezrobocie

Dziś, gdy ropa się kończy, a kraj odczuwa ekonomiczne skutki dziesięcioleci dyktatury, Gabon ma najwyższe na świecie bezrobocie. Wśród ludzi młodych wynosi ono 60 procent! A to bardzo młode społeczeństwo – średnia wieku to 22 lata (w Polsce: 42 lata). To oznacza, że praktycznie większość młodych wkraczających w dorosłość nie będzie miała pracy. A w najgorszej sytuacji będą ci bez wykształcenia.

Poniżej poziomu ubóstwa

39 procent Gabończyków żyje poniżej minimum wyznaczonego przez ONZ, czyli pięć i pół dolara na dzień. W stolicy kraju Libreville wysokie bloki dawnych spółek naftowych sąsiadują ze slumsami i wysypiskami śmierci, gdzie dzieci szukają starych butelek PET.

W tym roku uczy się twój brat

Wciąż 15 procent populacji nie umie czytać i pisać. Tysiące dzieci bez świadectwa urodzin – np. sierot – nie ma dostępu do edukacji, dla państwa nie istnieją. Prowadzą niewidzialne życie. Dzieci z niepełnosprawnościami są bardzo słabo lub w ogóle zaopiekowane przez państwo.

W Gabonie system edukacji mocno szwankuje. Widać duży deficyt miejsc w szkołach. W klasach szkół państwowych czasem uczy się 130 dzieci. Rok szkolny jest często skracany. Stąd wyniki są bardzo słabe.

Gdy w rodzinie brakuje pieniędzy na przeżycie, dzieci muszą pracować. Niektóre pomagają mamom, pracującym w przydrożnych barach, inne na śmietniskach szukają plastikowych butelek na sprzedaż.

Po czterech latach w takiej szkole dziecko nie potrafi czytać i pisać. Choć od niedawna szkolnictwo jest bezpłatne, to i tak sporo dzieci nie chodzi do szkoły, bo rodziców na to nie stać. Trzeba przecież kupić książki, plecak, zeszyty, mundurek i całą wyprawkę. Rodziny są tu wielodzietne, więc rodzice posyłają dzieci do szkoły na zmianę; przez rok uczy się dwójka, a przyszłym roku kolejna dwójka. Dlatego nie dziwi widok 24-latka w gimnazjum.

Strzecha i klepisko

Godnie funkcjonuje około 20 procent ludności. Najubożsi są ci, który nie mają pracy. Ale ci, co ją mają, też doświadczają biedy: kobieta pracująca w przydrożnym bufecie za miesięczną pensję może kupić siedem worków ryżu lub 50 kg kurczaka. To tak, jakby w Polsce zarabiać 500 zł. A gdzie pieniądze na czynsz, ubrania, leczenie, naukę?

Wciąż można tu spotkać wsie bez prądu, odcięte od świata, do których dotrzeć można tylko rzeką. Biedniejsze domy są zbudowane z drewna i pokryte strzechą. Te trochę bogatsze powstają z pustaków. Ale w każdym z nich wciąż jest klepisko. Rolnictwo to maczeta i kopaczka. Uprawy regularnie są niszczone przez słonie, których w tym małym kraju jest 100 tysięcy! Są chronione, więc mimo zagrożenia głodem rolnicy nie mogą ich odstrzeliwać.

Standardem jest zaledwie jeden posiłek dziennie. I to skromny, którego podstawą jest ryż. Je się gotowane liście manioku, smażone banany, czasem kawałek kurczaka, ryby nie, bo mimo że to kraj nad oceanem, ryby tu są rarytasem. Bardzo dużo dzieci przychodzi głodnych do szkoły.

Dzieci w szkole nie mają gdzie jeść.

Lucas ma 6 lat. Chłopiec prosi o stołówkę, bo tu wszyscy bardzo chcą móc jeść.

Nie da się przywyknąć do głodu

„Po tylu latach pracy przyznaję, że nie robi na mnie już wrażenia brak prądu, wody, zasięgu, jedzenie jednego posiłku dziennie, chodzenie w jednych butach po kilka lat po poprzednim rodzeństwie czy błoto po kolana – mówi brat Sebastian. – To już normalność. Nie wiem, czy to dobrze. Jednak wiem, że są pewne rzeczy, do których nie chcę przywyknąć. To głód, brak edukacji i dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej”.

Bracia kapucyni z Polski w Ntoum prowadzą szkołę. Placówka zmieniła życie miejscowości. Nie ma dnia, aby mieszkańcy nie okazywali radości, a dzieci, gdy tylko widzą braci, przybiegają, by ich z wdzięczności uściskać. Obecnie funkcjonuje podstawówka dla 300 dzieci. W planach mają także budowę pobliskiej szkoły średniej i wtedy liczba uczniów sięgnie tysiąca.

Trzeba zbudować stołówkę

Te dzieci muszą gdzieś jeść, a panie kucharki (które pracują za darmo) muszą mieć gdzie gotować. Stąd pomysł budowy stołówki. Będzie to wielki budynek, ze stołówką o powierzchni 200 metrów i profesjonalną kuchnią. Obecnie przygotowuje się posiłki w starym magazynie daleko od szkoły, a dzieci jedzą na kolanach w klasie. Jeden obiad to koszt 3 zł, a najbiedniejsze dzieci jedzą za darmo.

Ważnym elementem inwestycji jest to, że stołówka będzie wynajmowana w weekendy i wakacje na potrzeby lokalnej społeczności. Pozwoli to na dofinansowywanie większej liczby obiadów.

Artykuł Budowa szkolnej kuchni oraz stołówki w Ntoum (Gabon) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w Kibamba (Tanzania)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 05:00:05 +0000

Przekazaliśmy 7000 euro na budowę studni w Kibamba, w Tanzanii. „Mama tua ndoo ya maji kichwani” – „Kobieto, zdejmij wiadro z wodą ze swej głowy” Jest to współcześnie bardzo popularny slogan w języku swahili w Tanzanii, nawołujący do zmian w zakresie równości płci ale i do problemu braku czystej wody. W myśl tego sloganu, budujemy kolejną studnię w Tanzanii.

Wybudowana studnia będzie przeznaczona dla uczniów szkoły podstawowej w miejscowości Kibamba. Będzie ona miała głębokość 100 metrów. Dzięki studni, każdego dnia 1200 dzieci będzie miało dostęp do wody pitnej. Jej wybudowanie przyniesie również inne korzyści: przyczyni się do edukacji na temat higieny, zbuduje świadomość społeczeństwa w zakresie lepszych metod wykorzystywania dostępnych zasobów do walki z głodem i chorobami. Będzie również stanowić inspirację i motywację do kolejnych działań rozwojowych.

Artykuł Studnia w Kibamba (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie edukacji uczniów w Muhandze (Rwanda)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 04:00:57 +0000

Przeznaczyliśmy 1550 euro na wsparcie edukacji 11 uczniów szkoły podstawowej i liceum w Muhandze (Rwanda). Ten projekt jest kontynuacją zeszłorocznego wsparcia edukacyjnego dla uczniów w Rwandzie. W ubiegłym roku wsparliśmy 51 uczniów, opłacając ich czesne oraz niezbędne materiały edukacyjne. Szczegółowe informacje o zeszłorocznym projekcie można znaleźć tutaj: Projekt edukacyjny w Kanyange, Rwanda.

W tym roku pomagamy 11 uczniom, którym został rok do ukończenia szkoły – 8 z nich skończy szkołę podstawową, a 3 liceum. Projekt jest realizowany we współpracy z Children Empowerment Network. Koordynatorem projektu był wolontariusz Martin Kubwimana, który studiuje podyplomowo stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim. Jest też aktywnym wolontariuszem — pracował w wielu organizacjach pozarządowych w Afryce, takich jak The Episcopal Catholic Conference for Justice and Peace, Africa Youth Initiative oraz Jordan Foundation. Nasza fundacja współpracuje z nim już od trzech lat.

Jak podkreśla Sekretarz organizacji, ta inicjatywa nie tylko poprawia wyniki edukacyjne uczniów, ale również ukazuje zaangażowanie fundacji w promowanie edukacji jako fundamentu zrównoważonego rozwoju. Środki przeznaczone na projekt pokryły czesne oraz materiały edukacyjne.

Tutaj znajduje się link do artykułu o obchodach Dnia Dziecka Afrykańskiego przez organizację Children Empowerment Network.

Jak podkreśla Emmanuel Twizeiymana, dyrektor organizacji – każdy Rwandyjczyk ma do odegrania rolę we wspieraniu edukacji i dobrostanu dzieci. Chociaż rząd ma programy pomocy dzieciom, należy nad tym efektywniej pracować. „Dzisiaj podnosimy głos, aby zachęcić każdego Rwandyjczyka do pomocy każdemu dziecku, szczególnie w edukacji” – powiedział.

Artykuł Wsparcie edukacji uczniów w Muhandze (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w Gombe (Nigeria)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 03:00:49 +0000

Przekazaliśmy 21 559 złotych na budowę studni w Gombe, Nigeria. Dzięki dobrej współpracy z Panem Ismailem Usmanem Abdullateefem, wybudowaliśmy studnię głębinową w Nigerii, w miejscowości Gombe. Posiada ona osiem punktów wodnych oraz ogrodzenie. Jest wybudowana na głębokość 100 metrów. Dzięki tej studni aż 500 osób ma już dostęp do czystej wody. Lokalizacja została starannie wybrana przez geologów i hydrologów, studnia będzie więc służyła mieszkańcom na lata. Mogą z niej również korzystać uczniowie trzech pobliskich szkół. Projekt ten przyczyni się do edukacji na temat higieny, ograniczy również ilość chorób związanych z piciem skażonej wody. Cieszymy się, że możemy współpracować z tak zaangażowanymi pośrednikami. Dzięki nim, mamy pewność, że projekty są realizowane z największą starannością i że mogą z nich korzystać setki osób.

Dzięki ogromnego zaangażowania mieszkańców, studnia została wybudowana w dziesięć dni!

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/08/studnia-w-gombe-nigeria.mp4

Artykuł Studnia w Gombe (Nigeria) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Panele słoneczne dla szkoły podstawowej w Ejigbo (Nigeria)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 02:00:40 +0000

Przekazaliśmy 34 500 złotych na instalację paneli słonecznych dla szkoły podstawowej w miejscowości Ejigbo (Nigeria).

Szkoły na całym świecie wdrażają obecnie systemy energii słonecznej z wielu powodów. Energia słoneczna jest czysta, ekologiczna, nieograniczona i pomaga znacznie obniżyć rachunki. Dzięki niej szkoły mogą stać się bardziej samowystarczalne i przyjazne dla środowiska.

Unity School to szkoła z internatem w Ejigbo w stanie Osun, w której uczy się ponad 700 uczniów. W szkole znajduje się sprzęt dydaktyczny, który bez dostępu do prądu jest bezużyteczny. Brak oświetlenia uniemożliwia uczniom naukę po zmroku, co negatywnie wpływa na ich wyniki w nauce. Ponadto, szkoła potrzebuje oświetlenia ulicznego, aby uczniowie mogli bezpiecznie poruszać się po terenie oraz organizować spotkania.

Projekt instalacji paneli słonecznych w Unity School to kolejna inicjatywa realizowana w tym rejonie przez Akinmolyana Petera. Tutaj można znaleźć więcej informacji o innych projektach, które zorganizował w ramach współpracy z naszą fundacją:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/08/nigeria-gombe-jeden-problem-rozwiazany.mp4

Na zdjęciach szkoła w miejscowości Ejigbo:

Artykuł Panele słoneczne dla szkoły podstawowej w Ejigbo (Nigeria) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup ziemi dla szpitala i liceum w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 01:00:15 +0000

Przekazaliśmy 907 euro na zakup ziemi w sąsiedztwie do budowanego szpitala w Mampikony. Teren ten, o powierzchni 14 m x 13 m z pewnością będzie pomocny w czasie przyszłego planowania rozmieszczenia kolejnych budynków służących szpitalowi i liceum. Koszt zakupu ziemi to 755 euro, a podatek od zakupu i opłaty to koszt 152 euro. Jest to istotna inwestycja w rozwój szpitala, który cały czas się rozrasta.

Artykuł Zakup ziemi dla szpitala i liceum w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rzutnik i trzy laptopy dla liceum w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 09 Aug 2024 00:00:14 +0000

Dzięki pomocy liceum w Kluczborku zakupiliśmy rzutnik i trzy laptopy dla liceum w Mampikony (Madagaskar) za 10 000 złotych. To niesamowite, kiedy młodzież z polskich szkół działa na rzecz pomocy swoim rówieśnikom z Afryki! Tak też było i tym razem!

W Liceum Ogólnokształcącym w Kluczborku miał miejsce wykład o Madagaskarze oraz pokaz filmowy. Młodzież zorganizowała zbiórkę, podczas której zebrała 5000 złotych na rzutnik i komputery dla szkoły w Mampikonach, na Madagaskarze. Dzięki uczestnikom projektu Rendez — vous z francuskim, licealiści już po raz trzeci zorganizowali pomoc charytatywną.

Oto link do zakończonej zbiórki. Serdecznie dziękujemy liceum za tą wspaniałą inicjatywę! Dokładając 5000 złotych, wspólnie przeznaczyliśmy na ten projekt 10 000 złotych.

Artykuł Rzutnik i trzy laptopy dla liceum w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szkół w Sonaholou i Kpatchagnam (Benin)

WojMal — Thu, 08 Aug 2024 23:00:04 +0000

Przekazaliśmy 8211 euro na zakup 120 stołów i 3 latryn dla dwóch szkół podstawowych. Sonaholou i Kpatchagnam to miejscowości w Beninie, utrzymujące się z rolnictwa. Mimo starań, pozyskiwane środki często nie wystarczają na podstawowe potrzeby, w tym na edukację dzieci. Szacuje się, że 70% mieszkańców powyżej 15 roku życia to analfabeci. Dzieci nie są zachęcane do edukacji, rodzice nie mają na to wystarczających środków. Personel w szkołach często jest niewystarczająco wykwalifikowany. Oprócz tego pojawia się problem dyskryminacji płci – dziewczynki często są zmuszane do małżeństw aranżowanych, zachodzą w niechciane ciąże, zostają im przypisane obowiązki domowe. Uniemożliwia im to edukację. Infrastruktura i transport do szkół również jest niewystarczający.

Wiele nastolatków migruje do Nigerii w poszukiwaniu lepszych warunków życia, narażając się tym samym na duże ryzyko podczas podróży. Sektor edukacji wymaga więc wszechstronnej poprawy. Oprócz zakupu stołów do klas, w dwóch wspomnianych szkołach będą również wybudowane łazienki. Obecnie szkoły ich nie posiadają. Wierzymy, że ta inwestycja poprawi edukację, a także zachęci rodziców do wysyłania swoich dzieci do szkół.

Artykuł Wyposażenie szkół w Sonaholou i Kpatchagnam (Benin) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny (Polska)

WojMal — Mon, 01 Jul 2024 17:59:52 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w pierwszej połowie roku 2024 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

Produkcja filmu „Wszędzie daleko” z Madagaskaru.
Stoisko na festiwalu African Beats w Kawęczynie. Udział w największym polskim festiwalu kultur afrykańskich – African Beats. W programie stoisko informacyjne oraz prelekcja Kasi Urban o Madagaskarze.
Rozwój Afroteki – Biblioteczki Afrykańskiej UJ. Otwarcie i cykliczne doposażanie Biblioteczki Afrykańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu.
Seria vlogów „Rabat na Rabat”. Seria nagrań dokumentujących podróże i refleksje z udziału w wymianie studenckiej w Maroku zamieszczanych na YouTube.
Konferencja People in Tune w Łodzi. Stoisko informacyjne o naszej działalności.
Wywiady z Peterem Akinmolayanem i Martinem Kubwimana. Rozmowy z liderami działań kulturalnych i społecznych w Nigerii i w Rwandzie na temat ich doświadczeń i projektów.
Współpraca z Copernicus Center Press. Koordynacja działań wydawniczych dotyczących książki „Opowieści” o wszystkich krajach kontynentu.
Pokaz filmu „Nie jestem czarownicą” w Krakowie. Seans zorganizowany w kinie Paradox przez studentów medycyny Collegium Medicum UJ, połączony z dyskusją.
Ponad 20 wpisów na bloga Kasi Urban „Kawałek Afryki”.
Webinar z Weroniką Stanuch – wolontariuszką i pracownikiem Fundacją Agandi.
Współpraca z Afrykamerą – festiwalem filmów afrykańskich.
Warsztaty dla młodzieży ze spektrum autyzmu w Łodzi. Dedykowane zajęcia w Centrum Navicula dla młodzieży w spektrum autyzmu.
Kolejne warsztaty oraz kiermasz w Zespole Szkół nr 23 w Warszawie.
Warsztaty w szkole podstawowej w Lubaczowie.
Zajęcia na Uniwersytecie KEN w Krakowie dla studentów ekonomii społecznej.
Warsztaty i wystawa naszej Fundacji w Markach.
Film o misji medycznej w kinie w Nowej Hucie. Pokazy filmu dokumentalnego o misji medycznej, wyświetlane przed regularnymi seansami w kinie w Nowej Hucie.
Warsztaty dla seniorów w Kościele Najświętszego Imienia Maryi na Rakowicach przy ul. Dzielskiego.

W ramach rocznej współpracy z CLIX Liceum Ogólnokształcące w Warszawie-Włochy zorganizowaliśmy szereg wydarzeń, które przyczyniły się do sukcesu zbiórki i zebrania ponad 25 000 złotych. Należały do nich: wernisaż, kiermasz słodkości, kiermasz rękodzieła, wykład o Madagaskarze, warsztaty o nowoczesnej pomocy oraz wystawa naszej fundacji. Na prośbę misjonarza Ojca Dariusza Maruta z Madagaskaru, uczniowie liceum zaprojektowali mural na życzenie dzieci z tamtejszej szkoły podstawowej. W projekcie znalazły się kwiaty oraz czerwony samochód. Po wybudowaniu studni, lokalni artyści z Madagaskaru przenieśli ten projekt na ścianę, tworząc wspaniałe dzieło sztuki. Jest to największa zbiórka przeprowadzona przez młodych ludzi w naszej fundacji. Jeszcze raz serdecznie dziękujemy wszystkim zaangażowanym w ten projekt!

Polska Fundacja dla Afryki miała również swoje stanowisko na X Festiwalu Studiów Azjatyckich i Afrykańskich. Na zaproszenie Koła Naukowego Uniwersytetu Jagiellońskiego mogliśmy opowiedzieć studentom o życiu na Madagaskarze. Dziękujemy wszystkim studentom, którzy zaangażowali się w kiermasz prowadzony dla Domu Matki i Dziecka w Ugandzie. Wspólnie zebraliśmy około 6000 złotych. Tutaj relacja z Festiwalu:

08 i 09 kwietnia, w szkołach SP2 w Chybiu, SP8 w Świętochłowicach, SP22 oraz SP27 w Rudzie Śląskiej, odbyły się warsztaty prowadzone przez wolontariuszki z Uniwersytetu Jagiellońskiego: Kasię Raczek, Oliwię Kliś, Hanię Piskor Ignatowicz oraz Kalinę Poślednik.

W Liceum Plastycznym w Gdynia Orłowo również miały miejsce warsztaty o sytuacji na Madagaskarze.

W zespole szkół w Siedlach nr 3 nasza fundacja miała możliwość pokazania swojej wystawy. Pracownicy fundacji przeprowadzili również warsztaty. Podobnie w Zespole Szkół Zawodowych im. Zesłańców Sybiru, Katolickim LO im. bł. Bronisława Mackiewicza czy w IIILO w Rudzie Śląskiej, gdzie młodzież, w ramach kiermaszu i warsztatów zebrała 4034,80 zł na edukację dzieci.

Podczas warsztatów prowadzący wprowadziły uczniów w podstawową wiedzę na temat Afryki, opowiadając o działalności fundacji oraz projektach realizowanych na Madagaskarze. Dzieci miały także okazję wczuć się w rolę wolontariusza, podczas dyskusji poruszając tematy dotyczące potencjalnych problemów i sposobów ich rozwiązania.

Chcielibyśmy serdecznie podziękować wszystkim szkołom za zorganizowanie spotkań. Nasi pracownicy i wolontariusze podkreślają, że są mile zaskoczeni dotychczasową wiedzą uczniów. Dzieci wykazały się niesamowitą aktywnością i zaangażowaniem, co sprawiło, że warsztaty były nie tylko edukacyjne, ale także bardzo inspirujące!

Artykuł Projekt edukacyjny (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w gminie Bua (Malawi)

WojMal — Mon, 01 Jul 2024 16:26:30 +0000

Wybudowaliśmy studnię w Malawi w gminie Bua. Ponad 3000 mieszkańców wsi Kazilira w gminie Bua może już korzystać ze studni głębinowej. Odwiert ma głębokość 50 metrów. Tak o studni wypowiadają się mieszkańcy gminy Bua:

Maria Banda: „Po czystą wodę do najbliższej wioski chodziliśmy 3 kilometry. Odwiert był przepełniony. Musieliśmy wychodzić o trzeciej nad ranem, żeby dotrzeć do najbliższego odwiertu i wrócić do domu na godzinę 7 rano, ponieważ najbliższy odwiert był bardzo daleko. Ze względu na wyzwania związane z wodą nie mogliśmy pojechać do naszego pola uprawnego na czas, stąd nasza sytuacja w zakresie ubóstwa się pogarszała. Dzięki Polskiej Fundacji dla Afryki mamy już w naszej wsi odwiert, co pomaga nam uzyskać dostęp do czystej wody przy niewielkiej ilości czasu. Dzięki studni unikamy także ryzyka chorób przenoszonych przez wodę”.

John Phiri: „Jako student czuję teraz ulgę, mogę zbierać czystą wodę do kąpieli i picia. Nie będę już przychodził spóźniony do szkoły, ponieważ mamy wodę bardzo blisko i przez cały czas. Dziękuję Polskiej Fundacji dla Afryki”.

Sołtys wsi Kazilira: „Bardzo się cieszę, że nasza wieś jest już bezpieczna od chorób przenoszonych przez wodę. Straciliśmy wiele naszych bliskich, ponieważ używali skażonej wody, która nie była chroniona. Teraz mamy studnię w naszej społeczności. Oznacza to, że będziemy mieli czystą wodę o każdej porze roku. Nasze dzieci pójdą do szkoły, ponieważ problemy z wodą zostały zmniejszone”.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/07/studnia-w-gminie-bua-malawi.mp4

Artykuł Studnia w gminie Bua (Malawi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dom Matki i Dziecka Agandi w Mbarara (Uganda)

WojMal — Mon, 01 Jul 2024 14:52:13 +0000

Zakończyliśmy remont Domu matki i dziecka w Mbarara, w Ugandzie.

W ramach projektu wyremontowano i wyposażono Dom Matki i Dziecka w Mbarara, w Ugandzie. Jest to projekt fundacji Agandi, z którą współpracujemy. Już dziś mieszkają tam młode mamy ze swoimi dziećmi. Na co dzień uczą się krawiectwa, a także aktywnie szyją ubrania i akcesoria, których sprzedaż stanowi dochód fundacji na kolejne działania.

Projekt został częściowo zrealizowany podczas kiermaszu charytatywnego na X Festiwalu Studiów Azjatyckich i Afrykańskich, gdzie mogliśmy spotkać się z założycielką fundacji — Anią, a także z wolontariuszami, którzy często kilkukrotnie odbywali wolontariat właśnie w Ugandzie. Oprócz możliwości zakupu ubrań szytych przez podopieczne, odbyła się dyskusja o realiach wolontariatu. Uczestnicy festiwalu mogli również sami dołączyć do fundacji jako nowi wolontariusze.

Niezmiernie cieszymy się, że projekt został zrealizowany tak efektywnie, liczymy na więcej takich inicjatyw!

Na projekt preznaczono 21 700 złotych.

Więcej o fundacji mogą Państwo przeczytać tutaj.

Archiwum:

Dom Matki i Dziecka to inicjatywa polskiej fundacji Agandi, działającej w Ugandzie. Jest to bezpieczna przystań dla młodych matek i kobiet w ciąży, które zmagają się z przemocą, bezradnością, czy osamotnieniem. Fundacja rozpoczęła już prace nad remontem małego domku, jednak wciąż brakuje betonowych podłóg, kafli, farb do pomalowania ścian oraz zapewnienia dostępu do prądu i wody. Dzięki przekazanym przez nas środkom, ten budynek będzie mógł zostać wyremontowany i wykończony, co umożliwi kobietom spokojne zamieszkanie tam wraz z ich dziećmi. Część pomieszczeń będzie następnie przerobiona w pracownię krawiecką dla matek, co zapewni im stały dochód i wspomoże kolejne projekty fundacji.

Kim jest Fundacja Agandi?

Odkąd w 2016 roku Polka Ania Małecka-Mutambi założyła Fundację Agandi i otworzyła sierociniec w Mbarara, na południu Ugandy, życie wielu osieroconych dzieci zyskało nowy sens. Od tamtego momentu Ania, razem z pracownikami z Ugandy i z licznymi wolontariuszami nieustannie przekazują miłość i troskę podopiecznym Fundacji.

Oprócz otoczenia dzieci miłością i wsparciem, z determinacją poszukują oni godnych rodzin zastępczych, zapewniają edukację i wsparcie prawne. Fundacja dynamicznie się rozwija — trwa budowa Centrum Mieszkalno — Edukacyjnego Agandi, corocznie jest również uruchamiany program “Czesne dla uczniaka”, a na mediach społecznościowych organizowane są licytacje na rzecz fundacji.

Historia Bridgette, czyli inspiracja do stworzenia Domu Matki i Dziecka

W sierpniu 2023 roku Fundacja Agandi stanęła jednak przed nowym wyzwaniem. Do sierocińca trafiła wtedy mała Desire, ważąca zaledwie 1 kg. Jej 17-letnia matka Bridgette w swoim młodym życiu doświadczyła ogromu niesprawiedliwości. Po utracie rodziców, opiekę nad nią przejął wujek. Gdy miała 16 lat, została brutalnie zgwałcona, a wujek nakazał jej zamieszkać z ojcem dziecka — jej własnym oprawcą. Gdy pomoc ze strony rodziny okazała się niemożliwa, Bridgette zdecydowała się pozostawić dziecko. Jednakże, niespodziewanie, kierowca ciężarówki zauważył kobietę z dzieckiem na ulicy i zawiózł je do fundacji. Po wielu miesiącach wspólnej walki, zarówno kobieta, jak i jej dziecko, powoli odzyskały siły, wspierane przez Fundację Agandi. To wydarzenie uświadomiło pracownikom i wolontariuszom Fundacji, jak istotne jest stworzenie bezpiecznego miejsca dla kobiet, podobnych do Bridgette, ponieważ istniejący już sierociniec nie ma uprawnień do zakwaterowania kobiet powyżej 18 roku życia.

Dzięki powstaniu tego domu, samotne matki nie tylko znajdą schronienie i wsparcie psychiczne, ale także będą miały możliwość podjęcia szkoleń z zakresu krawiectwa — dziedziny pracy, która dynamicznie rozwija się w tym kraju. Posiadanie tych umiejętności w przyszłości zapewni kobietom niezależność finansową. Dodatkowo, dochód z produkcji odzieży będzie mógł być wykorzystany na dalszy rozwój podopiecznych fundacji oraz na kolejne projekty humanitarne. Wyposażenie pracowni krawieckiej wiąże się ze znacznym nakładem finansowym, dlatego fundacja nieustannie zbiera środki na ten cel.

Artykuł Dom Matki i Dziecka Agandi w Mbarara (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Chcemy się uczyć! Budowa szkoły w Koungoulou (Kamerun)

WojMal — Mon, 01 Jul 2024 13:42:26 +0000

Zebraliśmy całą kwotę potrzebną na wybudowanie szkoły w Koungolou, w Kamerunie! Z wielką radością pragniemy poinformować, że z Państwa wsparciem zebraliśmy 46 252 euro na pokrycie kosztów wybudowania szkoły w całości. Budynek już stoi i służy uczniom.

A tu szef wioski ludu Baka mówi o nowej szkole:

Archiwum projektu:

Melanie na 3 lata. Jej starsza siostra nie chodzi do szkoły, bo musi się nią opiekować. Siostry, jak większość dzieci w buszu, jedzą raz dziennie. Awokado prosto z drzewa jest więc nie lada gratką. Dziewczynki dużo rzadziej niż chłopcy chodzą do szkoły: pracują z rodzicami w polu, zajmują się młodszym rodzeństwem. Zostają kobietami w wieku 13–14 lat. Gdy w wieku 16 lat nie mają jeszcze własnych dzieci, jest to źle widziane. Małżeństwa są aranżowane przez dorosłych.

Nie chcą, by nazywać ich Pigmejami. Dla nich to poniżające określenie, oznaczające: mały chłopak, niedorostek. Sami siebie zwą: Baka. Lubią też określenie: dzieci lasu.

Żyli w lesie i z lasu

Bo w lesie Baka są najlepsi: są znakomici w polowaniach, wnykach, połowie ryb, zbieraniu darów lasu. Charakteryzuje ich nieprawdopodobny instynkt. Wychodzą na najwyższe drzewa, na które nikt nie wejdzie, i zbierają miód. Baka żyli w lesie i z lasu. Przez wiele pokoleń nie mieli styczności z innym ludem. Ale wtedy jeszcze były słonie i drzewa. Na słonie polowali, kopiąc w ziemi ogromne pułapki. Znali w buszu każdą roślinę, każdy liść – wiedzieli, co jest jadalne, a co nie. Jedli też węże czy małpy. Węża potrafili zauważyć z 20 metrów. Teraz, gdy lasy są przetrzebione, nie mają z czego żyć. Drzewa zostały wycięte i wywiezione do Europy. Zmienił się cały ekosystem. Pouciekały pszczoły, więc brakuje wielu roślin. Zniknął las zatrzymujący wodę, więc i ryb już brakuje. Baka, którzy żyli w buszu jako koczownicy, musieli z niego wyjść.

Bez papierów, bez edukacji

Kontynuowali swoją koczowniczą tradycję. Gdy chcieli się osiedlać we wsiach dominującego ludu Bantu, pojawiały się konflikty. Nie chciano ich przyjmować, byli wykluczani i wykorzystywani. Z czasem zaczęli pracować na polach czy budowach dla Bantu za darmo – jedynie za jedzenie. Czasem zapłatą za dniówkę były dwie szklanki bimbru. Bantu z kolei sobie kazali płacić – np. za przeczytanie dokumentu żądali dwóch dni pracy. Pojawiły się też zwykłe, życiowe problemy: żyjący tradycyjnie Baka nie znali francuskiego, nie mieli dowodów osobistych, nie umieli ani czytać ani pisać. Dużo z nich nigdy nie trzymało w ręku ołówka czy długopisu.

Dzieci nie chodziły do szkoły, aż pewnego dnia misjonarze usłyszeli od Baka: chcemy być jak oni, jak Bantu. Mieli dość wyzysku, chcieli się uczyć.

Kerekou (lat 9) i Jean (lat 10) do szkoły mają 9 km. Młodszy chce być nauczycielem, a starszy lekarzem. „U nas we wsi nie ma lekarza” – argumentuje swoją decyzję chłopiec.

Abi ma 15 lat. Jest siódmy z dziewięciorga rodzeństwa. Jego rodzice uprawiają rolę — maniok, plantany i makabo. Chciałby być inżynierem i budować domy.

Tak w buszu wyglądają szkoły – ten stary budynek, bez dachu, ze ścianami podmytymi powodziami, to miejsce nauki 54 uczniów.

Chief wsi o imieniu Amumba wierzy, że szkoła „daje mądrość i rozszerza wiedzę”. Ubolewa, że nie wszystkie dzieci chodzą do szkoły. A wiele z tych, które chodzą, skończy tylko 4 klasy podstawówki.

Bracia szkolni od wielu lat prowadzą w Kamerunie 13 szkół dla Baka. Tam, gdzie dzieci się uczą, we wsiach coraz łatwiej się porozumieć, spada analfabetyzm, coraz więcej osób zna francuski. I co najważniejsze: zwiększa się świadomość, szefowie wsi chcą mieć u siebie szkoły. To podstawówki, dające zaledwie kilka klas nauki, ale są i tacy, którzy idą potem do szkoły średniej.

Wzorcowa wioska

Brat Marek opowiada: „Znam szefa wsi Baka, który był naszym dawnym uczniem. Skończył podstawówkę, a potem pierwszy poziom szkoły średniej. Wrócił do swojej wsi — miało być tylko na wakacje, miał wrócić do miasta, by zdać maturę. Ale w czasie tych wakacji wieś zadecydowała: wybrano go na szefa wioski. Został i zmienił swoją wieś: jest w niej szkoła (z namalowanym na murze hasłem: edukacja to rozwój), jest rada nauczycielska, a do szkoły chodzi ogromna większość dzieci. I co unikalne: większość z nich to dziewczynki. Przy szkole założono plantację. Mają tam banany jadalne i pastewne oraz maniok, niedługo będą sadzić drzewa owocowe. Uprawy dają żywność uczniom, a także wspomagają utrzymanie szkoły. To niemal wzorcowa wioska!”.

To piękny przykład, ale niestety nie częsty. Większość osad Baka wciąż składa się z domów – szałasów, zrobionych z gałęzi i przykrytych liśćmi bananowca lub lepianek z gliny osadzonej na konstrukcji z drewna. „Nie widziałem jeszcze murowanego domu” – przyznaje brat Marek.

Edukacja zmienia życie

Baka starają się przetrwać, rodzinami uprawiając pola: manioku, kukurydzy, bananów. Brakuje wody: przeciętnie chodzą dwa lub trzy kilometry po wodę. Leczą się sami. „Ich medycyna jest na świetnym poziomie. Znają wszystkie zioła, korzenie, kory z drzew. To nie jest szamańska wiedza, każdy z nich ją posiada. Leczą malarie, tyfus, chory żołądek. Ja też korzystam z ich leków” – przyznaje brat Marek. „I kolejny przykład, jak szybko edukacja potrafi wiele zmienić. Mieliśmy w szkole dwóch utalentowanych chłopaków. Uczyli się stolarki, ale jak wrócili na wieś i zobaczyli, że ich lud nie ma zaufania do zachodniej medycyny, postanowili z powrotem wyjechać do miasta i uczyć się pielęgniarstwa. Potem przez kilka miesięcy na własnej wsi pracowali za darmo — tylko po to, żeby przekonać swoich krewnych do lekarzy. I przekonali!

Niewielka, ale ważna szkoła

Dlatego chcemy wybudować kolejną szkołę w buszu, w regionie Koungoulou. Będą to dwie klasy, magazyn oraz biuro. Widzimy, że ten system niewielkich szkół działa i realnie zmienia życie tych ludzi”.

Artykuł Chcemy się uczyć! Budowa szkoły w Koungoulou (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni głębinowej w Gayaza (Uganda)

WojMal — Mon, 01 Jul 2024 11:09:23 +0000

Zrealizowaliśmy projekt budowy studni głębinowej za 4700 złotych w miejscowości Gayaza (Uganda). Dwa lata temu dzięki Państwa pomocy wybudowaliśmy sierociniec w Gayaza, miejscowości w Ugandzie. W związku z koniecznością wykonania odwiertu studni głębinowej pod budowę chlewni, hodowlę trzody i uprawę roślin, mających służyć domowi Św. Lilian w Gayaza, przekazaliśmy potrzebną kwotę osobom nadzorującym ten projekt. Wierzymy, że budowa studni jeszcze bardziej usprawni działanie sierocińca.

Link do naszego archiwum wcześniejszej zbiórki.

Na zdjęciach wybudowana już chlewnia:

Artykuł Budowa studni głębinowej w Gayaza (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Montaż studni głębinowej dla szkoły podstawowej i przedszkola we wiosce Sinewota (Togo)

WojMal — Mon, 01 Jul 2024 10:48:12 +0000

Przekazaliśmy 10 000 euro na montaż studni głębinowej dla szkoły podstawowej i przedszkola we wiosce Sinewota (Togo). Celem projektu jest budowa studni głębinowej w wiosce Sinewota, położonej 550 kilometrów od stolicy Togo – Lome, oraz wyposażenie jej w pompę zasilaną energią słoneczną i zbiornik na wodę. Prawie 40 lat temu wszystkie wioski w tym regionie zostały zrównane z ziemią, a ich mieszkańcy przesiedleni, aby utworzyć Park Narodowy Keran. Po masowych protestach antyrządowych w 1992 roku park został zlikwidowany, a ludność zaczęła powracać do swoich wiosek. Obecnie w wiosce Sinewota, zamieszkanej głównie przez grupę etniczną Lamba, znajduje się gliniana szkoła podstawowa i przedszkole, do których uczęszcza 200 dzieci. Region ten jest bardzo suchy, a nieliczne strumyki wysychają po zakończeniu pory deszczowej. Realizacja projektu studni zapewni mieszkańcom dostęp do wody pitnej, co znacząco poprawi jakość ich życia.

Artykuł Montaż studni głębinowej dla szkoły podstawowej i przedszkola we wiosce Sinewota (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa fermy świń i kurczaków w Koupela (Burkina Faso)

WojMal — Wed, 05 Jun 2024 15:00:04 +0000

Przekazaliśmy 9695 euro na budowę fermy świń i kurczaków w Koupela (Burkina Faso).

Centrum dla dzieci i młodzieży w miejscowości Koupela składa się z różnych podmiotów: przedszkola dla 130 dzieci, stołówki czy internatu dla 23 dziewczyn. Z Centrum korzystają zarówno mieszkańcy miasta jak i uchodźcy, którzy musieli opuścić swoje miejscowości z powodu terroryzmu dżihadystów. Dzięki hodowli zwierząt i sprzedaży nadwyżki produktów, Centrum będzie mogło obniżyć koszty utrzymania i zapewnić swoim podopiecznym jeszcze lepsze warunki życia, edukacji i bezpieczeństwa.

Zachęcamy do zapoznania się z artykułem, który zawiera szczegółowy opis działalności Centrum oraz aktualną sytuację społeczno-gospodarczą Burkina Faso:

„Wychowawca” nr 05/2024, str. 34

„Wychowawca” nr 05/2024, str. 35

Artykuł Budowa fermy świń i kurczaków w Koupela (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Siedem stanowisk pracy dla personelu medycznego w szpitalu w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 05 Jun 2024 14:00:23 +0000

Przekazaliśmy 11 549 euro na opłacenie siedmiu stanowisk pracy w szpitalu w Mampikony. Personel medyczny to osoby, których praca jest niezbędna do dobrego funkcjonowania szpitala w Mampikony. Ich wiedza i umiejętności przyczyniają się do poprawy jakości życia Malgaszy.

Nasza fundacja pokryła wynagrodzenia dla Pana Mananjaka Irdin Gilca — lekarza, Pana Rabesahala Leolide — laboranta, Pana Mampiona Andriatovonjanahary Mariusa na stanowisku zaopatrzeniowca oraz informatyka medycznego dla budującego się szpitala oraz dla trzech osób odpowiedzialnych za prace porządkowe, nadzór terenu, budowy i gromadzonego sprzętu w szpitalu. Są to Pani Ratiamalala Mamisoa Annie, Pan Randrianimanana Tovosoa Fifaliana oraz Pan Razafimilahatra Aime. Ich praca służy wielu potrzebującym. Pokryliśmy także roczne wynagrodzenie Pana Randrianarisona Patricka, który pracuje jako koordynator budowy szpitala w Mampikony, dbając o jak najlepszą realizację tego projektu.

Artykuł Siedem stanowisk pracy dla personelu medycznego w szpitalu w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Stanowisko pracy w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 05 Jun 2024 13:00:19 +0000

Przekazaliśmy 1920 euro na stanowisko pracy w Mampikony. W Mampikony funkcjonuje centrala wszystkich naszych projektów na Madagaskarze. Liczba naszych projektów w tym kraju stale wzrasta. Tylko samych studni zbudowaliśmy tam ponad setkę. Każdego roku wydajemy około 400 000 posiłków na wyspie.

Wobec tak rozległych działań niezbędne stało się stworzenie stanowiska pracy dla osoby odpowiedzialnej za raportowanie, rozliczanie i księgowanie projektów. Przekazaliśmy środki na roczne wynagrodzenie (w kwocie 160 euro za miesiąc) dla pracownika – Pana Rajaonarivony Rahary Nantenaina, Malgasza lat 29, posiadającego stosowny dyplom studiów wyższych (zarządzanie, marketing i handel międzynarodowy). Dzięki jego pracy mamy pewność co do poprawności sprawozdań i rozliczeń naszych projektów.

Artykuł Stanowisko pracy w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup paneli słonecznych dla przedszkola w Kayanza (Burundi)

WojMal — Wed, 05 Jun 2024 11:53:00 +0000

Przekazaliśmy 13 805 euro na projekt paneli słonecznych dla przedszkola w Kayanza (Burundia)!

Kayanza to prowincjonalne miasto liczące przeszło 80 000 ludności. Pomimo wysokiego przyrostu naturalnego, liczba szkół i przedszkoli pozostaje niezmienna. W odpowiedzi na ten problem, nasza fundacja przekazała fundusze na zakup paneli słonecznych do jednego z nowo wybudowanych przedszkoli. Oświetlenie słoneczne jest nie tylko ekologicznym ale i ekonomicznym rozwiązaniem. Dzięki obniżeniu kosztów utrzymania przedszkola, opłaty dla rodziców ulegną zmniejszeniu. To z kolei ułatwi dostęp do edukacji najmłodszym mieszkańcom Kayanza i zapewni im lepszy start w życie.

Mieszkańcy miejscowości Kayanza.

Artykuł Zakup paneli słonecznych dla przedszkola w Kayanza (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1760 głodnych dzieci na Madagaskarze

WojMal — Fri, 22 Mar 2024 09:00:19 +0000

Przekazaliśmy na Madagaskar 450 000 zł na dożywianie prze cały rok 1760 dzieci.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/01/dozywianie-1760-glodnych-dzieci-na-madagaskarze.mp4

Przekazaliśmy 450 000 zł na roczne dożywianie 1760 dzieci na Madagaskarze.

Według najnowszych danych ONZ, z 30 milionów mieszkańców Madagaskaru ponad 25 milionów żyje za około 9 złotych dziennie. Ponadto 2,3 miliona osób jest zagrożonych głodem, a ponad 500 000 dzieci uznaje się za skrajnie niedożywione. Obecna sytuacja jest wynikiem kryzysu klimatycznego, w szczególności susz, cyklonów oraz zjawiska El Niño, które powoduje utrzymywanie się ponadprzeciętnie wysokich temperatur. W ciągu ostatnich 15 lat Madagaskar doświadczył 48 cyklonów. W odpowiedzi na te wyzwania, rząd Madagaskaru, przy wsparciu organizacji międzynarodowych i NGO, podejmuje szereg działań mających na celu poprawę sytuacji żywnościowej i sanitarno-epidemiologicznej. Programy pomocowe obejmują dystrybucję żywności, budowę infrastruktury wodno-kanalizacyjnej oraz wsparcie dla rolnictwa poprzez dostarczanie nasion odpornych na suszę i cyklony. Nasza Fundacja również od wielu lat włącza się w pomoc.

Soa ma 2,5 roku. Chodzi z rodziną na wysypisko. Czeka, kiedy mama znajdzie coś, co da się sprzedać, by kupić potem jedzenie. Najczęściej jedzą kukurydzę i gotowany maniok. Jak jest lepiej, to jest też ryż. Zabawkami dziewczynki są nakrętki od butelek i kolorowe sznurki. Zbiera je wśród śmieci. Są bardzo cenne, więc pilnuje je jedna ze starszych koleżanek.

Gdy zbliżasz się do wysypiska śmieci w 35-stopniowym upale, oczekujesz, że zaraz obezwładni cię fetor. Tymczasem na wysypisku śmieci w stolicy Madagaskaru nie czujesz nic. Jak to? – pytasz miejscowych. Oni odpowiadają: w tej górze śmieci nie ma nic, co mogłoby gnić: ani kawałka żywności, ani brudnych butelek czy pojemników. Tu nie marnuje się choćby kęs jedzenia, każda kość idzie dla zwierząt domowych, a każdy kawałek plastiku jest starannie wymyty i użyty raz jeszcze. Cennych rzeczy przecież się nie wyrzuca.
Akurat podjeżdża ciężarówka z nową dostawą śmieci. Dzieci i kobiety pędzą na bosaka po hałdach odpadków, z których sterczy to, co najcenniejsze: kawałek drutu, metalu, odłamek twardego plastiku. W rękach hak domowej roboty, żeby móc szybciej rozgrzebywać śmieci i wyprzedzić sąsiada obok w wyścigu po butelkę pet.

By mieć co do garnka włożyć

Przychodzą tu, bo nie mają wyjścia. Tej biedy nie da się opisać: w domu skleconym z desek i blachy, na powierzchni 15 metrów kw. żyje 14 członków rodziny. Obok stoi dziwna konstrukcja z drewna, porośnięta czymś w rodzaju winorośli. Altana? Nie – prysznic. W środku polewasz się wodą z kubka, która jednocześnie nawadnia rośliny, dające coś w kształcie papryki. Po wodę chodzą kobiety i dzieci. Jak daleko? A różnie: czasem pół kilometra, czasem trzy. W stolicy brakuje wody, dostawy prądu są cały czas przerywane, internet to luksus. Podobnie jak kompletne ubranie: właściwie każdy tu chodzi w podartych rzeczach. I każdy wstaje o trzeciej rano, by dotrzeć na targ. Najpopularniejszym środkiem transportu jest dwukołowy wózek, ciągnięty ręcznie, przeładowany do granic możliwości. Widzi się bosych ludzi, którzy z wózkiem, ważącym nawet sto kilo, biegną poranną ulicą, by coś sprzedać, pohandlować, załatwić – by wieczorem mieć co do garnka włożyć. Głównie ryż z liśćmi. Mięso absolwent studiów je raz w miesiącu. Przeciętny człowiek dużo, dużo rzadziej.

Matka czternastoosobowej rodziny złapała szczęście za nogi: od dobrych ludzi dostała dwa garnki, trzy miski i kilka talerzy oraz kubków. Tylko dzięki temu otwarła biznes: przy drodze sprzedaje najtańsze jedzenie, sporządzone z ryżu.

Njaka ma cztery lata. Razem z dwójką starszych braci pracuje na wysypisku. Boi się nadjeżdżających ciężarówek, które przywożą śmieci. Bracia od razu biegną, żeby wyprzedzić inne dzieci. Njaka dołącza do nich dopiero, kiedy kierowca wyłącza silnik. Za dobry dzień pracy może zarobić 1000 ariarów (około 1 zł). To banknot, który Njaka trzyma w ręku. Jest na nim wielki most, który zapiera chłopcu dech w piersiach. Czy kiedykolwiek go zobaczy?

Aina ma 12 lat, a na wysypisku pracuje już od kilku lat. Nie skończyła trzeciej klasy, kiedy zmarł ich tata i nie mieli zupełnie za co żyć. „Jak mamy dobry dzień, to znajdujemy całkiem dobre, plastikowe butelki – mówi. – Myjemy je i sprzedajemy. Można dostać 50 ariarów (5 groszy). Za to, co uda nam się zarobić, kupujemy coś do jedzenia. Jak nikt nic nie zarobił, to gotujemy kilka łyżek ryżu w dużej ilości wody i pijemy taki wrzątek. Marzenie? – Kiedyś znalazłam głowę lalki z pięknymi włosami. Marzę o prawdziwej lalce, takiej z rękoma i nogami”.

Nie będą musiały pracować

Czy można coś zrobić? Jak można pomóc, gdy serce się kraje, widząc kilkuletnie dzieci pracujące na wysypisku lub tłukące kamienie na sprzedaż? Przede wszystkim trzeba je nakarmić. Co drugie jest niedożywione, każde ma pasożyty, każde narażone jest na biegunkę i malarię, które w warunkach niedożywienia są śmiertelne. Gdy będą miały co jeść, nie będą musiały pracować. Może dzięki temu trafią do szkoły. To daje im jakąkolwiek szansę. Bez tego – jak mówią – zarobić tu można tylko na jeszcze cięższy los.

Ponad pół miliona posiłków

Od wielu lat Fundacja dożywia tysiące dzieci na Madagaskarze. Co roku rozdajemy ponad pół miliona gorących posiłków: w stołówkach, szkołach, na ulicach, w kamieniołomach. W tym roku postanowiliśmy rozszerzyć pomoc dla dzieci pracujących na wysypiskach w stolicy kraju, Antananarywie. W skrajnych przypadkach, jak na wysypisku, obiad ratuje życie. Wśród dzieci chodzących do szkoły, pozwala kontynuować naukę, odciąga je od pracy, zapobiega śmierciom z powodu chorób zakaźnych. Tak naprawdę: jedzenie jest potrzebne wszędzie i każdemu.

Pomoc organizowana jest w kilku ośrodkach: i w miastach, i na prowincji. Jedzenie gotowane jest w wielkich kotłach, na ogniskach zbudowanych z cegieł. W środku proste, ale pożywne: ryż, liście przypominające szpinak, skrzydełka z kurczaka.

Dożywianie dzieci na jednych z wysypisk stolicy.

Artykuł Dożywianie 1760 głodnych dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup dwóch koncentratorów tlenu dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 13:56:16 +0000

Przeznaczyliśmy 3202 euro na zakup dwóch koncentratorów tlenu dla szpitala w Mampikony. W ramach budowy szpitala w Mampikony zakupiliśmy dwa koncentratory tlenu, które będą pomocne w leczeniu wielu stanów klinicznych. Służą one do podawania powietrza ze zwiększoną zawartością tlenu.

Dzięki hojności naszych darczyńców, prace związane z budową szpitala postępują w szybkim tempie. Jesteśmy wdzięczni za każdą okazaną pomoc!

O budowie szpitala mogą Państwo przeczytać tutaj.

Artykuł Zakup dwóch koncentratorów tlenu dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Okładzina na bloku operacyjnym szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 13:51:55 +0000

Przekazaliśmy 12 717 euro na sfinansowanie wykonania specjalistycznej okładziny podłóg i ścian w bloku operacyjnym szpitala w Mampikony (w budowie).

Blok operacyjny, przez swoją specyfikę, wymaga najwyższych standardów utrzymania aseptycznych warunków pracy. Wymagane są takie cechy jak łatwość w czyszczeniu ścian, odporność na działanie środków dezynfekcyjnych oraz odporność na pojawienie się rys i pęknięć, które mogłyby stanowić potencjalne miejsce zalegania drobnoustrojów. Ponadto, materiały użyte do okładzin muszą być nieprzepuszczalne oraz powinny być odporne na uszkodzenia mechaniczne.

Te specjalistyczne okładziny są zatem niezbędne dla właściwego funkcjonowania bloku operacyjnego.

Artykuł Okładzina na bloku operacyjnym szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

6 sal lekcyjnych dla Liceum Katolickiego w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 13:50:12 +0000

Przekazaliśmy 75 684,79 euro na budowę 6 sal lekcyjnych 9,60 m x 6,50 m dla Liceum Katolickiego w Mampikony. Liceum Katolickie w Mampikony istnieje już 15 lat. Na początku była tylko 1 klasa, a w niej 80 uczniów. Szybko okazało się, że w drugim roku istnienia liceum będzie jeszcze więcej kandydatów. Przekształcono 4 stare salki na szkolne sale. Potem udało się wybudować kolejne 3. Z roku na rok przybywało uczniów. Od kilku lat niestety szkoła nie jest w stanie przyjmować wszystkich kandydatów. Aktualnie w liceum uczy się ponad 500 uczniów. Wiele młodych ludzi z ogromnym potencjałem nie mogło rozwinąć skrzydeł, ponieważ brakowało dla nich miejsca w szkole. Kolejne sześć sal pozwoli im uczyć się dalej.

Fundacja przekazała już środki na budowę 2 sal, ale budowa kolejnych 6 rozwiąże całkowicie brak miejsc na długie lata i zapewni edukację wszystkim chętnym uczniom. Będzie również zbudowany kompleks sanitarny składający się z 6 toalet i mały domek dla stróża wraz z sanitariatami.

Serdecznie dziękujemy za każdą pomoc!

Artykuł 6 sal lekcyjnych dla Liceum Katolickiego w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pompy dla fermy edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 13:49:46 +0000

Przekazaliśmy 680 euro na zakup dwóch motopomp oraz pompy do studni głębinowej w miejscowości Anivorano (Madagaskar).

Ferma edukacyjna w Anivorano to miejsce, gdzie lokalna młodzież ma okazję zdobywać wiedzę na temat właściwego nawadniania pól ryżowych. Działania fundacji zaowocowały już budową dwóch studni głębinowych, domu i magazynu. Dodatkowo, została ona wyposażona w wóz, mały ciągnik do uprawy ziemi, a także posiada dwie sztuki zebu. Ze względu na rozległą powierzchnię terenu, konieczne stało się dodatkowe nawadnianie pól ryżowych za pomocą motopomp z silnikami spalinowymi oraz instalacja pompy do studni głębinowej.

Dzięki temu projektowi, inicjatywa edukacyjna będzie mogła efektywniej realizować swoją misję!

Wiercenie studni na fermie.

Artykuł Pompy dla fermy edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Biblioteczka Afrykańska

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 11:00:57 +0000

Przeznaczyliśmy 1300 złotych na projekt biblioteczki afrykańskiej! 29 kwietnia 2024 roku, w ramach współpracy z Afrykańsko-Bliskowschodnim Kołem Naukowym UJ uroczyście otworzyliśmy naszą Biblioteczkę Afrykańską w Instytucie Bliskiego i Dalekiego Wschodu, przy ul. Oleandry 2a.

Pomysł pojawił się na jednym z pierwszych spotkań w ramach współpracy Polskiej Fundacji dla Afryki z Afrykańsko-Bliskowschodnim Kołem Naukowym UJ, kiedy pani Katarzyna Urban podzieliła się luźną myślą o swoim marzeniu. Od tego momentu minęło wiele miesięcy, podczas których zajmowaliśmy się m.in. wyborem i zakupem książek oraz tworzeniem autorskiego konceptu pomalowania szafy. Celem Biblioteczki jest zapewnienie większej dostępności do tych dzieł dla każdego, dlatego przygotowaliśmy katalog oraz instrukcję, jak wypożyczyć interesujące pozycje, bez konieczności rejestracji w bibliotece. Są to zarówno klasyki jak i literatura najnowsza. Ogromnie cieszymy się z tej inicjatywy!

Jednocześnie zapraszamy na bloga pani Katarzyny Urban, gdzie znajdują się m.in. recenzje niektórych ze książek oraz na media społecznościowe koła ABWKN, gdzie na bieżąco pojawiają się informacje o kolejnych spotkaniach czytelniczych oraz innych wydarzeniach związanych z Afryką.

Chcielibyśmy również serdecznie podziękować wydawnictwom, które zdecydowały się przekazać nam książki w ramach daru. Są to: Wydawnictwo Karakter, Poznańskie, Filtry i Agora. Dziękujemy!

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/05/biblioteczka-afrykanska-01.mp4

Artykuł Biblioteczka Afrykańska pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 10:51:13 +0000

Przekazaliśmy 400 000 euro na kontynuacje budowy szpitala w Mampikony. Od ponad 3 lat, dzięki hojności darczyńców Fundacji, budujemy duży szpital. Uratuje on rzeszę ludzi.

Pierwsza faza budowy (jak widać na zdjęciu) jest już niemal gotowa. To m.in. oddział pediatrii i SOR. Trwa druga faza budowy szpitala, obejmująca: blok operacyjny, oddział wewnętrzny, ginekologię i sale dla chorych.

Stan budowy koniec 2023 roku

Na wyposażenie szpitala przeznaczymy środki ze zbiórki 1,5% podatku za rok 2023. Prosimy o przekazywanie nam swojego półtora procenta podatku.

Artykuł Wsparcie budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa 5 studni na Madagaskarze

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 10:42:16 +0000

Przekazaliśmy 20 000 euro na budowę pięciu studni na Madagaskarze w miejscowościach: Ambohibary, Fihasinana Ambany, Sabotsikely Faliarivo, Abohimahitsy i Soavimbahoaka Ampitatafika.

Wyspa cierpi wskutek paradoksu: wody na wyspie jest dużo, ale jej brakuje. Brakuje bowiem czystej wody, pochodzącej z pewnych źródeł. Mimo że w wielu obszarach wyspy woda jest, to jednak nie nadaje się ona do picia wskutek bardzo groźnych dla zdrowia zanieczyszczeń. Na południu Madagaskaru brakuje też jakiejkolwiek wody, wskutek panującej od kilku lat suszy.

Za zdobycie wody odpowiedzialne są głównie kobiety i dzieci. Tysiące z nich nie chodzi do szkoły, gdyż musi chodzić daleko po wodę. Na zdjęciu: transport wody w stolicy Madagaskaru

„Od prawie 15 lat na Madagaskarze ten sam obraz: ludzi wędrujących po wodę kilometrami. Tutaj oszczędza się każdy łyk, znając jej wartość i ciężar, kiedy niesie się ją z bardzo daleka. Naczynia myje się w misce w małej ilości wody. Większość mieszkańców Madagaskaru nie wie, co to wejście do wanny czy wzięcie prysznica. Myje się na kamieniu, przy wiadrze z wodą i kubkiem, oszczędzając wodę, jak się da” — mówi Dariusz Marut CSSp, misjonarz na Madagaskarze.

Gotowa studnia kopana w miejscowości Abohimahitsy. Studnia będzie służyć lokalnej społeczności i 200 dzieciom z miejscowej szkoły.

Studnia w miejscowości Abotsikely Faliarivo.

Na zdjęciu studnia w miejscowości Soavimbahoaka Ampitatafika.

Studnie w miejscowościach Ambohibary, Fihasinana Ambany nadal są w budowie.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2024/03/budowa-5-studni-na-madagaskarze-06.mp4

Studnia w miejscowości Abotsikely Faliarivo. „Jeśli ktoś daje ci coś dobrego, to wtedy odpowiadamy – bardzo dziękujemy”.

Artykuł Budowa 5 studni na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i dożywianie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 21 Mar 2024 10:19:17 +0000

Przekazaliśmy 158 500 euro na edukację dzieci na Madagaskarze. W regionie Mampikony polscy misjonarze dożywiają i wspomagają ponad 800 dzieci. Pomoc trafia do najbardziej potrzebujących, do sierot i najuboższych rodzin. Dla niemowląt mają mleko w proszku. Starsze dzieci karmią w stołówkach, w których wydają ciepłe wartościowe posiłki (ryż, mięso, ryby, warzywa). Dzieci szkolne z najuboższych rodzin mają opłacaną naukę oraz są zaopatrywane w niezbędne przybory szkolne.

Projekt obejmuje pomocą uczniów, którzy nie mieliby szansy na edukację z następujących wiosek w regionie Mampikony: Andilambe, Ampasimatera, Antsakoamaro, Andongona i Tsimijaly. Dzięki temu wsparciu dzieci i młodzież otrzymują fundamentalną edukację w szkole od zerówki aż do klasy maturalnej. Pomocą objętych jest również kilkudziesięciu studentów.

Na koniec zeszłego roku ponad 80 uczniów „poszło w świat”, zdając egzaminy i otrzymując świadectwo maturalne. Niektórzy z nich niebawem rozpoczną studia. Niestety, nadal z powodu pogłębiającego się kryzysu finansowego, wiele rodzin migruje w poszukiwaniu pracy. Starsi uczniowie często nie kontynuują też nauki w gimnazjum lub liceum, by po prostu jak najszybciej podjąć pracę i pomóc rodzinie. Mimo wszystko, w naszych malgaskich realiach, gdzie nadal ogromny odsetek dzieci nie uczęszcza do szkoły, nawet kilka lat edukacji daje bardzo dużo.

Uczniowie co roku są wyposażeni w nowe wyprawki: plecaki, zeszyty, długopisy, linijki i wszystkie potrzebne przybory oraz odzież szkolną. W południe jedzą posiłek w stołówce.

W ramach projektu został również zakupiony aparat fotograficzny, dzięki któremu możemy dokumentować przebieg naszych projektów w miejscowości Mampikony – budowy szpitala, czy pomoc edukacyjną.

O edukacji jako jednym z naszych celów statutowych można poczytać tutaj.

Artykuł Edukacja i dożywianie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Odbudowa przedszkola w Dimako (Kamerun)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 18:00:10 +0000

Odbudowaliśmy dwa budynki przedszkola św. Jakuba w Dimako. Koszt odbudowy to 156 000 złotych. Przedszkole Św. Jakuba w Dimako istnieje już od przeszło 60 lat. Zostało zbudowane głównie z drzewa i ze sklejki, gdyż w mieście prosperowała duża wytwórnia sklejki. Przedszkole składa się z pięciu dużych klas i jednego mniejszego pomieszczenia, przeznaczonego na pokój nauczycielski. Przestrzeń ta zdecydowanie nie spełnia wymagań, ponieważ każdego roku do przedszkola uczęszcza około 230 dzieci. Choć przedszkole jest cyklicznie odnawiane, budynek ma wiele zniszczeń — zwłaszcza szczególnie część drewniana w dużej mierze uszkodzona została przez korniki.

Przez coraz większą liczbę dzieci przedszkole została powiększone o jeden budynek wykonany z pustaków. Jednak nie rozwiązało to problemu. Na chwilę obecną wysłużone budynki w porze deszczowej coraz częściej są uszkadzane, zrywana blacha z dachu podczas ulewnych i wietrznych burz naraża dzieci i nauczycieli coraz częściej na niebezpieczeństwo. Dzięki naszemu wsparciu budynek zostanie odnowiony, przede wszystkim drewniane części zostaną zamienione na solidne pustaki, z zachowaniem tych samych fundamentów. Budynek jest bardzo funkcjonalny, zatem nie potrzebna jest nowa budowa, a tylko ulepszenie obecnej wersji. Zniweluje to narażenie dzieci i nauczycieli na niebezpieczeństwo oraz zapewni więcej miejsca oraz bardziej komfortowe warunki dla wszystkich.

Artykuł Odbudowa przedszkola w Dimako (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa oddziału położniczego w Pathole Caki (DR Konga)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 17:00:58 +0000

Przekazaliśmy 136 800 zł na budowę odziału położnicznego w Pathole Caki (Demokratyczna Republika Konga). Pathole Caki to wiejski i pagórkowaty obszar graniczący z pięcioma innymi sąsiednimi wioskami wiejskimi: Ucibo, Upanu, Pundiga, Djagi i Paicing. Od stycznia 2018 r. Centrum Zdrowia Pathole Caki stało się referencyjnym ośrodkiem zdrowia dla tych sześciu wiosek. Innymi słowy, wszystkie te wioski wraz z Pathole Caki tworzą „Sanitary Health Area of Pathole Caki Health Centre”. Ośrodek zdrowia, który składa się tylko z jednego bloku, oferuje aż trzy usługi takie jak: położnictwo, przychodnia i hospitalizacja. Jeden budynek nie pomieścić aż tylu pacjentów, których liczba wciąż wzrasta. Istniejący blok nie jest w stanie świadczyć zarówno usług związanych z hospitalizacją i położnictwem.

Ośrodek zdrowia nie zapewnia kobietom odpowiednich warunków przed i po porodzie. Rośnie nie tylko liczba porodów, ale i zgonów niemowląt. Niezbędna jest zatem budowa osobnego oddziału położniczego. Powstanie tego oddziału nie tylko poprawi opiekę zdrowotną nad kobietami w ciąży i dziećmi, ale sprawi również, że istniejący już budynek będzie bardziej dostępny dla innych usług ‑takich jak ambulatorium i izba przyjęć. Dzięki przekazanym środkom powstanie ośrodek położniczy z wszelkimi niezbędnymi pomieszczeniami, takimi jak: sale porodowe przystosowane do porodów naturalnych lub sale specjalnie przeznaczone do cesarskiego cięcia, poczekalnia przed i po porodzie oraz miejsca przygotowania do porodu.

Stan budowy wakacje 2024:

Artykuł Budowa oddziału położniczego w Pathole Caki (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Maszyny do szycia dla dziewcząt w Rwandzie

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 16:00:49 +0000

Przekazaliśmy 18 tysięcy euro na zakup maszyn do szycia w celu wsparcia 4 ośrodków dla 120 młodych dziewcząt i nastoletnich matek w Rwandzie. Celem projektu jest wzmocnienie sytuacji 120 młodych dziewcząt i nastoletnich matek, które są ofiarami HIV/AIDS, zebranych w czterech stowarzyszeniach w wiejskich rejonach Rwandy. Stowarzyszenia te zapewnią im zdobycie odpowiednich umiejętności w celu zdobycia w przyszłości opłacalnego zawodu oraz przekazanie im odpowiedniego wsparcia i zasobów.

Utworzone zostaną centra szkoleniowe, w których przekazane zostaną im umiejętności w zakresie krawiectwa pod okiem wykwalifikowanych nauczycieli. Oczywiście ma to na celu umożliwienie im w przyszłości znalezienia dobrej pracy, która zapewni im satysfakcjonujący dochód. Dzięki przekazanym środkom wszystkie cztery stowarzyszenia otrzymają po 30 maszyn do szycia. Każda uczestniczka kursu krawieckiego będzie miała możliwość nauki na własnej maszynie. Umiejętności zdobyte w stowarzyszeniu poprawią sytuacje życiowe kobiet, zapewniając im pracę w wyuczonym fachu, a co za tym idzie generowanie dochodu.

Artykuł Maszyny do szycia dla dziewcząt w Rwandzie pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie centrum edukacyjnego w slumsach Kampali (Uganda)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 15:00:41 +0000

Przekazaliśmy 38 558 zł na wsparcie organizacji społecznej wspierającej kształcenie młodzieży ze slumsów Kampali. W odpowiedzi na trudną sytuację zakupiliśmy 8 komputerów dla ośrodka szkoleniowego. Ośrodek oferuje szkolenia z podstawowych programów komputerowych, grafiki komputerowej, projektowania stron czy księgowości. Zakupiliśmy również drukarkę, kserokopiarkę oraz podstawowe meble do nauki informatyki, takie jak biurka czy krzesła.

Miejsce to tętni życiem – regularne kursy ukończyły już 32 osoby, a nowe znajomości i umiejętności dają uchodźcom nadzieję na lepszą przyszłość. Komputery, niegdyś symbol luksusu, stały się narzędziem do budowania nowej rzeczywistości.

Archiwum:

My Sure Education Pathways (MSEP) to organizacja społeczna, która mieści się w slumsach Kampali. Zajmuje się ona kształceniem młodzieży ze slumsów oraz uchodźców z Sudanu Południowego, Somalii i Kongo. Przez ich ciężką sytuację nie mają oni dostępu do odpowiedniej edukacji, a organizacja MSEP im to umożliwia. Większość szkół, do których uczęszczają dzieci z tych rejonów, to szkoły rządowe o słabej infrastrukturze. Nie ma tam komputerów, więc nie można mówić o przekazaniu praktycznej wiedzy informatycznej. Zapewnia im to organizacja MSEP, która oferuje między innymi szkolenia, odpowiadające potrzebom obecnego rynku z branży ICT czy kursy wyrównawcze dla osób, które przedwcześnie skończyły szkołę, promuje ona również język ugandyjski oraz inne języki międzynarodowe. Ponad to oferuje młodym ludziom doradztwo zawodowe oraz przygotowuje osoby, które porzuciły szkołę do zdania podstawowych egzaminów. Misją organizacji jest wzmocnienie pozycji młodzieży z rodzin o niskich dochodach i rodzin uchodźców, wyrównując ich szanse na rynku pracy.

Projekt dotyczy zakupu 8 komputerów do celów szkoleniowych, drukarki, kserokopiarki oraz podstawowych mebli do nauki informatyki, takich jak biurka czy krzesła. Konieczna jest również instalacja Internetu, aby młodzi ludzie mogli za jego pomocą doskonalić swoją edukację. Przekazane środki przyczynią się do spełnienia głównego celem projektu, jakim jest zwiększenie szans na zatrudnienie osób zmarginalizowanych, z mniej uprzywilejowanych obszarów Kampali, poprzez zapewnienie młodzieży umiejętności w zakresie ICT, czyli branży najlepiej prosperującej na obecnym rynku.

Na zdjęciu dzieci należące do organizacji społecznej MSEP:

Artykuł Wsparcie centrum edukacyjnego w slumsach Kampali (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Woda pitna dla wsi Bolomakote (Burkina Faso)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 14:00:41 +0000

Wybudowaliśmy studnię za 43 000 złotych we wsi Bolomakote, Burkina Faso. Bolomakoté to wieś w południowo-zachodniej części Burkina Faso, kraju Afryki Subsaharyjskiej. Populacja Bolomakoté wynosi około 4000 osób. Zajmują się oni głównie rolnictwem, a czasem także ogrodnictwem wokół sezonowej rzeki, która wysycha w porze suchej.

Ze względu na problem dostępu do wody mieszkańcy tej wsi często borykają się z chorobami przenoszonymi przez brudną wodę. Woda, której używają pochodzi w 90% z tradycyjnie ręcznie kopanych studni. W tamtejszym rejonie panuje przekonanie, że obowiązek przynoszenia wody, którą niełatwo zdobyć, należy do kobiet i dzieci. Wysiłkowi fizycznemu, z jakim łączy się to zadanie, bardzo często towarzyszy stres psychiczny w zdobyciu wody dla rodziny. Dzięki przekazanym środkom, możliwe będzie chociaż częściowe zniwelowanie problemu braku dostępu do wody pitnej. Projekt dotyczy utworzenia zbiornika wodnego, do którego dostęp będzie miało aż 17 rodzin z okolic odwiertu. Oczywiście zakłada on koszty wiercenia, pompowania i montażu zbiornika. Będzie on nie tylko źródłem wody pitnej, pomoże również rodzinom w pracach ogrodniczych, a co za tym idzie w zdobyciu świeżych warzyw. Bez wątpienia wpłynie to na poprawę stanu zdrowia zarówno fizycznego jak i psychicznego mieszkańców Bolomakoté.

Na zdjęciu kobiety pracujące w ogrodzie.

Artykuł Woda pitna dla wsi Bolomakote (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szkoły w Kafue oraz salonu fryzjerskiego w Kabwe (Zambia)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 13:00:36 +0000

Przekazaliśmy 23 958 zł na zakup wyposażenia szkoły w Kafue oraz salonu fryzjerskiego w Kabwe.

Chikupi Vocation Training Centre to szkoła zlokalizowana w dzielnicy Kafue we wspólnocie Chikupi. Instytucja ta kształci 150 uczniów w ramach pięciu kursów: murarstwo i tynkowanie, projektowanie, cięcie i krawiectwo, rolnictwo ogólne, obróbka metali oraz elektryka. Kursy te są niezwykle istotne dla lokalnych społeczności, pomagając ożywić region oraz tworząc szanse na lepsze życie dla wielu rodzin.

Aby szkoła mogła jeszcze lepiej funkcjonować, potrzebuje większej liczby krzeseł i ławek szkolnych. Dzięki przekazanym środkom w wysokości 10 878 zł zostały zakupione materiały, z których powstaną niezbędne meble. Do pracy zaangażowano absolwentów szkoły, co zapewni im zatrudnienie oraz możliwość wsparcia swojej dawnej placówki.

Druga część projektu dotyczy wsparcia lokalnego biznesu, jakim jest salon fryzjerski prowadzony przez panią Martę Mwanzę w Kabwe. Pani Marta przez długi czas starała się prowadzić działalność jako fryzjerka, lecz problemy finansowe uniemożliwiły jej stworzenie stabilnego, w pełni wyposażonego salonu fryzjerskiego. Jej pensja wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny, w tym opieki nad matką i pięciorgiem dzieci.

Przekazane środki w wysokości 13 080 zł mają na celu wsparcie rozwoju salonu. Za te fundusze zostały zakupione niezbędne meble i sprzęty, aby salon mógł funkcjonować jak najlepiej. Wyposażenie obejmie m.in. prostownice do włosów, umywalkę do mycia włosów, zestaw grzebieni, lustro, ręczniki oraz meble, takie jak krzesła i półki na przechowywanie artykułów do włosów. Dzięki temu salon będzie mógł zwiększyć swoje możliwości, co przyczyni się do wzrostu zysków lokalnego biznesu.

Na zdjęciu widzimy ławki i krzesła przygotowane w ramach projektu.

Na zdjęciu widzimy właścicielkę salonu fryzjerskiego panią Martę Mwanza wraz z dyrektorem szkoły Collinsem Mubanga.

Artykuł Wyposażenie szkoły w Kafue oraz salonu fryzjerskiego w Kabwe (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Panele słoneczne w szkole podstawowej w Tapac (Uganda)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 12:00:24 +0000

Zakończyliśmy projekt montażu paneli słonecznych w szkole podstawowej w Tapac w Ugandzie za 64 066 zł.

Główną misją szkoły podstawowej w wiosce Tapac jest zapewnienie edukacji dzieciom z ubogich rodzin tego rejonu. Obecnie szkoła składa się z 5 bloków sal lekcyjnych, jednego bloku przeznaczonego na bibliotekę i pokoju nauczycielskiego. Szkoła zatrudnia 17 pracowników, a uczy się w niej aż 369 uczniów. Placówka posiada własny ogród, w którym nauczyciele wraz z uczniami sadzą warzywa oraz drzewa w ramach edukacji na temat ochrony środowiska. Podstawówka położona jest pośrodku górzystego terenu porośniętego gęstą roślinnością. Nie była ona podłączona do sieci energetycznej dzielnicy, nie było w niej elektryczności ani systemu paneli słonecznych. Brak prądu bez wątpienia wpływał na wyniki uczniów, wypadali oni gorzej w porównaniu do szkół, które tą elektryczność posiadają. Uczniowie mogli uczyć się tylko za dnia przy świetle słonecznym, nie wspominając o braku możliwości poznawania nowych technologii.

Nauczyciele również są bezradni, nie są w stanie zapewnić uczniom odpowiednich warunków i przekazywać wiedzę chociażby z dziedzin informatycznych. Pandemia Covid-19 pozostawiła wiele niedociągnięć edukacyjnych, pozostawiając uczniów w tyle z materiałem. Wynika to oczywiście z braku możliwości uczenia się poza szkołą. Problem braku prądu w wiosce Tapac łączy się z licznymi niebezpieczeństwami. Brak światła naraża zarówno uczniów jak i nauczyciele na ataki skorpionów czy węży. Niekomfortowe warunki przyczyniają się do spadku motywacji do pracy wśród nauczycieli i rosnącym niepokojem u uczniów.

Instalacja paneli słonecznych jest idealnym sposobem na złagodzenie tych problemów. Dzięki przekazanym środkom szkoła uzyskała dostęp do elektryczności. Wpłynie to na poprawę wyników w nauce dzieci, które będą mogły nadrabiać zaległości w godzinach wieczornych, zwiększy wydajność i motywację nauczycieli, a przede wszystkimi zapewni wszystkim poczucie bezpieczeństwa.

Artykuł Panele słoneczne w szkole podstawowej w Tapac (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ukończenie budowy szkoły w slumsie Korongocho (Nairobi, Kenia)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 11:00:12 +0000

Ukończyliśmy budowę szkoły w slumsach Nairobi (Kenia). Przekazaliśmy na ten cel 167 844 zł.

Żyją w rozgrzanych barakach z blachy, bez prądu, wody i kanalizacji. Ich rodzice nie mają pracy. Oni też jej nie znajdą. Chyba że zdobędą wykształcenie.

Raphael jest uczniem piątej klasy szkoły St. John’s. Mieszka w slumsie Korongocho z mamą i dwojgiem rodzeństwa. „Nasz tata zmarł – mówi chłopak – i to mama jest jedyną żywicielką rodziny. Nie ma stałej pracy, czasem znajdzie jakąś dorywczą. Nasze warunki życia nie są zbyt dobre. Wyzwaniem jest zdobycie jedzenia”.

Slumsy to inny świat. Owszem, w Polsce też widzimy biedę, ale tam mówimy o innej biedzie. Przede wszystkim w slumsie panuje ogromna ciasnota. Na niewielkim kawałku miasta w ścisku żyje między dwa a trzy miliony ludzi. Całe Nairobi, stolica Kenii, liczy około pięć milionów.

Trudno się przecisnąć

W jednym pokoju z blachy, która w afrykańskim słońcu aż parzy z gorąca, mieszka pięć, sześć, czasem siedem lub więcej osób. W środku jest jedno łóżko, szafa i komoda, na której stoi kuchenka. Gdy rodzina jest odrobinę bogatsza – kuchenka ma butlę gazową. Gdy biedniejsza – jest to tradycyjna kuchenka na naftę. W środku trudno się przecisnąć dorosłej osobie.

Bez prądy, wody, kanalizacji

Taki „dom” kosztuje 20 dolarów na miesiąc – slumsy funkcjonują i wciąż się rozrastają, bo tanie mieszkanie jest palącą potrzebą. Oczywiście, stawiane są nielegalne. Nikt by nie zalegalizował budowy dzielnic bez prądy, wody, kanalizacji. W slumsie pierwsze, co uderza, to potworny zapach.

Ścieki płyną na zewnątrz, nie ma czegoś takiego jak łazienka. Jest wspólny wychodek na kilka rodzin. Obok stoi miska z wodą, w której można się umyć. Jeśli wodę się kupi i przyniesie w 20-litrowych baniakach po oleju.

„Nigdy nie poznałam mamy, bo umarła, jak byłam bardzo mała – mówi Mitchell. – Ja i moje rodzeństwo mieszkamy z babcią, która zarabia, piorąc ubrania. Gdy nic nie zarobi, wszyscy idziemy spać głodni”.

Życie na ulicy

Z powodu upału w blaszakach, życie toczy się na zewnątrz. Na ulicy kobiety kroją warzywa, smażą na ogniu na ułożonych kamieniach, dzieci się bawią, wałęsają się psy. Dopiero wieczorem idzie się do środka. Także wieczorem, koło godziny siódmej, zaczyna się gotowanie głównego posiłku. Najważniejsze: iść spać z pełnym brzuchem. Można nie jeść cały dzień, ale dla mieszkańców slumsów głód zaczyna się wtedy, gdy poszli spać bez jedzenia. Dopiero to nazywają głodem.

Tania siła robocza

Ponad 95% ludzi w slumsach żyje poniżej granicy ubóstwa i ledwo jest w stanie przeżyć za dolara dziennie. Nie ma pracy – stałą pracę ma mniej niż połowa. Reszta mieszkańców slumsów próbuje przeżyć, szukając dorywczego zajęcia – na budowie, w obwoźnym handlu czy sprzedając na ulicy orzeszki ziemne. Nawet ci, którzy mają pracę, są często wykorzystywani jako tania siła robocza: jako pomoce domowe czy ogrodnicy. Dobra płaca to 100 dolarów na miesiąc, a ceny są niewiele niższe niż w Polsce.

Bez edukacji młodym ludziom pozostaje praca na wysypisku śmieci.

Wąchanie kleju, by zabić głód

Je się prawie zawsze to samo: ugali. To typowa potrawa z mąki kukurydzianej. Gotuje się z niej papkę, do tego są smażone warzywa. Generalnie je się najtańsze jedzenie, jak fasola czy kapusta.

Nierzadko mieszkańcom slumsów towarzyszy uczucie głodu. Dzieci ulicy zabijają głód, wąchając różne substancje. Widzi się, jak chodzą z szmatkami nasączonymi benzyną czy naftą. Alkohol robiony nielegalnie zabija ludzi. Bieda w slumsach powoduje takie problemy społeczne, jak przemoc, narkomania czy prostytucja.

Nie każdemu się uda

„Dlatego w naszej edukacji kładziemy nacisk na przemianę serc, na przywrócenie dzieciom godności – mówi o. Maciej Zieliński, misjonarz w Nairobi. – Jedyną szansą dla nich jest wykształcenie. Ono potrafi całkowicie zmieniać drogi życiowe. Jak w przypadku Petera, który od dobrych ludzi z Włoch otrzymał pieniądze na edukację. Udało mu się wyrwać ze slumsów. Założył rodzinę i oboje z żoną Monicą działają społecznie na rzecz poprawy życia w slumsach. Nie ma tygodnia, by tam nie pomagał. A brat Petera, który nie dostał takiej szansy, aktualnie przebywa w więzieniu. Nie każdemu się uda”.

Edukacja podstawowa w Kenii oficjalnie jest bezpłatna, ale i tak zawsze trzeba coś zapłacić, ciągle są jakieś koszty, składki, podręczniki, mundurki. Szkoła średnia jest już płatna – około 500 dolarów na rok. Dlatego mnóstwo dzieci kończy naukę na podstawówce. Ale są rejony kraju, gdzie i do podstawówki nie chodzi nawet połowa dzieci.

579 uczniów

Szkoła St. John’s Primary powstała w 1990 r. Prowadzi ją miejscowa wspólnota katolicka oraz misjonarze kombonianie. Zaczęła jako ośrodek dla dzieci ulicy, potem przekształciła się w przedszkole i szkołę podstawową. Ma wysoki poziom nauczania. Aktualnie uczy się w niej 579 dzieci. Czesne jest minimalne, ale i tak większości rodziców na to nie stać. Szkoła przyjęła więc zasadę: czy płacisz, czy nie płacisz – i tak się uczysz. Stara szkoła (zbudowana z półstałych konstrukcji z błota) jest mała. Trzeba zbudować nowy budynek. Powstanie w nim także gimnazjum. Pierwsze piętro już stoi. Teraz trzeba znaleźć środki na dokończenie szkoły.

Derrick chodzi do ósmej klasy szkoły St. John’s. „Mieszkamy z mamą i czwórką rodzeństwa. Tata nie żyje. Mama zarabia zbierając i myjąc zużyte pojemniki. Moja siostra cierpi na porażenie mózgowe”.

Artykuł Ukończenie budowy szkoły w slumsie Korongocho (Nairobi, Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Woda dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 10:00:20 +0000

Zrealizowaliśmy projekt instalacji wodnej na terenie budującego się szpitala w Mampikony za 4437 euro.

Ta instalacja nie była ujęta w poprzednich kosztorysach budowy. Projekt obejmuje zakup i instalację dwóch cystern po 5000 litrów i dwa reduktory ciśnienia instalację rur.

Artykuł Woda dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Prąd dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 09:00:14 +0000

Zrealizowaliśmy projekt instalacji elektrycznej na terenie budującego się szpitala w Mampikony za 4437 euro.

Projekt jest kontynuacją wcześniejszego sfinansowanego przez Polska Fundację dla Afryki projektu, dzięki któremu doprowadzono już energię elektryczną na teren szpitala do głównego licznika. Ten projekt miał na celu rozprowadzenie linii elektrycznej do wszystkich budynków znajdujących się na terenie szpitala (OIOM, blok operacyjny, kuchnia, budynek techniczny, kostnica). Do tego celu zakupiliśmy, przetransportowaliśmy i zainstalowaliśmy siedem słupów energetycznych z całym niezbędnym ich okablowaniem.

Artykuł Prąd dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Opłacenie kosztów transportu ziemi przy budowie w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 08:00:38 +0000

Przekazaliśmy 8000 złotych na pomoc w pokryciu kosztów transportu 500 m² (około 100 kursów) ziemi i gruzu pozostałych po budowie szpitala w Mampikony. Cena jednego kursu to ok 80 zł i obejmuje: wynagrodzenie dla kierowcy, trzech osób do załadowania i rozładowania ciężarówki oraz paliwo. Transportowane materiały zostaną jednocześnie wykorzystane do utwardzenia drogi prowadzącej do szpitala.

Na zdjęciu budowa szpitala w Mampikony:

Artykuł Opłacenie kosztów transportu ziemi przy budowie w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup betoniarek na budowę szpitala i liceum w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 07:00:34 +0000

Przekazaliśmy 4810 euro na zakup 2 betoniarek z silnikiem spalinowym.

Jedna betoniarka jest mniejsza: o pojemności 180 litrów. Druga jest większa — o pojemności 350 litrów. Betoniarki bardzo przydają się do prac przy budowie szpitala i klas szkolnych dla miejscowego liceum.

Artykuł Zakup betoniarek na budowę szpitala i liceum w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie szkoły krawieckiej w Musongati (Burundi)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 06:00:22 +0000

Zrealizowaliśmy projekt budowy 2 sal krawieckich w Szkole „Kroju i Szycia” w Musongati za 20 000 euro.

Szkoła „Kroju i Szycia” w Musongati istnieje już 48 lat i pomaga młodzieży w zdobywaniu praktycznego zawodu, który będą mogły wykorzystać w dorosłym życiu. Często młodzi ludzie zamieszkujący tamtejsze rejony nie mogą ukończyć szkoły średniej z wielu powodów, najczęściej jest to zła sytuacja finansowa. Dlatego tak ważne jest dla nich zdobycie zawodu. Szkoła składała się wcześniej z dwóch niewielkich sal oraz pokoju dyrektorskiego. To zdecydowanie nie wystarczało na ilość uczniów, którzy pragnęli rozwijać tam swoje umiejętności krawieckie. Dodatkową zaletą szkoły jest otrzymanie po jej ukończeniu maszyny krawieckiej, która daje młodym możliwość kontynuowania zawodu.

Otrzymane od fundacji środki umożliwiły szkole wybudowanie 2 sal krawieckich. Szkoła otrzymała więcej przestrzeni, a co za tym idzie kształci zawodowo więcej uczniów. Oczywiście wiąże się to z lepszą perspektywą na przyszłość młodych ludzi, którym przyszło żyć w takich ciężkich warunkach.

Artykuł Wsparcie szkoły krawieckiej w Musongati (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa domu dla nauczycieli w Dimako (Kamerun)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 05:00:06 +0000

Przekazaliśmy 66 000 zł na budowę mieszkań dla nauczycieli przy Szkole Podstawowej im. Dzieciątka Jezus w Dimako. Szkoła podstawowa istnieje od 1999 roku i na początku uczęszczało do niej około 100 uczniów. W tamtych czasach był to prowizoryczny budynek, który w latach 2016–2017, dzięki pozyskanym środkom przekształcił się w nowy, piękny budynek mieszczący 300 uczniów. Od zawsze wielki problem stanowiły mieszkania dla nauczycieli. Pracownicy szkoły podstawowej oraz przedszkola zmuszeni są wynajmować mieszkania na terenie miasta, gdyż szkoła nie posiada miejsca ich ulokowania. Mieszkania nie są w dobrym stanie, ale przez wzgląd na niską pensję nauczyciele nie mogą sobie pozwolić na lepsze warunki. Niestety, szkoła również nie posiada wystarczających środków na budowę mieszkań. Czesne, jakie placówka otrzymuje, starcza tylko na podstawowe opłaty oraz pensje dla pracowników. Dzięki przekazanym środkom wybudowaliśmy 10 prostych mieszkań dla nauczycieli szkoły im. Dzieciątka Jezus. Lepsze warunki mieszkaniowe z pewnością przyczynią się do ich efektywniejszej pracy.

Artykuł Budowa domu dla nauczycieli w Dimako (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 04:00:51 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w roku 2022 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

wykłady dla studentów ekonomii społecznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie nt. nowoczesnej pomocy Afryce (stacjonarne oraz on-line);
udział w V Konferencji Afrykańskiej pt. Afryka – niewykorzystany potencjał II w Łodzi;
udział w konferencji studentów medycyny Medycy dla świata 2023. Wykład o sytuacji zdrowotnej na Madagaskarze;
udział w Dniach Afrykańskich Uniwersytetu Jagiellońskiego (zbiórka na rzecz dzieci z Rwandy);
wsparcie organizacji projektu Rendez-vous z francuskim, który obejmował zbiórkę pieniędzy na wsparcie przychodni w Kinszasie, warsztaty i wystawę w Studenckim Centrum Kultury w Opolu;
wsparcie zbiórki na budowę studni na Madagaskarze i działań edukacyjnych uczniów CLIX Liceum Ogólnokształcącego Warszawa — Włochy
udział w Dniach Wielokulturowości na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Szczecińskiego (wykład nt. potrzeb Madagaskaru oraz zbiórka na rzecz szkoły w Kenii);
spotkanie z ocalałym z ludobójstwa w Rwandzie oraz projekcja filmowa na ten temat dla studentów Blischowschodniego Koła Naukowego UJ;
wykład o nowoczesnej pomocy Afryce dla studentów UJ;
udział w festiwalu Afrobeats (stoisko i promocja pomocy Afryce);
seria pogadanek afrykańskich i zbiórka środków w parafii św. Piotra i Pawła w Oławie;
prezentacja wystawy „Afryka. Najdzielniejsi pod słońcem” oraz/lub wykłady i warsztaty afrykańskie w licznych szkołach. Przebiegają one w cyklu dwugodzinnym. Pierwsza godzina to prelekcja o Afryce oraz prezentacja pracy Fundacji. Druga godzina to warsztaty, mające na celu edukację w zakresie profesjonalnej i nowoczesnej pomocy Afryce. W czasie warsztatów uczniom prezentowane są autentyczne wnioski o pomoc, jakie spłynęły do Fundacji. Uczniowie, pracując w grupach, wchodzą w role pracowników organizacji pomocowej i muszą wybrać jeden wniosek do realizacji. Ma to na celu uświadomienie młodzieży konieczności wyboru najważniejszych potrzeb. Dokonanie wyboru może być często bardzo trudne – wszystkie przedstawione projekty są przecież ważne i niosą wiele dobra. Uczniowie na koniec warsztatów otrzymują przeszkolenie nt. zaangażowania w wolontariat. W 2023 roku były to szkoły:

Rzemieślnicza Branżowa Szkoła I Stopnia w Katowicach;
III Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Szafera w Gorzowie Wielkopolskim;
liceum Monnet International School, Warszawa;
szkoła podstawowa Monnet International School, Warszawa;
szkoła podstawowa w Krzeszowicach;
szkoła International Trilingual School Of Warsaw w Warszawie;
Szkoła Podstawowa nr 3 im. M. Kononickiej w Łochowie

prezentacja wystawy w ośrodkach:

parafia pw. Marii Magdaleny w Sompolno;
Zespół Szkolno-Przedszkolny w Barczewie;
Szkoła Podstawowa im. J. Korczaka w Piechcinie;
szkoła sportowa w Zakopanem;

pogadanka nt. Afryki w Bibliotece w Krzeszowicach;
publikacja kilkunastu artykułów edukacyjnych w prasie oraz udział w audycjach radiowych, promujących dobroczynność i wolontariat;
publikacja 26 wpisów na blogu kawalekafryki.pl, propagujących wiedzę o Afryce oraz wiedzę nt. nowoczesnej pomocy temu kontynentowi;
produkcja filmu dokumentalnego o historii Leolida (bohatera z Madagaskaru i jego ciężkiej drodze do szkoły). Planowana premiera filmu: pierwsza połowa roku 2024.

Na zdjęciu zajęcia dla uczniów liceum Monnet International School, Warszawa:

Artykuł Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa przedszkola w Ambohinihaonana (Madagaskar)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 03:00:23 +0000

Wybudowaliśmy przedszkole w Ambohinihaonana (Madagaskar) za 191 998 złotych.

W Ambohinihaonana, na południowo-wschodnim wybrzeżu Madagaskaru, niedawno powstała szkoła. Składa się ona z 6 klas, dużej sali, internatu z 9 pokojami oraz budynku sanitarnego. W wiosce zaistniała jednak potrzeba dobudowania kolejnego budynku, w którym znajdowałyby się dwie równoległe klasy przedszkola oraz zerówki. Tamtejsi mieszkańcy przyznają, że dzieci, które nie chodzą jeszcze do szkoły, są od najmłodszych lat przyzwyczajane do pracy w polu, aby nabierać doświadczenia od najmłodszych lat. Niestety, takie dzieci, które nabyły już odpowiednie umiejętności zazwyczaj są potrzebne na roli – przez co omija ich proces edukacji. Gdy osiągają wiek, w którym mogłyby zacząć chodzić do szkoły, zostają z rodzicami w domu, aby pomagać w codziennych obowiązkach. Mieszkańcy sami przyznają, że gdyby w ich regionie powstało przedszkole, posłaliby do niego swoje dzieci, a ponad to nie odrywali ich od ciągłego systemu edukacji, którego zakończeniem jest zdobycie dyplomu gimnazjalnego. Dzięki przekazanym środkom dzieci będą miały możliwość korzystania z edukacji od pierwszego jej szczebla, jakim jest przedszkole, aby później kontynuować kolejne jej etapy i zdobywać coraz to większą wiedzę. Dzieciństwo zapamiętają jako czas wspólnej nauki i zabawy z rówieśnikami, a nie ciężkiej pracy w polu.

Artykuł Budowa przedszkola w Ambohinihaonana (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 150 dzieci w Gatara (Burundi)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 02:00:44 +0000

Przekazaliśmy 15 840 zł na projekt rocznego wyżywienia dzieci w Gatara (Burundi). Gatara jest najbardziej przeludnią gminą w całym kraju, zamieszkuje ją około 70 tys. ludzi. Prawie wszyscy jej mieszkańcy dotknięci się ekstremalnym ubóstwem. Głównym problemem zdrowotnym jest tam niedożywienie, którym zagrożone są najbardziej dzieci do 5. roku życia oraz kobiety w ciąży lub karmiące. Od początku 2023 roku liczba niedożywionych lub zagrożonych niedożywieniem dzieci wzrosła o połowę.

Dzięki przekazanym środkom zapewnimy codzienną porcję posiłku dla 150 dzieci przez cały rok, dając im szanse na naukę i brak chorób. Chociaż przez zapewnienie dzieciom ich ulubionego posiłku (czyli musalak — mieszkanki mąki, sezamu, cukru, mleka w proszku i mielonych orzechów) możemy dać im choć trochę radości.

Na zdjęciach dzieci z rejonu Gatara:

Artykuł Dożywianie 150 dzieci w Gatara (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Gospodarstwo dla sierocińca w Gayaza (Uganda)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 01:00:53 +0000

Dziękujemy wszystkim, którzy zdecydowali się nam przekazać 1,5% swojego podatku za rok 2022. Dzięki temu przekazaliśmy na sierociniec w Ugandzie 132 000 zł.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2023/01/twoj‑1–5‑procent-podatku-na-pomoc-afryce-720.mp4

Kisoza ma pięć lat, ale sam może się poruszać dopiero od paru miesięcy. Wtedy to dostał od człowieka dobrej woli sprzęt widoczny na zdjęciu. Ten używany, skromny chodzik zmienił jego życie. Zapytany, co lubi najbardziej, Kisoza odpowiada: matooke. To lokalna potrawa z zielonych bananów.

W domu św. Lilian mieszka ponad czterdzieścioro dzieci o specjalnych potrzebach, w różnym wieku i z różnymi niepełnosprawnościami. Dom mieści się w Gayaza – mieście znajdującym się około 20 km na północ od Kampali – stolicy kraju. Poza ugandyjską zakonnicą w domu pracują jeszcze trzy kobiety; gotują posiłki, przebierają i myją dzieci, sprzątają dom. Podopieczni mają zapewnioną opiekę medyczną w pobliskim szpitalu. Niestety, dzieci zgromadzone w tej placówce są zbyt chore, by mogły uczęszczać na szkolne zajęcia. W domu są jednak dobrze zaopiekowane, przysposabiane – w miarę możliwości – do samodzielności. Niektóre mają zajęcia z tańca.

Została krawcową!

W historii domu są też podopieczni, którzy ułożyli sobie samodzielne życie. Tak było z dziewczyną o imieniu Miremba. Ta młoda kobieta cierpi na głuchotę oraz nietrzymanie moczu. Wykształciła się na krawcową i teraz prowadzi punkt usługowy, w którym naprawia ubrania. Miremba przyznaje, że jej niepełnoprawność jest problemem dla części klientów, którzy z tego powodu odchodzą. Prowadzący dom uskarżają się na codzienne bolączki: nieustanny brak środków na żywienie i artykuły do higieny ciała. Tak jak w przypadku Kisozy – dzieciom brakuje nawet najbardziej podstawowego sprzętu.

Pozamykane w domach

Dzieci mieszkające w domu są osierocone przez rodziców lub są sierotami społecznymi. Sytuacja osób dotkniętych niepełnosprawnością w Ugandzie jest bardzo trudna. Nie są społecznie akceptowani. Namaganda Kevin, mieszkanka domu, ma dopiero 13 lat, a już zdarza się jej odczuwać niechęć ze strony innych. – Nie lubię, gdy mówią źle o mojej chorobie – żali się dziewczynka. Bardzo często, gdy ojciec dziecka orientuje się, że dziecko jest chore, opuszcza rodzinę. Chore dzieci żyją zamknięte w domach. Rzadko które ma szanse iść do szkoły. Raz, że rodzicom brakuje wiedzy, jak pomagać swoim dzieciom. Dwa, sporadycznie kogoś na to stać. Pensja nawet w dobrym zawodzie jest bardzo niewielka – nauczyciel zarabia około 600 zł, kierowca – 400 (za jego pensję można kupić najtańszy, używany rower). A kilogram ryżu kosztuje 6 zł, kilogram mięsa – 18 zł. To generuje ogromną biedę. Na szkołę specjalną, która kosztuje 3500–6000 zł rocznie, poza nielicznymi rodzinami, nikogo nie stać.

Dziewczyna na zdjęciu to Nosula. Siedzi razem ze swoją ciocią, która nazywa się Scovia Nabateregga. Nosula w domu św. Lilian jest już sześć lat. Bardzo lubi kolorowe ubrania. Została przyniesiona przez cio-cię, gdyż ojciec Nosuli, a brat Scovii, sam cierpiący na problemy psychiczne i opuszczony przez żonę, nie radził sobie z opieką. Ciocia codziennie przychodzi, by nieodpłatnie pomagać nie tylko w opiece nad Nosu-lą, ale przy wszystkich dzieciach w sierocińcu. Ciotka nie zna dokładnego wieku Nosuli, ale przypuszcza, że dziewczyna ma około 16–17 lat. Kobieta odwiedza ją przez ostatnie 14 lat. W tym czasie nie miały żadnego kontaktu zrodzicami dziewczynki. – Kiedy przyprowadziłam Nosulę do domu św. Lilian, siostry nie zadawa-ły żadnych pytań. Nie prosiły o pieniądze. Po prostu ją przyjęły i – jak mogę po latach stwierdzić – bardzo dobrze się nią zajęły – mówi Scovia Nabateregga. – Przychodzę tu codziennie, to mój wyraz wdzięczności wobec sióstr. Scovia Nabateregga pomaga dzieciom, które samodzielnie nie mogą jeść czy się umyć. Robi też pranie dla podopiecznych.

Co może pomóc?

Siostry ze Zgromadzenia Córek Maryi, prowadzące sierociniec, planują inwestycje, które pomogą w usamodzielnieniu się finansowym placówki. Pierwsza z nich to budowa chlewni. Zapewni to, po pierwsze, jedzenie dla podopiecznych, ale także zyski (ze sprzedaży prosiąt i obornika), które pokryją część kosztów prowadzenia domu. Planowane są zyski na poziomie 3600 euro rocznie. Druga inwestycja to zakup ziemi uprawnej (2 akry), aby móc uprawiać zboże oraz hodować zwierzęta. I znów ma to zapewnić pożywienie podopiecznym sierocińca oraz stałe wpływy ze sprzedaży produktów rolnych. Dodatkowo projekt przewiduje sfinansowanie półrocznych kosztów utrzymania domu, dopóki nie stanie się on bardziej samowystarczalny. Średnie miesięczne rachunki medyczne oraz koszty zakupu pieluch, papieru toaletowego i środków do utrzymania czystości wynoszą 1000 euro. Projekt jest realizowany wraz z Fundacją Dzieci Afryki.

Mitchel ma 15 lat. Urodziła się jako wcześniak, w siódmym miesiącu ciąży. Wszystko szło dobrze do momentu, kiedy miała sześć miesięcy. Wtedy zaczęły się problemy zdrowotne. Pierwszym objawem było, że dziewczynka nie potrafiła siedzieć. Okazało się, że Mitchel ma porażenie mózgowe. Gdy ojciec się o tym dowiedział, opuścił rodzinę. Matka została bez środków do życia. W desperacji poślubiła starszego od siebie mężczyznę, który miał już swoje dzieci. Z czasem się okazało, że kazał kobiecie pozbyć się Mitchel. Na szczęście udało się jej skontaktować z domem św. Lilian i dziewczynka znalazła się pod dobrą opieką. W domu jest już trzy lata. Dziewczyna rozumie wszystko, ale niestety sama nie może mówić.

Piłka po stronie Afryki

Po 10 latach pracy i ponad 330 zrealizowanych projektach widzę, jak głęboki sens mają te inwestycje, które dają ośrodkom w Afryce szanse na samowystarczalność finansową. Największą radością jest, gdy widzimy, że dom dziecka czy szkoła są utrzymywane przez ufundowaną przez nas fermę, kurnik czy hodowlę – mówi Wojciech Zięba, prezes Polskiej Fundacji dla Afryki. – Takie projekty dają utrzymanie bardzo potrzebnym placówkom, dają pracę miejscowym ludziom i pobudzają lokalną gospodarkę. Nie bez znaczenie jest także to, że dają Afrykańczykom poczucie sprawczości i wzięcie losu we własne ręce. Bo – jak często powtarzam – piłka jest po stronie Afryki.

Ile to kosztuje?

Całość projektu to 29 000 euro, w tym:

zakup ziemi uprawnej – 13 000 euro
miesięczny koszt funkcjonowania placówki – 1000 eur

Artykuł Gospodarstwo dla sierocińca w Gayaza (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa fermy dla sierocińca w Nawanyago (Uganda)

WojMal — Sat, 30 Dec 2023 00:00:47 +0000

Zakupiliśmy pole pod uprawy oraz wybudowaliśmy pomieszczenie gospodarcze za 47 300 złotych, którego beneficjentem jest sierociniec Good Hope Children’s Ministry w Nawanyago.

Ceny produktów żywnościowych w Afryce, w tym w Ugandzie, rosną bardzo szybko i są niewspółmierne do sytuacji finansowej obywateli. W przypadku sierocińców, których działalność uzależniona jest od dotacji zewnętrznych i sytuacja staje się tragiczna. Jeden ciepły posiłek dziennie staje się celem czasami wręcz niemożliwym do osiągnięcia. Zatem powstał projekt, który zakłada zakup pola uprawnego o powierzchni półtora akra, postawienia budynku gospodarczego do przechowywania zbiorów oraz narzędzi gospodarczych oraz budowa dwukomorowego kompostownika. Obejmuje on też zakup nawozu mineralnego, ziaren kukurydzy na zasiew oraz wszelkich niezbędnych narzędzi ogrodniczych. Zakup ten i postawienie budynku gospodarczego umożliwi uzyskanie dwukrotnych zbiorów kukurydzy i zapewnienie żywności na pełny rok funkcjonowania sierocińca Good Hope Children’s Ministry zlokalizowanego w Nawanyago. W sierocińcu tym przebywa 40 dzieci, które są całkowitymi sierotami lub sierotami społecznymi. Ponadto projekt zakłada, że wszelkie nadwyżki uzyskane w dobrym cyklu uprawy można będzie wymienić w drodze barteru na inne potrzebne produkty żywnościowe (jajka, banany) lub sprzedać, aby zakupić środki czystości, ubrania czy zeszyty dla dzieci.

Artykuł Budowa fermy dla sierocińca w Nawanyago (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie szpitala generalnego w Bunkeya (Demokratyczna Republika Konga)

WojMal — Fri, 29 Dec 2023 23:00:51 +0000

Przekazaliśmy 24 800 zł na wsparcie szpitala generalnego w Bunkeya. Bunkey General Reference Hospital jest ośrodkiem pomocy medycznej dla całej tamtejszej społeczności, która obejmuje około 67 468 mieszkańców. Placówka świadczy usługi pediatryczne, internistyczne, położnicze czy położniczo-ginekologiczne oraz radiologiczne, laboratoryjne i chirurgiczne. Szpital wyposażony jest w 90 łóżek z możliwością utworzenia kolejnych 45, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Przekazane środki są przeznaczone na:

leki, płyny infuzyjne oraz odczynniki laboratoryjne
materiały budowlane do remontu (cement, płytki podłogowe, farby).

Na zdjęciach szpital w Buneky:

Artykuł Wsparcie szpitala generalnego w Bunkeya (Demokratyczna Republika Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pensja koordynatora budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 20 Dec 2023 12:47:11 +0000

Przekazaliśmy 9 770 zł na rocznego wynagrodzenie koordynatora prac związanych z budową szpitala w Mampikony. W celu jak najlepszego wykonaniu projektu, jakim jest budowa stanu surowego szpitala w Mampikony, niezbędne było zatrudnienie koordynatora prac — pana Patricka Randrianarisona. Wspomógł on całą jego budowę, dopilnował niezbędnych szczegółów realizacji projektu oraz koordynował wszelkie działania z nim związane. Umowa była z nim była kontynuowana przez cały rok 2023.

Na zdjęciu budowa szpitala pod koordynacją pana Patricka Randrianarisona:

Artykuł Pensja koordynatora budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kuchnia dla sierot w domu w Ayos (Kamerun)

WojMal — Wed, 20 Dec 2023 12:47:02 +0000

Przekazaliśmy 16 790 zł na rekonstrukcje kuchni polowej w sierocińcu „Dom Opatrzności Bożej dla Dziewcząt” w Ayos. Obecnie w sierocińcu w Ayos, który powstał w sierpniu 2021 roku, mieszka 25 dziewcząt w wieku od 10 miesięcy do 20. roku życia. Każda z nich posiada własną historie, przez którą tam trafiła. Mieszkają tam dziewczęta porzucone przez rodziców czy rodziny, wykorzystywane seksualnie lub takie, które zmuszane były do ciężkiej pracy w polu bez możliwości uczenia się w szkole lub też takie, które nie miały żadnej opieki. Sierociniec stara się zastąpić im prawdziwy dom, którego nigdy nie miały. Zapewnia im mieszkanie, wyżywienie, ubranie, opiekę zdrowotną a nawet edukację. Największym jednak problemem sierocińca okazało się wyżywienie, ponieważ kuchnie w nim dostępne nie spełniają odpowiednich wymogów. Kuchnia wewnętrzna się nie sprawdza przez przedostający się do reszty pomieszczeń dym. Natomiast prowizoryczna kuchnia zewnętrzna w porze deszczowej nie nadaje się do użytku przez ciągłe podmywanie i ogromną ilość błota. Przygotowanie posiłków stanowiło więc ogromne wyzwanie. Przekazaliśmy zatem środki na budowę kuchni polowej. Nowa kuchnia zewnętrzna jest wycementowana, przykryta dachem oraz — co ważne- otoczona odpływami. To rozwiązanie zmieni przygotowywanie posiłków dziewczętom zamieszkałym na terenie sierocińca.

Na zdjęciu kuchnia polowa dla sierocińca „Dom Opatrzności Bożej dla dziewcząt” w Kamerunie:

Artykuł Kuchnia dla sierot w domu w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w regionie Antananarivo (Madagaskar)

WojMal — Wed, 20 Dec 2023 12:46:51 +0000

Przekazaliśmy 130 000 zł na budowę 7 studni kopanych oraz 2 głębinowych w regionie Antananarivo. Mieszkańcy najuboższych dzielnic i miejscowości regionu Antananarivo na Madagaskarze nie mają dostępu do czystej wody pitnej. Koniecznym rozwiązaniem stały się studnie kopane oraz głębinowe. Dzięki przekazanym środkom powstało łącznie 9 studni. Większość z nich są to studnie kopalne. Dwie z nich to studnie głębinowe, wyposażone w 2 ręczne pompy. Wykonane są według najnowszej metody odwiertu i opuszczania betonowych kręgów do głębokości nawet 40 metrów. Zapewnia to stały dostęp czystej wody ze specjalnym systemem filtracyjnym na dnie. Sposób wykonania studni zapewnia też możliwość użytkowania z niej nawet w razie awarii głównej pompy. Niewykorzystana woda z zewnętrznej okolicy studni spływa do specjalnego spływu ściekowego, nie zanieczyszczając głównego zbiornika. Dzięki powstaniu kolejnych 9 studni setki mieszkańców Antananarivo nie muszą już dłużej martwić się brakiem dostępu do wody pitnej. Lokalizacja studni:

Amorarano
Anosipatrana
Ambodirano Avaratra
Ambohimandihy
Tangaina
Ampitantafika Vaovao
Anjanamahitso
Fiakarana
Ambohimidasy

Na zdjęciach studnie powstałe w poszczególnych regionach Antananarivo na Madagaskarze:

Ambohimidasy

Ampitantafika

Anjanamahitso

Fiakarana

Tangaina

Ambohimangidy

Amorarano

Anosipatrana

Ambodirano Avaratra

Artykuł Budowa studni w regionie Antananarivo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont budynku Centrum Formacji Kobiet w Pandienu – Lehar (Senegal)

WojMal — Wed, 20 Dec 2023 12:46:44 +0000

Wyremontowaliśmy budynek centrum formacji kobiet w Pandienu – Lehar, które specjalizuje się w krawiectwie. Kwota remontu wynosiła 157 123 złote. Centrum Formacji dla Kobiet to miejsce, w którym kobiety w ciężkiej sytuacji życiowej mogą nauczyć się wybranego zawodu, aby poprawić swoją sytuację finansową, znajdując w przyszłości pracę. Kobiety bardzo chętnie przyłączają się do centrum i biorą udział w rozmaitych kursach. Centrum określane jest jako formacja zawodowa biedniejszej części społeczeństwa, chodzi tu o matki, które muszą utrzymać rodzinę a nie mają pracy, są też osoby wykluczone z klanu, osoby dotknięte niepełnosprawnościami oraz młode dziewczyny, które nie ukończył żadnej szkoły albo tylko klasę koraniczną.

Przy współpracy z profesjonalnym Centrum Formacji 4FPT, które szkoli studentów, kobiety mają możliwość zdania egzaminu praktycznego, który zapewni im świadectwo ukończenia pierwszego stopnia szkoły zawodowej. Jest to pomoc trwała i inwestująca w konkretnego człowieka i jego sytuację życiową. Aby formacja mogła sprawnie funkcjonować, niezbędny jest remont budynku. Konieczny dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników jest przede wszystkim remont elektryczności, gruntowna wymiana wszystkich przewodów. Niezbędny jest również remont dachu zjedzonego przez korniki, odnowienie budynku, który przysłuży się jako garaż oraz doprowadzenie do formacji wody. Dzięki przekazanym środkom kobiety w ciężkiej sytuacji finansowej będą mogły w odpowiednich warunkach kontynuować naukę określonego zawodu, co ułatwi im znalezienie w przyszłości pracy. Aktywizacja kobiet to nie tylko korzyści dla poszczególnych jednostek ale i całego społeczeństwa, które zyska nowych pracowników w wyuczonym fachu.

Na zdjęciu Centrum Formacji dla Kobiet:

Artykuł Remont budynku Centrum Formacji Kobiet w Pandienu – Lehar (Senegal) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Doposażenie przychodni w Kinszasie (Republika Demokratyczna Konga)

WojMal — Wed, 20 Dec 2023 12:46:37 +0000

Przekazaliśmy 12 800 zł na wyposażenie przychodni medycznej Centre Medical & Meternite „Tshanku Jeanne” w Kinszasa. Przychodnia służy całej gminie Kimbanseke w stolicy Demokratycznej Republiki Konga w Kinszasa, która liczy aż 900 tysięcy mieszkańców. Do tej pory placówka zarejestrowała ponad 210 pacjentów. Przyjmuje ona pacjentów w zakresie chorób najczęściej tam występujących, takich jak malaria czy dur brzuszny, lecz przyjmuje też kobiety ciężarne do porodów. Pracują w niej wykwalifikowani lekarze, a cała przychodnia oficjalnie została zarejestrowana jako placówka medyczna. W przychodni działają już odziały — internistyczny, położniczy oraz chirurgiczny, które jednak nie mogły w pełni sprawnie funkcjonować przez brak podstawowego wyposażenia. W przychodni brakowało medykamentów pierwszej potrzeby do opieki medycznej pacjentów. Placówka nie była w stanie zaspokoić potrzeb tak wielkiej liczby mieszkańców, jednak jest ona jedynym, a przez to niezbędnym, miejscem medycznym w tym rejonie. Przekazaliśmy zatem środki, które doposażą tak ważne miejsce w niezbędne elementy takie jak: aparaty do mierzenia ciśnienia, stojaki pod kroplówki, przyrządy do transfuzji krwi, niezbędne narzędzia chirurgiczne oraz ginekologiczne. Dzięki otrzymanym środkom przychodnia dokonała też zakupu 2 łóżek. Projekt ten został zrealizowany przy pomocy wolontariuszy, licealistów projektu Rendez-vous z francuskim z Kluczborka. Zorganizowali oni zbiórkę pieniędzy, dzięki której pracownicy przychodni otrzymali niezbędny sprzęt do badań, który pomoże im w leczeniu i ratowaniu pacjentów.

Na zdjęciu sprzęt, który został zakupiony – aparaty ciśnieniowe:

Zestaw narzędzi chirurgicznych, niezbędnych do wykonywania zabiegów:

Wolontariusze, którzy zorganizowali zbiórkę.

Artykuł Doposażenie przychodni w Kinszasie (Republika Demokratyczna Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Meble do sali komputerowej dla szkoły w Abong-Mbang (Kamerun)

WojMal — Fri, 15 Dec 2023 12:18:49 +0000

Przekazaliśmy 18 480 zł na zakup mebli do sali komputerowej dla uczniów szkoły św. Aloys w Abong-Mbang (Kamerun).

Do szkoły św. Aloys w Bong Mbang uczęszcza 363 uczniów szkoły podstawowej oraz 103 przedszkolaków. Dzięki niedawnemu zakupowi 20 komputerów dzieci mogły poznawać teorię oraz praktykę informatyczną. Szkoła cieszy się dobrą renomą, wyższym poziomem edukacji niż szkoły państwowe dostępne w tych rejonach oraz dużą liczbą kandydatów, chcących się w niej uczyć w następnych latach. Niestety, komputery to nie wszystko, aby można swobodnie nauczać oraz uczyć się informatyki. Sala komputerowa wymaga wyposażenia w podstawowe zestawy meblowe takie jak ławki, krzesełka, biurka czy szafki na przechowywanie sprzętu w celu zabezpieczenia go przed kurzem. Dzięki przekazanym środkom w wysokości 4 200 euro, możliwy będzie zakup oraz montaż niezbędnych do wyposażenia mebli, które ułatwią pracę oraz naukę ich użytkownikom.

Na zdjęciu Silodoine, dziewczynka zamieszkała w okolicznej wiosce. Jej ojciec zmarł kilka lat temu, a niedawno zmarła też jej mama. Zamieszkała ze starszą od niej o kilka lat siostrą Chella oraz ich bratem. Chella uczęszcza do liceum dzięki naszej pomocy i bardzo zależy jej, aby Silodoine również do niej uczęszczała. Niestety, ze względu na niski poziom szkoły państwowej (bo tam mogła pójść do 4 klasy) w naszej szkole może zaledwie rozpocząć naukę w 2 klasie. Dziewczyna, niestety, nie potrafi ani dobrze czytać ani pisać.

Na zdjęciu Navely, dziewczynka, która uczęszczała do szkoły państwowej w Abong-Mbang w mieście. Otrzymała świadectwo z promocją do 3 klasy, a nie zna ona nawet dobrze liter. Na zdjęciu dziewczynka jest z mamą, która prosi o zapisanie córki do naszej szkoły. Jej starszy syn, który niedawno ukończył 6 klasę, otrzymał nagrodę jako najlepszy uczeń. Mama uważa czas Navely w szkole państwowej za czas zmarnowany i wierzy mocno, że jej córka poprawi wyniki w nauce, gdy zacznie uczęszczać do naszej placówki.

Artykuł Meble do sali komputerowej dla szkoły w Abong-Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa chlewni dla szkolnego gospodarstwa rolnego w Chamuka (Zambia)

WojMal — Fri, 15 Dec 2023 12:18:48 +0000

Przekazaliśmy 4000 zł na ukończenie budowy chlewni dla szkolnego gospodarstwa rolnego w Chamuka (Zambia). Szkolne Gospodarstwo Rolne w Chamuka jest nieodłączną częścią St. Charles Lwanga Boarding School w Zambii. Na terenie Misji Służebniczek powstał duży kompleks szkolny, o charakterze ogólno-gospodarczym dla 600 dziewcząt z okolicznych wiosek. Gospodarstwo pełni oczywiście rolę edukacyjną dla młodych, ale przede wszystkim, dzięki niemu, możliwe jest wyżywienie rzeszy młodych ludzi oraz kadry nauczycielskiej. Ze względu na dużą ilość uczących się tam zaistniała potrzeba wybudowania nowej, większej chlewni o powierzchni 150m². Pomieści ona więcej zwierząt gospodarczych, zapewni lepsze warunki pracującym oraz pomieści osoby uczące się, aby mogły swobodnie obserwować prace. Dzięki niej dziewczęta z okolicznych ubogich wiosek, w których nie ma hodowli, będą mogły nabyć odpowiednią wiedzę i umiejętności, które zapewne pomogą im w dorosłym życiu. Dzięki przekazanym środkom w wysokości 1000 dolarów, możliwe będzie dokończenie budowy chlewni dla Szkolnego Gospodarstwa Rolnego, który nie tylko przekazuje praktyczną, przydatną wiedzę ale i zapewnia jedzenie dla uczniów i nauczycieli szkoły.

Na zdjęciach zwierzęta gospodarcze — prosięta i lochy w nowej chlewni w Chamuka:

Artykuł Budowa chlewni dla szkolnego gospodarstwa rolnego w Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Prąd dla przychodni w Madingring (Kamerun)

WojMal — Fri, 15 Dec 2023 12:18:45 +0000

Przekazaliśmy 40 819 zł na instalację fotowoltaiczną, która zasili ośrodek zdrowia – porodówke w Madingring (Kamerun). Na północy Kamerunu znajduję się przychodnia oraz porodówka, która obsługuje kobiety z 64 wiosek, w których mieszka ponad 70 tysięcy ludzi. Ośrodek powstał pod koniec jesieni 2022 roku, dzięki przekazanym środkom w wysokości 240 690 zł. Warunki medyczne są tam bardzo trudne, ponieważ brakuje leków, nie ma sprzętu i co najgorsze prądu. Prąd przede wszystkim jest on potrzebny do oświetlenia ośrodka, ale również do wykonywania prac laboratoryjnych i administracyjnych. Zatem przekazaliśmy środki na zakup instalacji fotowoltaicznej, która zasili ośrodek w prąd oraz wszelkie materiały potrzebne do instalacji oświetleniowo-elektrycznej. Jest to końcowy i niezbędny etap wyposażenia przychodni. Instalacja fotowoltaiczna ułatwi lekarzom wykonywanie swojej, jakże ważnej, pracy a pacjentom zapewni zdecydowanie większy komfort i poczucie bezpieczeństwa.

Na zdjęciu widzimy pierwszego chłopczyka urodzonego w klinice w Madingring:

Na zdjęciu lekarz przychodni wykonujący prace laboratoryjne:

Zdjęcie pokazuje pacjenta podczas wizyty lekarskiej w przychodni:

Artykuł Prąd dla przychodni w Madingring (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wiadra dla mieszkańców korzystających z studni na Madagaskarze

WojMal — Fri, 15 Dec 2023 12:18:30 +0000

Przekazaliśmy 9312 zł na zakup 960 kompletów wiader i kubków dla użytkowników nowych studni na Madagaskarze. Od zeszłego roku w różnych rejonach Madagaskaru trwają budowy 32 studni kopanych oraz głębinowych, jednak mieszkańcy tamtych rejonów nie mogą w pełni skutecznie z nich korzystać. Niestety, przez wzgląd na panujące w tych obszarach ubóstwo, mieszkańcy nie posiadają ani nie mogą sobie pozwolić na kupno odpowiednich wiader czy pojemników do poboru czystej wody. Dzięki przekazanym środkom udało się zakupić 960 wiader oraz kubków, które ułatwiły mieszkańcom transportowanie czystej wody. Do każdej studni trafiło po 30 kompletów wiader i kubków. Zatem teraz mieszkańcy mogą w pełni korzystać z wybudowanych studni.

Artykuł Wiadra dla mieszkańców korzystających z studni na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Suszarnia solarna dla rolników w Ojútáyé (Nigeria)

WojMal — Fri, 15 Dec 2023 12:18:26 +0000

Przekazaliśmy 8000 zł na powstanie suszarki solarnej dla mieszkańców Ojútáyé w Nigerii. Ojútáyé to miejscowość położona na przedmieściach Ìbàdàn, która zamieszkiwana jest głównie przez rolników. Miejscowość od zawsze zmagała się problemem braku prądu, zatem podjęliśmy projekt zapewniający mieszkańcom dostęp do energii elektrycznej. W końcowym etapie projektu okazało się, że przez wzgląd na sytuację gospodarczą Nigerii, czyli rosnącą inflację cen paliw wpływającą na ceny towarów i usług brakuje środków na część inwestycji. Jest nią suszarnia napędzana energią słoneczną, której mieszkańcy szczególnie potrzebują do suszenia między innymi kakao, mąki gamowej, pieprzu czy manioku. Suszenie na słońcu jest lepszą metodą niż tradycyjne suszenie, które narażone jest na starty żywności poprzez zakurzenie lub naruszenie jej przez gryzonie czy jaszczurki. Wykorzystanie suszarki solarnej pozwoli mieszkańcom wsi zachować swoje produkty rolne, zmniejszyć ilość odpadów i zwiększyć ich perspektywy ekonomiczne, poprzez generowanie dochodów ze sprzedaży wysuszonych warzyw do sąsiednich wsi. Dzięki przekazanym środkom rolnicy mogą cieszyć się sprawniejszym procesem suszenia, które ogranicza straty żywności oraz czasu a przynosi tylko zyski.

Artykuł Suszarnia solarna dla rolników w Ojútáyé (Nigeria) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Prąd dla centrum dzieci i młodzieży w Younde (Kamerun)

WojMal — Fri, 15 Dec 2023 12:18:22 +0000

Przekazaliśmy 39 600 zł na zakup i instalację planków solarnych do centrum edukacyjnego dzieci i młodzieży w Yaounde (Kamerun). Centrum Formacji w Yaounde pomaga dzieciom oraz młodzieży zdobywać wiedzę i doświadczenia przydatne w dorosłym życiu. Istotną przeszkodę w tych działaniach stanowiły braki w dostawie prądu, które zdarzały się tam niemal codziennie. Utrudniało to naukę dzieciom oraz uniemożliwiało sprawne prowadzenie zajęć. Poprzez przekazane środki, udało się zakupić oraz zainstalować panele solarne, dzięki którym bariera związana z elektrycznością została pokonana. Codzienne prowadzenie zajęć zostało znacznie ułatwione, a dzieci mogły rozwijać swoje umiejętności, chociażby poprzez kurs informatyczny, który dzięki temu rozwiązaniu został przeprowadzony w wakacje. Dzięki panelom solarnym dzieci i młodzież mogą rozwijać swoje umiejętności — jak chociażby grupa szwaczek, która nie musi już przerywać swoich prac przez braki w oświetleniu.

Prace przy instalacji planków:

Gotowe solary:

Artykuł Prąd dla centrum dzieci i młodzieży w Younde (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wymiana drzwi szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Wed, 06 Dec 2023 12:17:18 +0000

Przekazaliśmy 20 820 zł na wymianę 12 par drzwi na oddziale położniczym na Madagaskarze. Odział położniczy szpitala w Antsirabe, który istnieje od 1935 roku, przeszedł już wiele remontów. Teraz wymagał wymiany starych drzwi. Wykonane on były z drewna, w którym zalęgło się pełno robaków, przez co ciężko było zachować na oddziale wymaganą higienę. Zatem konieczna była ich jak najszybsza wymiana.

Drzwi po wymianie:

Stare drzwi:

Kolejka do szpitala

Artykuł Wymiana drzwi szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont przychodni w Gatara (Burundi)

WojMal — Wed, 06 Dec 2023 12:04:24 +0000

Przekazaliśmy 44 000 zł na remont przychodni w Gatara (Burundi). Projekt dotyczył wyremontowania przychodni, liczącej około 200m². Budynek wymagał ogólnego remontu, wymiany przede wszystkim drewnianego dachu, drzwi i okien, które ze względu na ich stan wymagały jak najszybszego działania oraz odnowienia wnętrza. Dzięki przekazanym środkom w końcu udało się zrealizować konieczne projekty i zmienić przychodnie nie do poznania.

Centrum Zdrowia w Gatara został wybudowany w 1946 roku i obecnie służy około 15-tysięcznej populacji. Znajduje się w nim szpital dla dzieci i dorosłych, odział ginekologiczno-położniczy, centrum szczepień dzieci i konsultacji kobiet ciężarnych, laboratorium, mała chirurgia i apteka. W 2022 roku skonsultowano w nim ponad 22 tys. dzieci i dorosłych w większości chorych na malarię, robaczyce i inne infekcje. Przez złe warunki czyli ogólnie panującą wilgoć oraz termity zarówno drewniana konstrukcja dachowa, jak drzwi i okna wykonane z tego materiału zaczęły się rozpadać. Dzięki środkom udało się zrealizować długo odkładane projekty remontu przychodni. Wymieniony został dach, 9 okien, futryny do drzwi w czterech salach, a sufity zostały wykonane z jasnych paneli PVC. Wnętrze apteki zostało wyposażone w drewniane meble a ściany i podłogi wyłożone są płytkami. Zmiany te zapewniły nie tylko bezpieczeństwo pacjentom ale i większy komfort wszystkim pracownikom.

Przychodnia przed i po remoncie:

Na zdjęciu widzimy Alfreda. Urodził się na porodówce w Gatara. Po ukończeniu studiów pielęgniarskich zatrudnił się w Ośrodku Zdrowia w swojej rodzinnej miejscowości. Odnowienie przychodni sprawiło mu wielką radość, ponieważ w godnych warunkach może pomagać ludziom. Podziękowania dla wszystkich darczyńców w imieniu Alfreda!

Z kolei tutaj widzimy Józefa, który ukończył właśnie 80 lat. Prawie przez cały ten czas był pacjentem Ośrodka Zdrowia w Gatara. Kiedy czekał na wizytę lekarską wraz z innym pacjentami, stwierdził, że ich ośrodek po remoncie jest taki jak te w Europie.

Artykuł Remont przychodni w Gatara (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa liceum w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 06 Dec 2023 11:49:17 +0000

Przekazaliśmy 100 000 zł na budowę 2 sal lekcyjnych w liceum w Mampikony (Madagaskar). Projekt dotyczył wybudowania 2 sal lekcyjnych w liceum w Mampikony, które ze względu na ilość uczniów, którzy już do niego uczęszczają oraz tych, którzy chcą się w nim uczyć, wymagało natychmiastowego powiększenia. Dzięki przekazanym środkom powstaną 2 sale lekcyjne, zapewniające większą przestrzeń uczniom i nauczycielom oraz bardziej komfortowe warunki nauczania.

Mampikony to mała miejscowość na Madagaskarze w miejscu, które boryka się z ogromnym ubóstwem. Liceum katolickie istnieje tam już 15 lat, uczą się w nim nie tylko dzieci mieszkające w miasteczku ale i te z całego regionu. Na początku uczęszczało do niego 80 uczniów, których z roku na rok stale przybywało. Oznaczało to konieczność ciągłego dobudowywania klas oraz przekształcania zwykłych pomieszczeń w miejsca służące sprawnej nauce. Obecnie do liceum uczęszcza 550 uczniów, dzięki którym liceum stało się rozpoznawalne na wszystkich szkołach wyższych Madagaskaru. Zdobywają oni nieprzeciętne wyniki oraz cieszą się dobrą opinią. Niestety, przez brak miejsca co roku liceum zmuszone było odmawiać 100 kandydatom, wyrażającym chęć nauki tam. Poza tym uczniowie, którzy już do niego uczęszczają, borykali się z ciągłym brakiem przestrzeni, ponieważ sale nie były przystosowane do tak dużej liczby uczniów.

Artykuł Budowa liceum w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa mostu w Ebase-Bajoh (Kamerun)

WojMal — Mon, 04 Dec 2023 09:00:09 +0000

Zakończyliśmy budowę mostu za 183 356 zł w Ebase-Bajoh (Kamerun) – mostu, który uratuje życie.

Od trzech miesięcy robotnicy pracowali z pełnym zaangażowaniem, aby zakończyć budowę mostu. Transport materiałów do wioski był jednym z najtrudniejszych wyzwań, przy użyciu jedynie rowerów i motorów. Teraz, gdy nawierzchnia drogi została nałożona, samochody mogą już swobodnie przemieszczać się po nowym połączeniu. To prawdziwe osiągnięcie, biorąc pod uwagę, że wcześniej nie istniała żadna przejezdna droga dla pojazdów mechanicznych.

Wraz z nadejściem pory deszczowej, mieszkańcy wioski odetchnęli z ulgą, radując się, że zdołano ukończyć most przed nasileniem się opadów. Już niedługo wody będą tam płynęły czterokrotnie obficiej, więc most stanie się dla nich kluczowym punktem ratunkowym. Dzięki niemu, Ebase-Bajoh zyska dostęp do podstawowych usług, takich jak opieka zdrowotna, sklepy czy szkoły. Ten most znacząco poprawi warunki życia mieszkańców.

Princley, dyrektor i zarządca firmy Cencuder Cameroon odpowiedzialnej za budowę mostu, czuje ogromną dumę i radość z pracy swoich ludzi. Połączenie dwóch wiosek to wyjątkowe wydarzenie, które powinno się powtarzać. To już drugi most zbudowany przez firmę Cencuder.

Jak powiedział szef wioski: „Ten most otwiera przed nami nowe możliwości, jednocząc nas jako społeczność. Nie ma słów, którymi moglibyśmy wam, pracownikom, podziękować. To jest most, o którym nigdy byśmy nie marzyli. Będziemy dążyć do budowy kolejnych, bo to jest to, co naprawdę przynosi zmianę i postęp”.

Rzeka w tej wsi zabiera rocznie około 20–30 ludzkich istnień. Wystarczy skromny most, szeroki na ledwie trzy i pół metra, by tych ludzi uratować.

Archiwum zakończonego projektu:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2023/10/most-ebase-bajoh.mp4

W styczniu 2024 budowa się rozpoczęła od transportu materiałów.

Ebong Epolle ma 11 lat. Mieszka z babcią, gdyż straciła obojga rodziców. Urodziła się nie w szpitalu, ale w domu na wsi, przy pomocy lokalnej znachorki. Niemal straciła wtedy życie. Do szkoły chodzi przez rzekę, która w porze deszczowej jest dużo głębsza i niebezpieczna. Uczy się pilnie, bo planuje zostać położną. Chce pomagać w porodach, by żadne dziecko i żadna mama nie traciły życia.

Ludzie zajmują się tu głównie rolnictwem. Pole obrabia się kopaczką, a plony nosi w ręcznie plecionych koszach. Głównie uprawia się maniok, który jest podstawą diety. Prowadzi to do powszechnego niedożywienia, bo maniok ma mało witamin i białka. Uprawia się też kilka podstawowych warzyw jak na przykład pomidory. Barierą do szerszej uprawy jest brak pieniędzy na zakup nasion. Dietę urozmaica się sezonowo poprzez zbieractwo (jagody) oraz polowanie na drobne zwierzęta. Zajmują się tym już dzieci, które tresują w tym celu psy.

Poniżej poziomu ubóstwa

Można sobie wyobrazić, jak bardzo jest to ubogie życie. Chaty we wsi są zrobione w lichego drewna, a w środku nie ma nic — tylko stary worek wypchany trawą jako siennik. Przeciętna mieszkanka Ebase-Bajoh z upraw zarobi maksymalnie dwieście dolarów przez cały rok. To dużo poniżej poziomu ubóstwa, ustalonego przez ONZ (3,65 dolara dziennie). Sytuację utrudnia pogarszający się klimat – dawniej zbiory były nawet cztery razy w roku, teraz tylko dwa.

Nie wszystkich rodziców stać na szkołę. Dlatego poziom analfabetyzmu w regionie jest bardzo wysoki. Dzieci, oprócz zajmowania się łowiectwem, muszą też pracować w polu. W jedynej na 11 wsi przychodni kobiety mogą otrzymać pomoc jedynie w postaci szczepień. Dzieci rodzi się w domach, co przyczynia się do kolejnych śmierci w czasie porodu. Los kobiet jest tu bardzo ciężki. Z biedy wydaje się je zbyt wcześnie za mąż. Nikogo nie dziwi 16-letnia dziewczyna z dzieckiem na plecach.

Niestety, praktykuje się tu, także ze skrajnej biedy, pożyczanie pieniędzy pod zastaw córek. Przed zbiorami, gdy nastaje głód, ojciec rodziny pożycza pieniądze. Wie, że gdy nie spłaci długu, będzie musiał wydać córkę za obcego jej człowieka. W najlepszym razie — dzieci będą musiały odrobić pożyczkę poprzez pół niewolniczą pracę. Ojciec rodziny ryzykuje wiele, ale chroni w ten sposób wszystkie swoje dzieci przed głodem.

Tak wyglądała sytuacja mieszkańców przed budową mostu:

Porwane przez wodę

Przez wieś przepływa rzeka Ngwassa. Nie ma przez nią mostu. Dla pięciu tysięcy mieszkańców jest to prawdziwy dramat. Dzieci przekraczają wodę, idąc do szkoły. Młodsze są niesione przez rodziców lub starsze rodzeństwo na barana. W porze deszczowej wody jest tyle, że nawet to jest niemożliwe. Wtedy przez całe tygodnie dzieci nie chodzą do szkoły. Zaledwie 10 procent dzieci we wsi kończy szkołę, a kiedykolwiek do niej chodziło zaledwie 50 procent. Niestety, co roku jest 20–30 przypadków, gdy porwane przez wodę dziecko (lub słabsza kobieta) straciło życie.

Tumenzang Tresor ma 17 lat. Oboje rodziców zostało zabitych w czasie krwawego konfliktu na południu kraju. Mieszka z wujkiem, który nie ma pracy, tylko trudni się łowiectwem. Dziewczyna najmuje się do pracy na akord w rolnictwie. Ta jest słabo opłacana, nawet jak na lokalne warunki. To, co zarobi, przeznacza na szkołę, bo bardzo chce się uczyć.

Rzeka oddziela okresowo rolników od ich pól. Są całe tygodnie, kiedy nie mogą obrabiać ziemi ani zebrać plonów. Warzywa gniją na polach, a oni po drugiej stronę rzeki cierpią głód.

Mieszkańcy wskazują brak mostu jako największy problem wsi. Gdy dowiedzieli się, że są plany budowy mostu, zaczęli mówić o cudzie i o tym, że to anioł zesłał im ratunek. Dopytywali się, kiedy powstanie ich most.

Teraz lekarze mają jak dostać się do wsi, co było praktycznie niemożliwe w porze deszczowej. Nie bez znaczenia jest też dostęp do sklepu. Gdy nadchodziła duża woda, to po podstawowe rzeczy takie jak sól, mydło, naftę do lamp czy coś do ubrania, trzeba było iść 18 km. Most usprawnia więc handel i wymianę towarów czy plonów w dwie strony, co pobudza lokalną mikrogospodarkę.

Warunki życia w tej górskiej wsi są wyjątkowo trudne.

Mwene Betrand ma 11 lat. Pochodzi z rolniczej rodziny, w której żyje pięcioro dzieci. Chciał być elektrykiem, ale niestety musiał zakończyć naukę w szkole. To wiązałoby się z zamieszkaniem w miasteczku, a na utrzymanie się tam chłopak nie ma pieniędzy. Betrand musi pracować na farmie, aby pomóc wykarmić rodzeństwo.

Florence (39 lat) samotnie wychowuje czwórkę dzieci. Jej mąż zmarł na chorobę, którą dałoby się wyleczyć, gdyby tylko pojechał do szpitala. Niestety, nie mieli na to pieniędzy. Florence nigdy nie ukończyła szkoły, bo jej rodzice byli zbyt ubodzy. Teraz walczy o przetrwanie dla siebie i swoich dzieci, uprawiając pole. Jej główne zbiory to pomidory. Gdyby miała pieniądze na nasiona, mogłaby uprawiać więcej warzyw.

Serdecznie dziękujemy za Państwa nieocenioną pomoc!

Artykuł Budowa mostu w Ebase-Bajoh (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Konferencja prasowa – Misja medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki w Kiabakari, Tanzania, 2–15 listopada 2023 r.

WojMal — Thu, 19 Oct 2023 10:32:53 +0000

Uczestnicy konferencji:

Lidia Stopyra — specjalistka chorób zakaźnych, specjalista pediatrii, pracuje w Szpitalu Specjalistycznym im. Stefana Żeromskiego w Krakowie, uczestniczka misji medycznych Polskiej Fundacji dla Afryki 2018, 2019 na Madagaskarze

Wojciech Zięba – prezes Polskiej Fundacji dla Afryki

Kontakt: Mateusz Gurbiel, tel. 12 357 65 26, fundacja@pomocafryce.pl

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2023/10/misja2023-light.mp4

1. Cele misji medycznej

Misja odbędzie się w przychodni Blessed Pier Giorgio Frassati Dispensary w Kiabakari w Tanzanii zachodniej (niedaleko Jeziora Wiktorii) w dniach 2–15 listopada 2023 r.

Są trzy cele misji:

Leczyć
Edukować personel
Edukować pacjentów.

„Pięcioosobową ekipą medyczną jedziemy do Kiabakari w Tanzanii, aby pomagać dzieciom, aby pomagać dorosłym – głównie z chorobami zakaźnymi – mówi dr Lidia Stopyra. — To one są najczęstszą przyczyną śmierci w każdej grupie wiekowej, ale szczególnie wśród dzieci. Są to choroby, które potrafimy leczyć.

Natomiast w Tanzanii brak dostępu do pomocy medycznej i do czystej wody, ciężkie warunki życia, głód, niedożywienie, niedobory witamin powodują, że pacjenci bardzo ciężko chorują na choroby zakaźne. To jest kraj, w którym umierają kobiety przy porodzie, umierają noworodki. Dlatego jedziemy ekipą pediatrów, zakaźników, ginekologów, aby pomagać.

Poza tym będziemy również uczyć: miejscowych pielęgniarzy, felczerów, położne, czasem też lekarzy.

Będziemy również edukować pacjentów. Najczęstszą przyczyną śmierci małych dzieci są biegunki zakaźne. Więc będziemy uczyć, że podstawową pomocą dla pacjenta z biegunką zakaźną jest nawadnianie. Będziemy uczyć, jak nawadniać. Będziemy mówić, jakie są objawy zagrażające życiu i kiedy pacjent bezwzględnie już wymaga pomocy medycznej”.

1. Sytuacja w Kiabakari, Tanzania

Ogromna większość mieszkańców tej małej miejscowości na północy Tanzanii poznała, co znaczy nie mieć co jeść.

Ludzie żyją tu z roli, uprawianej motyką. Plony ścina się maczetą lub kosą, niewiele większą od naszego sierpa. Z pól plony zwozi się rowerami czy motorami. Tylko najbogatszych stać na przyczepkę. Sytuacja zmusza do tego, by dzieci pracowały na roli. Wiele zdolnych dzieci nie chodzi do szkoły, bo muszą pracować. Już na starcie tracą szanse na godne życie.

W regionie Mara 80 proc. ludzi żyje z rolnictwa. W regionie pora deszczowa jest bardzo krótka, a jak się jej nie zdąży wykorzystać, przychodzi głód. Niedożywionych jest jedna trzecia dzieci poniżej 5. roku życia w skali kraju, a na prowincji dużo więcej. Wiele dzieci do szkoły czy przedszkola przychodzi bez śniadania, a w domu często jedzą nieregularnie. Ze względu na panującą biedę rodzice nie jeden raz stają przed dylematem: czy kupić leki dla chorego dziecka, czy jedzenie dla pozostałych członków rodziny. Dwie trzecie Tanzańczyków żyje poniżej progu. Specjaliści od Globalnego Wskaźnika Głodu zaliczają sytuację w Tanzanii do „alarmującej”.

Monica Thobias zarabia tłuczeniem kamienia na sprzedaż. Dziennie jest w stanie utłuc 10 wiader. Za taką dniówkę zarobi 8 zł. 80 groszy za wiadro (dwa złote kosztuje mała woda butelkowana, której nikt tu nie pije, bo nikogo na nią nie stać). „Widzisz te wszystkie szramy? To od tłuczenia kamienia na żwir – mówi. – A tu po odpryskach skał. A tutaj po tym, jak się wywróciłam z wiadrami, które niosłam z góry do domu. Tu przebiłam korzeniem nogę, gdy szłam w góry, szukając odpowiedniego materiału na żwir”. W okolicy nie ma innej pracy dla tej samotnej, niemłodej już matki.

Prowincja Tanzanii to inny obraz niż z folderów reklamowych wycieczek na Zanzibar czy pod Kilimandżaro. Turyści tu, 1000 km w głąb lądu, nie trafiają. To najuboższy region kraju. Nie ma żadnego przemysłu, oprócz rybołówstwa i kilku kopalń złota, które nie służą ludziom — tylko tym, co to złoto wykopują. Tu połowa dzieci nie chodzi do szkoły.

Ważne też, jaka jest szkoła. Edukacja państwowa w Tanzanii jest na bardzo słabym poziomie. Klasy są przepełnione. Średnia krajowa: 193 dzieci w klasie. W tym roku szkolnym do jednej z klas zapisano 500 dzieci. A nauczyciel jeden. Czasem on sam jest tylko po podstawówce, najwyżej po maturze. Nie dziwi więc, że niektóre dzieci po 7 latach nauki nie potrafią się podpisać. Nikt nie sprawdza, czy chodzą do szkoły. Klasy nie mają prądu, ławek, przyborów. W Tanzanii analfabetyzm obejmuje 37% kobiet i 22% mężczyzn.

Dziewczynki często nie są posyłane do szkoły, bo finanse rodziny pozwalają co najwyżej na naukę jedne go dziecka. Zwykle jest to syn. Większość kobiet w Kiabakari nie ma żadnego zatrudnienia. Każda znała przynajmniej jedną, która zmarła przy porodzie.

Jenipher Bernard do kliniki Blessed Giorgio Frassati w Kiabakari przyszła zaszczepić dziecko. Pierwsze z trójki dzieci urodziła jeszcze w domu. – Tu kobiety rodzą w domach, każda z nas zna historię matki, która zmarła przy porodzie – mówi Jenipher.

1. Poprzednie misje medyczne Polskiej Fundacji dla Afryki

2017 — Sangmelin, Kamerun (wsparcie misji krakowskich lekarzy)

12 lekarzy: 4 chirurgów, 2 anestezjologów, 2 pediatrów, 1 chirurg dziecięcy, 2 okulistów, dermatolog,
90 zabiegów operacyjnych, w tym zostało zoperowanych 16 dzieci,
1560 porad lekarskich okulistycznych, pediatrycznych, dermatologicznych i chirurgicznych a także porad rehabilitacyjnych.

2018 – szpital w Antsirabe na Madagaskarze

ponad 60 zabiegów chirurgicznych (przepukliny, guzy, ataki wyrostka robaczkowego, tarczyce, podcinanie języczka u noworodków, amputacje kończyn),
ponad 470 konsultacji pediatrycznych z leczeniem (gorączka, biegunki, zapalenia płuc, odwodnienie, grypa, niedożywienie, zarobaczenie, upośledzenie fizyczne i umysłowe, padaczka, sepsa, grzybice skórne), kilkanaście małych dzieci przyjętych na oddział
fizjoterapie – zajęcia ruchowe i rehabilitacja dzieci oraz dorosłych.

2019 – Mampikony, Madagaskar

Czterech lekarzy, ponad 3 tysiące zbadanych pacjentów, setki wydanych leków i tysiąc dobranych okularów. Specjaliści z Krakowa i Bydgoszczy wrócili do Polski po dwóch tygodniach intensywnej pracy na misji. W Mampikony, na północy Madagaskaru, spotkali się między innymi z wieloma przypadkami malarii, gruźlicy i bilharcjozy.

Do pobrania pakiet tekstów i zdjęć: misja2023

Do pobrania materiał wideo w wysokiej rozdzielczości: misja2023

Artykuł Konferencja prasowa – Misja medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki w Kiabakari, Tanzania, 2–15 listopada 2023 r. pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szkoła i internat w Ambohinihaonana (Madagaskar)

WojMal — Wed, 04 Oct 2023 08:00:42 +0000

Przekazaliśmy 351 378 zł na szkołę i internat w Ambohinihaonana (Madagaskar).

Jeśli miejscowość jest otoczona rzeką, a w regionie brakuje mostów, to do szkoły idzie co dziesiąte dziecko. Gdy jest most, idzie co trzecie.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2023/07/szkola-i-internat-w-ambohinihaonana.mp4

„Nazywam się Nomenjanahary. Jest nas czwórka w domu – opowiada dziewczynka. – Często jemy za mało. Nierzadko przed szkołą nie jemy nic. Moi rodzice płacą czesne dopiero pod koniec miesiąca”.

Rzeka jest szeroka na trzy metry. Ostatni cyklon zerwał trzy mosty. By dostać się do Ambohinihaonana, trzeba pokonać 20 km drogi z błotem, a potem ostatnie 20 km bezdrożami.

W czasie pory deszczowej, przez około dwa miesiące, ludzie tu żyją odcięci od świata. Poród? Gdy są komplikacje, kobieta jest ciągnięta na noszach, po kamieniach, przez rzekę. Malaria? Jednego pacjenta w ciężkim stanie niesiono 25 km.

Raz uczniowie, którzy poszli na przerwę popołudniową do domów, utknęli tam na wiele tygodni.

Tylko ryż

Wobec trudności w komunikacji, ciężko tu kupić nawet tak podstawowe rzeczy jak mydło czy proszek do prania. We wsi kupić można właściwie tylko ryż, olej, sól. Nie ma praktycznie warzyw – żeby je kupić, też trzeba przejść przez rzekę.

Na szczęście, w rzece są ryby. Mięso je się tu rzadko. Przed świętami pojawia się handlarz z materiałami i klapkami.

Nie marnuje się nawet przypalony ryż

Ludzie przygotowują tzw. jedzenie dla biednych (sakafuni mahancza). Gotuje się niedojrzałe banany z pomidorem i cebulą. Dlaczego niedojrzałe? Bo każdy się boi, że ktoś je ukradnie, zanim dojrzeją. Na śniadanie je się rozgotowany ryż z resztek z kolacji. Nawet przypalony ryż się nie marnuje, garnek zalewa się wodą i gotuje. To podstawowy napój na Madagaskarze, tzw. ranompamango.

Ludzie z lasu

Miejscowi ludzie nazywają siebie Tanala, czyli „ludzie z lasu”. Żyją w domach z trzciny, krytych strzechą. To bardzo żyzny region, głównym źródłem utrzymania jest uprawa ryżu. W okolicy zdarza się złoto. Na nieszczęście. Ci, którzy je znajdują, dostają marne gorsze (ok. 7% wartości) – bogacą się pośrednicy. Tutejsza metoda wydobycia złota niszczy na lata pola uprawne, co wplata ludzi w spiralę biedy.

Nauczyciele na tle starej szkoły. Druga z prawej to Bertisse, której rodziców nie było stać na czesne na jej szkołę. Przez dwa lata pracowała jako praczka, by zarobić na edukację. Uczyła się bardzo dużo, bo nie znała francuskiego. Gdy wszyscy szli na popołudniową przerwę do domu, by coś zjeść, ona zostawała. Uczyła się bez jedzenia do wieczora.

Emedi ma 12 lat. Wspomina cyklon Freddy: „Cyklon zniszczył uprawy, domy, wszystko. Nie mamy jedzenia. Czasem jak idę do szkoły, to rano nic nie jem”. Emedi do szkoły ma bardzo daleko. „I dodatkowo jeszcze muszę przechodzić przez wodę” (rzekę).

Claudine urodziła się ciężko chora. Przez 8 lat nie chodziła ani nie mówiła, bo samotnej matki nie stać było na leczenie. Poruszała się tylko na kolanach. Wzięta pod opiekę, w trakcie rehabilitacji zaczęła chodzić. Powiedziała, że „stanęła prosto, by zrobić zdjęcie dla ojca Adama”. Opieką objęto także psychikę dziewczynki. Okazało się, że jest w stanie mówić. Pierwszym słowem, jakie wypowiedziała, było „nie”. Wzięło się to stąd, że Claudine od zawsze chciała się uczyć. Gdy jej rodzeństwo szło do szkoły, ona czołgała się, by iść z nimi. Mama nie pozwalała jej, mówiąc właśnie „nie”.

Przy ryżu pracują już siedmiolatkowie

Oczywiście nie przy wszystkich pracach. Maluchy przenoszą sadzonki ryżu, pasą krowy, które racicami przekopują pola. Sadzą ryż starsze dzieci lub dorośli, bo trzeba robić równe rządki, a stanie całymi godzinami w zimnej wodzie jest bolesne. Przy łuskaniu ryżu znów pracują najmłodsi: najpierw kłosem uderza się o kamień, żeby wypadły ziarenka. Potem, po suszeniu, na specjalnych plecionych matach podrzuca się ryż, by opadły z niego łuski.

Pisanie palcem po brudzie na tablicy

Czy chodzą do szkoły? Może połowa. W regionie jest 60% analfabetów. Do szkoły jest przeciętnie między 5 a 7 km w jedną stronę, czyli w porze deszczowej jest niedostępna. Jest też za droga: teoretycznie bezpłatna, ale pobierane są opłaty na ryż, kredę czy długopis dla nauczycieli. Na tablicy pisze się palcem po brudzie. Uczniowie siedzą na podłodze, a na deskach trzymają zeszyty. Nauczyciele nie mają nawet książki, tylko zeszyty z notatkami.

Rudera bez okien

W Ambohinihaonana jest stara szkoła (za zdjęciu widoczna, kryta strzechą). Trzy domki tak niskie, że aby wejść, trzeba się porządnie schylić. To niemal rudery bez okien, drzwi czy światła. Najgorsze, że nie jest w stanie pomieścić wszystkich chętnych. Obecnie w szkole uczy się 150 dzieci, a na przyjęcie oczekuje ponad 200. To szkoła katolicka, ale przyjmuje uczniów wszystkich wyznań. Koszty są symboliczne, żeby wystarczyło tylko na płace dla pracowników. Czesne to 8000 ariarów, gdy 6000 to dniówka na budowie, a kostka mydła — 4000.

Nowe trzy budynki

Polski misjonarz, werbista ojciec Adam planuje budowę nowej szkoły, która setkom dzieci da szansę na normalne życie. Powstaną trzy budynki: piętrowa szkoła z 6 salami lekcyjnymi, bursa dla dzieci z odległych wsi oraz niewielkie sanitariaty.

Bez podstawowego wykształcenia, jak choćby pisanie i liczenie, dziewczynki nie mają szans nawet na pracę jako sprzedawczyni. Chłopcy mogą zostać tylko tragarzami i nosić 40-kilogramowe ciężary na dystanse 30 km dziennie.

Trzeba dać tym dzieciom szkołę!

Ostatni cyklon Freddy zerwał mosty w okolicy. Cały transport materiałów budowalnych odbywa się przez rzekę. Mieszkańcy Ambohinihaonana zaangażowali się w przygotowania do budowy. Tłuką kamień i przenoszą go przez rzekę. W ciągu jednego tygodnia potrafili przenieść tysiąc 20-litrowych wiader! Nie mogą się doczekać szkoły dla swoich dzieci.

Gotowa szkoła:

Artykuł Szkoła i internat w Ambohinihaonana (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny w Kanyange (Rwanda)

WojMal — Fri, 01 Sep 2023 09:26:16 +0000

Przekazaliśmy 8434 euro parafii w miejscowości Kanyange na pomoc uczniom. 51 dzieci zapisanych do szkoły, niemal tysiąc zeszytów, setki przyborów szkolnych — taki jest efekt tego Dzieci zostały wyposażone w wyprawki (torba, buty, ubranie sportowe, pościel, koc, zestaw sanitarny). Większość z nich to uczniowie podstawówki, ale część to uczniowie szkół średnich.

7 dziewcząt w szkole średniej uczą się fryzjerstwa i krawiectwa. Mimo młodego wieku, mają już sporo życiowych doświadczeń. Zostały matkami w wieku poniżej 18. roku życia, co sprawiło, że opuściły szkołę. Dzięki temu projektowi mogły wrócić do nauki zawodu.

Reszta dzieci pochodzi ze skrajnie ubogich rodzin, których nie stać na wysłanie dzieci do szkoły.

W Rwandzie wciąż bardzo wiele dzieci nie chodzi do szkoły. Wskaźnik opuszczenia szkoły wynosi 30%. Najczęstszą przyczyną porzucenia szkoły jest ubóstwo.

Projekt został zrealizowany w kilku szkołach: TVET Butamwa School, ST Mary High School, Munyana Catholic Secondary School, Primary School of Kamuri. Koordynatorem projektu był wolontariusz Martin Kubwiman, który studiuje podyplomowo stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim. Jest też aktywnym wolontariuszem — pracował w wielu organizacjach pozarządowych w Afryce, takich jak The Episcopal Catholic Conference for Justice and Peace, Africa Youth Initiative oraz Jordan Foundation.

Miłym akcentem tego projektu była organizacja Dnia Dziecka w miejscowości Kanyange. Koszty tej uroczystości pokryli studenci z Afrykańsko-Bliskowschodniego Koła Naukowego z Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu UJ, którzy zorganizowali kiermasz na ten cel.

Opowieść pana Martina o sytuacji w Rwandzie można przeczytać tutaj.

Na zdjęciach zapisani do szkoły uczniowie i uczennice oraz ich nowe przybory szkolne:

Artykuł Projekt edukacyjny w Kanyange (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Prąd dla Ojútáyé (Nigeria)

WojMal — Fri, 01 Sep 2023 09:13:12 +0000

Przekazaliśmy 61 tysięcy złotych na energię solarną dla Ojútáyé w Nigerii. To miejscowość położona na przedmieściach Ìbàdàn, od lat borykająca się z problemem braku prądu. Mieszkańcy Ojútáyé (300 osób) to głównie rolnicy produkujący maniok, kakao, ignam i warzywa. Teraz mieszkańcy (około 90 domów) będą mieli wreszcie energię elektryczną.

Projekt zawierał także budowę pięciu stanowisk do ładowania telefonów, z których odpłatnie mogą korzystać mieszkańcy 19 innych wsi. Te drobne sumy zasilą budżet na utrzymanie systemu energii solarnej w dobrym stanie.

Otwarcie projektu odbyło się z wielką pompą i relacjonowała je lokalna prasa. Przecięcia wstęgi dokonał sędziwy szef społeczności, wódz Esuola Oladosu. Mówił: „Ten projekt oświetlenia rozwiąże problem z dostawą energii elektrycznej, obecny już od ponad 10 lat”.

Projekt zrealizował Peter Akinmolayi, który w trakcie uroczystości otwarcia powiedział: „Przyjechałem do tej wsi kilka lat temu. Zobaczyłem tu szkołę organizacji pozarządowej, zapewniającą bezpłatną edukację. Pomyśleliśmy wtedy, że edukacja bez prądu nie jest przecież kompletna. Odkryliśmy także, że całej wsi brakuje prądu, więc obiecaliśmy, że wrócimy i pomożemy”.

Artykuł Prąd dla Ojútáyé (Nigeria) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Gospodarstwo rolne w Bocaranga (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Fri, 21 Jul 2023 08:00:50 +0000

Przekazaliśmy 624 455 zł na założenie hodowli i uprawy w Bocaranga na żywienie uczniów i ubogich.

Od kiedy tata zmarł, to jestem głodny – mówi ośmioletni Cirilo. Do parafii w Bocaranga przychodzi, żeby zjeść.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2023/05/gospodarstwo-rolne-w-bocaranga.mp4

Nazywam się Degele Julien, nie chodzę od dawna, od dziecka. Zatrzymuję się na poziomie ziemi. W domu nie mam łóżka, garnka, talerza ani kubka. Nawet do jedzenia nic nie mam. Kiedyś dostałem rower (rodzaj wózka inwalidzkiego), ale już się zepsuł – została tylko sama rama. Jeśli któregoś dnia taki dostanę, będę znów mógł pedałować.

Do Bocaranga na północnym zachodzie Republiki Środkowoafrykańskiej najlepiej jechać motorem, po śladach. Bo drogi bywają zaminowane. To kraj od lat owładnięty rebelią. Brat Tomasz, kapucyn, w RŚA od ośmiu lat, opowiada o najemnikach rosyjskich i innych, którzy niszczą mienie, palą mosty i kradną na drogach.

– Jak jadę ze stolicy, to pieniądze chowam w silniku, w filtrze powietrza. Nie tak dawno karmelita z sąsiedniej parafii stracił na minie nogę.

Operacja przy latarce

Kraj udręczony wojną – jakby nie miał bez tego zmartwień. Jest bardzo ubogi, nawet jak na Afrykę. Ginekolog operuje tu przy latarce, bo odcięli prąd. Bez bieżącej wody – tej nie ma nawet w mieście. Do pompy z wodą jest kolejka nawet na pół dnia. A w niej i tak woda jest brudna.

Na wsiach po wodę chodzą dzieci kilka kilometrów dziennie. Ludzie żyją w lepiankach, ani jednego murowanego domu. Niemal wszystkie kobiety rodzą w domach.

– Pewnego razu w piątek jadę drogą i widzę kobietę na motorze jadącą po tych wertepach do porodu – wspomina brat Tomasz. – A w niedzielę – widzę, jak wraca z dzieckiem na ręku. Pewnie w poniedziałek poszła w pole.

Ze wsi do wsi ludzie wciąż przemieszczają się na ośle, nie umieją czytać czy pisać. Do szkoły (hangar ze strzechą, jak jest tablica – to jest dobrze) na wsi idzie co piąte dziecko. W mieście dużo lepiej – co piąte nie idzie.

Pamiętają, że się najedli

Ale i tu jest ciężko – ludzie żyją z drobnego, obwoźnego handlu. Na samochód dostawczy stać kilku, kobiety noszą towary na głowie. Robią mąkę, olej czy placki na sprzedaż. Jak uzbierają drewno na opał, sprzedadzą, to dostaną około 700‑1000 franków. A kawałeczek mięsa – 1000 franków. Więc mięsa się nie je. Za 500 franków zje się posiłek – maniok, liście coś jak szpinak, maggi do smaku. Czasem trochę fasoli czy cebula. Stąd powszechne anemie, niedożywienie, choroby i śmierć – nieodpornych, najmniejszych dzieci.

Jak ludzie tu się najedzą, to potem długo to wspominają.

Olej na saszetki

Nawet olej jest za drogi – sprzedaje się go tu w saszetkach, bo całej butelki nikt nie kupuje. Handluje się za to wszystkim – używanymi butami, pięknie wyczyszczonymi, zużytymi butelkami z nakrętką. 11-letnia dziewczynka zebrała owoce mango i cały dzień stara się je sprzedać.

Na cotygodniowy targ ludzie przywożą to, co wyhodowali. Bo ludzie tu żyją z małych pól – pół hektara, czasem hektar. W polu pracują wszyscy, dziecko jak już umie chodzić – idzie w pole. Pięciolatki pielą, ośmiolatki kopią motyką, a dziesięciolatek to już normlany pracownik. Gdy jedno z dorosłych umiera lub nie może pracować, rodzina zaczyna cierpieć głód.

Nawet w pole idziemy pracować o głodzie

Yves pozostaje bez opieki. Tata zmarł wskutek ugryzienia węża, a mama idzie w pole, by zdobyć warzywa. — Bo często nie mamy co jeść – mówi dziewczynka. — Żeby zdobyć jedzenie, trzeba się natrudzić. Często i ja, i mama idziemy spać z pustym żołądkiem, nawet w pole idziemy pracować o głodzie. Moim marzeniem są buty i nowe ubranie.

Osoby w potrzebie wspierają się nawzajem. Na zdjęciu: Sambel, cierpiący na zaburzenia psychiczne prowadzi Jophinę, która nie widzi.

Przychodzę tu, by zjeść

W parafii Bocaranga setki osób otrzymują posiłki. Codziennie dożywiane są sieroty – to grupa około 50 dzieci. Co niedzielę obiady dostaje do 150 osób. Są to najubożsi, starsi, chorzy i osoby dotknięte niepełnosprawnościami. Dodatkowo dwa razy w miesiącu organizowane są kilkudniowe spotkania, w czasie których parafia zapewnia potrzebującym wszystkie posiłki.

Nie opuszczam żadnej niedzieli! – mówi Pauline. — Przychodzę tu, by zjeść i zawsze moje serce się raduje! Bo to, czego mi w życiu potrzeba, to jedzenie.

Brat Tomasz zdaje sobie sprawę, jak ważnym elementem życia parafii są posiłki dla potrzebujących. — Owszem, ludzie przychodzą tu z potrzeby ducha, ale wiem też, że dla nich udane spotkanie w parafii to takie, w czasie którego był obiad. A jak już z kawałkiem mięsa, to jest jak święto – śmieje się brat Tomasz.

Proboszcz, co nie śpi

- Gotujemy dla sierot, dla ubogich, dla dziewczyn ze szkoły krawieckiej i dla tych, którzy są w różnych trudnościach – opowiadają panie kucharki przy ogromnych kotłach. — Wszyscy jedzą, brzuchy są pełne i wszyscy się bardzo cieszą. O naszym proboszczu mówimy, że nie śpi, ale pomaga sierotom, wdowom i tym, co są naprawdę opuszczeni.

Kozy, kury, warzywa

Wobec rozległych potrzeb żywieniowych w Bocaranga powstał projekt fermy i uprawy, które przyniosą jedzenie dla najuboższych, a w perspektywie trzech lat zyski na zakup całej żywności, potrzebniej dla tej rzeszy ludzi. Powstaną budynki dla kóz i kur, założona zostanie uprawa warzyw. Powstaną młyn, magazyny, spichlerze, studnia, pomieszczenia dla personelu, a całość zostanie ogrodzona solidnym murem, który zabezpieczy pastwiska.

Da to jedzenie, ale też pracę lokalnym ludziom. Uniezależni parafię od pomocy z zewnątrz, tak by mogła sama dożywiać swoich ubogich. To projekt długofalowy i inwestycyjny, dlatego szczególnie prosimy o jego wsparcie.

Rosine Wouigbong ma około czterech lat. Starszy brat zmarł, dziewczynka ma jeszcze rocznego braciszka. Mama cierpi na zaburzenia psychiczne. Dzieci nie znają taty. Rosine od dwóch lat korzysta ze wsparcia parafii.

Przy parafii funkcjonuje szkoła krawiecka dla ponad 60 dziewczyn, które skończyły zaledwie kilka klas i urodziły dziecko. One też otrzymują posiłki.

Artykuł Gospodarstwo rolne w Bocaranga (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Stworzenie stanowiska pracy w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 04 Jul 2023 09:17:12 +0000

Przekazaliśmy 2 937 euro na stworzenie stanowiska pracy w Mampikony, gdzie funkcjonuje centrala wszystkich naszych projektów na Madagaskarze. Ich łączna liczba przekroczyła już 100. Tylko samych studni zbudowaliśmy ponad setkę. Każdego roku wydajemy około 400 000 posiłków na wyspie.

Wobec tak rozległych działań niezbędne stało się stworzenie stanowiska pracy dla osoby odpowiedzialnej za raportowanie, rozliczanie i księgowanie projektów. Przekazaliśmy środki na roczne wynagrodzenie (w kwocie 150 euro za miesiąc) dla pracownika pana Rajaonarivony Rahary Nantenaina, Malgasza lat 28, posiadającego stosowny dyplom studiów wyższych (zarządzanie, marketing i handel międzynarodowy). Są to także środki na pomoc w organizacji stanowiska pracy (zakup komputera i drukarki ze skanerem) do raportowania wydatków i konsolidacji sprawozdań finansowych z prowadzonych projektów.

Artykuł Stworzenie stanowiska pracy w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja medyczna w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Tue, 04 Jul 2023 09:14:07 +0000

Przekazaliśmy 68 314,60 zł na organizacje misji medycznej w Tanzanii zachodniej (niedaleko Jeziora Wiktorii). Misja odbyła się w przychodni Blessed Pier Giorgio Frassati Dispensary w Kiabakari w dniach 2–15 listopada 2023 r. Miała trzy cele: leczyć, edukować personel i edukować pacjentów.

Uczestniczyło w niej pięć lekarek z krakowskiego Szpitala im. S. Żeromskiego: dr Lidia Stopyra, pediatra, zakaźnik; Agnieszka Juranek, pediatra; Katarzyna Moskała, ginekolog; Edyta Cywa, internista; Karolina Wójcikowska, położna.

Lidia Stopyra widzi ogromny sens w takich misjach medycznych. „Na co dzień tu w Polsce nie wyobrażamy sobie nawet, jaka tam panuje bieda. Sytuacja tam wygląda strasznie. Największym problemem są choroby zakaźne. To one są wiodącą przyczyną zgonów w Afryce, szczególnie wśród dzieci. Te choroby tam przebiegają ciężko i bywają śmiertelne. Wiedzieliśmy także o ogromnej potrzebie opieki nad kobietami w okresie ciąży, porodu i połogu. Śmiertelność przy porodach jest olbrzymia. Badane kobiety miały za sobą osiem, dziesięć porodów, ale dwoje czy troje dzieci zmarło krótko po porodzie. W większości dałoby się te dzieci uratować. Opieka medyczna w Tanzanii jest na bardzo niskim poziomie. Felczerzy uczyli się od nas rozpoznawać choroby, których wcześniej nie potrafili diagnozować. Nie mieli także dostępu do diagnostyki obrazowej. Dużo byliśmy w stanie ich nauczyć, wiele mogliśmy pomóc. Dlatego trzeba tam jeździć, trzeba pomagać!”

Edyta Cywa w trakcie pobytu na misji zwróciła przede wszystkim uwagę na trudności w dostępie do badań i lekarza wśród miejscowych ludzi. „Diagnostyka na miejscu była bardzo słaba. Mieliśmy dostępne jedynie najbardziej podstawowe badania jak morfologia, mocz, HIV. Brakowało sprzętu i odczynników. Miejscowy personel to zaledwie dwóch felczerów z niskim doświadczeniem. Spodziewaliśmy się głównie przypadków nagłych, ostrych – a okazało się, że przychodzą do nas przewlekle chorzy z bólami, którzy nie widzieli lekarza od lat”. Poważną barierą jest koszt opieki medycznej. W związku z tym ludzie latami nie chodzą do lekarza, ludzie nigdy w życiu nie mieli zrobionego USG czy Rentgena. „Bardzo przydało się więc USG, zakupione przez Polską Fundację dla Afryki” – dodaje Edyta Cywa.

Chłopczyk uratowany!

Lekarki opowiadały, jak rano po przyjściu do przychodni, zastały kobietę kilka godzin po porodzie bliźniaków. Zgłosiła się z powodu krwawienia. Dziewczynka nie miała problemów. Chłopiec był zimny, bez krążenia, areaktywny. Waga pokazała 1300 g. Olbrzymie problemy z podkłuciem dożylnym. Lekarki podały chłopcu płyny i w związku z podejrzeniem uogólnionego zakażenia – antybiotyki. Ożył.

Nie dał jednak rady ssać. Na szczęście było mleko z Polski. Udało się mu podać.

Nastapiła ogromna poprawa – a wszystko to w warunkach bez inkubatora, bez badań, bez pomp infuzyjnych czy monitora. Dzieci w takim stanie tutaj w tych warunkach umierają. Ich stan jest uznawany za beznadziejny. Miejscowy personel medyczny był w szoku, że takie dziecko można uratować.

Artykuł Misja medyczna w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie bloku operacyjnego w Manerinerina (Madagaskar)

WojMal — Tue, 04 Jul 2023 09:06:04 +0000

Przekazaliśmy 14 700 euro na wyposażenie kliniki w Manerinerina w sprzęt medyczny i chirurgiczny oraz budowę jednej sali hospitalizacyjnej (postoperacyjnej) na 10 łóżek.

Manerinerina to mała wiejska miejscowość, licząca wraz z pobliskimi wioskami około 15 tysięcy mieszkańców. Lokalna społeczność utrzymuje się głównie z uprawy ryżu i fasoli lojy oraz wypasania garbatego bydła zebu. Manerinerina jest miejscem bez komunalnej gospodarki wodnej i elektrycznej, a ludność czerpie wodę z pojedynczych studni powierzchniowych. W 2022 roku funkcjonowanie rozpoczęło Centrum Medyczne w Manerinerina, które powstało z myślą o chorych, którzy musieli dotychczas udawać się do szpitala oddalonego o 80 km na północ (Mampikony), bądź 180 km na południe (Mahevatanana). Droga między miejscowościami jest bardzo zniszczona i często dotarcie na miejsce to kilkugodzinny wyjazd, który dla ciężko chorych pacjentów kończył się śmiercią.

Centrum medyczne miesięcznie przyjmuje 400–450 pacjentów, a do najpopularniejszych schorzeń wśród pacjentów należą: malaria, dur brzuszny, gruźlica, trąd, biegunki infekcyjne, zakażenia układu moczowego i rozrodczego oraz pełzakowice i schistosomatoza.

Wśród pacjentów jest wiele osób potrzebujących nagłej interwencji chirurgicznej, przede wszystkim kobiet ciężarnych (cięcia cesarskie). Inne nagłe przypadki to przepukliny, kamice nerkowe i pęcherza moczowego, wodonercza, nowotwory piersi i szyjki macicy. Tygodniowo 5–10 pacjentów potrzebuje interwencji chirurgicznej i odsyłani są do Mahajanga – miejscowości oddalonej o 250 kilometrów. Niestety, wiele kobiet ciężarnych rodzi martwe dzieci ze względu na ośmiogodzinną podróż do miasta. Te tragiczne wypadki spowodowały, że podjęto decyzję o rozbudowę szpitala o blok operacyjny. Nasza Fundacja wyposażyła blok oraz dobudowała salę na 10 łóżek.

Na zdjęciu transport materiałów budowlanych do Manerinerina:

Stan budowy jesień 2023 r.:

Artykuł Wyposażenie bloku operacyjnego w Manerinerina (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie przychodni w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Mon, 03 Jul 2023 09:45:37 +0000

Przekazaliśmy 11375 zł na wsparcie przychodni w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska). Projekt ten dotyczy zakupu lekarstw na okres sześciu miesięcy oraz wypłatę pensji dla dwóch pracowników. Jednym z nich jest stróż nocny. W okolicy zdaża się dużo włamań i kradzieży, dlatego ochrona nocna jest konieczna. Drugim pracownikiem jest osoba zajmujująca sie wydawaniem lekarstw, prowadzeniem rejestrów, rehabilitacją, odwiedzaniem obozowisk Pigmejów.

Ośrodek w Mongoumbie stworzono 30 lat temu właśnie dla Pigmejów jako najuboższej ludności tego kraju. Społeczność ta mieszka w lasach i prowadzi wędrowny tryb życia. Żyje w głównej mierze z tego, co daje natura. Bardzo często są traktowani przez mieszkańców wiosek „tania siła robocza”. Za pracę, jaką wykonują u mieszkańców wiosek, często otrzymują szczątkowe wynagrodzenie. Na targach za sprzedawane produkty otrzymują zdecydowanie mniej niż pozostali. Nie posiadają stałych prac ani stałych źródeł dochodu. Brak funduszy przyczynia się do tego, że praktycznie niemożliwe staje się dla nich leczenie. Państwo nie finansuje opieki medycznej, każdy pacjent zobowiązany jest pokrywać koszty leczenia, operacji, hospitalizacji.

W 2022 przez sześć miesięcy ośrodka zdrowia pomógł on 428 pacjentom, z czego ponad połowa to dzieci.

Artykuł Wsparcie przychodni w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont szkoły w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Wed, 28 Jun 2023 09:04:09 +0000

Przekazaliśmy 7100 dolarów na remont szkoły w Mongoumba (RŚA).

Mongoumba to miejscowość położona ok. 150 km od stolicy Republiki Środkowoafrykańskiej Bangui. Jest doświadczona przez skutki kryzysu militarnego, którego końca nie widać. W regionie mają miejsce migracje przesiedleńców i uchodźców. Większość społeczeństwa jest analfabetami. Wyjątkowo trudna jest sytuacja Pigmejów. To najuboższa ludność kraju. Mieszkają w obozowiskach w lasach. Żyją w głównej mierze z tego, co daje natura. Bardzo często są źle traktowani. Za ewentualną pracę w polu są opłacani szczątkowo lub w ogóle, pracując jedynie za wyżywienie. Społeczność Pigmejów nie ma praktycznie żadnych pieniędzy, co stanowi duży problem, gdy muszą zapłacić za leczenie lub chcą posłać dziecko do szkoły.

Obecnie w regionie działają trzy filie szkoły do integracji dzieci Pigmejów w Ndobo, Bassin i Mongoumba. W roku szkolnym 2020–2021 uczyło się w nich 566 uczniów (113 Pigmejów).

Budynek szkoły w Mongoumba wymagał pilnego remontu. Przekazaliśmy środki na:

odmalowanie sal i całego budynku z zewnątrz;
naprawę drzwi / wymianę zamków;
zakup wyposażenia: zegarów, plakatów edukacyjnych, tablic do wywieszania informacji przez nauczycieli, dwóch metalowych szaf;
dostarczenie prądu — panel słoneczny, baterie, instalacja.

Szkoła po remoncie:

Artykuł Remont szkoły w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i dożywianie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 28 Jun 2023 08:56:59 +0000

Przekazaliśmy 110 tysięcy euro na dożywianie i edukację najuboższych dzieci w regionie Mampikony.

Gdy pytamy Polaków pracujących w misji Mampikony na Madagaskarze, dlaczego dzieci umierają z głodu, słyszymy, że najczęstszą przyczyną jest śmierć matki przy porodzie. Do szpitala jest wiele za daleko, kobiety rodzą z pomocą znachorek. I umierają. Tylko co czwarte dziecko ma tu pełną rodzinę. Sierotą zajmuje się najczęściej babcia, pracująca na roli lub sprzedająca placki na targu. Znalezienie innej pracy graniczy z cudem. Karmi sierotę tym, co ma: bananem od pierwszego dnia życia. Wodą z cukrem. Rozcieńczonym mlekiem skondensowanym. To wszystko prowadzi do biegunek, które dla niedożywionych dzieci są śmiertelne.

Jeden posiłek dziennie: ryż i liście

Ludzie w Mampikony są bardzo ubodzy. Dzieci głodują i umierają z głodu. Trudno tu o jedzenie, bo osiem miesięcy w roku panuje pora sucha, a potem wraz z porą deszczową nadchodzą powodzie. Niemożliwe jest uprawianie ziemi, tak by jedzenia było pod dostatkiem. Nawet ryż (najpopularniejsze i najtańsze pożywienie) jest sprowadzany aż z Pakistanu.

Jedna puszka mleka w proszku na tydzień to wydatek rzędu 1 miesięcznego zarobku kobiety, która pracuje na roli (a tak najczęściej zarabiają tu babki i matki). Zresztą, na Madagaskarze niedożywione są też często dzieci karmione piersią. Gdy matka głoduje, jej pokarm nie jest dostatecznie pożywny.

Malaria, a nawet biegunka, to wyrok śmierci

Na Madagaskarze niedożywione są też i starsze dzieci. Np. w rejonie Mampikony problem ten dotyczy około 30 proc. najmłodszych. Ryż z liśćmi jest podstawą ubogiej diety dzieci, które zwykle jedzą tylko jeden posiłek dziennie. Najmłodsi chorują na wszystkie typy niedożywienia i awitaminozy. A jeżeli dziecko jest niedożywione, śmierć w wyniku biegunki infekcyjnej, malarii czy duru brzusznego to kwestia kilku dni.

Ponad 800 dzieci

W regionie Mampikony polscy misjonarze dożywiają i wspomagają ponad 800 dzieci. Pomoc trafia do najbardziej potrzebujących, do sierot i najuboższych rodzin. Dla niemowląt mają mleko w proszku. Starsze dzieci karmią w stołówkach, w których wydają ciepłe wartościowe posiłki (ryż, mięso, ryby, warzywa). Dzieci szkolne z najuboższych rodzin mają opłacaną naukę oraz są zaopatrywane w niezbędne przybory szkolne.

Artykuł Edukacja i dożywianie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

3 studnie na Madagaskarze

WojMal — Fri, 02 Jun 2023 10:36:45 +0000

Przekazaliśmy 11 100 euro na budowę kolejnych trzech studni na Madagaskarze, której fundatorami prywatni Darczyńcy.

Zostanie zbudowana jedna studnia głębinowa w miejscowości Antsahamavory. Studnia głębinowa powstanie najnowszej metody odwiertu i opuszczania betonowych kręgów do głębokości ok. 40 metrów. Zapewnia to stały dostęp czystej wody ze specjalnym systemem filtracyjnym na dnie. Budowana studnia wyposażona jest w 2 ręczne pompy. Sposób wykonania studni zapewnia także możliwość użytkowania jej nawet w razie awarii głównej pompy. Z kolei niewykorzystana woda z zewnętrznej okolicy studni będzie spływać do specjalnego spływu ściekowego, nie zanieczyszczając przy tym głównego zbiornika.

Z kolei w miejscowościach Ampitantafika oraz Itaosy Ambavahady Tokana powstają dwie studnie kopane.

Na zdjęciu studnia w Itaosy Ambavahady Tokana:

Gotowa studnia w Ampitantafika:

Gotowa studnia w Antsahamavory:

Artykuł 3 studnie na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1700 głodnych dzieci na Madagaskarze

WojMal — Thu, 18 May 2023 22:00:10 +0000

Zakończyliśmy zbiórkę i przekazaliśmy środki w całości w kwocie 106 600 euro na całoroczne dożywianie 1700 dzieci na Madagaskarze, w tym w stolicy dzieci ulicy oraz dzieci pracujących na wysypisku śmieci.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2023/01/dozywianie-1700-glodnych-dzieci-na-madagaskarze.mp4

Mitia codziennie wędruje wiele kilometrów po ulicach stolicy, by dostać coś do jedzenia. Boso. W centrum miasta, gdzie jest szansa na znalezienie jedzenia, obowiązuje zakaz spania na ulicach czy budowania legowisk. Dzieci ulicy co wieczór wracają na obrzeża, by tam się przespać, a na dzień idą do centrum, by żebrać, pracować czy szukać jedzenia. Mitia nie wie, ile ma lat. Bardzo lubi świąteczne światełka.

Praca dla dzieci oznacza jedzenie. Podejmują więc każdą: noszenie cegieł, piasku czy kamieni na budowie. Gdy się przyjdzie na targ o 3 rano, to można się nająć do noszenia worków z ziemniakami, ryżem. Około 5 można zarobić, zanosząc zakupy klientom do domu. Można pracować, nosząc wodę od pompy do czyjegoś domu.

Zarobią przez dzień 1–2 zł, a za to nie da się kupić jedzenia na cały dzień. Zwłaszcza że zwykle ci, którzy pracują, mają na utrzymaniu młodsze rodzeństwo. Za dniówkę można kupić dwie puszki ryżu. Młodsze dzieci, które żebrzą, dostaną 10 groszy – najmniejszy banknot 100 ariarów. Za dwa kupią sobie chlebek z mąki ryżowej.

Za mało, by przeżyć

Sytuacja dzieci ulicy w stolicy Madagaskaru, Antananarywie, zawsze była zła: zimne noce (w zimie jest koło zera), brak jedzenia, szkoły, lekarza, przestępczość. Teraz jest jednak jeszcze gorzej: blokady miast w pandemii, długotrwała izolacja wyspy i zamknięte porty poważnie naruszyły ekonomię kraju. Ceny żywności, leków i najpotrzebniejszych rzeczy poszybowały w górę.

A kiedy społeczeństwo biednieje, to wraz z nim biednieją jego ubodzy. Kiedy całe społeczeństwo zaczyna żyć w skrajnej nędzy, to kim stają się najubożsi? Bezdomne dzieci czekają na jakiś datek czy resztki, a teraz na Madagaskarze coraz trudniej nawet o resztki. Wszyscy wszystko oszczędzają, wszystko tak liczą, by dało się najeść. Tu ma się za dużo, by umrzeć – mówią Malgasze – ale za mało, by przeżyć.

Skalę ubóstwa widać wyraźnie w garnkach ludzi. Ryż, który był podstawą wyżywienia, zaczyna być luksusem. Zastępuje się go tańszą o połowę kukurydzą czy maniokiem.

Kim są dzieci ulicy?

Częsty widok w stolicy Madagaskaru to grupki dzieci śpiące pod mostami, w rogach ulic, za śmietnikiem, w namiocie z worków czy kartonów. Skulone na straganach pod stołami, by nie zmoknąć.

Kim są? Często to pełne sieroty lub dzieci z mamą – wdową. Albo dzieci bez mamy, która – wystarczy, że zachorowała – nie jest w stanie pracować, opiekować się dziećmi. To one muszą szukać jedzenia, by przeżyć.

Wśród bezdomnych są też dzieci porzucane – głównie z powodu choroby psychicznej matki. Część dzieci ucieka z domów przed alkoholem i przemocą.

Ale są też dzieci mieszkające na ulicy z całymi rodzinami, bo rodzice stracili pracę i z dnia na dzień wylądowali na bruku. Tu nie ma prawa, które chroni takich ludzi. Nie ma opieki społecznej, darmowego lekarza. Pomoc państwa jest znikoma.

Biedniejsze dzielnice stolicy Madagaskaru służą dzieciom ulicy jako noclegownia.

Praca dzieci nikogo tu nie dziwi.

Toky.

Toky ma 8 lat. Jego mama jest wdową z czwórką dzieci. Jedzą, gdy uda im się coś wyprosić: resztki ryżu lub nadgniłe warzywa. Śpią pod mostem, a kiedy jest zimno, to pod stołami na targu, przykryci workami.

Nieraz jem, a nieraz nie jem

Wszystkie dzieci ulicy opowiadają to samo: jedzą tylko raz dziennie. Nirina mówi o swoim rodzeństwie, że jedzą dobrze, bo jeden posiłek codziennie to świetna sytuacja. Jean ma 12 lat i nie martwi się, że nic dziś nie jadł. Kłopocze się tym, jak znaleźć posiłek dla młodszego rodzeństwa. Najaina odpowiada: nieraz jem, a nieraz nie jem.

Ich marzenia ilustrują ich życie: chcieliby mięso z kurczaka, buty. Jeden chłopak mówi, że chciałby być ubrany i na górze, i na dole. Czyli mieć na sobie jednocześnie i koszulkę, i spodnie.

No i szkoła, zdobycie zawodu, by potem móc pracować. Czyli mieć co jeść. Takie marzenia mają 11‑, 12-letnie dzieci. Nambinina chciałby być wolontariuszem i pomagać ubogim dzieciom. Widać więc, jak ważne dla niego są rozdawane na ulicy obiady.

Dzieci ulicy w trakcie akcji dożywiania. Pierwszy z lewej to Nambinina. Ma 11 lat. Na pytanie, co chciałby zjeść, odpowiada: wieprzowinę. – Ale w sumie wywar z liści też by się nadał – przyznaje po chwili namysłu. Jego marzeniem jest samochodzik na baterie. – On sam jeździ – mówi z przekonaniem Nambinina. – Sam widziałem!

Na ulicach stolicy żyją tysiące nieletnich.

400 000 obiadów

Dzięki wsparciu ludzi dobrej woli, od kilku lat prowadzimy szeroką akcję dożywiania na Madagaskarze. Przez cały rok, codziennie, w stołówkach i przy szkołach wydajemy ciepłe posiłki dla ponad 1500 dzieci. W ciągu roku rozdaliśmy około 400 000 obiadów. W tym roku, wobec narastającej dramatycznej sytuacji, chcemy położyć nacisk na sytuację dzieci ulicy w Antananarywie. Pragniemy znacząco zwiększyć skalę tej pomocy i wydawać jedzenie dla pół tysiąca z nich. Nie zrezygnujemy przy tym z pomagania najuboższym dzieciom w innych dotychczasowych miejscach.

Jak to będzie wyglądać?

– Około 5 rano robimy zakupy na straganie, gdzie jest najtaniej – opowiadają panie kucharki z naszych ośrodków w stolicy. – Gotujemy w wielkich kotłach. Koło godziny 11 zaczynamy się pakować, by wyruszyć na ulice, do miejsc, gdzie wiemy, że dzieci się gromadzą. Gorące jedzenie pakujemy w domowej roboty termosy, przykrywamy to wszystko folią oraz kocami i jedziemy. Wydajemy prosto z samochodu: ryż, warzywa, fasolę i mięso. Wszystko naturalne i pyszne! – śmieją się panie kucharki.

Ile to kosztuje?

Aby umożliwić dożywianie przez cały rok 1700 dzieci, brakuje 477 200 zł.

W tym m.in.:

duży worek węgla – 40 zł
40 kg marchwi – 100 zł
100 litrów oleju – 1000 zł

Artykuł Dożywianie 1700 głodnych dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa dwóch studni na Madagaskarze

WojMal — Tue, 28 Mar 2023 09:20:14 +0000

Przekazaliśmy 8220 euro na dwie studnie na Madagaskarze. Jedną kopaną w miejscowości Angodonina, drugą głębinową w miejscowości Tsarahonenana.

Miejscowość Angodonina ma około 600 mieszkańców. Działa tam też szkoła dla 200 dzieci. Ludność lokalna jest uboga, zazwyczaj mieszka w domach z gliny lub cegieł obłożonych gliną. Ludzie borykają się tu z ogromnym ubóstwem. Główne bolączki to: brak pracy, brak dostępu do czystej wody lub daleki dystans do niej i wysokie ceny. Ludzie zajmują się najczęściej rolnictwem: ryż, kukurydza, drobne warzywa.

W miejscowości Tsarahonenana mieszka 100 ludzi, do wody mają dwa km w jedną stronę.

Gotowa studnia w Angodonina:

Gotowa studnia głębinowa w Tsarahonenana:

Artykuł Budowa dwóch studni na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kontynuacja drugiej fazy budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 28 Mar 2023 09:10:17 +0000

Przekazaliśmy kolejne 50 tys. euro na kontynuację budowy szpitala w Mampikony. Od początku roku 2023 na budowę drugiej fazy szpitala przekazaliśmy 350 000 euro. Pierwsza faza budowy dobiegła już końca (SOR, pediatria) i trwa realizacja drugiej fazy budowy obejmującej: blok operacyjny, oddział wewnętrzny, ginekologię i sale dla chorych.

Stan budowy sierpień 2023 r.:

Stan budowy czerwiec 2023 r.:

Stan budowy marzec 2023 r.:

Prace murarskie dobiegają już końca i wszystkie ściany są już postawione. Dobiega też już końca instalacja dachu. Od grudnia 2022 do budynku wkroczyła już ekipa elektryków, którzy pracują nad okablowaniem pomieszczeń. Jednocześnie stolarze poza nadzorem więźby dachowej, pracują też już nad mocowaniem drewnianych futryn do ponad 100 drzwi. Spawacze i specjaliści od metalu zakładają już metalowe ramy okienne, okna i barierki na klatkach schodowych. Na początku marca 2023 rozpoczęło się na ponad 500 m² zakładanie płytek na podłogach i ścianach. Od marca prace rozpoczęli też malarze.

Artykuł Kontynuacja drugiej fazy budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup drzwi dla szkoły w Koudandeng (Kamerun)

WojMal — Tue, 28 Mar 2023 09:00:03 +0000

Zakupiliśmy 8 par drzwi drewnianych dla szkoły w Koudandeng za kwotę 6520 zł.

Projekt jest uzupełnieniem wniosku z roku 2022, dotyczącego budowy 8 sal lekcyjnych i bloku administracyjnego nowego kompleksu szkolnego szkoły podstawowej im. Św. Mukassa w Koudandeng. Całościowy projekt zawiera: 8 sal lekcyjnych, salę informatyczno-multimedialną, bibliotekę szkolną, budynek administracyjny, kaplice, magazyny na pomoce dydaktyczne, sportowe i inne, toalety, studnię, kuchnię z jadalnią i hangar spełniający rolę sali gimnastycznej czy estrady.

Poniżej znajduje się zdjęcie zakupionych drzwi.

Artykuł Zakup drzwi dla szkoły w Koudandeng (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkoły w Koudandeng (Kamerun)

WojMal — Sat, 31 Dec 2022 22:59:01 +0000

Wybudowaliśmy szkołę w Koudandeng (Kamerun) za 530 000 złotych.

Szkoła w Koudandeng miała kilkadziesiąt lat, była zbudowana z cegieł z gliny. Stała na zboczu, fundamenty były wymywane przez tropikalne deszcze, więc ściany pękały i w niektórych pomieszczeniach było zbyt niebezpiecznie, by prowadzić lekcje. Dlatego więc wybudowaliśmy nową szkołę, z wieloma klasami, w których nie będzie więcej niż 40 dzieci, z dostępem do wody i prądu z baterii słonecznych.

Szkolny kompleks zawiera osiem sal lekcyjnych plus jedną informatyczno- multimedialną (łącznie 780 m kw.), bibliotekę, budynek administracyjny, kuchnię z jadalnią, hangar, magazyny, toalety, studnię.

Archiwum zakończonego projektu:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2022/12/budowa-szkoly-w-koudandeng-kamerun-pion.mp4

Marie Laure nie mogła chodzić do szkoły. To sierota, przygarnięta przez bardzo biednych ludzi. Miała 10 lat, a jeszcze nigdy nie była w szkole. Gdy nauczycielki z Koudandeng się o tym dowiedziały, zaoferowały darmowe nauczanie. Marie została pierwszy raz zaprowadzona do szkoły. Tam: szok! Dziewczynka umiała pisać i czytać – nauczyła się tego, obserwując inne dzieci, jak odrabiały lekcje w domu. Została przyjęta od razu do trzeciej klasy. W tym roku poszła do szóstej.

Takich dzieci jest wiele: siostry prowadzące szkołę w Koudandeng co roku uczą darmowo około 50 dzieci, które bez tego nie miałyby szans na naukę. Ludzie tu żyją z rolnictwa, na własny użytek uprawiają arachidy, maniok, kukurydzę. Wypalają węgiel drzewny domowymi sposobami. Źródłem dochodu jest kakao, które zbierają w październiku i suszą w listopadzie. Wtedy mają jakieś pieniądze, wtedy kupują duży worek ryżu na kilka miesięcy, wtedy płacą za szkołę. Potem przychodzi pora sucha (do marca) i zostaje niewiele jedzenia – głównie liście manioku.

Od dwóch dni nie jadł

– Kiedyś wołam jednego z naszych uczniów i pytam go, czy weźmie udział w nadchodzących zawodach – wspomina siostra Ida Bujak, karmelitanka. – Stefan jest bardzo dobrym sportowcem. Odpowiedział mi, że by chciał, ale problemem jest, że u nich w domu już dosłownie nic nie ma do jedzenia. Od dwóch dni piją tylko gorącą wodę. Dla większości dzieci w Koudandeng jedynym posiłkiem w ciągu dnia jest ten, który dostają w szkole.W domach jada się raz dziennie, wieczorem. Brak pieniędzy na czesne to, niestety, niejedyna bariera w edukacji najmłodszych na prowincji w środkowym Kamerunie.

dwie godziny do szkoły

Szkół jest za mało. 2–3 km do szkoły to blisko. Niektórzy chodzą nawet 5 km w jedną stronę. Dzieci wychodzą po ciemku. Drogi są górzyste i śliskie od błota i gliny. – Dlatego większość chłopców marzy o zawodzie kierowcy – mówi s. Ida. – Oni po prostu mają już dość tego chodzenia na piechotę.

Brak prądu

Szkoły państwowe też są kiepskie. Nawet 100 uczniów w klasie, nauczyciele, którzy całymi miesiącami nie pracują – bo muszą obrobić pole. Brakuje książek. Dzieci ze szkół państwowych kończą podstawówkę i nie potrafią czytać i pisać.

Daniel ma dopiero 14 lat, a jest już „głową rodziny”. Z rodzeństwem mieszkają u 80-letniej babci. Pauline, wdowa, cierpi na trąd. Straciła jedną nogę, w dłoniach brakuje jej palców. Pole uprawia, klęcząc. Z tego, co jest w stanie zarobić z upraw batatów i arachidów, wysyła kolejne wnuki do szkoły.

Daniel skończył podstawówkę, jest bardzo inteligentny, był przewodniczącym szkolnego samorządu. Teraz uczy się na murarza w technikum. Dla babci zrobiłby wszystko. Opiekuje się rodziną: po szkole gotuje obiad dla wszystkich, zajmuje się domem i młodszym rodzeństwem.

Obecna szkoła w Koudandeng jest za mała dla wszystkich chętnych.

Joseph w tym roku do szkoły przyszedł dwa tygodnie po rozpoczęciu roku szkolnego. – Dlaczego tak późno? – spytały nauczycielki. – Nie miałem butów – odpowiedział chłopiec. Dziś na zdjęciu dumnie prezentuje buty – nie do pary, ale najważniejsze, że są! Rodzice Josepha są bardzo ubodzy. Pracują w polu i wypalają węgiel drzewny. Mimo biedy przygarnęli dziewięcioro dzieci – sierot z dalszej rodziny. Mieszkają w glinianej chałupce. Joseph do szkoły ma 2,5 km.

Kolejną dużą przeszkodą w edukacji jest to, że dzieci muszą pracować. W sezonie na polu, przy zbiorze i suszeniu kakao. Ale też na co dzień: przychodzą do domu i trzeba przynieść wodę ze studni, zebrać drewno na opał, umyć garnki i… robi się ciemno. Na równiku noc przychodzi przed 19. Mimo że do stolicy jest zaledwie 30 km, prądu nie ma. Raz na dwa, trzy miesiące pojawia się na kilka dni. Dzieci nie mają jak się uczyć. Mało kogo tu stać na lampę z bateriami słonecznymi.

73 dzieci w klasie

Obecna szkoła w Koudandeng jest stara i za mała. Ma kilkadziesiąt lat, a jest zbudowana z cegieł z gliny. Stoi na zboczu, fundamenty są wymyte przez tropikalne deszcze, więc ściany pękają i w niektórych pomieszczeniach już jest zbyt niebezpiecznie, by prowadzić lekcje. Obecnie uczy się tu 430 dzieci, z czego około 50 bezpłatnie, ze względu na skrajne ubóstwo. Czesne jest bardzo niskie, na rok wynosi 28 tys. franków (220 zł), czyli worek mąki, ale dla wielu i to jest zbyt dużym obciążeniem.

W czwartej klasie uczy się obecnie 73 dzieci, co praktycznie uniemożliwia efektywne nauczanie. A mimo to szkoła, prowadzona przez siostry karmelitanki, ma świetny poziom i szczyci się absolwentami z wyższym wykształceniem.

To będzie piękna szkoła!

Dlatego trzeba wybudować nową szkołę, z wieloma klasami, w których nie będzie więcej niż 40 dzieci, z dostępem do wody i prądu z baterii słonecznych.

Szkolny kompleks będzie zawierał: osiem sal lekcyjnych plus jedną informatyczno- multimedialną (łącznie 780 m kw.), bibliotekę, budynek administracyjny, kuchnię z jadalnią, hangar, magazyny, toalety, studnię.

Gotowa szkoła:

Artykuł Budowa szkoły w Koudandeng (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa dormitorium dla uczniów w Soroti (Uganda)

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 10:20:19 +0000

Przekazaliśmy 62 tysięcy euro na budowę internatu dla 30–40 chłopców, uczęszczających do St. Michael Senior Senior Secondary School-Wera. Szkoła została otwarta w 2002 roku, początkowo zajęcia odbywały się pod drzewem mangowca. Powstała z czasem szkoła murowana, która jednak była w ciągu swojej historii niszczona przez rebeliantów. Aktualnie uczęszcza do niej 300 chłopców i 350 dziewczynek.

Obecnie uczniowie, którzy mieszkają za daleko od szkoły, żeby codziennie do niej przychodzić z domu, śpią w budynku szkoły, na podłodze, w uwłaczających warunkach.

Dormitorium to będzie parterowy budynek, przykryty dachem, zawierający cztery sypialnie, dwie łaźnie. Ten kosztorys obejmuje już wyposażenie.

Nowo otwarte dormitorium:

Artykuł Budowa dormitorium dla uczniów w Soroti (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska)

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 10:18:05 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w roku 2022 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

udział w festiwalu Afrykamera w Warszawie (promocja działań Fundacji, udział w jury społecznym Festiwalu);
wykłady dla studentów ekonomii społecznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie nt. nowoczesnej pomocy Afryce (stacjonarne oraz on-line);
udział w konferencji IV Konferencja Afrykańska pt. Afryka – niewykorzystany potencjał w Łodzi. Wykład pt. Wyspa paradoksów – o wodzie na Madagaskarze;
udział w konferencji Konferencja Medyków, Bydgoszcz – wykład dr Lidii Stopyry nt. misji medycznych na Madagaskarze;
wsparcie organizacji projektu Rendez-vous z francuskim, który obejmował zbiórkę pieniędzy na podręczniki francuskiego dla dzieci na Madagaskarze, pokaz filmowy, warsztaty i wystawę w Społecznym Liceum STO w Kluczborku;
wykłady i warsztaty afrykańskie w szkole podstawowej w Zagorzycach oraz liceum we Wrocławiu. Przebiegają one w cyklu dwugodzinnym. Pierwsza godzina to prelekcja o Afryce oraz prezentacja pracy Fundacji. Druga godzina to warsztaty, mające na celu edukację w zakresie profesjonalnej i nowoczesnej pomocy Afryce. W czasie warsztatów uczniom prezentowane są autentyczne wnioski o pomoc, jakie spłynęły do Fundacji. Uczniowie, pracując w grupach, wchodzą w role pracowników organizacji pomocowej i muszą wybrać jeden wniosek do realizacji. Ma to na celu uświadomienie młodzieży konieczności wyboru najważniejszych potrzeb. Dokonanie wyboru może być często bardzo trudne – wszystkie przedstawione projekty są przecież ważne i niosą wiele dobra. Uczniowie na koniec warsztatów otrzymują przeszkolenie nt. zaangażowania w wolontariat;
pogadanka nt. Afryki w Międzynarodowym Przedszkolu Misia Paddingtona (IB World School No 001483) w Warszawie;
warsztaty dla seniorów w Stowarzyszeniu Dobrej Nadziei, Kraków;
prezentacja wystawy afrykańskiej w:

Szkole Podstawowej we Wróbliku Szlacheckimi,

Szkole Podstawowej im. Orła Białego w Kiczycach,

Bibliotece w Jeleniej Górze;

trzech szkołach województwa pomorskiego;

publikacja kilkunastu artykułów edukacyjnych w prasie oraz udział w audycjach radiowych, promujących dobroczynność i wolontariat;
publikacja 28 wpisów na blogu kawalekafryki.pl, propagujących wiedzę o Afryce oraz wiedzę nt. nowoczesnej pomocy temu kontynentowi;
Patronat nad książką: Xavier Aldekoa, Dzieci Nilu. Reporterska podróż przez Afrykę, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków, 2022

Na zdjęciu zajęcia dla studentów ekonomii społecznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie:

Artykuł Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni dla szkoły w Bingongol, Lomie (Kamerun)

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 10:04:46 +0000

Studnia w Lomie (Kamerun) już stoi! Obecnie wieś ma już możliwość korzystania z wody pitnej ze studni. Do tego czasu ludzie chodzili prawie dwa kilometry do strumyka, nie tylko po wodę do picia, ale również na pranie i kąpiel. Wsie sąsiednie też będą korzystać z tego ujęcia wody, ale tylko do picia. Uczniowie Baka też będą dostęp do studni.

Studnia ma głębokość około 20 metrów, kręgi z cementu, mur okalający 4 metry na 4 metry o wysokości 1,2 metra oraz zadaszenie.

W regionie Abong Mbang zgromadzenie ojców braci szkolnych naucza 700 dzieci ludu Pigmejów Baka metodą ORA, czyli współczesnej aktywnej pedagogiki. Dziecko uczestniczy w niej jako „współpracownik” budowaniu wiedzy.

To najuboższa ludność kraju. Pigmeje mieszkają w obozowiskach w lasach. Żyją w głównej mierze z tego, co daje natura. Bardzo często są źle traktowani. Za ewentualną pracę w polu są opłacani szczątkowo lub w ogóle, pracując jedynie za wyżywienie. Społeczność Pigmejów nie ma praktycznie żadnych pieniędzy, co stanowi duży problem, gdy muszą zapłacić za leczenie lub chcą posłać dziecko do szkoły.

Przekazaliśmy na ten cel 12 700 zł.

Na zdjęciach gotowa studnia w Lomie:

Artykuł Budowa studni dla szkoły w Bingongol, Lomie (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa centrum dla kobiet w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 10:00:19 +0000

Przekazaliśmy 470 000 zł na budowę centrum dla kobiet w Kiabakari (Tanzania). Otwarcie centrum w sierpniu 2023 r. Działają już punkty usługowe (księgarnia, poligrafia, market i gastronomia) oraz kasa zapomogowo-pożyczkowa.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2022/10/budowa-centrum-dla-kobiet-w-kiabakari.mp4

Monica Thobias zarabia tłuczeniem kamienia na sprzedaż. Dziennie jest w stanie utłuc 10 wiader. Za taką dniówkę zarobi 8 zł. 80 groszy za wiadro (dwa złote kosztuje mała woda butelkowana, której nikt tu nie pije, bo nikogo na nią nie stać). „Widzisz te wszystkie szramy? To od tłuczenia kamienia na żwir – mówi. – A tu po odpryskach skał. A tutaj po tym, jak się wywróciłam z wiadrami, które niosłam z góry do domu. Tu przebiłam korzeniem nogę, gdy szłam w góry, szukając odpowiedniego materiału na żwir”. W okolicy nie ma innej pracy dla tej samotnej, niemłodej już matki (fot. K. Urban)

Co trzecie gospodarstwo domowe prowadzone jest tu przez samotne kobiety. To one są solą ziemi, to one nieustannie pracują na roli, noszą wodę, piorą, gotują i troszczą się o to, by było co gotować. Gdy rano jedziesz drogą krajową przez zachodnią Tanzanię, po obu stronach drogi widzisz dzieci. W jedną stronę idą te w mundurkach – w drugą stronę idą te z kanistrami na głowach. W tym kraju trzy i pół miliona dzieci nie chodzi do szkoły, gdyż muszą pracować, by było co jeść. Bieda jest ogromna, turyści nie docierają na głęboką prowincję. Mundurek szkolny nie ma jednej nogawki, ma za to wielką, ziejącą dziurę, ale musi wystarczyć. Na budowie nie ma nawet taczek – ciężary nosi się w rękach. W domach pusto – nie ma nic, mebli, pościeli, ubrań – tylko klepisko, okno, dach. Gotuje się na zewnątrz na kamieniach.

Monica Thobias z dziećmi przed domem. „To moja praca tłuczenia kamieni na żwir sprawiła, że mogłam kupić tę działkę i zbudować dom. Mam sukcesy – mówi z przekonaniem kobieta. – Przecież wykształciłam dzieci dzięki tej pracy! Od pierwszej klasy szkoły podstawowej do teraz. Pierwsze dziecko skończyło już edukację” (fot. K. Urban).

Wciąż problemem jest analfabetyzm

Dziewczynki często nie są posyłane do szkoły, bo finanse rodziny pozwalają co najwyżej na naukę jedne go dziecka. Zwykle jest to syn. Dlatego analfabetyzm wśród kobiet nadal sięga 27 procent. Jeśli dziewczyna nie pójdzie do szkoły, nie nauczy się pisać i czytać, o godnej pracy może zapomnieć. Start w jakiekolwiek życie zawodowe jest praktycznie niemożliwy. „Większość kobiet w Kiabakari nie ma żadnego zatrudnienia. Co im pozostaje, to walczyć w pojedynkę o przetrwanie każdego dnia, codzienne szukanie jakiegoś dochodu” – mówi Liberata.

„Takie jest życie Afrykanki – spędzasz życie, walcząc o przetrwanie, byś miała co włożyć do ust – mówi Maktrida, mająca na utrzymaniu trójkę dzieci i zniedołężniałą mamę. – Człowiek się chwyta każdej dorywczej pracy. Najczęściej jest to posprzątać trochę tu i trochę tam. Powiedzą ci: zrób tak, a ty zrobisz i dadzą ci 200 szylingów (40 groszy), a ty to przyjmujesz jako błogosławieństwo” (fot. Aldimilablis Novatus Mchele).

Jak skutecznie można pomóc?

W Kiabakari działa kilka prospołecznych inicjatyw prowadzonych przez ks. Wojciecha Kościelniaka (32 lata w Tanzanii): przedszkole i szkoła dla ponad 300 dzieci, internat, przychodnia oraz farma (sfinansowana przez Darczyńców naszej fundacji). Na bazie tych doświadczeń zrodził się pomysł centrum rozwoju kobiet. Będzie ono zawierało: – samoobsługową jadłodajnię, prowadzoną przez kobiety. Będą z niej korzystali pracownicy powyższych ośrodków, rodziny uczniów i pacjentów oraz wszyscy inni goście. Posiłki będą bardzo tanie; – sklepiki, w których kobiety będą sprzedawały własne wyroby (w tym również z produktów z farmy); – punkty usługowe, w których kobiety będą mogły pracować (punkt drukarsko-introligatorski, handlowy, krawiecki itd.); – kasę zapomogowo-pożyczkową.

Liberata Audax Kokumalamala ma czwórkę dzieci i prowadzi przydrożny bar z prostym jedzeniem i kwaśnym mlekiem. W prowadzeniu baru pomaga jej matka w bardzo podeszłym wieku i dzieci. Pracują razem w palącym słońcu i ulewnym deszczu. Dziewczynki powinny być w szkole, ale jak tysiące innych dzieci w Tanzanii, muszą pracować, by wystarczyło na jedzenie. „Centrum pomoże wielu kobietom, które są na dnie – mówi Liberata. – Połączymy siły i razem zrobimy coś wielkiego, dla wspólnego dobra” (fot. Aldimilablis Novatus Mchele).

Dzieci Liberaty muszą pracować (fot. Aldimilablis Novatus Mchele).

Mama Liberaty podczas pracy w jadłodajni (fot. K. Urban).

Trampolina do godnego życia

Ta kasa to niezwykle skuteczna w zwalczaniu ubóstwa inicjatywa, która sprawdziła się w wielu krajach Globalnego Południa. Kobiety będą wpłacały co miesiąc drobne sumy, by raz na czas mogły wziąć pożyczkę np. na otwarcie własnego biznesu, na kursy i szkolenia itp. Zyski ze sklepików będą trafiały do tej kasy i tym samym wspomagały rozwój kolejnych kobiet. Centrum będzie dla kobiet długofalową i systematyczną trampoliną do godnego życia. „My, kobiety, potrzebujemy tego projektu – mówi Monica Thobias. – Choćby do sprzedaży jajek, kukurydzy i fasoli. Gdyby stworzyć mały kapitał dla nas, to my z naszej strony też się postaramy!”.

Artykuł Budowa centrum dla kobiet w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

1% podatku na pomoc Afryce – budowa studni

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 10:00:17 +0000

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2022/01/jeden-procent-za-rok-2021.mp4

Gotowe studnie głębinowe zrealizowane dotychczas w ramach tego projektu:

Ambatolampy Tsimahafotsy

Ambodiakatra

Amby

Ambohimarina

Analalava

Befosy

Miakidaza

Ambatolampy Tsimahafotsy

Ampasika

Gotowa studnia kopana Amaroakoho

Ambodirano Atsimo

Przekazaliśmy środki ze zbiórki 1 % za rok 2021 na budowę studni na Madagaskarze. Zebraliśmy w ramach kampanii 1 % kwotę 130 009,26 PLN. Na budowę studni przekazaliśmy pełną niezbędną kwotę, czyli 60 980 euro.

Nie mają wyboru. Nie mamy gdzie znaleźć wody. Tak źle to nigdy nie było – mówią mieszkańcy regionu Moramanga na Madagaskarze. – Coraz częściej przychodzą susze, które zamieniają rzeki w błoto. A innego dostępu do wody nie ma.

Nie mamy wyboru: musimy pić taką wodę.

Brak wody do picia to śmierć. A brudna woda zabija. Dzieci, osłabione przez częste ataki biegunki, są bardziej narażone na skutki niedożywienia, anemię i infekcje. Brudna woda to zakażenia, pasożyty i epidemie. Regularne korzystanie z zanieczyszczonej wody prowadzi do trwałych zmian zdrowotnych i powoduje nieodwracalne skutki w rozwoju u dzieci (np. rozwoju mózgu).

JEAN MARIE ma 59 lat. „Coraz bardziej się martwię – mówi. – Woda już jest tak brudna, że nie wiadomo, jak ją pić. A przecież pić trzeba. Najbardziej mi szkoda małych dzieci…”.

Dzieci, zamiast do szkoły, chodzą całe kilometry po wodę. Kobiety spędzają wiele godzin dziennie tylko na tym, by zdobyć wodę dla gospodarstwa domowego. „Trzeba iść bardzo daleko po wodę.

Idziemy w kilka osób, bo jak można puścić samo dziecko tak daleko? Zresztą my też boimy się chodzić same”– mówią. Brak dostępu do wody to także trudności w utrzymaniu higieny, co boleśnie dotyka zwłaszcza kobiety, a dziewczynki wyklucza z chodzenia do szkoły przez kilka dni w miesiącu.

Prosimy o przekazanie 1% podatku na pomoc Afryce KRS: 0000415325.

Jak wygląda dostęp do wody na Madagaskarze? Niemal połowa Malgaszy (46%) nie ma podstawowego dostępu do źródła bezpiecznej wody. Na wsiach jest jeszcze gorzej – tam dostępu nie ma 66% ludzi (za raportami WHO). Ponad połowa mieszkańców wsi nie ma toalet, co powoduje, że dostępna woda jest zanieczyszczona. Te dane są bardzo złe, nawet jak na Afrykę…

VICTORIEN po wodę idzie 3 km w jedną stronę. Niestety, jest ona bardzo brudna. Nawet po przegotowaniu powoduje biegunki.

Najgorzej mają małe dzieci Biegunka jest 8. przyczyną śmierci na świecie (w krajach najbiedniejszych, jak Madagaskar, jest 5. przyczyną). Biegunka jest drugą co do częstotliwości przyczyną śmierci dzieci poniżej piątego roku życia na świecie oraz pierwszą przyczyną niedożywienia (za raportami WHO). Zabija ponad pół miliona dzieci rocznie, a przecież jest całkowicie wyleczalna… Dostęp do czystej wody rozwiązałby ten problem w znacznym stopniu.

Ujęcie wody, z którego korzystają Laurance i jej córka.

LAURANCE, lat 33, z córką. Do ujęcia wody mają 3 km w jedną stronę. Mówi, że nie mają wyboru – to jest jedyna woda w okolicy. „Często mamy bóle brzucha – mówi kobieta. – Mimo że ta woda jest brudna, jesteśmy zdani tylko na nią”.

Taka rzeka jest tylko błotem To sytuacja dla nas zupełnie niewyobrażalna – mówi dr med. Lidia Stopyra, ordynator oddziału chorób zakaźnych szpitala Żeromskiego w Krakowie, szefowa misji medycznych naszej Fundacji na Madagaskarze. – To jest rejon skrajnej biedy, gdzie ludzie osiedlają się najczęściej nad rzekami, w związku z tym, że w innych miejscach zupełnie nie ma dostępu do wody. Ale pod koniec pory suchej taka rzeka jest już tylko błotem.

Chorują tu prawie wszyscy Dominują tu ciężkie choroby typu: dur brzuszny, zakażenia bakteryjne Escherichia coli czy cholera i salmonella. Na bilharcjozę chorują tu prawie wszyscy. To choroba pasożytnicza, którą można się zarazić przez brodzenie w stojącej wodzie. W porze deszczowej na Madagaskarze jest to nieuniknione.

Nie można dojść do domu, nie brodząc czasem po pachy w wodzie. Nad wodą, której używa się do picia, toczy się całe życie – dzieci się kąpią, kobiety robią pranie, przychodzi bydło. Choroba objawia się krwiomoczem. – Jest tak powszechna, że w czasie misji medycznej zgłosił się do nas już wyleczony pacjent z problemem, że ma… żółty mocz – mówi dr med. Lidia Stopyra. – Stan chorobowy był dla niego normalny. To pokazuje skalę problemu.

Jakie studnie budujemy? Planujemy budowę dziesięciu studni głębinowych w regionach: Mampikony i Moramanga, w którym coraz częściej pojawiają się susze. Studnie głębinowe będą wykonane według najnowszej metody odwiertu i opuszczania betonowych kręgów na głębokość około 40 metrów. Zapewnia to stały dostęp do czystej wody. Na dnie będziemy instalować specjalny system filtracyjny. Studnie będą wyposażone w dwie ręczne pompy. Sposób wykonania studni zapewnia też możliwość użytkowania studni nawet w razie awarii głównej pompy. Niewykorzystana woda z zewnętrznej okolicy studni spływa do specjalnego spływu ściekowego, nie zanieczyszczając głównego zbiornika.

Prosimy o przekazanie 1% podatku na pomoc Afryce KRS: 0000415325.

Jedna z ponad 100 studni, zbudowanych przez naszą Fundację. To studnia głębinowa – to właśnie studnie głębinowe będziemy budować w ramach tego projektu. Ta znajduje się przy ufundowanym przez nas Centrum Dzieci Ulicy w stolicy Madagaskaru.

Jeśli ktoś nas słyszy… Evariste ma dwójkę dzieci. Na pytanie: co u was słychać? – odpowiada: susza. Susza i brudna woda, którą musimy pić. Ja jeszcze jakoś daję radę, ale dzieci już nie. Bardzo często chorują. Jeśli ktoś może nam pomóc; jeśli ktoś nas słyszy, to bardzo prosimy o studnię!

Ile to kosztuje?

Koszt budowy jednej studni głębinowej to 4 878 euro.
Koszt pompy i wykończenia zewnętrznego: 1 220 euro.
Na wykonanie 10 studni głębinowych potrzeba 60 980 euro

Polska Fundacja dla Afryki organizuje zbiórki pieniędzy na konkretne projekty, realizowane przez organizacje działające w Afryce. Jeżeli zbierzemy więcej środków niż na potrzeba na projekt 1 %, nadwyżkę przekazujemy na następną ważną społecznie zbiórkę.

Prosimy o przekazanie 1,5% podatku na pomoc Afryce KRS: 0000415325.

Artykuł 1% podatku na pomoc Afryce – budowa studni pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Magazyny rolne w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 09:51:37 +0000

Przekazaliśmy 29 468 euro na budowę magazynów rolniczych.

W miejscowości o nazwie Anivorano od kilku lat działa niewielka ferma, której głównym zadaniem jest edukacja lokalnej młodzieży w dziedzinie rolnictwa, sadownictwa i ręcznego kopania studni. Dzięki pomocy Polskiej Fundacji dla Afryki został już zbudowany dom, zakupiono też ciągnik i wóz z zebu. Ferma rozwija się i przyjmuje coraz więcej młodzieży.

Wraz ze zwiększającą się liczbą uprawianych hektarów ziemi, dzięki otrzymanym urządzeniom, powstała potrzeba wybudowania magazynów rolnych służących do: suszenia otrzymanych plonów, segregacji, pakowania w worki, przechowywania plonów oraz magazynowania narzędzi i urządzeń a także garażowania ciągnika. Pomoże to na wydajniejszą pracę oraz pozwoli na większą ochronę maszyn, narzędzi i urządzeń, ogólnie zwiększając standardy fermy.

Magazyny na fermie:

Artykuł Magazyny rolne w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie przychodni zdrowia w Ayos (Kamerun)

WojMal — Wed, 28 Dec 2022 09:21:55 +0000

Odnowiliśmy przychodnię zdrowia w Ayos i zakupiliśmy testy oraz produkty do robienia badań w laboratorium za 23 500 zł.

W 2012 roku powstała miejscowa przychodnia zdrowia, która pracuje bez przerwy, dzień i noc. W przychodni jest także porodówka, gdzie w 2021 roku urodziło się ponad 300 dzieci.

Chorzy przychodzą z różnymi chorobami, by się leczyć, ale przede wszystkim z malarią, durem brzusznym, robakami, anemią, a także z AIDS. Jest wielki problem z tą chorobą, znamy całe rodziny, które są zarażone tą chorobą: rodzice i ich dzieci. Od czterech lat przychodnia ma pozwolenie na leczenie tych chorych. Regularnie pobiera im krew i robi niektóre badania. Prowadzi rozdawnictwo leków, witamin oraz mleka i odżywek dla dzieci.

W ośrodku ściany gabinetów i sale dla chorych były zniszczone i brudne. Potrzeba było odnowić ściany wewnątrz jak i na zewnątrz. Po odnowieniu budynku i zakupie sprzętu, laboratorium sprawnie działa i pomaga chorym.

Artykuł Wsparcie przychodni zdrowia w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ławki dla dla szkoły w Mahajanga (Madagaskar)

WojMal — Thu, 22 Dec 2022 11:52:29 +0000

Przekazaliśmy 1638 euro na zakup 60 ławek szkolnych dla szkoły w Mahajanga.

Dwa projekty na budowę szkoły w Mahajanga 12/2021 i 30/2021 zostały już zrealizowane. Ostatnią fazą był zakup 60 ławek przewidzianych w kosztorysie projektu 12/2021. Wnioskowano w nim o 2 121,95 euro (1 ławka = 35,36 euro). Niestety, kosztorys ten był wykonany w marcu 2021 r. Od tego czasu ceny ławek bardzo wzrosły z 35,36 euro na 62,67 euro. Spowodowało to różnicę 1 638 euro, której pokrycie jest przedmiotem tego projektu.

Nowe ławki w Mahajanga:

Artykuł Ławki dla dla szkoły w Mahajanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa Szkolnego Gospodarstwa Rolnego przy szkole w Chamuka (Zambia)

WojMal — Thu, 22 Dec 2022 11:52:10 +0000

Przekazaliśmy 7000 euro na rozbudowę istniejącego już pomieszczenia dla trzody chlewnej o powierzchni 150 m² w systemie bezściółkowym. W skład projektu wchodzi:

budowa i zabezpieczenie nowych 6 stanowisk dla odchowu młodych prosiąt (10 prosiąt w każdym o powierzchni 15 m²)
przygotowanie stanowisk żywieniowych dla zwierząt
doprowadzenie wody do budynku i montaż poideł. Na każde 10 sztuk dwa poidła
wykonanie systemu kanałowego odprowadzenia gnojowicy do zbiornika zewnętrznego
wykonanie szamba o poj. 27 m³
zakup narzędzi do utrzymania czystości, przygotowania paszy.

Szkolne Gospodarstwo Rolne w Chamuka jest nieodłączną częścią St. Charles Lwanga Boarding School w Chamuka w Zambii. Na terenie Misji Służebniczek powstaje duży kompleks szkolny, o charakterze ogólno-gospodarczym dla 600 dziewcząt z okolicznych wsi. Gospodarstwo będzie pełniło rolę edukacyjną dla młodych, ale przede wszystkim, to dzięki niemu, będzie w stanie wyżywić taką rzeszę młodych ludzi i kadrę nauczycielską.

Chlewnia będzie to budynek o powierzchni 150 m², wysoki na 2.5m, na wylewce betonowej, ze ścianami na wysokość 1,2 m, zadaszony, z wewnętrznymi przegrodami. Do budynku trzeba doprowadzić wodę i zamontować poidła. Konieczna jest także budowa szamba o pojemności 27 m³ i kanałów do odprowadzania gnojowicy. Potrzebny będzie także, przy chlewni budynek inwentarski na paszę i inne potrzebne do chowu narzędzia i środki czystości, a także zakup narzędzi do utrzymania porządku w chlewni. Ponieważ chlewnia będzie jednocześnie spełniać zadania edukacyjne, dlatego pomieszczenia będą większe, z poszerzonym odpowiednio korytarzem , tak by swobodnie kilka osób mogło przebywać, pracować, obserwować i uczyć się. Dziewczęta, które pochodzą z okolicznych wiosek są ubogie, we wioskach nie ma takiej hodowli, będzie to zatem dla nich bardzo dobra okazja do nabycia odpowiedniej wiedzy i umiejętności na późniejsze lata.

Powstające i stopniowo rozwijane we współpracy z Polską Fundacją dla Afryki gospodarstwo rolne, dzięki wielu sektorom (ryby, kury, krowy, uprawa roślin), będzie w stanie zapewnić wyżywienie dla dziewcząt, a nadwyżka będzie sprzedawana i wykorzystywana na inne potrzeby. Gospodarstwo jest tak zaplanowane, by w przyszłości było zupełnie samowystarczalne i poszczególne sektory będą się wzajemnie wspierać i uzupełniać.

Artykuł Rozbudowa Szkolnego Gospodarstwa Rolnego przy szkole w Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

6 studni kopanych na przedmieściach Antananarywy (Madagaskar)

WojMal — Thu, 22 Dec 2022 11:52:09 +0000

Przekazaliśmy 60 tysięcy złotych na sfinansowanie sześciu studni kopanych na Madagaskarze. Powstaną w 6 wioskach w obrębie stolicy Madagaskaru – Antananarivo, które zmagają się z bardzo dużym brakiem wody:

Nainingorana (ok. 300 mieszkańców).
Ambohijatovo (ok. 400 mieszkańców).
Beravina (ok. 250 mieszkańców).
Ankodonona (ok. 600 mieszkańców. W pobliżu szkoła podstawowa dla ok. 200 dzieci).
Feramanga (ok. 150 osób. Bez dostępu do wody i prądu. Mieszkańcy ubodzy, głównie rolnicy zajmujący się uprawą warzyw).
Antanetibe – okolice dzielnicy Anosiala (ok. 150 mieszkańców).

Studnie są realizowane w ramach programu VIP, czyli każda studnia jest ufundowana przez konkretnego Darczyńcę.

Pierwsza ze zrealizowanych studni w tym projekcie, czyli studnia w miejscowości Ankodonona:

Studnia w Naningorana:

Studnia w Beravina:

Studnia w Feramanga:

Studnia w Ambohijatovo:

Studnia w Antanetibe, przedmieścia stolicy:

Artykuł 6 studni kopanych na przedmieściach Antananarywy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa kolejnych 6 studni głębinowych na Madagaskarze

WojMal — Thu, 22 Dec 2022 11:51:49 +0000

Wybudowaliśmy kolejne 6 studni głębinowych na Madagaskarze za 36 588 euro.

Kraj przeżywa ogromne trudności z powodu pogłębiającej się suszy. Studnie powstały w następujących wioskach: Ankazodandy, Tanambao, Ambohimiadana, Tsimijaly, Ampangabe, Ambohimiadana.

Studnie głębinowe są wykonane według najnowszej metody odwiertu i opuszczania betonowych kręgów do głębokości nawet 40 metrów według potrzeb. Zapewnia to stały dostęp czystej wody ze specjalnym systemem filtracyjnym na dnie. Studnie wyposażone są w 2 ręczne pompy. Sposób wykonania studni zapewnia też możliwość użytkowania studni nawet w razie awarii głównej pompy. Niewykorzystana woda z zewnętrznej okolicy studni spływa do specjalnego spływu ściekowego, nie zanieczyszczając głównego zbiornika. Okolica studni zostanie zabezpieczona ogrodzeniem i dachem.

Koszt budowy jednej studni głębinowej to 4 878 Euro a pompy i wykończenia zewnętrznego 1 220 Euro. Koszt całościowy jednej studni to 6 098 Euro.

Studnie są realizowane w ramach Programu VIP, czyli każda studnia jest ufundowana przez konkretnego Darczyńcę.

Pierwsza ze zrealizowanych studni w tym projekcie, czyli studnia w miejscowości Ambohimiadana:

Gotowa studnia w Tanambao:

Studnia Ambohimiadana II:

Studnia w Ankazodandy:

Studnia w miejscowości Ampangabe:

Gotowa studnia w Tsimijaly:

Artykuł Budowa kolejnych 6 studni głębinowych na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Drzwi dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 22 Dec 2022 11:51:39 +0000

Przekazaliśmy 2962 euro na zakup 6 drzwi wahadłowych dla budującego się szpitala w Mampikony. W trakcie realizacji projektu budowy szpitala, zaistniała potrzeba instalacji 6 częściowo oszklonych drzwi wahadłowych (wysokość 2,10 m i szerokość 1,60 m) do sal porodowych i ginekologii. Drzwi te nie zostały ujęte w pierwszym kosztorysie.

Pierwsza faza budowy (pediatria, SOR) dobiegła końca w 2022 r. i rozpoczęliśmy realizację drugiej fazy budowy obejmującej: blok operacyjny, oddział wewnętrzny, ginekologię i sale dla chorych.

Aktualny stan budowy II etapu szpitala:

Artykuł Drzwi dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Panele solarne i aptekę dla przychodni lekarskiej w Kinszasie (DR Konga)

WojMal — Wed, 21 Dec 2022 09:41:31 +0000

Przekazaliśmy 15 750 USD na wsparcie przychodni medycznej Centre Medical & Maternite „Tshanku Jeanne”. Celem kolejnego projektu na rzecz tego ośrodka jest zapewnienie mu stałego oświetlenia, przy pomocy paneli solarnych a także adaptacja i wyposażenie sali przeznaczonej na aptekę.

Przychodnia już działa i przyjmuje pacjentów w zakresie chorób najczęściej występujących: malaria, dur brzuszny. Przyjmuje także kobiety ciężarne do porodów. Jednak, alby móc przeprowadzać operacje, potrzebuje stałego dostępu do elektryczności. Przychodnia posiada lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach do prowadzenia operacji chirurgicznych.

Przychodnia obecnie służyły całej gminie Kimbanseke w stolicy Demokratycznej Republiki Konga, Kinszasy. Kimbanseke to gmina na terenie której żyje około 900 tysięcy mieszkańców (w całej stolicy mieszka ponad 17 mln mieszkańców). W całej dzielnicy Ngampani (część gminy Kimbanseke) mieszka 25 tysięcy osób i nie ma przychodni. Najbliższe są oddalone o wiele kilometrów od dzielnicy.

W Demokratycznej Republice Konga nie ma społecznej służby zdrowia. W praktyce leczenie odbywa się tak, że pacjent płaci za usługi lekarskie i za leki. Przychodnia stanowi bazę lekarską, z której skorzystają wykwalifikowani lekarze i pacjenci z całego powiatu.

Własna instalacja pozwoli uniezależnić się od prądu miejskiego, który jest dostarczany 3–4 dni w tygodniu. Zdarza się, że nawet w dniach, kiedy jest prąd, występują przerwy w jego dostawie. Własna instalacja elektryczna pozwoli przychodni funkcjonować bez obaw o przerwy w jego dostawie, zwłaszcza w sytuacji prowadzenia długich operacji chirurgicznych.

Artykuł Panele solarne i aptekę dla przychodni lekarskiej w Kinszasie (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Podręczniki dla uczniów ze szkoły w Andilambe i Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Dec 2022 09:40:55 +0000

Przekazaliśmy 7000 zł na pomoc w zakupie podręczników do języka francuskiego dla uczniów ze szkoły w Andilambe i Mampikony.

Bardzo ważnym aspektem tego projektu jest, że połowa przekazanych środków została zebrana przez uczniów z Kluczborka. Zorganizowali oni projekt Rendez-vous z francuskim, który obejmował zbiórkę pieniędzy, pokaz filmowy, warsztaty i wystawę w Społecznym Liceum STO w Kluczborku.

Edukacja jest priorytetem i od wielu lat w regionie Mampikony wspieramy liczne szkoły, mające na celu zapewnić dzieciom i młodzieży wiedzę i lepszą przyszłość. Nauczanie również dostępu do książek, a ten w regionie jest niestety bardzo ograniczony ze względu na wysokie koszty podręczników. Mając na celu polepszenie jakości nauczania języka francuskiego, który jest bazą tamtejszej edukacji, przekazaliśmy środki na pomoc w zakupie potrzebnych dla uczniów: podręczników, słowników i pomocy dydaktycznych w tym języku.

Zakupiono 680 sztuk podręczników oraz książek do nauki francuskiego:

Artykuł Podręczniki dla uczniów ze szkoły w Andilambe i Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt dla Centrum Zdrowia w Gatara (Burundi)

WojMal — Wed, 21 Dec 2022 09:40:50 +0000

Przekazaliśmy 5000 euro na wyposażenie na oddziale ginekologiczno-położniczym oraz w sali badań prenatalnych: nowe łóżko porodowe, trzy stoły do badań kobiet, trzydzieści kocy i sześćdziesiąt prześcieradeł oraz stół do resuscytacji noworodka, którego do tej pory oddział nie posiadał.

Centrum Zdrowia w Gatara istnieje od około 1946 roku. Prowadzi je Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego.

Gatara znajduje się w odległości ok. 10 km od miasta wojewódzkiego Kayanza; jest to jedno z najbardziej przeludnionych i zarazem najuboższych miejsc w Burundi. Centrum sprawuje podstawową opieką medyczną w zakresie: konsultacja dzieci i dorosłych, hospitalizacja, porodówka, szczepienia dzieci, konsultacja kobiet oczekujących dziecka, leczenie chorych na gruźlicę i AIDS, dożywianie dzieci.

W 2021 roku leczeniem objętych zostało 21 tys. chorych; 2 tys. przebywało w szpitalu; na porodówce urodziło się ponad 550 dzieci, leczono około 3800 kobiet oczekujących dziecka.

W Ośrodkach Zdrowia na terenie Burundi od kilku lat istnieje program darmowego leczenia dzieci do piątego roku życia oraz kobiet oczekujących dziecka. W swoich założeniach system jest dobry, zwłaszcza, że większość populacji nie jest ubezpieczona, jednakże pieniądze, które otrzymuje Centrum Zdrowia, zazwyczaj pokrywają tylko jedną trzecią wydatków.

Na zdjęciach zakupiony sprzęt:

Artykuł Sprzęt dla Centrum Zdrowia w Gatara (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup komputerów dla szkoły w Abong Mbang (Kamerun)

WojMal — Wed, 21 Dec 2022 09:40:46 +0000

Przekazaliśmy 2500 euro na zakup laptopów dla uczniów Szkoły Aloys w Abong Mbang, która istnieje od 1947 roku. Poziom nauczania w szkole jest bardzo wysoki. Placówka cieszy się wielką popularnością i zaufaniem rodziców. Ostatnia klasę (szóstą) zdało z roku 2021 100% uczniów.

Aby stale podnosić poziom nauczania, koniecznością okazało się utworzenie prowizorycznej klasy komputerowej. Szkoła posiadała kilka używanych komputerów. Niestety, z czasem już przestały nadawać się do użytku. W roku szkolnym 2022 rodzice zaoferowali zakup 3 komputerów. Jest to bardzo znikoma liczba na 40 ‑45 osobowe klasy. Stad projekt zakupu 10 laptopów.

Artykuł Zakup komputerów dla szkoły w Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup ziemi pod budowę żłobka dla ubogich dzieci i sierot w Bafoussam (Kamerun)

WojMal — Wed, 21 Dec 2022 09:40:43 +0000

Przekazaliśmy 377 tysięcy złotych na zakup ziemi oraz jej ogrodzenie pod budowę żłobka dla około 100 dzieci.

Jest to placówka dla najuboższych dzieci, w tym sierot. Na utworzenie takich struktur potrzeba kolejno: zakupu ziemi, budowy ogrodzenia i budynku i założenia fermy (kury, kozy) oraz ogrodu warzywnego, które w przyszłości mogłyby pomóc w wyżywieniu dzieci. Cały kosztorys wynosi około 220 tysięcy euro. Placówka znajduje się w Yaounde, stolicy kraju. Zostało już zakupione 500 metrów kwadratowych ziemi.

Żłobek będzie służyć przede wszystkim sierotom, których na tym terenie jest bardzo wiele. Zwykle dzieci muszą się zajmować same sobą, ewentualnie starsze rodzeństwo opiekuje się młodszym. Dzieci są przez to nie tylko wystawione na wiele zagrożeń zdrowotnych, ale również np. na handel dziećmi. Żłobek uchroni przynajmniej ich część, będzie stanowić bezpieczną przestrzenią dla podopiecznych.

Artykuł Zakup ziemi pod budowę żłobka dla ubogich dzieci i sierot w Bafoussam (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia głębinowa przy ośrodku zdrowia w Madingring (Kamerun)

WojMal — Wed, 21 Dec 2022 09:40:19 +0000

Przekazaliśmy 6100 euro na budowę studni przy nowo wybudowanej porodówce w Kamerunie. W styczniu 2023 r. ośrodek przyjmie pierwszych pacjentów. Na terenie ośrodka brakuje jeszcze wody – trzeba wykopać studnię głębinową. Najtańsza firma zajmująca się kopaniem studni głębinowych na terenie Kamerunu przewiduje kosztorys sięgający 4.000.000 fcfa czyli 6.100 € (na tę sumę składa się transport sprzętu do kopania, wywiert, zaistalowanie rur oraz pompy ręcznej lub nożnej, wykończenie wylewką betonową).

Gotowa studnia w Madingring:

Artykuł Studnia głębinowa przy ośrodku zdrowia w Madingring (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Energia fotowoltaiczna dla przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun)

WojMal — Mon, 03 Oct 2022 08:00:44 +0000

Przekazaliśmy 10 000 zł na instalację fotowoltaiczną dla przychodni w Kamerunie, której funkcjonowanie wspieramy. Połowę pacjentów ośrodka stanowią uchodźcy z Republiki Środkowoafrykańskiej. Wobec kryzysu finansowego w roku 2022 przychodni nie stać na paliwo do agregatu prądotwórczego. Dodatkowo instalację elektryczną zniszczyły gwałtowne burze. Brak prądu utrudniał prace laboratorium, w którym wykonuje się około 200 badań dziennie. Uniemożliwiał też wykonywanie echografii kobietom w ciąży (około 400 miesięcznie), co zwiększało ryzyko komplikacji porodowych. Bez prądu i lodówek niszczały szczepionki, insulina i odczynniki.

Inflacja, narastająca bieda ludności a także wzrost cen leków i materiałów medycznych uniemożliwiał samodzielne usunięcie skutków awarii. Niezbędna była pomoc w instalacji solarów.

Artykuł Energia fotowoltaiczna dla przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa internatu w Guérin-Kouka (Togo)

WojMal — Mon, 03 Oct 2022 08:00:04 +0000

Zakończyliśmy zbiórkę i przekazaliśmy 55 000 euro na budowę internatu w Guérin-Kouka (Togo).

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2022/07/budowa-internatu-w-guerin-kouka-togo.mp4

Internat powstał i funkcjonuje. Tak wygląda gotowy internat:

Gdy brakuje na kubek wody

Czynsz na stancję pochłania pieniądze na jedzenie. Brakuje nawet na zaczerpnięcie wody ze studni, by się napić – mówi Nossi, którego wieś jest oddalona od szkoły o 40 km. – W weekendy zamiast się uczyć, chodzimy do pracy na budowie.

Tighan, uczennica szkoły średniej w Guérin-Kouka, wynajmuje pokój za 2500 franków miesięcznie. Za tą kwotę mogłaby kupić jedzenie na 10 dni. – Czasem, gdy nie mam już co jeść, idę do wsi do rodziców po jedzenie – mówi Tighan. – Ale przychodzą dni, kiedy rodzice też nie mają już pieniędzy i muszę prosić innych, żeby się nade mną zlitowali. Rodzice cierpią, że nie mogą utrzymywać mnie i młodszego rodzeństwa.

W regionie Guérin-Kouka, na północy Togo, brakuje szkół, zwłaszcza zawodowych, które mogą przygotować do pracy. Tu nie ma przemysłu, jest tylko rolnictwo. I to wciąż jeszcze uprawiane motyką. Jeśli się orze – to zaprzęgiem z wołem. Uprawia się kukurydzę, orzeszki ziemne, yamy. Hoduje się kozy, barany, kury. Z pracą w regionie jest tragedia: łatwiej policzyć tych, co mają pracę niż tych, co nie mają.

Wszyscy chcą się uczyć

Rodzice tradycyjnie zatrzymywali dzieci w domu, bo brakowało rąk do pracy w polu. Teraz się to zmienia. W wielodzietnych rodzinach ojciec wybiera jedno dziecko, które pójdzie dalej niż tylko podstawówka. Nieliczni dochodzą do liceów, które są bardzo przepełnione.

Podstawówki zresztą też. Gdy nauczyciel ma 80 dzieci w klasie, nie da rady ich niczego nauczyć. Ciągle brakuje szkolnych budynków, a te, które są, bardzo szybko się zapełniają. Bo tu wszystkie dzieci chcą się uczyć.

W domu: pusto

Domy budowane są albo w tradycyjnym stylu (okrągłe, pokryte słomą) lub nowoczesne (kwadratowe, kryte blachą). W środku nie ma nic: tylko mata na spanie, od jednej ściany do drugiej przewieszony sznurek na ubrania. W kącie miski i garnki – kuchni nie ma, gotuje się na zewnątrz, na kamieniach. Rzadko kiedy w domu jest łóżko. Jedzenie stawia się na ziemi. W domach nie ma prądu, który jest tylko w mieście.

Dziury przodków

Wody brakuje, wszyscy chorują i mają pasożyty. Popularne są tzw. dziury przodków, czyli kopane doły, gdzie zbiera się woda. Te źródła są bardzo zanieczyszczone. Nawet jeśli we wsi jest studnia (a nie zawsze jest), to i tak trzeba do niej iść 2–3 km. Chodzą kobiety i dzieci. Sześciolatki i starsze noszą wodę na głowach, a młodsze dostają puszki do ręki.

Dzieci mają tu ciężko. Wiele nie chodzi do szkoły. Jeśli opuszczają naukę, to zawsze ze względu na brak pieniędzy. Sierotami czy półsierotami zajmuje się dalsza rodzina, ale gdy w domu panuje bieda, to dziecko jest tylko ciężarem. Do jedzenia coś dostanie, ale do szkoły nie ma za co posłać.

Dzieci pracują: noszą wodę, pasają bydło, pracują w polu.

Śpią na lekcjach

Do szkoły przychodzą zmęczone i głodne. Najczęściej idą się uczyć z pustym brzuchem. W ławkach śpią, siedząc stłoczone jak sardynki w puszce.

Je się tu bardzo skromnie. Raz dziennie – gęsty napój z mąki. Jeśli ludzie mają, to dodają cukier. Na drugi posiłek z tej samej mąki robi się bui, gesty kleik, który się je z ostrym sosem z suszonych ryb. Mięso jest bardzo rzadko. Uboga w wartości odżywcze dieta powoduje głodowe „brzuszki” u dzieci. Na północy kraju zdarzają się okresu głodu, spowodowane przedłużającą się porą suchą. Ludzie jedzą wtedy wszystko, co mają, także ziarna na wysiew, i zaczyna się głód.

Dzieci w Togo muszą pracować. Gdy mają 6–7 lat, noszą już wodę. Niewiele starsze idą do pracy w polu.

Wycieńczone z głodu dziecko w jednym z ośrodków zdrowia na północy kraju.

Na piechotę do domu

Jak wrócę ze szkoły w południe, przynoszę wodę i zabieram się za gotowanie, żeby zdążyć przed wieczornymi zajęciami – mówi Balla ze szkoły średniej, która pochodzi ze wsi 27 km od szkoły. – Jeżeli jedzenie mi się skończy, muszę czekać na weekend, żeby mieć co jeść. Nie mam roweru ani telefonu, żeby pojechać do wsi lub zadzwonić do rodziców. W każdy weekend idę na piechotę do domu.

Penadja uczy się w szkole średniej w Guérin-Kouka i mieszka na stancji. – Moja wieś jest oddalona 45 km od miasta. Gdy brakuje mi na jedzenie, pożyczam od kolegów – mówi dziewczyna. – Jeśli nie chcą mi pożyczyć, zatrudniam się na budowie jako pomocnik murarza lub noszę cegły.

18 szkół

W Togo zbudowaliśmy i prowadzimy 16 szkół podstawowych i 2 szkoły średnie – mówi o. Marian Schwark, werbista, w Togo od 47 lat. – W Guérin-Kouka w naszym liceum uczy się 700 uczniów. W okolicy brakuje pokoi do wynajęcia. Niektórzy, zwłaszcza ubodzy, muszą porzucić naukę w liceum. Niektórzy dojeżdżają rowerem codziennie 20 km w piekącym słońcu. Inni płacą za pokoje w mieście i potem nie mają na jedzenie, zeszyty i lekarstwa. Dlatego chcemy wybudować internat.

Jak to będzie działać?

Internat będzie miał 16 pokoi, z których każdy może pomieścić 3–4 uczniów. Będą też pomieszczenia sanitarne, kuchnia i sala do nauki. Uczniowie za pobyt będą płacić tylko połowę tego, co ich rówieśnicy płacą za wynajęcie pokoju w mieście. Bardzo ubodzy będą uiszczali jedynie symboliczną opłatę.

Ile to kosztuje?

Budowa internatu w Guerin Touka to koszt 257 900 zł, w tym:

deska 4,5 m – 50 zł
10 prętów zbrojeniowych 8 mm – 102 zł
ciężarówka żwiru – 1196 zł.

Artykuł Budowa internatu w Guérin-Kouka (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt rolniczy w Lergho (Burkina Faso)

WojMal — Thu, 08 Sep 2022 12:47:19 +0000

Zrealizowaliśmy projekt rolniczy dla kobiet w Lergho, Burkina Faso. W regionie panuje skrajna bieda. Ludzie żyją tu tylko z pasterstwa i rolnictwa. To rejon Sahary, pora sucha trwa tu 8 miesięcy. Nie spada kropla deszczu. Jest tu tylko pył. Wobec braku wody ustaje rolnictwo. Najbiedniejsi są pozbawieni świeżych warzyw przez długie miesiące. Pomidor kosztuje wtedy dwa dolary, podczas gdy rzadko kto w tym kraju zarabia więcej niż 100 dolarów. Mężczyźni wyjeżdżają do pracy do Kamerunu, Gabonu czy Ghany, a kobiety zostają, by samotnie walczyć o byt nawet przez 15 lat. Kobiety pracują w polu na dwie zmiany. Do południa – na rzecz wspólnoty rolnej we wsi, a po godzinie 15 użytkują pole na użytek swojej rodziny.

Projekt rolniczy dla kobiet w Lergho obejmował wykopanie studni ze zbiornikiem na wodę o pojemności 10 000 litrów i panelami słonecznymi, stworzenie rurociągu na powierzchni 4 hektarów, stworzenie kasy mikropożyczkowej, małej farmy z magazynem i sklepu z produktami rolnymi.

W ramach projektu odbyło się również szkolenie dla kobiet. Zapewniono im także narzędzia do pracy (wózek do transportu, ubrania robocze itd).

Poniżej znajdują się zdjęcia wybudowanej studni w Lergho oraz zdjęcie kobiet uczestniczących w szkoleniu:

Artykuł Projekt rolniczy w Lergho (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Energia słoneczna dla szkoły w Ojutayo (Nigeria)

WojMal — Thu, 08 Sep 2022 12:47:14 +0000

Przekazaliśmy 23 000 złotych na instalację systemu solarów w szkole w Nigerii.

Wieś, w której znajduje się szkoła, Ojutayo, to obszar dużej biedy. Szkoła została założona wskutek interwencji starszyzny wsi. Z powodu braku zasobów zaczęło się to w nieformalnym otoczeniu z kilkoma wolontariuszami, zapewniając podstawową edukację dzieciom z okolicy. Teraz szkoła rozrosła się i ma budynki, w których uczą i mieszkają uczniowie z różnych środowisk. Niestety, klasy i internat są przepełnione, a kadra nauczycielska to w większości wolontariusze, którzy zarabiają niewiele. Budynek szkolny jest konstrukcją parterową, bez okien i drzwi oraz niezamkniętymi dachami, wykorzystujący jedynie tablice szkolne do nauki. Największą przeszkodą, z jaką obecnie boryka się szkoła, jest brak prądu.

Szkoła ma 9 budynków, które służą jako sale lekcyjne dla uczniów szkół podstawowej i gimnazjum, a także służą jako internat dla uczniów, którzy przyjeżdżają z daleka.

Liczba uczniów w szkole podstawowej: 110
Liczba uczniów w gimnazjum: 50

Zrealizowany projekt dostarczenia prądu do szkoły:

Uczniowie w Ojutayo:

Artykuł Energia słoneczna dla szkoły w Ojutayo (Nigeria) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup sprzętu dla kliniki w Masaka (Rwanda)

WojMal — Thu, 08 Sep 2022 12:47:00 +0000

Przekazaliśmy 15 000 euro na wyposażenie w sprzęt medyczny kliniki w Masaka w Rwandzie. Masaka to uboga miejscowość, w której funkcjonuje Centrum Zdrowia pod nadzorem sióstr pallotynek. Centrum jest bardzo obłożone, ze względu na bliskość drogi i jakość świadczonych usług (w dzień i w nocy). Przychodnia obsługuje populację 35 843 mieszkańców.

Przeciętna miesięczna liczba pacjentów w placówce to 2500 pacjentów ambulatoryjnych (z czego 10% to osoby bardzo ubogie), 170 kobiet na konsultacje prenatalne, 890 dzieci na konsultacje niemowlęce, 165 przypadków hospitalizacji (25 % z nich to osoby bardzo ubogie), 70 rodzących i 350 dzieci do szczepienia.

W 2003 roku ośrodek zaczął oferować testy w kierunku HIV/AIDS ciężarnym matkom i ich partnerom. Od tego czasu wprowadzono poradnictwo i usługi kontrolne dla dzieci urodzonych przez matki zakażone wirusem HIV. Obecnie Centrum opiekuje się ponad 110 dziećmi matek zarażonych HIV/AIDS. Są to głównie pokrzywdzeni młodzi ludzie żyjący w ubóstwie, których wielu rodziców już zmarło. Potrzebują specjalnego wsparcia, aby móc kontynuować terapię antyretrowirusową. Przychodzą dwa razy w miesiącu do ośrodka zdrowia Masaka na sesje wsparcia. Jeśli to możliwe, otrzymują żywność na zbilansowaną dietę, aby nie byli zbyt osłabieni przez leki.

Centrum Zdrowia przyjmuje wielu pacjentów biednych, którzy nie mają wystarczającej ilości pieniędzy na opłacenie opieki medycznej. Siostry robią wszystko, aby zapewnić im niezbędną opiekę medyczną i w miarę możliwości płacą za nich ubezpieczenie zdrowotne.

Zakup wyposażenia dla kliniki (m.in. dwa aparaty rentgenowskie i generator prądu) to koszt 15 000 euro.

Klinika w Musaka z nowym sprzętem:

Artykuł Zakup sprzętu dla kliniki w Masaka (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Pirkon (Burkina Faso)

WojMal — Fri, 19 Aug 2022 13:00:49 +0000

Przekazaliśmy 8200 euro na budowę studni w Burkina Faso, który to kraj jest często wymieniany wśród najmniej rozwiniętych krajów świata. Wśród licznych wyzwań, z jakimi codziennie borykają się mieszkańcy, znajduje się kryzys czystej wody. We wsi Pirkon jest problem z wodą. Liczy ona około 1200 mieszkańców. Mieszkańcy są w dużym stopniu uzależnieni od wody deszczowej i płytkich stawów w porze deszczowej. W wiosce nie ma strumienia, który zawiera wodę przez ponad dwa miesiące. Pora deszczowa trwa tylko cztery miesiące w ciągu roku. Obecnie w całej wsi są tylko dwa niezawodne źródła wody. Z powodu nadmiernego użytkowania pompy te często się psują. We wsi są dwie szkoły dla łącznie 800 uczniów. Niektórzy mieszkańcy przemieszczają się nawet na odległość od pięciu do sześciu kilometrów w poszukiwaniu wody, szczególnie w porze suchej.

Sytuacja powoduje choroby takie jak biegunka, tyfus, bilharcjoza, cholera i inne. Ponadto okresowo we wsi brakuje jedzenia, gdyż ludzie nie mają jak uprawiać ogródków w porze suchej ani jak wypasać swoich zwierząt.

Biorąc pod uwagę skalisty teren we wsi koszty budowy studni oszacowano na 9850 dolarów.

Zrealizowana studnia w Pirkon:

Sytuacja w Pirkon przed wybudowaniem studni:

Artykuł Budowa studni w Pirkon (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont gabinetu dentystycznego w Nola (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Fri, 19 Aug 2022 12:17:53 +0000

Przekazaliśmy 23 000 zł na niezbędne remonty gabinetu dentystycznego w Nola w Republice Środkowoafrykańskiej. To niewielki budynek o wymiarach 3,5 x 7 m. Odbiorcami projektu będzie populacja całej prefektury Sangha Mbaere (101 074 mieszkańców), ponieważ w całej prefekturze nie ma ani jednego gabinetu dentystycznego. W całym państwie funkcjonuje około 10 gabinetów dentystycznych.

Projekt powstał na bazie doświadczenia ze zgonami związanymi z zakażeniami zębopochodnymi. Ludzie mają tu duże trudności z kamieniem nazębnym i z próchnicą. Nieleczona próchnica przeradza się w sepsę, która w ciągu 2 tygodni powoduje zgon. Dlatego remont gabinetu jest tak ważne, aby pomóc leczyć zęby, ściągać kamień nazębny i działać prewencyjnie zanim zakażenie zębopochodne przerodzi się w sepsę – zakażenie ogólne organizmu.

Projekt prowadzi Fundacja I3D Inicjatywa dla zrównoważonego rozwoju. Na sprzęt do gabinetu dentystycznego oraz na przyjazd specjalistów pieniądze przekazał Caritas Polska. Do Nola zostaną wysłani specjaliści z narzędziami i aparaturą, którzy przeprowadzą szkolenia. Gabinet w przyszłości będzie samowystarczalny finansowo.

Gabinet dentystyczny w Nola po remoncie:

Gabinet w Nola przed remontem:

Artykuł Remont gabinetu dentystycznego w Nola (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa sierocińca w Katuba-Lumbashi (RD Konga) II

WojMal — Fri, 19 Aug 2022 12:10:36 +0000

Przekazaliśmy 11800 euro na II transzę rozbudowy Sierocińca Centre d’accueil pour Enfants Orphelins et Abandonnes w Katuba-Lumbashi w Republice Demokratycznej Konga.

Sierociniec zostanie rozbudowany o jednopiętrowy budynek. Za tę kwotę sfinansowane zostanie m.in.: 20 okien, 15 drzwi, 30 blach na dach, malowanie, toalety, umywalnie, rury.

Stowarzyszenie prowadzące placówkę zaczęło prace w latach 90. ub. wieku po I wojnie kongijskiej. Powojenne warunki i ciągle rebelie sprawiły, że wiele kobiet padło ofiarą gwałtu, w wyniku których urodziły się dzieci. Kolejnym problemem, który centrum stara się rozwiązać to opieka nad dziećmi ulicy. Placówka kładzie nacisk na edukację. Po 22 latach centrum może pochwalić się osiągnięciami swoich pierwszych wychowanków. Z pierwszej grupy dzieci przyjętych do sierocińca: 2 chłopców ukończyło studia pedagogiczne, 3 – medyczne, jedna z dziewcząt także ukończyła medycynę, 6 – szkołę pielęgniarską, 2 chłopców poszło do seminarium, 2 dziewczyny ukończyły kursy kroju i uszycia, 6 dzieci skończyło szkołę średnią.

Wobec planów rozwoju ośrodka a także problemów, z jakimi się on aktualnie boryka (brak pralni, małe pokoje, brak wentylacji) powstała potrzeba rozbudowy centrum.

Po przekazaniu I transzy środków na ten projekt (12 400 euro) część prac została już wykonana.

Artykuł Rozbudowa sierocińca w Katuba-Lumbashi (RD Konga) II pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa kurnika dla przedszkola w Musoma (Tanzania)

WojMal — Fri, 19 Aug 2022 11:58:04 +0000

Przekazaliśmy 26 200 złotych na sfinansowanie budowy kurnika na około 200 kur. Projekt ten powstał z myślą o zabezpieczeniu przedszkola dla ubogich dzieci w Musoma. Dzięki temu projektowi ponad 100 dzieci będzie mogło otrzymać do jedzenia pokarm bogaty w białko (jajka). Przyczyni się też do zabezpieczenia sytuacji finansowej przedszkola, gdyż nadwyżkę jaj czy kur będzie można sprzedać. Będzie też okazją do dania pracy zarobkowej osobie, która będzie czuwała nad kurami.

Projekt obejmuje budowę kurnika i składzika przy nim o wymiarach 10 m długości i 4 m szerokości a także zamontowanie systemu solarowego. Przy kurniku będzie się znajdować tank na wodę deszczową.

Zrealizowany kurnik w Musoma:

Artykuł Budowa kurnika dla przedszkola w Musoma (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Diagnostyka i leczenie malarii u dzieci w ośrodku zdrowia w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Fri, 19 Aug 2022 11:46:18 +0000

Przekazaliśmy 5000 zł na wsparcie dla dzieci z Kiabakari. Malaria jest najczęściej na świecie występującą chorobą zakaźną, na którą co roku zapada ponad 220 mln osób, a umiera 1–3 mln. Wśród umierających są głównie dzieci poniżej 5. roku życia z Afryki Subsaharyjskiej. Jednym z krajów, których nie oszczędza malaria jest właśnie Tanzania.

Do ośrodka zdrowia w Kiabakari każdego roku trafia 1300 ‑1500 dzieci do 5. roku życia, u których diagnozuje się malarię. Wśród tej grupy dzieci 500, czyli prawie 1/3, zgłasza się już z malarią rozwiniętą w stopniu ciężkim, wymagającym długiego i złożonego leczenia. Tak późne zgłaszanie się rodziców i opiekunów z dziećmi do lekarza spowodowane jest panująca biedą.

Półroczny koszt diagnostyki i leczenia malarii w ośrodku zdrowia w Kiabakari, obejmujący dzieci do 5. roku życia to 5 tys. zł. Koszty te obejmują: diagnostykę – badania laboratoryjne krwi wykonane u dzieci w wieku 0–5. roku życia (w tym zakup odczynników do badań) oraz zakup leków przeciwmalarycznych stosowanych u dzieci w leczeniu malarii zwykłej i powikłanej (w tym tabletki, iniekcje, wlewy dożylne, syropy i potrzebny do podania leków sprzęt medyczny).

Prewencja i leczenie malarii w Kiabakari:

Artykuł Diagnostyka i leczenie malarii u dzieci w ośrodku zdrowia w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wparcie dla szkoły w Bocaranga (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Thu, 18 Aug 2022 09:07:39 +0000

Przekazaliśmy 6745 euro na naprawy szkoły w Bocaranga w RŚA. W szkole (liceum i gimnazjum) uczy się około 2500 uczniów. Na skutek trwającej od lat rebelii szkoła uległa zniszczeniu. Dwa z pięciu budynków szkoły zostały splądrowane. Rebelianci włamali się do budynków, wyłamali zamki w drzwiach, skradli wyposażenie lub porąbali je na opał. W kilku klasach nie ma ławek lub pozostały jedynie resztki. Niezbędne remonty obejmują: naprawę okien, drzwi, tablic szkolnych oraz zakup 120 ławek.

Zakupione ławki dla szkoły:

Jedna ze splądrowanych klas szkoły, stan na lato 2022 r.:

Artykuł Wparcie dla szkoły w Bocaranga (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Meble dla sierocińca w Tulizeni (DR Kongo)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 10:00:34 +0000

Przekazaliśmy 8830 euro na zakup mebli dla sirocińca w Tulizieni. To centrum dla dzieci skrzywdzonych w czasie wojny na wschodzie Konga, w tym sierot, dzieci porzuconych, dzieci kobiet wykorzystanych a także dziewcząt, które doświadczyły przemocy seksualnej.

Centrum powstało w 2014r. pod opieką sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi. Sytuacja we wschodniej części DRK naznaczona jest różnymi konfliktami i obecnością uchodźców. Centrum Tulizeni stara się zapewnić dzieciom środowisko, które pozwoli im wzrastać w bezpieczeństwie i zdrowiu umożliwiając im jednocześnie dostęp do edukacji szkolnej. Podopieczni mają zapewnione bezpieczeństwo, opiekę medyczną, wsparcie psychologiczne, i naukę w szkole podstawowej, szkole wyrównawczej, szkole średniej oraz w szkole życia (dzieci z problemami natury psychicznej). Centrum zapewnia także praktykę zawodową w zawodzie i innej działalności rzemieślniczej przynoszącej dochód, jak np.: wyplatanie koszy, robienie mydła, produkcja cegieł, kursy kroju i szycia, kursy prawa jazdy i inne w zależności od zainteresowań i możliwości.

Centrum obejmuje swoja opieką:

Dzieci osierocone
Dzieci opuszczone
Dzieci bez opieki
Dzieci będące ofiarami przemocy seksualnej
Kobiety będące ofiarami przemocy seksualnej
Wiek od 0 do 17 lat.

Zakupiono meble do jadali oraz pokojów sypialnych: 8 stołów, 16 ław, 10 łóżek piętrowych, 6 łóżeczek dla niemowląt, 13 szaf.

Artykuł Meble dla sierocińca w Tulizeni (DR Kongo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Centrum medyczne w Abong Mbang (Kamerun)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 09:13:55 +0000

Zakończyliśmy zbiórkę na budowę centrum medycznego w Abong Mbang. Przekazaliśmy na ten cel 1 095 000 złotych:

Kobiety rodzą tu na ulicach

Trzy tygodnie leczyłam córkę u siebie na wsi – mówi Madlen Ngelle. – Nie było poprawy: Linda słabła z dnia na dzień. Dopiero gdy dzięki pomocy dobrych ludzi dotarłam do przychodni, okazało się, że córka ma malarię i dur brzuszny. Dostała dożylnie antybiotyki, dlatego ma w rączce wenflon, i nastąpiła poprawa.

Chciałabym rodzić w porodówce – mówi Roslin Bisse, oczekująca narodzin dziecka. – A jesteśmy zmuszone rodzić w domach. Miejscowe kobiety chciałyby rodzić pod opieką lekarza, ale niestety jest to zwykle niemożliwe. To za drogo lub za daleko. W szpitalu państwowym są fatalne warunki, a poród, nie licząc leków, kosztuje odpowiednik 30 euro. Tutaj to bardzo dużo – za taką kwotę można kupić 30 kg mąki maniokowej, by przez miesiąc wyżywić kilkuosobową rodzinę. Cesarskie cięcie (koszt: 150 euro) jest praktycznie nieosiągalne. W okolicy Abong Mbang tylko co piąty poród ma miejsce w szpitalu. Poród bez lekarza i antybiotyków może skończyć się fatalnie. Jak w niedawnej sytuacji, gdy bardzo ciężki poród miał miejsce w domu. Znachor zrobił cesarskie cięcie. Doszło do komplikacji. Kobieta się wykrwawiła i zmarła, podobnie jak jej dziecko. Miała 22 lata.

Moje serce już nie może na to dłużej patrzeć

W Abong Mbang siostry Duszy Chrystusowej prowadzą niewielką przychodnię. Przyjmują w niej rocznie 10 tys. pacjentów. Nie są w stanie przyjmować tu porodów. To był główny powód, by ruszyć z budową centrum medycznego. „Młode dziewczyny rodzą w domach, w koszmarnych warunkach – mówi s. Nazariusza, od 20 lat w Kamerunie. – Brak opieki medycznej powoduje liczne komplikacje poporodowe, nierzadko kończące się śmiercią dziecka, matki lub w najgorszym przypadku śmiercią obojga. Na to moje serce ani sumienie nie może już dłużej patrzeć”.

Mpot Epiphanie z córką Nga Akota. Mama cierpi z powodu rany na piersi. Mieszka 20 km od przychodni i nie miała za co dojeżdżać po mleko. Pierwsze dziecko straciła w wieku dwóch lat.

Stać ich tylko na okłady z liści

Brak właściwej opieki medycznej to nie tylko tragedie przy porodzie. To także wiele innych bardzo trudnych sytuacji. Jak w przypadku dziecka poparzonego przez płonącą benzynę. Mama zginęła. Babcia nie miała za co dowieźć dziecka do lekarza. Przez trzy dni leczyła je tym, co miała. Robiła okłady z liści. Dziecko coraz bardziej słabło. Trafiło do przychodni, tylko dzięki opłaceniu przejazdu przez dobrych ludzi. Obecnie już wróciło do zdrowia i samo chodzi. Ludzi tu nie stać na podstawowe rzeczy jak leki czy transport. Gdy w przychodni otrzymują pomoc za darmo, z wdzięczności przynoszą rzeczy, które tylko świadczą o ich ubóstwie. Dają to, co mają: kiść bananów, własnoręcznie złowione rybki.

Po 3 miesiącach zaczynają się uśmiechać

Dużym problemem w okolicy Abong Mbang jest niedożywienie. Z biedy je się tu najczęściej maniok, który zawiera niewiele tłuszczów, białka, błonnika i cukrów, a zapełnia żołądek i dzieci nie czują głodu. „Niedożywienie jest tak tu powszechne, że gdy przychodzi kobieta z zawiniątkiem w starym ręczniku, to ja już wiem, co w tym ręczniku jest – mówi s. Nazariusza. – Dzieci są tak wyniszczone, że najmniejszy dotyk je boli. Kiedyś przyszła mama z 8‑miesięcznym dzieckiem, które ważyło 3,5 kilo. Jeśli dziecko w przeciągu trzech tygodniu nie umrze, to znaczy, że będzie żyło. Po trzech miesiącach zaczyna się zwykle uśmiechać. Leczenie niedożywienia trwa do roku”.

Przed pomocą i po otrzymywaniu mleka.

Co to jest dentysta?

Powstające właśnie centrum medyczne będzie leczyć za symboliczne opłaty. Za poród kobiety będą płacić odpowiednik 2 euro, nie zaś 30. Radiologia pomoże wykrywać gruźlicę, która tu wciąż jest problemem. Laboratorium pozwoli lepiej leczyć malarię, bo szybka diagnostyka umożliwi precyzyjne podawanie leków. Będzie można wykrywać też częste Przed pomocą i po otrzymywaniu mleka Dziecko Iwany było niedożywione. Mała Maria Kandera po miesiącu otrzymywania mleka w proszku doszła do siebie. tu przypadki wirusowego zapalenia wątroby i duru brzusznego. Bardzo ważne będzie otwarcie dentystyki, bo na prowincji regionu żyją ludzie, którzy jeszcze niedawno nie wiedzieli, co znaczy słowo dentysta.

Wiele, wiele dzieci by umarło

Budowa porodówki będzie ogromną pomocą, bo wiele kobiet rodzi na ulicach, po domach na wsi – mówi Christiane Bissuga w zaawansowanej ciąży. – Po narodzinach dzieci będą tu miały właściwą opiekę. Taką, jaką ja dostałam. Jakbym nie dostawała tu mleka, nie mogłabym wykarmić moich bliźniaków, bo miałam mleko tylko w jednej piersi. Bez mleka z przychodni wiele, wiele dzieci umarłoby z niedożywienia.

Ubram ma 2 lata i waży 7 kilo. Prawidłowa waga w jego wieku: 11–16 kg.

Ile to kosztuje?

Powstające centrum medyczne w Abong Mbang składać się będzie z porodówki, gabinetów, sal konsultacyjnych, zabiegowych i laboratorium. Pierwsze budynki już powstają. Kolejny etap, czyli wykończenie porodówki i budynek o pow. 812 metrów kw. dla gabinetów: dentystycznego, okulistycznego, diagnostycznego oraz laboratorium i punktu aptecznego to przedmiot niniejszego projektu.

Stan budowy na styczeń 2024:

Gotowe fundamenty, listopad 2022:

Artykuł Centrum medyczne w Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

II faza budowy szpitala (druga transza) w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 09:06:29 +0000

Przekazaliśmy kolejne 50 tys. euro na kontynuację budowy drugiej fazy szpitala w Mampikony. Pierwsza faza budowy dobieg już końca i rozpoczęliśmy realizację drugiej fazy budowy obejmującej: blok operacyjny, oddział wewnętrzny, ginekologię i sale dla chorych. Wypłacone środki są drugą transzą na ten cel.

Stan budowy czerwiec 2023 r.:

Stan budowy marzec 2023 r.:

Stan budowy lato 2022 r.:

Artykuł II faza budowy szpitala (druga transza) w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia dla wsi Zoungou (Burkina Faso)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 09:05:40 +0000

Przekazaliśmy 51 200 zł na budowę studni w Zoungou, wsi w centralnej części kraju. Mieszka w niej ponad 1500 osób, z których większość jest rolnikami. Połowa populacji żyje za kwotę poniżej 1 dolara dziennie. Problemem, poza skrajnym ubóstwem, jest także brak dostępu do wody pitnej. Na całą więc są jedynie dwa ujęcia. Kobiety i dzieci spędzają w kolejkach po wodę całe godziny dziennie. Niekiedy wstają o 4 rano, by zdobyć wodę. W porze suchej problem się nasila. Bywa, ze kobiety spędzają cały dzień na kopaniu dziur w ziemi, w których mogłaby być woda. Pora deszczowa to zaledwie 3–4 miesiące w roku.

Za przekazaną kwotę zostanie wykonane: analiza geologiczna, wiercenie studni (100 metrów), budowa studni, zamocowanie tanku na wodę, panel solarowy, przyłącz prądu.

Zdjęcie ilustracyjne: Ujęcie wody w Rambo-Watinooma w Burkina Faso, fot. Le Soleil dans la Main/Wikimedia Commons.

Artykuł Studnia dla wsi Zoungou (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie przychodni lekarskiej w Kinszasie (DR Konga)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 09:03:07 +0000

Zakończyliśmy projekt wyposażenia sfinansowanej przez nas przychodni. Kwota wyposażenia to 12 800 złotych. Przedmiotem projektu z 2021 r. było otwarcie przychodni medycznej w DR Konga, która ma posłużyć całej gminie Kimbanseke (około 900 tys. mieszkańców) w dostępie do ochrony lekarskiej. Projekt został ukończony: zakupiono ziemię, wybudowano budynek przychodni (100 m/kw.) oraz wyposażono przychodnię w podstawowy sprzęt medyczny. W budynku zachowano standard właściwy dla kliniki: okna i drzwi w pomieszczeniach, kafelki na podłogach, otynkowanie i zabezpieczenie przez deszczem oraz własna kanalizacja.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2022/07/wyposazenie-przychodni-lekarskiej-w-kinszasie-dr-konga.mp4

Fundacja Jeremie Mafuta, inwestor przychodni, zwróciła się do nas z prośbą o sfinansowanie dodatkowego wyposażenia dla przychodni, które obejmuje:

Zestaw chirurgiczny/narzędzia, skrzynka — 800 USD
Łóżko porodowe – 700 USD
Aparatura laboratoryjna – 500 USD
Szafa metalowa – 400 USD
Statywy do leczenia malarii – 400 USD
Odzież lekarska i obuwie lekarskie – 200 USD

Łączny koszt: 3000 USD.

Artykuł Wyposażenie przychodni lekarskiej w Kinszasie (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Produkcja mydła w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 09:02:52 +0000

Przekazaliśmy 4500 zł na sfinansowanie projektu nauki oraz wyrobu mydła wśród społeczności Pigmejów w Mongoumbie, w Republice Środkowoafrykańskiej. Pigmeje są najuboższą ludnością Republiki Środkowoafrykańskiej. Mieszkają w lasach i prowadzą wędrowny tryb życia. Żyją z tego, co daje natura. Za ewentualną pracę w polu otrzymują szczątkowe wynagrodzenie lub pracują jedynie za wyżywienie. Z tego powodu społeczność Pigmejów nie dysponuje praktycznymi żadnymi pieniędzmi, co stanowi duży problem w sytuacji, gdy trafiają do szpitala i muszą zapłacić za leczenie.

Produkcja mydła w Monguoumba:

W sytuacji braku odpowiednich finansów, zakup mydła do własnego użytku stanowi problem. Z tego powodu czasami jest wręcz niemożliwe utrzymywanie higieny osobistej. Ludzie myją się i piorą ubrania tylko w wodzie, bez używania detergentów, gdyż ich na nie nie stać. Brak higieny powoduje rozprzestrzenianie się chorób.

W Mongoumba sfinansowaliśmy projekt wyrobu mydła, by mogli je sprzedawać na miejscowym targu. Opłacą dzięki temu ubrania i leczenie. Poza poprawą higieny i sytuacji finansowej, projekt sprawi, że tutejsza społeczność Pigmejów wzmocni autonomię i poczucie sprawczości.

Mydło wytwarza się głównie z oleju z nasion palmy, które są łatwo dostępne. Projekt gwarantuje zakup pozostałych niezbędnych składników. Przekazane środki zostały przeznaczone na: olej palmowy 250 l, kwas chemiczny 150 kg, proszek do prania, miski, garnki, rękawice oraz inne wyposażenie niezbędne do produkcji mydła, transport i robociznę.

Artykuł Produkcja mydła w Mongoumba (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Materiały dydaktyczne dla dzieci w przedszkolu w Mwanzie (Tanzania)

WojMal — Mon, 18 Jul 2022 09:01:04 +0000

Przekazaliśmy 7530 zł na zakup podręczników i przyborów szkolnych dla przedszkolaków w Mwanza. Placówkę prowadzi Zgromadzenie sióstr Św. Elżbiet. Łącznie w grupie maluchów i starszaków jest około 30 uczniów. Priorytetem jest, aby każde dziecko posiadało materiały umożliwiające mu rozwój na wielu płaszczyznach — plastycznej, językowej, logicznego myślenia. Uczniowie nie mają często środków na podstawowe materiały do nauki — zeszyty, ołówki, farbki. Największą potrzebą jest posiadanie zestawu podręczników dla każdego ucznia, aby każdy z nich miał równy dostęp do nauki i aby stała się ona bardziej systematyczna.

Zakupione materiały dydaktyczne dla przedszkolaków.

Przekazana kwota sfinansuje zakup: podręczników do nauki języka angielskiego, alfabetu, „healthcare”, „art and craft”, przyborów szkolnych oraz plecaków.

Artykuł Materiały dydaktyczne dla dzieci w przedszkolu w Mwanzie (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie szkoły w Essiengbot (Kamerun)

WojMal — Mon, 11 Jul 2022 09:04:17 +0000

Przekazaliśmy 20 140 złotych dla szkoły podstawowej w Essiengbot w Kamerunie. Szkoła istnieje już 70 lat. Na początku lat 50. XX wieku była jedną z pierwszych w regionie. Rodzice pracujący w miejscowej stolarni, mający plantacje kawy, plantacje bananów i orzechów ziemnych, byli w stanie pomóc szkole (uczyło się wówczas ponad 300 dzieci). Jednak z upływem czasu, po odejściu misjonarzy, stolarnia upadła, nastąpił spadek cen kawy. Do okolicznych wsi „wkradło się” ubóstwo. Sytuacja ta spowodowała opustoszenie szkoły. Rodzice nie mieli pieniędzy, by posłać dzieci do szkoły.

Weranda w szkole w Essiengbot.

Przybywając na misję w Essiengbot, siostry ze Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej, zastały małą grupę dzieci w szkole i przedszkolu. Było razem 120 dzieci. Dzisiaj w szkole podstawowej uczy się 276 dzieci w 6 klasach pod opieką sześciu nauczycieli i dyrektora szkoły. W przedszkolu natomiast jest 105 maluchów w wieku 3–5 lat, podzielonych na trzy grupy (mała, średnia i starszaki) pod opieką trzech nauczycielek. Dla najuboższych organizowana jest pomoc w ramach „adopcji serca”, a w przedszkolu dożywianie.

Fundacja wsparła już kilka projektów w tej szkole (nowe sale lekcyjne, solary, ogrodzenie, podręczniki). Aktualny projekt polegał na zbudowaniu werandy dla ochrony przed deszczem i słońcem oraz zakupie 25 ławek szkolnych.

Artykuł Wsparcie szkoły w Essiengbot (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1550 głodnych dzieci na Madagaskarze

WojMal — Wed, 18 May 2022 09:00:23 +0000

Zakończyliśmy zbiórkę na dożywianie najuboższych dzieci na Madagaskarze i przekazaliśmy na ten cel 102 517,95 euro. Od początku roku 2022 codziennie 1550 dzieci otrzymuje ciepły posiłek. Akcja będzie kontynuowana do końca roku.

Trwa dożywianie 1550 dzieci na Madagaskarze. Codziennie wydawane są posiłki. Na zdjęciu: Pomoc żywnościowa w dniu 26 czerwca 2022 w Mampikony je ciepły posiłek:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2022/01/dozywianie-1550-glodnych-dzieci-na-madagaskarze‑1.mp4

BY NIE SZLI SPAĆ GŁODNI

Na Madagaskarze ludzie umierają z głodu. W listopadzie dostaliśmy e‑maila od pracującego tam Polaka. Napisał: „W tym tygodniu było ok, bo nikt u nas nie umarł z głodu”. To kraj w pierwszej dziesiątce najbiedniejszych państw świata. Zdesperowani ludzie jedzą błoto, a matki karmią niemowlęta wodą z cukrem.

Clarisse i jej rodzeństwo długo nie mieli domu. Ich mama pracowała, sprzedając warzywa na straganie. Tam też spali pod stołami. Przykrywali się folią i workami. Clarisse wspomina, że najtrudniej było zimą, kiedy miała jeden mały koc na spółkę z siostrą. Często szli spać głodni. Teraz Clarisse mieszka w domu dzieci ulicy w stolicy kraju.

Wiadomo: najgorzej mają dzieci. Zwykle jedzą tylko jeden posiłek dziennie: ryż z sosem z liści. Na chroniczne niedożywienie cierpi prawie połowa dzieci poniżej piątego roku życia, przede wszystkim mieszkających na wsi. Niedożywienie hamuje ich fizyczny oraz intelektualny rozwój. Osłabiony organizm nie potrafi wygrać z malarią czy biegunką – czyli chorobami, które w Polsce są wyleczalne. Ostre niedożywienie dotyka ponad 8% dzieci – im zagraża śmierć głodowa. Spotyka się roczne dzieci ważące mniej niż 5 kg.

Szczególnie teraz wiele rodzin ma ogromne trudności w zdobyciu najbardziej podstawowego wyżywienia. Bardzo dużo osób straciło pracę w czasie izolacji. A tu się pracuje z dnia na dzień: wieczorem je się za pieniądze zarobione w ciągu dnia. Gdy nie ma dniówki, nie ma co jeść i cała rodzina idzie spać głodna.

„Dom” w stolicy Madagaskaru, w którym mieszkają dzieci. Na ulicy żyją tysiące dzieci, nawet 3- lub 4‑latków.

Co czwarte dziecko nie chodzi do szkoły.

Pracują za puszkę ryżu

Na wsiach na przemian skrajne susze i powodzie utrudniają uprawy. W miastach tysiące dzieci wałęsają się w poszukiwaniu jedzenia. Kilkuletnie dzieci żebrzą i przeszukują śmietniska, by znaleźć coś do jedzenia. Równo: i we wsiach, i w miastach pracują, by zarobić na ryż i fasolę. Jean Marc (11 lat) mówi, że cały dzień pracował za jedną puszkę ryżu. Prał odzież nad rzeką. Za wypranie jednej sztuki dostawał równowartość 5 groszy. Niektóre dzieci nie mają domu, śpią w barakach czy na straganach – a w nocy może być 0 st. C.

Skrajna bieda

W pandemii na Madagaskarze procent ludzi żyjących za mniej niż 1,9 dolara na dzień wzrósł do 79! To mniej niż 7,5 złotego na dzień — na wszystko: od jedzenia, po mieszkanie, ubranie, leczenie, naukę dzieci… I tak żyje niemal całe społeczeństwo. Bez stałej pracy, ubezpieczenia zdrowotnego, emerytury…

Jest rozwiązanie!

Na Madagaskarze pandemia pogłębiła ubóstwo. Konieczne jest więc rozszerzenie naszych corocznych działań. W tym roku projekt obejmuje 1550 dzieci. Będziemy organizować dożywianie dzieci bezpośrednio na ulicach Antananarywy – w miejscach, gdzie żyją bezdomni. 5 dni w tygodniu będziemy rozdawać 120 gorących obiadów z mobilnej stołówki.

Dla wielu dzieci obiad w naszych stołówkach to jedyny posiłek w ciągu dnia. Zwykła marchewka smakuje jak rarytas. — Zaskoczyły mnie ich realistyczne marzenia — mówi o. Dariusz Marut. — Te dzieci marzą, by być mechanikiem, garncarzem, spawaczem. To nie są zwyczajne dziecięce pragnienia. Na Boże Narodzenie marzyli o klapkach, koszulce, czapce…

Tylko w jednej miejscowości Mampikony dzięki naszym Darczyńcom gorący obiad codziennie je pół tysiąca dzieciaków.

Ile to kosztuje?

Aby dożywiać przez cały rok 1550 dzieci, brakuje 470 853 zł. W tych kosztach są m.in.:

10 kg fasoli – 40 zł;
gar do gotowania – 100 zł;
beczka oleju 200 litrów – 1000 zł

Zdjęcia: Dariusz Marut

Artykuł Dożywianie 1550 głodnych dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Fotowoltaika dla internatu w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 11 May 2022 08:20:14 +0000

Przekazaliśmy 800 euro na zakup zestawu fotowoltaicznego dla internatu dla ubogich dziewcząt w Mampikony. W placówce mieszka 15 uczennic, które bez tego wsparcia nie miałyby szans na naukę. Niestety, internat boryka się z problemem przerw w dostawach prądu. Jest to szczególnie uciążliwe wieczorami, gdyż dziewczęta wtedy nie mogą się uczyć.

Prąd w internacie:

Na zdjęciu jedna z mieszkanek internatu – Felicie Raharisoa. Dziewczyna mieszkała w małym szałasie z bambusa w bardzo skromnych warunkach. Mama jest wdową i wychowuje trójkę dzieci w wieku szkolnym. Tato zmarł w wyniku ataku malarii. Mama nie ma stałej pracy i każdego ranka szuka jakiegoś zarobkowego zajęcia. Często pierze nad rzeką lub sezonowo najmuje się do pracy przy uprawie ryżu. Zazwyczaj nie wystarcza to na podstawowe wyżywienie rodziny, nie mówiąc już o edukacji dzieci. Często jedzą tylko gotowany maniok. Felicie ukończyła wcześniej trzy klasy gimnazjum w państwowej szkole i gdyby nie pomoc, groziło jej przerwanie nauki z powodu biedy.

Felicie jest lubiana za swoją prostotę i dobre serce. Ma ogromne zdolności aktorskie i dosłownie na zawołanie może zagrać scenkę, która rozbawia wszystkich do łez. Chciałaby zostać nauczycielką i zajmować się małymi dziećmi. W internacie zajmuje się najmłodszymi koleżankami.

Artykuł Fotowoltaika dla internatu w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup ziemi pod przyszłe budynki szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 11 May 2022 07:48:29 +0000

Przekazaliśmy 11 500 euro na zakup 2 hektarów ziemi (oraz podatek) na Madagaskarze. Leży ona w sąsiedztwie nowo powstającego szpitala w Mampikony. Ma ona służyć pod kolejne budynki placówki. Obecnie trwają prace nad budową szpitala. Przygotowano teren pod budowę, zbudowano kanały odprowadzające wodę w czasie pory deszczowej, platformy, na których stanie szpital, a mury oddziału SOR stanęły w te wakacje. Najpilniejszym etapem budowy po budynkach oddziału ratunkowego jest pediatria – ze względu na ogromną śmiertelność dzieci w regionie. Po nim powstaną pomieszczenia ginekologii z położnictwem, przychodnie i laboratoria.

Zakupiona ziemia pod rozbudowę szpitala:

Stan budowy na kwiecień 2022 r.:

Artykuł Zakup ziemi pod przyszłe budynki szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Hodowla przepiórek w Antananarywie (Madagaskar)

WojMal — Mon, 09 May 2022 10:27:19 +0000

Przekazaliśmy 1 425 euro na hodowlę przepiórek w stolicy Madagaskaru, Antananarywie. Dochód ze sprzedaży uzyskanych w hodowli jajek )około 120 euro miesięcznie) zostanie przeznaczony na dożywianie dzieci bezpośrednio na ulicach Antananarywy – w miejscach, gdzie żyją bezdomni. 5 dni w tygodniu przez cały rok rozdajemy120 gorących obiadów z mobilnej stołówki.

Na Madagaskarze co czwarte dziecko w wieku szkolnym nie chodzi na zajęcia, lecz pracuje. Zmusza ich do tego bieda. Noszą ciężary, wydobywają kamienie półszlachetne, sprzedają towary. Praca, by zarobić na jedzenie, zabiera im dzieciństwo i zdrowie. Na wyspie pandemia pogłębiła ubóstwo. W pandemii na Madagaskarze procent ludzi żyjących za mniej niż 1,9 dolara na dzień wzrósł do 79! To mniej niż 7,5 złotego na dzień — na wszystko: od jedzenia, po mieszkanie, ubranie, leczenie, naukę dzieci…

Koszty projektu:

• zakup 500 przepiórek (cena za sztukę 1,21 euro) – 605 euro;

• 5 klatek z wyposażeniem (135 euro za sztukę) – 675 euro;

• pasza na pierwszy miesiąc – 145 euro.

Hodowla przepiórek w Antananarywie:

Artykuł Hodowla przepiórek w Antananarywie (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

6 studni głębinowych w regionie Moramanga (Madagaskar)

WojMal — Mon, 09 May 2022 10:10:32 +0000

Przekazaliśmy 36 588 euro na budowę trzech studni głębinowych w regionie Moramanga. Region ten jest dotknięty coraz częstszymi suszami, które mają negatywny wpływ na życie mieszkańców cierpiących coraz bardziej na brak czystej wody. Wybudujemy tam trzy studnie w najbardziej potrzebujących czystej wody wioskach jak:

Antanambao (w miejscowości żyje około dwa tysiące mieszkańców, w tym około 350 dzieci i młodzieży w wieku szkolnym w szkole podstawowej);

Ampitambe (około pięć tysięcy mieszkańców, w tym około 1200 dzieci i młodzieży szkolnej w szkole podstawowej i gimnazjum. W miejscowości funkcjonuje też mały szpital);

Ambohitranivo (około 1,1 tysiąca mieszkańców): dwie studnie.

Pozostałe trzy studnie sfinansowano we wsiach Ambohimanarivo, Ambonidobo i Ambohinierenana.

Studnie głębinowe będą wykonane według najnowszej metody odwiertu i opuszczania betonowych kręgów do głębokości około 40 metrów. Zapewnia to stały dostęp czystej wody ze specjalnym systemem filtracyjnym na dnie. Studnie wyposażone są w dwie ręczne pompy. Sposób wykonania studni zapewnia też możliwość użytkowania studni nawet w razie awarii głównej pompy. Niewykorzystana woda z zewnętrznej okolicy studni spływa do specjalnego spływu ściekowego, nie zanieczyszczając głównego zbiornika. Koszt budowy jednej studni głębinowej to 4 878 euro, a pompy i wykończenia zewnętrznego 1 220 euro.

Studnie są realizowane w ramach programu VIP, czyli każda studnia jest ufundowana przez konkretnego Darczyńcę.

Plan studni z ręczną pompą i zapasowym systemem wyciągania wody kołowrotkiem:

Studnia Ampitambe:

Studnia Antanambao:

Studnia Ambohitranivo:

Studnia Ambohitranivo II:

Studnia w Ambohinierenana:

Studnia w Ambonidobo:

Artykuł 6 studni głębinowych w regionie Moramanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Instalacja wodna i sanitariaty w Charmen (Gambia)

WojMal — Mon, 09 May 2022 10:03:06 +0000

Przekazaliśmy 15,000 zł na instalację wodną i sanitariaty we wsi i szkole w Charmen.

Nowa studnia i instalacja sanitarna przy szkole w Charmen:

900 uczniów szkoły podstawowej i średniej w Charmen oraz około 1000 mieszkańców wsi otrzymało dostęp do bezpiecznej wody pitnej. 3 krany zostały zainstalowane w 3 centralnych lokalizacjach: jeden w szkole podstawowej w Charmen, drugi w szkole średniej, i trzeci na obszarze wsi, zapewniając tym samym dostęp do wody dla lokalnej społeczności.

Ponadto dwa krany oraz zmywarki do mycia rąk zostały zainstalowane dla obydwu szkół, przyczyniając się do zwiększenia higieny dla 900 uczniów i 17 nauczycieli.

Dwa warsztaty odnośnie do higieny miały miejsce, aby uczulić społeczność uczniowską na potrzeby mycia rąk. W warsztatach wzięli udział również rodzice.

Archiwum projektu:

Obecnie prawie 900 uczniów uczęszcza do placówki, która oferuje edukację wczesnoszkolną, podstawową oraz średnią. Szkoła desperacko potrzebuje wody. Uczniowie mają dostęp tylko do jednego kranu (dołączonego do źródła należącego do pobliskiej szkoły islamskiej). Ten jedyny kran jest również używany przez lokalną społeczność, co oznacza, że podaż znacznie przewyższa popyt. Ponad 1000 osób korzysta z jednego źródła. Woda często się kończy, pozostawiając uczniów i lokalną społeczność bez wody. Szkoła nie ma także niezbednych udogonień, służących uczniom do mycia rąk, co niestety przyczynia się do rozprzestrzenia się licznych chorób.

Charmen jest główną szkołą w dystrykcie i jedyną szkołą średnią, obsługującą siedem pobliskich społeczności, liczących około 8000 mieszkańców. Pomimo silnego lokalnego wsparcia dla edukacji, Charmen nie ma żadnego zewnętrznego ani rządowego wsparcia.

Pobór wody przed instalacją studni:

Artykuł Instalacja wodna i sanitariaty w Charmen (Gambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Drzwi dla centrum szkoleniowego w Yaounde (Kamerun)

WojMal — Mon, 09 May 2022 09:56:35 +0000

Przekazaliśmy 12 000 euro na zakup 74 drzwi dla centrum nauki dla dzieci i młodzieży w Yaounde. To grupa 120 uczniów: dzieci i młodych ludzi, ze skrajnie biednych rodzin, żyjących najczęściej na budowach lub w barakach bez prądu czy wody. Młodzież uczy się m.in. krawiectwa i informatyki. Dzieci mogą się tu uczyć i bawić (puzzle, kolorowanki, filmy). Do tej pory wszystko to odbywało się w wynajmowanym domu z przeciekającym dachem. Na etapie składania tego wniosku do Fundacji budowa centrum była na etapie krycia dachem i tynkowania.

Artykuł Drzwi dla centrum szkoleniowego w Yaounde (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie ośrodka zdrowia w Madingring (Kamerun)

WojMal — Mon, 09 May 2022 09:37:40 +0000

Przekazaliśmy 10 193 euro na wykończenie porodówki w Madingring. Budowa została rozpoczęta w 2021 r. zaraz po otrzymaniu środków pieniężnych, przekazanych przez Fundację. Doprowadzono stan budowy do pokrycia dachu, zakupiono drzwi i okna. Niestety, ze względu na trwającą pandemię coronavirusa rynek afrykański został dotknięty przez wzrost cen materiałów. Ceny, praktycznie wszytkiego, poszły w górę. Kosztorys budowy ośrodka zdrowia bazował jeszcze na poprzednich cenach materiałów, stąd nie udało się zmieścić w przewidzianym budżecie i brakło środków na sfinalizowanie sanitariatów, zakup i położenie kafelek oraz wymalowanie ośrodka (zakup farb).

Gotowa porodówka po wykończeniu:

Artykuł Wykończenie ośrodka zdrowia w Madingring (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Respirator dla szpitala w Nola (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Fri, 29 Apr 2022 08:58:03 +0000

Przekazaliśmy respirator dla szpitala w Nola. Będzie to pierwszy respirator w prefekturze Sangha-Mbaere, a czwarty w całej Republice Środkowoafrykańskiej. Do tej pory trzy urządzenia były dostępne tylko za wysoką opłatą w stolicy kraju i na korzystanie z nich mogły sobie pozwolić jedynie osoby z rządu. Gdy miejscowi ludzie dowiedzieli się, że respirator jest na miejscu w Nola, osoby z pobliskich domów przybiegły, aby go zobaczyć. Urządzenie jest wciągnięte na listę sprzętów medycznych w tamtejszym ministerstwie zdrowia, aby można było dbać o jego konserwację i użytkowanie w odpowiedni sposób. Respirator jest prezentem od prywatnego Darczyńcy, p. Arkadiusza Szczygła. Do RŚA trafił dzięki współpracy z p. Izabelą Cywa, z organizacji I3D Bardzo dziękujemy!

Na zdjęciu lekarz oraz pracownicy szpitala w Nola:

Artykuł Respirator dla szpitala w Nola (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc powodzianom w Antananarywie (Madagaskar)

WojMal — Tue, 22 Mar 2022 20:27:19 +0000

Przekazaliśmy 10 tysięcy euro na pomoc żywnościową i rzeczową dla poszkodowanych przez cyklon Ana, który przeszedł przez wyspę między 22 a 25 stycznia 2022 roku. Spowodował on gwałtowne opady, przez które zwłaszcza ucierpiała stolica kraju – Antananarywa. Woda dokonała ogromnych zniszczeń. Ludność w wielu dzielnicach ze względu na wysoką falę wody musiała opuścić domy, nie mając czasu na zabrania dobytku czy zwierząt hodowlanych. Całe rodziny koczują na obrzeżach miasta w szałasach z worków. Pozostali bez środków do życia. Za przekazaną kwotę zakupiono: ryż, cukier, fasolę, mydło, świeczki, zapałki i używaną odzież.

Zniszczenia spowodowane przez cyklon Ana w Antananarywie:

Udzielona pomoc powodzianom:

Artykuł Pomoc powodzianom w Antananarywie (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i dożywianie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 15 Mar 2022 11:56:29 +0000

Przekazaliśmy 114 tysięcy euro na dożywianie i edukację najuboższych dzieci w regionie Mampikony.

„O tym, jaka tam jest bieda, niech świadczy pewna sytuacja – wspomina dr Maria Grohman-Wieczorek, uczestniczka misji medycznej Polskiej Fundacji dla Afryki na Madagaskarze. — Pewnego wieczoru siedliśmy do kolacji z grupą dzieci z dalekich wiosek, które przyjechały do stolicy na planowane w kolejnych dniach operacje. Na stole położono ryż, jarzyny i mięso. Tego dnia były kotleciki z zebu. Dzieci jednak nakładały sobie ryż i nic więcej. Gdy spytaliśmy miejscowych misjonarzy, czemu, odpowiedzieli, że ludzie tu jedzą trzy razy dziennie ryż i rzadko kiedy coś więcej. Dzieci jadły więc to, co zawsze. Dodali potem, że tu nic do jedzenia się nie marnuje. Jeśli ktoś nie zje, to daje drugiej osobie, która już zjadła, żeby nie wyrzucać. Zostają tylko puste talerze”.

Na Madagaskarze są rejony, gdzie ludzie umierają z braku pożywienia. Powszechne jest niedożywienie wśród dzieci poniżej piątego roku życia. Ich dieta ich jest bardzo uboga: ryż z wodą i liśćmi. Są dzieci, które jedzą zaledwie jeden posiłek dziennie.

Niedożywienie ma poważne konsekwencje zdrowotne. Jeżeli dziecko jest niedożywione, to umieralność na biegunkę infekcyjną (bardzo częstą), malarię, dur brzuszny, choroby pasożytnicze to kwestia kilku dni.

Artykuł Edukacja i dożywianie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa gimnazjum i liceum w Ankalarobe (Madagaskar)

WojMal — Mon, 28 Feb 2022 12:03:57 +0000

Przekazaliśmy 30 243 euro na budowę jednopiętrowego budynku szkoły w Ankalarobe na Madagaskarze. Do placówki uczęszcza aktualnie 300 dzieci, a liczba ta szybko rośnie. Sale są już przepełnione – w jednej klasie uczy się nawet 60 dzieci. W okolicy nie ma gimnazjum ani liceum. Siostry Franciszkanki Misji Maryi, prowadzące szkołę podstawową, postanowiły otworzyć także gimnazjum i liceum. Dotychczas dzieci, które chciały kontynuować naukę w szkole ponadpodstawowej, musiały wyjeżdżać daleko do miasta, co wiązało się z kosztami i wyłączało z tej edukacji dzieci z ubogich rodzin. Nowy budynek będzie miał jedno piętro i 4 klasy szkolne.

Gotowy budynek szkolny:

Artykuł Budowa gimnazjum i liceum w Ankalarobe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa kompleksu sanitarnego w Ankalarobe (Madagaskar)

WojMal — Mon, 28 Feb 2022 11:55:13 +0000

Przekazaliśmy 3259 euro na budowę czterech toalet dla szkoły w Ankalarobe na Madagaskarze. Do placówki uczęszcza aktualnie 300 dzieci, a liczba ta szybko rośnie. Dla zapewnienia minimum higieny potrzeba było wybudować nowe toalety.

Gotowe toalety szkolne:

Artykuł Budowa kompleksu sanitarnego w Ankalarobe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa sierocińca w Katuba-Lumbashi (RD Konga)

WojMal — Mon, 28 Feb 2022 11:44:42 +0000

Przekazaliśmy 12 400 euro na rozbudowę sierocińca Centre d’Accueil pour Enfants Orphelins et Abandonnes w Katuba-Lumbashi w Republice Demokratycznej Konga. Sierociniec zostanie rozbudowany o jednopiętrowy budynek. Za tę kwotę sfinansowane zostanie m.in.: 20 okien, 15 drzwi, 30 blach na dach, malowanie, toalety, umywalnie, rury.

Wobec planów rozwoju ośrodka a także problemów, z jakimi się on aktualnie boryka (brak pralni, małe pokoje, brak wentylacji) powstała potrzeba rozbudowy centrum.

Artykuł Rozbudowa sierocińca w Katuba-Lumbashi (RD Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc noworodkom w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Mon, 28 Feb 2022 11:18:48 +0000

Przekazaliśmy 1550 euro na pomoc medyczną dla noworodków w Berevo na Madagaskarze. Miejscowe siostry ze Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi prowadzą tu przychodnię (którą Fundacja wsparła w 2019 r. poprzez budowę laboratorium), do której trafiają niedożywione noworodki. Niedożywienie dzieci i młodzieży jest powszechne w tym rejonie, odciętym od świata (do miejscowości można dostać się jedynie rzeką, płynąc nawet kilkanaście godzin).

Zrealizowana pomoc dla noworodków:

Aby ratować noworodki w Berevo potrzeba:

mleka humanizowanego za 922 euro
odżywek witaminowych za 119 euro
odzieży i butelek za 95 euro
antybiotyków oraz leków przeciwgrzybicznych za 189 euro
suplementów dla matek (zwalczających anemię, wspomagających laktację) za 125 euro
termosów za 100 euro.

Artykuł Pomoc noworodkom w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont szpitala w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 22 Feb 2022 14:58:15 +0000

Przekazaliśmy 3481 euro na remont państwowego szpitala w Berevo na Madagaskarze. Miejscowe siostry ze Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi prowadzą tu przychodnię (którą Fundacja wsparła w 2019 r. poprzez budowę laboratorium), która niestety nie jest wystarczająca. Siostry oprócz pracy w przychodni, podejmują też prace w szpitalu państwowym – zwłaszcza w czasie pandemii COVID-19. Niestety, szpital ten jest w opłakanym stanie. Potrzeba środków na remont zniszczonych pomieszczeń, reparację ścian, tynków, malowanie.

Szpital w Berevo po remocie:

Artykuł Remont szpitala w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkoły w Kalam (Kenia)

WojMal — Tue, 22 Feb 2022 14:54:51 +0000

Przekazaliśmy 21 160 euro na wybudowanie w Kalam Primary trzyklasowego budynku murowanego w standardach określonych przez Ministerstwo Edukacji w Kenii. Klasy zastąpią istniejące budynki wykonane z błota, które po ponad 10 latach użytkowania muszą być odnowione albo zastąpione murowaną konstrukcją.

Kalam Primary to szkoła podstawowa (klasy od 1 do 8) oraz przedszkole, które służą około 450 dzieciom nie tylko z Kalam, ale także z pobliskich miejscowości.

Pójście do szkoły na tym terenie to nie tylko szansa na lepsze jutro, ale też otwieranie horyzontów: w przypadku dziewczynek edukacja to „zabezpieczenie” przed tradycyjnym wśród Pokot obrzezaniem (oficjalnie zakazanym przez państwo kenijskie) oraz przez wczesnym małżeństwem (tradycyjnie dziewczynki 13–15-letnie są już żonami). Pójście do szkoły zmienia tę tragiczną sytuację. Bez szkoły (a wciąż ponad połowa dzieci z tego regionu nigdy nie poszła do szkoły) dzieci nie znają nic innego poza wypasaniem kóz, krów i wielbłądów (w przypadku chłopców) oraz noszeniem wody czy opału oraz gotowaniem i budowaniem chat (w przypadku dziewczynek).

Misjonarze kombonianie z misji w Amakuriat w ciągu 40 lat wybudowali 23 szkoły podstawowe i 2 szkoły średnie, w tym szkołę w Kalam.

Nowa szkoła w Kalam:

Artykuł Budowa szkoły w Kalam (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Środki do walki z epidemią w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 21 Jan 2022 10:09:58 +0000

Przekazaliśmy 2000 euro na zakup środków niezbędnych do walki z pandemią COVID-19 w regionie Mampikony na Madagaskarze. Za tę kwotę zostanie zakupionych 13 500 maseczek (1500 euro) dla dzieci i młodzieży oraz środki dezynfekcyjne (500 euro).

Artykuł Środki do walki z epidemią w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Środki do walki z epidemia w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Jan 2022 14:07:41 +0000

Przekazaliśmy 3231 euro na zakup środków niezbędnych do walki z pandemia COVID-19 w miejscowościach Berevo i Tsiribihina na Madagaskarze. Aktualnie w regionie wybuchła kolejna fala epidemii i liczba zachorowań gwałtownie się zwiększa. Najubożsi mieszkańcy, którymi zajmuje się współfinansowana przez naszą Fundację przychodnia, nie mają środków nawet na zakup maseczek czy leków. Stąd powstała potrzeba zakupu: maseczek ochronnych (310 euro), rękawiczek jednorazowych (420 euro), środków do dezynfekcji (521 euro) oraz leków dla najuboższych pacjentów (1980 euro).

Artykuł Środki do walki z epidemia w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie laboratorium w Marillac – Tolagnaro (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Jan 2022 14:03:15 +0000

Przekazaliśmy 26 782,87 euro na wyposażenie laboratorium dyspenseru medycznego Sahan’i Maria w miejscowości Marillac – Tolagnaro na południu Madagaskaru. Dzięki finansowaniu Polskiej Fundacji dla Afryki udało się wybudować laboratorium. Aby mogło ono zacząć działać, potrzebne jest specjalistyczne wyposażenie.

Projekt obejmuje wyposażenie nowego budynku laboratorium w niezbędny do diagnostyki medycznej sprzęt m.in.: spektrofotometr półautomatyczny, wirówkę laboratoryjną, destylator szklany, automatyczny analizator hematologiczny, mieszadło obrotowe, lodówkę, palnik Bunsena, odczynniki biologiczne oraz inne akcesoria, potrzebne do prawidłowej pracy diagnostycznej.

Dyspenser medyczny Sahan’i Maria to miejsce, gdzie codziennie podstawową opiekę medyczną otrzymuje ok. 80 osób. Nie znaczy to, że jest to maksymalna liczba chorych odwiedzających placówkę. Jest to maksymalna liczba chorych, jaką jeden lekarz może przyjąć w ciągu dnia. Przychodnia działa od poniedziałku do piątku, ale zwykle, bo takie są lokalne potrzeby, jest otwierana również w soboty, a nawet niedziele i święta. Pacjentami placówki w większości są osoby bardzo ubogie, które pokonują pieszo ogromne odległości, żeby dotrzeć tutaj ze swojej wioski i otrzymać pomoc. W ubiegłym roku do dyspenser przybyło wielu nowych pacjentów, uchodźców klimatycznych, którzy emigrowali z terenów dotkniętych suszą i głodem.

Obecnie laboratorium, ze względu na bardzo ograniczone możliwości, wykonuje podstawową morfologię, oznaczenia grupy krwi, sedymentację czerwonych krwinek, aglutynację lateksową, analizy mykobakteriologiczne i nasitologiczne, testy na malarię, dur brzuszny i testy ciążowe. W nowym laboratorium będą dostępne również analizy immunologiczne, pełna morfologia krwi, badania pod kątem toksoplazmozy itp., badania tarczycy, badania hemostazy oraz badania na obecność wszelakich pasożytów występujących w tej części kraju. Oferta nowego laboratorium pozwoli wykonać wszelkie niezbędne badania w jednym miejscu, bez potrzeby wyjazdu do miasta, czekania w kolejce w szpitalu i ponoszenia dodatkowych opłat z tym związanych, co jest szczególnie istotne dla ubogich pacjentów dyspenser.

Laboratorium będzie starało się (w miarę możliwości) być samowystarczalne, co oznacza, że będzie świadczyło usługi darmowe dla osób pozbawionych środków na leczenie, ale będzie pobierało opłaty partycypacyjne od osób, które są w stanie zapłacić za usługi medyczne.

Artykuł Wyposażenie laboratorium w Marillac – Tolagnaro (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup samochodu dla szkół w rejonie Abong Mbang (Kamerun)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:20:39 +0000

Przekazaliśmy 85 tys. złotych na zakup samochodu dla szkół w rejonie Abong Mbang w Kamerunie. W szkole w Abong Mbang uczy się 320 dzieci, a w przedszkolu 125 dzieci. Oprócz tego dyrektorka szkoły jest koordynatorką 8 przedszkoli, 15 szkół podstawowych i 2 średnich w regionie, w których uczy się łącznie około 6000 dzieci.

Drogi są w fatalnym stanie, aby dojechać do placówek potrzeba samochodu terenowego. Dyrektorka zwróciła się do nas z prośb ą o zakup używanej Toyoty SUV.

Na zdjęciu droga międzynarodowa w Kamerunie:

Artykuł Zakup samochodu dla szkół w rejonie Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla centrum dla osób bezdomnych w Lusace (Zambia)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:19:44 +0000

Przekazaliśmy 351 367 zł na wsparcie ośrodka opiekuńczo-edukacyjnego w Lusace w Zambii. Projekt obejmuje remont dachu nad domem dla osób bezdomnych, zakup maszyn do szycia dla zakładu krawieckiego oraz ławek i sprzętu komputerowego dla szkoły. Potrzebne były też środki na dożywianie najuboższych.

O nic nie wypytujemy naszych podopiecznych – mówi s. Judyta Bożek, prowadząca dom opieki w Lusace. – gdy przywożą na taczce dziadka, głodnego, brudnego, z raną przewiązaną szmatą, to nie ma o co pytać. Wiadomo, że trzeba go przyjąć, umyć, ubrać, nakarmić. po kąpieli w ciepłej wodzie i zaopatrzeniu rany Abraham uśmiechał się jak niemowlę na widok matki.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/12/pomoc-dla-centrum-dla-osob-bezdomnych-lusaka-zambia.mp4

Podopieczny domu, William (lat 96) odprowadza niewidomą Kristin, która pomyliła ścieżki i nie wiedziała, jak wrócić do swojego pokoju. Wcześniej William został znaleziony pod kościołem. Ktoś go porzucił i zapakował cały jego dobytek do reklamówki.

Zakupione maszyny krawieckie:

Nie zawsze chcą mówić. Czasem się wstydzą, czasem boją – mówi s. Judyta. – Trafiają do nas z najróżniejszych powodów. Łączy ich jedno: są potrzebujący i bezradni. To ludzie niechciani i nieakceptowani, zostawieni na ulicy, znalezieni przez policję w buszu, gdy szukali czegokolwiek do jedzenia. Nieakceptowani, bo choroba psychiczna, bo podejrzenie o czary, bo alkohol. Niektórzy stracili pamięć i się zgubili, a rodzina ich nie szuka.

Wiele przypadków wypływa z ubóstwa. W naszej dzielnicy panuje skrajna bieda, nikogo tu nie stać na pampersy dla starszych osób, na leki czy opatrunki. Tu ludzie ledwo mają na jedzenie. Szpitale? Zawiozłam kiedyś niewidomego, chorego na nowotwór do szpitala. Wrócił jeszcze tego samego dnia. Odmówiono mu pomocy, nic mu nie dali, żadnych leków.

Albert ma problemy w samodzielnym poruszaniu się. Na zdjęciu z kotką Misią.

Magi i Selita, które urodziły się z niepełnosprawnością. W domu mieszkają ponad 20 lat.

Było już za późno

Nie tak dawno przyjechała do nas pani, przedstawiła się jako administratorka szpitala. Mówi, że od rana szuka miejsca dla bezdomnych. Otwiera drzwi samochodu, a tam czterech mężczyzn: bosych, brudnych; widać, że zagłodzeni. Trudno powiedzieć w takiej sytuacji, że nie ma miejsc. Cała czwórkę przyjęliśmy. Jeden zmarł tej samej nocy. Miał 35 lat, ale był już wycieńczony z głodu. Drugi miał wodę w płucach, dostał antybiotyki, które uratowały mu życie.

Potem dowiedziałam się, że pani administratorka przywiozła tych mężczyzn, bo wcześniej ktoś, kto żył u nich w szpitalu, zmarł z głodu. Przestraszyli się i postanowili coś zrobić. Niestety, dla jednego z nich było już za późno. W szpitalach, gdzieś na korytarzach, w piwnicach żyją ludzie, zwłaszcza starsi, po których nikt się nie zgłosił po za- kończeniu leczenia. Żywią się resztkami ze śmietników. Jedna pani, która straciła nogi, żyła tak cztery lata.

Co będzie z moimi wnukami?

Szima, jeden z tej czwórki mężczyzn, przez pewien czas wołał o jedzenie za każdą z przechodzących obok sióstr. Zawsze, gdy nas widział. Z czasem przestał, bo zobaczył, że to jedzenie zawsze będzie. Że już nie musi się bać.

Inny pan przywieziony ze szpitala ważył mniej niż 40 kilo. Miał kości pokryte skórą. Pytam ludzi, co go przywieźli: czemu on taki chudy? W odpowiedzi słyszę: wie siostra, jak jest w szpitalu… Mówię, że wiem. Z pacjentem stale musi być ktoś z rodziny, 24 godziny. Samemu trzeba kupić leki i jedzenie. Ten mężczyzna był w szpitalu, ale nie dostawał jedzenia, bo nie miał nikogo.

Mercy chciałaby być nauczycielką. Chodzi do podstawówki. Jej mama jest ciężko chora. Mercy i jej dwójka rodzeństwa otrzymują pomoc: opłaty za szkołę, jedzenie, leki. Nathan i Marcel, objęci po- mocą domu, uczą się czytać.

Nathan i Marcel, objęci pomocą domu, uczą się czytać.

Dom dla bezdomnych i niepełnosprawnych to część dużego centrum pomocy i edukacji, prowadzonego przez misjonarki św. Rodziny. Mieszkają tu sieroty w wieku szkolnym. Dożywianiem objęte jest na stałe 35 rodzin. Funkcjonują: przedszkole (200 dzieci), szkoły podstawowa i średnia (łącznie 800 dzieci) oraz szkoła krawiecka (dla 100 kobiet).

Zepchnięci na margines

Te inicjatywy są niezbędne wobec braku pomocy państwa. Osoby niepełnosprawne czy starsze są zepchnięte na margines. W miastach są skazane za żebranie na ulicy, na wsiach zdane na łaskę innych. Ubogie dzieci nie mają szans na edukację: w państwowych szkołach brak miejsc, na opłaty w prywatnych mało kogo stać, a przecież jeszcze trzeba zapłacić za mundurek, buty i przybory szkolne. Młode dziewczęta, pozbawione wykształcenia, najmują się do pracy przy rozbijaniu głazów na budulec. Epidemia AIDS sprawia, że dużo jest sierot oraz starszych osób, których dzieci zmarły.

Wzajemnie sobie pomagają

Mieszkańcy domu mają zapewniony dach nad głową, 3 posiłki dziennie i pomoc medyczną. Część jest aktywizowana do pomocy (np. w kuchni lub do wożenia innych na spacery po ogrodzie) i pracy (wyrób biżuterii). Są zajęcia z wolontariuszami, jest nie- wielka biblioteczka. Dzieci szkolne dostają obiady.

Nazywają mnie babcią

„Oprócz starszych zawsze miałyśmy pod opieką też dzieci – mówi s. Judyta. – Oni się potrzebują nawzajem, pomagają sobie. Gdy w nocy ktoś się przewróci, to ja już sama nie dam rady go podnieść – może 20 lat temu bym dała… A tak to wystarczy, że krzyknę do moich sierot: chodźcie pomóc! Pracuję już 42 lata w Zambii. Dzieci, którymi opiekowałam się na początku, mają już swoje dzieci, które nazywają mnie babcią. Chciałabym zostawić dom w dobrym stanie”.

Magdalene podczas zajęć z krawiectwa w 2‑letniej szkole, gdzie kobiety zdobywają zawód, ucząc się szycia, robienia swetrów, by potem móc utrzymać rodzinę.

Artykuł Pomoc dla centrum dla osób bezdomnych w Lusace (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa oraz wyposażenie kuchni i stołówki przy szkole w Ampananina (Madagaskar)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:18:43 +0000

Przekazaliśmy 30 800 euro na budowę oraz wyposażenie kuchni i stołówki przy szkole St. Michel w Ampananina na Madagaskarze. Ponadto projekt obejmuje zapewnienie funduszy na roczny program dożywiania, zakładający wydawanie 150 posiłków dziennie oraz opłacenie pensji dodatkowego nauczyciela nauczania początkowego.

Madagaskar zajmuje 9. miejsce wśród najbiedniejszych krajów na świecie, gdzie ponad 75% populacji żyje poniżej granicy ubóstwa za mniej niż $1,8 dziennie. Ampananina to mała wioska, w której mieszka 677 osób, z czego 313 z nich to dzieci i młodzież. Mieszkańcy to ciężko pracujący rolnicy, których zbiory często nie pozwalają nawet na utrzymanie własnych rodzin. Wielu nie stać na opłatę obowiązkowej, lecz płatnej edukacji.

Do lokalnej szkoły uczęszcza ok. 150 dzieci. Posiłek w szkołach jest często jedynym, który jedzą w ciągu dnia. Ma on kluczowe znaczenie nie tylko dla prawidłowego wzrostu i rozwoju dzieci, ale również dla efektywnego zdobywania wiedzy. Głodne dzieci często nie mogą skupić się na lekcjach i nie przyswajają przedstawianych na nich treści. Posiłek w szkole zwiększa frekwencję wśród uczniów i przyciąga do szkół coraz większą liczbę dzieci z każdym rokiem — szczególnie w szkołach na obszarach wiejskich, jak Ampananina. Ponadto dzieci, aby przyjść do szkoły, często pokonują długą nawet kilku kilometrową drogę — nie mają więc możliwości powrotu na obiad do domu w czasie krótkiej przerwy między zajęciami. Szkolna stołówka ma za zadanie zapewnić posiłek dla wszystkich dzieci niezależnie od sytuacji finansowej ich rodzin czy odległości, w jakiej mieszkają.

Nowa stołówka.

Artykuł Budowa oraz wyposażenie kuchni i stołówki przy szkole w Ampananina (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie dachu szkoły w Djouth (Kamerun)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:14:52 +0000

Przekazaliśmy 35 245,64 zł na wykończenie dachu szkoły w Djouth. Do szkoły obecnie chodzi 300 dzieci z Djouth oraz miejscowości oddalonych nawet o 40 km. Dzieci z tak dalekich miejscowości mieszkają gościnnie u miejscowej ludności, a w domu bywają kilka razy w roku.

To miejscowość położona w środku lasu podzwrotnikowego w południowo-wschodniej części kraju. Żyją tu cztery grupy etniczne: Mezime, Pigmeje Baka, Kako i Boli. Ludność pigmejska żyje w skrajnie niekorzystnych warunkach. Wschodnia część Kamerunu jest najbiedniejsza: brak tu dróg o twardej nawierzchni, brakuje dostępu do wody i elektryczności. Państwowe szkoły czy ośrodki zdrowia są w opłakanym stanie. Po paliwo czy inne podstawowe środki trzeba jechać ponad 120 km do stolicy prowincji Bertoua po często nieprzejezdnych drogach.

Również po materiały do remontu (elementy konstrukcji, deski, gwoździe, blachę, rynny, płyty sufitowe, lakier, cement, piasek) trzeba będzie tam jechać.

Niniejszy projekt jest uzupełnieniem uprzedniego zrealizowanego. Wobec nagłego wzrost cen materiałów budowalnych w pandemii COVID-19 trzeba była zaktualizować kosztorys o prace wykończeniowe wobec poprzedniego wniosku.

Artykuł Wykończenie dachu szkoły w Djouth (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa gimnazjum w Mbaikoro (Czad)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:12:36 +0000

Przekazaliśmy 172 000 zł na rozbudowę gimnazjum w Mbaikoro. Wcześniej włączaliśmy się w finansowanie tego gimnazjum. Budynki kryte strzechą zastąpiono budową trwałych hangarów krytych blachą falistą. Niestety wskutek nagłego wzrostu cen materiałów budowlanych w wyniku pandemii COVID-19 udało się zbudować trzy z czterech hangarów. Aktualny projekt przewiduje budowę czwartego hangaru, biblioteki oraz pomieszczeń biurowych.

Mbaikoro, położone na południu Czadu, to obszar rolniczy. Ludność utrzymuje się z uprawy sorga, penisyleru, bawełny, sezamu i trzciny cukrowej. Ziemię uprawia się przy pomocy motyki. Zbiory są uzależnione od opadów deszczu. Owoce ciężkiej pracy na roli są niszczone przez puszczone luzem stada byków.

Artykuł Rozbudowa gimnazjum w Mbaikoro (Czad) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kuchnia i stołówka przy szkole w Kirrudu (Uganda)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:10:38 +0000

Przekazaliśmy 100 000 zł na budowę kuchni oraz stołówki przy szkole w Kirrudu. Wcześniej włączyliśmy się w finansowanie budowy tej szkoły, która aktualnie posiada 5 klas. Łącznie w szkole i przedszkolu uczy się 230 dzieci. Na miejscu wobec palącego problemu niedożywienia dzieci w regionie prowadzona jest akcja codziennego dożywiania (2 posiłki). Obecnie posiłki przygotowywane są w nieodpowiednich warunkach — w szopie, bez podłogi, bez magazynu, na prowizorycznym palenisku (obrazuje to zdjęcie archiwalne). Dzieci jedzą na trawie lub betonowej podłodze. Stołówka poprawi warunki spożywania posiłków, a jednocześnie będzie budynkiem służącym w innych celach, a chroniącym przed deszczem czy słońcem.

Stan budowy stołówki na wrzesień 2022:

Artykuł Kuchnia i stołówka przy szkole w Kirrudu (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przychodnia lekarska w Adjengre (Togo)

WojMal — Wed, 29 Dec 2021 10:06:38 +0000

Przekazaliśmy 44 500 euro na wyposażenie przychodni w Togo. Stan opieki medycznej w okolicy Adjengré jest krytyczny. Na czterdzieści pięć wiosek tylko osiem ma ośrodek zdrowia. Na 63 918 mieszkańców nie ma ani jednego lekarza; i jest tylko jeden asystent medyczny. Lokalni chefowie wsi dawali świadectwa o dramatycznych sytuacjach, jakich doświadczają dzieci i kobiety pracujące na tym terenie. Według statystyk krajowych, prawie połowa (47%) zgonów dzieci poniżej 5. roku życia jest spowodowana malarią, biegunką i zapaleniem płuc. Wskaźnik śmiertelności niemowląt waha się od 10% do 12% w regionie Adjengré, gdzie średni dzienny dochód mieszkańca to 0,76 euro dziennie.

Centrum medyczne w Adjengré, wybudowane przez włoski Episkopat, jest prowadzone przez asystenta medycznego; może hospitalizować dziesięciu pacjentów. Posiada oddział położniczy, proste laboratorium i aptekę. Przychodniami podstawowej opieki zdrowotnej zarządzają pielęgniarki.Za przekazane środki zostanie zakupione potrzebne wyposażenie: 35 łóżek szpitalnych, 2łóżka porodowe, 4 łóżka ginekologiczne, sonoskop, nosze, koncentrator tlenu, sterylizatori inny sprzęt.

Artykuł Przychodnia lekarska w Adjengre (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przychodnia lekarska w Kinszasie (DR Konga)

WojMal — Thu, 23 Dec 2021 10:06:35 +0000

Przekazaliśmy 123 tysiące złotych na otwarcie przychodni medycznej, która będzie służyła całej gminie Kimbanseke w stolicy Demokratycznej Republiki Konga, Kinszasy. W całej dzielnicy Ngampani (część gminy Kimbanseke) mieszka 25 tysięcy osób i nie ma przychodni. Najbliższe są oddalone o wiele kilometrów od dzielnicy. W Demokratycznej Republice Konga nie ma społecznej służby zdrowia. W praktyce leczenie odbywa się tak, że pacjent płaci za usługi lekarskie i za leki. Przychodnia będzie stanowić bazę lekarską, z której skorzystają wykwalifikowani lekarze, którzy w przychodni będą przyjmować pacjentów.

Przychodnia będzie w stanie przyjąć nawet do 50 osób dziennie. Inicjatywa budowy i uruchomienia przychodni lekarskiej będzie przebiegała etapowo. W pierwszym etapie niezbędny jest zakup gruntu. Kolejnym etapem jest budowa budynku przychodni. W planie przewidujemy 6 pokoi z łóżkami dla pacjentów, 1 pokój pod gabinet lekarza i 1 pokój jako pomieszczenie do badań i konsultacji. Całkowity metraż pomieszczeń to 100 metrów kwadratowych. W przychodni będzie oddział internistyczny, chirurgiczny, ginekologiczny i położniczy. Po wybudowaniu budynku przychodni wszystkie pomieszczenia zostaną wyposażone w specjalistyczny sprzęt.

Leczenie w DR Konga polega na opłaceniu usług lekarskich. Lekarz jest zobowiązany wynająć pomieszczenia do przyjmowania pacjentów.

Według raportu Organizacji Narodów Zjednoczonych Demokratyczna Republika Konga należy do czołówki krajów świata z najgorszą sytuacją zdrowotną obywateli.

W 2020 r. odnotowano w kraju kilka epidemii: ebola, covid-19, cholera, malaria oraz odra. Potrzeby humanitarne tego kraju należą do najwyższych na świecie. Rozprzestrzenianie się pandemii jest spowodowane brakiem dostępu do wody, warunków sanitarnych i szczepień. Konflikty, skrajne ubóstwo, niedożywienie i brak służby zdrowia sprawiają, że każda pomoc medyczna jest na wagę ludzkiego życia.

Artykuł Przychodnia lekarska w Kinszasie (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa sali lekcyjnej w Abong Mbang (Kamerun)

WojMal — Thu, 23 Dec 2021 10:06:23 +0000

Przekazaliśmy 19 tys. złotych na budowę sali lekcyjnej w Abong Mbang w Kamerunie. Szkoła w Abong Mbang istnieje od 1947 roku. Wsparliśmy ją wcześniej m.in. poprzez budowę przyszkolnej kuchni.

Jest to pierwsza szkoła w miasteczku. Kiedy powstawały kolejne szkoły w Abong Mbang, liczba uczniów malała. Powstały potem kolejne szkoły prywatne katolickie.

Jeszcze nie tak dawno w szkole uczyło się tylko 140 uczniów. Dzięki działaniom s. Alicji Adamskiej w 2020 roku było już 299 uczniów. Pozostałych chętnych trzeba było odesłać do innych szkół z powodu braku sal szkolnych. Utworzono dwie grupy 3 klas. Jedna z nich ma lekcje poza szkołą. W roku szkolnym 2021 trzeba było utworzyć kolejne klasy, a sal wciąż brakowało.

Obecnie szkoła cieszy się wielka popularnością i zaufaniem rodziców. Poziom nauczania jest wysoki. Ostatnią klasę, szóstą, zdało w tym roku 98,76% uczniów.

Niestety, szkoły państwowe mają niski poziom nauczania, a promocje do następnej klasy otrzymują prawie wszyscy — pomimo że nie potrafią ani czytać, ani pisać.

Nowa sala lekcyjna:

Artykuł Budowa sali lekcyjnej w Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt dla porodówki w Kpakpame (Benin)

WojMal — Thu, 23 Dec 2021 10:00:22 +0000

Zakupiliśmy wyposażenie dla porodówki w Kpakpame w Beninie za 12 805,85 euro.

Zostało ona otwarta w 2016 r. i od tamtego czasu borykała się z brakiem sprzętu. Pracuje w niej lekarz, 3 pielęgniarki, położna, 2 tłumaczy, 5 asystentów, farmaceuta i jedna osoba w administracji. Przychodnia utrzymuje się z bardzo niskich datków pacjentów, którzy płacą tyle, na ile ich stać. W regionie bardzo ciężko o opiekę lekarską. Na 7 wsi jest jedna przychodnia i porodówka, w której nie ma nawet lekarza, tylko pielęgniarka i jej dwie asystentki. Opieka jest na bardzo niskim poziomie. Okoliczne dystrykty nie mają żadnej przychodni. Kobiety rodzą w tragicznych warunkach, a ciąże mnogie czy przedwczesne stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia matek i dzieci.

Za przekazane środki zakupiliśmy 3 inkubatory dla noworodków, 9 łóżek oraz 6 specjalistycznych łóżeczek dla niemowląt. Liczymy że teraz sytuacja przychodni ulegnie poprawie!

Artykuł Sprzęt dla porodówki w Kpakpame (Benin) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska)

WojMal — Thu, 23 Dec 2021 09:59:37 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w roku 2021 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

prezentacja wystawy „Afryka. Najdzielniejsi pod słońcem” w Centrum Kultury Podgórze w Krakowie oraz w szkołach:

Szkoła Podstawowa nr 3 w Lidzbarku Warmińskim

Szkoła Podstawowa nr 2 im. Marii Konopnickiej w Wadowicach

I Liceum Ogólnokształcące im. Marcina Wadowity w Wadowicach

wykłady i ćwiczenia dla studentów ekonomii społecznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie nt. nowoczesnej pomocy Afryce (stacjonarnie i on-line) – przeszkolono 66 studentów;
prezentacje afrykańskie w Szkole Podstawowej nr 10 im. J. Kochanowskiego w Chorzowie (4 grupy, łącznie przeszkolono stacjonarnie ok. 100 uczniów)
organizacja i udział w dwóch koncertach charytatywnych: szkoła w Kasinie Wielkiej oraz kościół parafialny w Kasince Małej, połączonych z pogadankami o Afryce;
warsztaty afrykańskie dla seniorów w Centrum Kultury Podgórze w Krakowie;
publikacja kilku artykułów edukacyjnych w prasie oraz wielokrotny udział w nagraniach oraz audycjach radiowych i telewizyjnych, promujących dobroczynność i wolontariat;
publikacja 45 wpisów na blogu kawalekafryki.pl, propagujących wiedzę o Afryce oraz wiedzę nt. nowoczesnej pomocy temu kontynentowi;
kilkaset wpisów w mediach społecznościowych (FB, Instagram, Google My Business).

Artykuł Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

II faza budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 17 Dec 2021 10:06:52 +0000

Przekazaliśmy 100 tys. euro na budowę drugiej fazy szpitala w Mampikony. Pierwsza faza budowy dobiega już końca i nadszedł czas przystąpienia do realizacji drugiej fazy budowy obejmującej: blok operacyjny, oddział wewnętrzny, ginekologię i sale dla chorych.

Stan budowy czerwiec 2023 r.:

Artykuł II faza budowy szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dopłata do budowy oddziału pediatrycznego szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 17 Dec 2021 09:56:02 +0000

Przekazaliśmy 14 122 euro na dopłatę do budowy szpitala (oddział pediatrii) w Mampikony. Na budowę przewidywano 585 000 zł – jednak z powodu nieprzewidzianych, znacznych podwyżek cen materiałów budowlanych, kwota ta jest niewystarczająca.

Do dokończenia pierwszej fazy budowy potrzeba było jeszcze 14 122 euro.

Stan budowy I fazy szpitala latem 2022 r.

Zdjęcie przedstawia stan budowy na grudzień 2021 r.

Artykuł Dopłata do budowy oddziału pediatrycznego szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup maszyn do produkcji węgla ekologicznego w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 17 Dec 2021 09:41:25 +0000

Przekazaliśmy 41 652 euro na zakup dwóch zestawów do produkcji węgla ekologicznego do Mampikony na Madagaskarze. 90% mieszkańców wyspy używa codziennie do gotowania ryżu węgiel drzewny, który powstaje w wyniku wycinki lasów, niestety z dnia na dzień zmniejszających swoją powierzchnię. Ma to też z pewnością negatywny skutek na klimat. Do produkcji węgla ekologicznego używa się do niego wszystkich możliwych odpadów naturalnych (gałęzie, trociny czy liście) z dodatkiem śmieci (folia i kartony). Ważnym aspektem projektu jest to, że wyprodukowany węgiel kosztuje dużo mniej niż drzewny, co z pewnością będzie dużą zachętą do jego użytkowania. Produkcja da również zatrudnienie najuboższym, którzy będą mogli dostarczać palone dotychczas odpady, a także zmniejszy konieczność angażowania dzieci w produkcję węgla drzewnego.

Cena dwóch zestawów maszyn wraz z transportem ze Szwajcarii to 36 800 euro. Dodatkowo zbudujemy w Mampikony hangary do produkcji i magazynowania surowca i wytworzonego węgla. Cena hangarów wraz z instalacją elektryczną to 4 852 euro.

Zakupione maszyny do produkcji węgla drzewnego:

Artykuł Zakup maszyn do produkcji węgla ekologicznego w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Centrum edukacyjne w Tandale (Tanzania)

WojMal — Thu, 02 Dec 2021 10:40:37 +0000

Przekazaliśmy 39 600 euro na remont i wyposażenie centrum edukacyjnego w Tandale nieopodal Dar es Saalam. To rejon slumsów, w którym ponad 90 proc. rodzin żyje za mniej niż 50 dolarów za miesiąc. Region jest szczególnie narażony na patologie: przestępczość, prostytucję, prace dzieci, handel narkotykami. Aby temu zapobiec, we współpracy z Sisters of Our Lady of Africa stworzono już system opieki, A następnie zbudowano szkołę krawiecką dla młodych kobiet. Kolejnym pomysłem jest stworzenie centrum edukacyjnego, w którym nauczano by zawodów: elektryka, stolarza, spawacza. W dzielnicy istnieją dwa stare nieużywane budynki, których remont wystarczyłby do powstania takiego centrum. Następnie trzeba będzie je wyposażyć w narzędzia i maszyny do nauki zawodu. W prace remontowe będą zaangażowani młodzi ludzie – przyszli uczniowie tej szkoły.

Artykuł Centrum edukacyjne w Tandale (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Akty urodzenia dla 1000 dzieci z rejonu kopalni złota w Geita (Tanzania)

WojMal — Thu, 02 Dec 2021 10:40:33 +0000

Przekazaliśmy 25 000 zł na wyrobienie aktów urodzenia dla dzieci z kopalni złota z regionu Geita.

W mieście Geita znajduje się największa kopalnia w kraju, a w promieniu 150 km od niej powstają lokalne kopalnie, nielegalne, typu polskie biedaszyby. Ludzie osiedlają się wokół tych kopalń w prowizorycznych warunkach, co skutkuje wieloma problemami.

Bywa, że i dzieci pracują – noszą piasek, wypłukują złoto, mieszając je ręcznie z rtęcią czy wchodzą do wąskich szybów. Dziewczynki roztłukują kamienie na żwir.

Według tanzańskiego prawa, każde dziecko do 5. roku życia otrzymuje bezpłatnie akt urodzenia. Powyżej tego wieku rodzic lub opiekun musi już wnieść opłatę. W wyniku zaniedbań oraz biedy około 10 tysięcy dzieci w regionie Geita nie ma aktów urodzeń. Dzieci te nie mogą pójść do szkoły, otrzymać ubezpieczenia, wyrobić dowodu osobistego czy otrzymać zatrudnienia. Do szkoły można dziecko zapisać jedynie do 9. roku życia, więc czas na wyrobienie aktów urodzenia nie jest nieograniczony.

W regionie Maganzo-Bukombe we współpracy z tanzańską opieką społeczną oraz pozarządową organizacją „New Light Children Center Organization” już 115 dzieciom załatwiono akty urodzenia. Ten projekt skupia się na tym, by kolejne 1000 dzieci je otrzymało.

Niektóre z 2000 dzieci objętych projektem ze wsi w okolicach kopalni złota:

Artykuł Akty urodzenia dla 1000 dzieci z rejonu kopalni złota w Geita (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie więźniów w Mananjary (Madagaskar)

WojMal — Tue, 30 Nov 2021 09:40:43 +0000

Przekazaliśmy 9000 euro na dożywianie osadzonych na Madagaskarze. W mieście Mananjary znajduje się regionalne więzienie, w którym przebywa od 500 do 600 więźniów. W jednym miejscu przebywają mężczyźni, kobiety oraz osoby nieletnie. Jako podstawa do osadzenia w więzieniu wystarczy donos lub podejrzenie. W Mananjary nie ma sądu, sędzia przyjeżdża dwa razy do roku z miasta Fianarantsoa (siedziba prowincji), co jest bezpośrednią przyczyną tak dużej liczby osadzonych bez wyroku sądu.

Więźniowie otrzymują tylko jeden posiłek dziennie, który jest niewystarczający. Obecnie od miejscowych darczyńców więźniowie otrzymują odpady wafelkowe (puder, połamane wafelki), które zalewają gorącą wodą i jedzą w formie papki, żeby zagłuszyć głód. Na krótki czas to działa, jednak takie pożywienia nie ma wystarczająco dużo składników odżywczych.

Czasami w ciągu tygodnia umiera 5 do 8 osób. Osoby z rodzin osadzonych, jeśli mieszkają blisko, mogą coś przynieść, ale za przekazanie paczki trzeba również zapłacić. Większość ludzi nie może sobie na to pozwolić.

Adam Brodzik SVD pracuje w kilkuosobowej grupie z różnych zgromadzeń, która pomaga więźniom: pomoc medyczna, opieka prawna, nauczanie alfabetu, dożywianie. Po wybudowaniu szkoły w Ambohitsara, sfinansowanej przez naszą Fundację, zwrócił się z prośbą o wsparcie więźniów.

Artykuł Dożywianie więźniów w Mananjary (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Energia elektryczna do przedszkola w Mabumba (Zambia)

WojMal — Tue, 30 Nov 2021 09:29:22 +0000

Przekazaliśmy 8800 euro na dostawę energii elektrycznej do przedszkola w Mabumba, 16 km od miasta Mansa, zaś 2 km od drogi asfaltowej. W lipcu 2021 r. na ziemi podarowanej przez lokalnego chefa zostały rozpoczęte prace budowlane. Planowane otwarcie placówki to rok 2022. Będą funkcjonowały 4 klasy dla łącznie ponad 100 dzieci w wieku 4 lat do 5 lat. Głównym problemem budowy był brak prądu, jako że najbliższy transformator jest odległy ok.5 km. Jest wywiercona dla przedszkola studnia głębinowa, ale na razie nie da się gromadzić wody w tanku, bo do tego jest potrzebna energia elektryczna – podobnie jak do codziennego funkcjonowania placówki w przyszłości.

Artykuł Energia elektryczna do przedszkola w Mabumba (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wynagrodzenia dla koordynatora prac w Mampikony (Magadaskar)

WojMal — Tue, 30 Nov 2021 09:27:45 +0000

Przekazaliśmy 2160 euro na pomoc w pokryciu rocznego wynagrodzenia dla pracownika Patricka Randrianarisona. Będzie on koordynatorem prac w regionie Mampikony, gdzie aktualnie trwa budowa szpitala, a także realizowane są inne projekty (studnie, dożywianie 1500 dzieci i inne).

Artykuł Wynagrodzenia dla koordynatora prac w Mampikony (Magadaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa oddziału dziecięcego szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 30 Nov 2021 09:25:21 +0000

Przekazaliśmy 585 tys. zł na budowę oddziału pediatrycznego szpitala w Mampikony.

Stan budowy I fazy szpitala latem 2022 r.

NIE STAĆ NAS NA LEKARZA

Elizina ma pięć miesięcy. Jej rodzice nieśli ją ponad 20 km w jedną stronę do pielęgniarki, by uzyskać pomoc w chorobie skóry (widocznej na zdjęciu na głowie dziewczynki).

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/09/budowa-oddzialu-dzieciecego-szpitala-w-mampikony-madagaskar.mp4

Żyjąc w Mampikony, trzeba być gotowym na śmierć — usłyszałam przed wyjazdem. Ale tam jest znacznie gorzej – mówi dr med. Lidia Stopyra, szefowa misji medycznej na Madagaskarze. Nikt z nas chorując tam, nie przetrwałby nawet kilku dni. Brakuje wszystkiego – jedzenia, wody, prądu, leków.

Ogólna sytuacja Madagaskaru

Do lekarza bywa, że jest nawet kilkadziesiąt km na piechotę. Do EKG czy Rentgena – nawet 300 km, czyli 7 godzin jazdy. Do porodu, gdy są komplikacje – nawet kilkanaście godzin drogi: na motorze, zaprzęgiem a nawet na prowizorycznych noszach, niesionych przez krewnych. Umierają kobiety, które potrzebują cesarskiego cięcia. Umierają dzieci. Większość ciężko chorych, wymagających operacji, umiera w drodze do szpitala. Służba zdrowia jest odpłatna i przez to niedostępna dla większości Malgaszów, utrzymujących się z uprawy cebuli, ryżu i manioku. Szpitale na Madagaskarze są przepełnione. Pacjenci w państwowych ośrodkach są odsyłani nawet z zagrażającym życiu krwotokiem. W szpitalu płaci się za wszystko: przyjęcie, receptę, bandaże, strzykawki, rękawiczki. Trzeba mieć własną pościel i jedzenie. A przecież są rejony, gdzie nie ma szpitala w promieniu 200 km!

Gruźlica, dżuma i trąd

Ogólna sytuacja Madagaskaru Do lekarza bywa, że jest nawet kilkadziesiąt km na piechotę. Do EKG czy Rentgena – nawet 300 km, czyli 7 godzin jazdy. Do porodu, gdy są komplikacje – nawet kilkanaście godzin drogi: na motorze, zaprzęgiem a nawet na prowizorycznych noszach, niesionych przez krewnych. Umierają kobiety, które potrzebują cesarskiego cięcia. Umierają dzieci. Większość ciężko chorych, wymagających operacji, umiera w drodze do szpitala. Służba zdrowia jest odpłatna i przez to niedostępna dla większości Malgaszów, utrzymujących się z uprawy cebuli, ryżu i manioku. Szpitale na Madagaskarze są przepełnione. Pacjenci w państwowych ośrodkach są odsyłani nawet z zagrażającym życiu krwotokiem. W szpitalu płaci się za wszystko: przyjęcie, receptę, bandaże, strzykawki, rękawiczki. Trzeba mieć własną pościel i jedzenie. A przecież są rejony, gdzie nie ma szpitala w promieniu 200 km!

Dzieci z malarią, które trafiłyby w Polsce do szpitala, tam są „hospitalizowane” pod drzewem. Duża część problemów zdrowotnych jest związana z niedożywieniem. Wśród wyniszczonych Malgaszów gruźlica i anemia szerzą się błyskawicznie. Niedożywienie matki powoduje śmierć lub niską masę urodzeniową dziecka a także częstsze choroby. Wciąż spotyka się przypadki dżumy i trądu. Średnia długość życia to zaledwie 45 lat.

Asmino urodził się w czerwcu tego roku z ciąży bliźniaczej. To był trudny poród, w czasie którego nastąpiło złamanie ręki dziecka. Skomplikowane ciąże wymagają szpitala, a w tym przypadku tego zabrakło. Mama Martize na szczęście przeżyła i ma się dobrze.

Pierwszy raz u lekarza

Na bilharcjozę chorują tu prawie wszyscy. To choroba pasożytnicza, którą można się zarazić przez brodzenie w stojącej wodzie. W porze deszczowej na Madagaskarze jest to nieuniknione. Nie można dojść do domu, nie brodząc czasem po pachy w wodzie. Nad wodą, której używa się do picia, toczy się całe życie — dzieci się kąpią, kobiety robią pranie, przychodzi bydło. Choroba objawia się krwiomoczem. — „Jest tak powszechna, że kiedyś w czasie misji medycznej zgłosił się do nas 14-letni chłopiec, którego już wcześniej wyleczyliśmy, przerażony, że ma żółty mocz. Myślał, że coś złego się stało, bo przez całe życie miał mocz czerwony – mówi dr Lidia Stopyra. – Stan chorobowy był dla niego normalny. To pokazuje skalę problemu. Niektóre dzieci były po raz pierwszy badane przez lekarza. Nie wiedziały, na czym polega badanie”…

Sedi (w żółtej koszulce) miał gorączkę tyfoidalną i biegunkę. W takim stanie, boso i w upale, szedł z mamą (kobieta z workiem na głowie) do pielęgniarki 20 km. Do szpitala mają 50 km, więc dostanie się tam było niemożliwe.

Tu będzie szpital!

W regionie Mampikony bydgoscy misjonarze duchacze pomagają na wszelkie sposoby: dzięki wsparciu Darczyńców naszej Fundacji prowadzą m.in. kilkanaście szkół dla tysięcy dzieci, dom dziecka, gospodarstwo rolne, stołówki dla sierot. Prowadzą też przychodnię, która niestety jest niewystarczająca, jak na ogromne potrzeby regionu.

Dzieci są najważniejsze

Obecnie trwają prace nad budową szpitala. Przygotowano teren pod budowę, zbudowano kanały odprowadzające wodę w czasie pory deszczowej, platformy, na których stanie szpital, a mury oddziału SOR stanęły w te wakacje. Najpilniejszym etapem budowy po budynkach oddziału ratunkowego jest pediatria – ze względu na ogromną śmiertelność dzieci w regionie. Po nim dopiero powstaną pomieszczenia ginekologii z położnictwem, przychodnie i laboratoria.

Nikt nie będzie odsyłany

W szpitalu będą pracować także Malgasze, którzy są przygotowywani do pracy w zawodzie. Od najuboższych szpital nie będzie pobierał żadnych opłat, a reszta ludzi będzie płaciła niewielkie kwoty. „Nikt nie będzie odsyłany bez pomocy, jak to się zdarza w państwowych szpitalach – podkreśla o. Dariusz Marut. – Pomożemy każdemu! Powstanie pierwszy oddział pediatrii w regionie”.

Stan budowy szpitala na sierpień 2021 r.

Nie stać nas na lekarza Rahaolona ma 46 lat i wychowuje samotnie piątkę dzieci. Sama jest schorowana. Dzieci często chorują, np. na malarię czy gorączkę tyfusową. Leczą się tylko domowymi sposobami, bo do szpitala jest za daleko. „Nie stać nas na lekarza – mówi Rahaolona. — Nie mamy pieniędzy”. Żyją w skrajnej biedzie, uprawiając cebulę.

Tak będzie wyglądał kompleks szpitalny.

Fundacja organizuje zbiórki pieniędzy na konkretne projekty, realizowane przez organizacje działające w Afryce. Jeżeli zbierzemy więcej środków niż na potrzeba na dany projekt, nadwyżkę przekazujemy na następną ważną społecznie zbiórkę.

Zdjęcia: Dariusz Marut/Polska Fundacja dla Afryki.

Artykuł Budowa oddziału dziecięcego szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Lergho (Burkina Faso)

WojMal — Wed, 10 Nov 2021 10:54:05 +0000

Przekazaliśmy 80 000 zł na wybudowanie dwóch studni w miejscowości Lergho, w której mieszka 5 tys. ludzi. W Burkina Faso opady mają miejsce jedynie przez cztery miesiące w roku. W pozostałych okresach ludzie czerpią wodę do picia z rzek, z których jedocześnie korzystają zwierzęta, oraz w których robi się pranie i kąpiele. Istnieją dwie ogólnodostępne studnie w Lergho (oraz dwie prywatne), jednak to jest zdecydowanie za mało. Miejscowe kobiety spędzają całe dnie na zdobyciu wody. Dzieci w wieku poniżej 10 lat też muszą chodzić po wodę. W miejscowości panują typowe choroby związane z brakiem dostępu do czystej wody pitnej: bilharcjoza, cholera, tyfus. Szacuje się, że z jednej nowej studni będzie mogło skorzystać około 250 osób dziennie.

Nowe studnie w Lergho:

Warunki dostępu do wody przed projektem:

Artykuł Budowa studni w Lergho (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie szkoły na wyspie Irugwa (Tanzania)

WojMal — Wed, 10 Nov 2021 10:45:57 +0000

Przekazaliśmy 4300 euro na wykończenie podstawówki w Tanzanii. Na wyspie Irugwa (na Jeziorze Wiktorii) większość dzieci nie ma szans na edukację. Aby dotrzeć na wyspę z lądu, trzeba płynąć sześć godzin łodzią. To izoluje wyspę od krajowej ekonomii. Ludzie żyją tam z rybołówstwa, korzystając z bardzo niedoskonałych narzędzi. Miejscowa parafia katolicka (w Kagunguli, 150 km dalej) postanowiła wybudować szkołę (dwie klasy) dla miejscowych dzieci, pozbawionych perspektyw.

Niestety, po wybudowaniu murów, prace stanęły z powodu braku środków. 35 dzieci uczyło się w szkole bez dachu. Sfinansowaliśmy m.in.: dach, okna, drzwi i malowanie budynku.

Artykuł Wykończenie szkoły na wyspie Irugwa (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa szkoły w Ayos (Kamerun)

WojMal — Wed, 10 Nov 2021 10:10:18 +0000

Przekazaliśmy 34 000 euro na rozbudowę kompleksu szkolnego w Ayos: dokończenie parteru i budowę czwartego budynku szkolnego. Przed rozbudową w szkole uczyło się po 140 dzieci w klasie (raz było nawet 170 dzieci). Ruszyła budowa, lecz teraz trzeba środków na jej dokończenie.

Mimo tych ograniczeń i placu budowy miejscowa szkoła jest najlepsza z czterdziestu szkół w regionie. Osiąga najlepsze wyniki od 7 lat. Na 10 najlepszych uczniów z tych 40 szkół 9 jest ze szkoły w Ayos. Obecnie uczy się tu 1080 dzieci. Najubożsi uczniowie dostają pomoc od prowadzących szkołę misjonarzy. Dzieci uczą się w niej niezależnie od wyznania. Wielu uczniów pochodzi z rodzin dysfunkcyjnych. Jest spora grupa sierot.

Artykuł Rozbudowa szkoły w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie dla laboratorium w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 09 Nov 2021 14:26:31 +0000

Przekazaliśmy 9782,05 euro na zakup baterii słonecznych (5 474,36 euro) do laboratorium i przychodni oraz na wyposażenie laboratorium w brakujący sprzęt do analiz (4 307,69 euro).

W 2019 r. sfinansowaliśmy budowę przychodni i laboratorium, składających się z 4 pomieszczeń. Obecnie powstała potrzeba doposażenia tej palcówki.

Gmina wraz z okolicznymi wioskami to prawie osiem tysięcy mieszkańców. Przychodnia szczególną opieką obejmuje dzieci z niską wagą urodzeniową, która jest częstą przyczyną zgonów. Niedożywienie, niska odporność i brak mleka matki to kolejne problemy w regionie. Skuteczność leczenia w przychodni w dużej mierze zależy od diagnostyki. A wiele dzieci do drugiego roku życia (jak i osób starszych) umiera z niezdiagnozowanych przyczyn.

Artykuł Wsparcie dla laboratorium w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Bus dla dzieci z albinizmem w Dar es Salaam (Tanzania)

WojMal — Tue, 09 Nov 2021 14:21:15 +0000

Przekazaliśmy 5500 euro na dofinansowanie zakupu busa dla dzieci dotkniętych albinizmem w Tanzanii. Organizacja New Heroes Youth Development Organization z Dar es Salaam prowadzi zajęcia karate oraz z samoobrony dla dzieci dotkniętych albinizmem, które narażone są na fizyczne ataki oraz groźby i inne formy przemocy. Niestety, wskutek różnego rodzaju zagrożeń nie wszystkie dzieci mogą wziąć udział w tych zajęciach. Organizacja współpracuje z 168 osobami, zaś na zajęcia regularnie przychodzi mniej niż 10. Brak bezpiecznego transportu sprawił, że powstał pomysł zakupy minivanu, którym można by przewozić dzieci nawet na terenie całego kraju. W Tanzanii jest ponad 30 ośrodków-schronisk dla dzieci dotkniętych albinizmem.

New Heroes Youth Development Organization zapewni kierowcę oraz paliwo i konserwacje pojazdu.

Artykuł Bus dla dzieci z albinizmem w Dar es Salaam (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa przyszkolnej farmy w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Tue, 09 Nov 2021 11:15:54 +0000

Przekazaliśmy 238 tysięcy złotych na budynki farmy oraz zakup trzody. Celem farmy jest zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego dla szkoły oraz placówek medycznych w tej miejscowości. Na stałe w internacie przy szkole przybywa 100 dzieci. One są objęte całkowitym wyżywieniem. Pozostałe 200 dzieci w szkole też otrzymuje śniadanie i obiad.

W naszej szkole borykamy się z wielkimi trudnościami z dostępem do żywności – mówi Robert, miejscowy nauczyciel. — Często brakuje nam na jedzenie dla uczniów. W projekcie farmy proponujemy hodowlę trzody chlewnej, bo łącznie hodowla: krów mlecznych, kur i świń pomoże nam podźwignąć się ekonomicznie. Dziękuję!

Ferma będzie służyć 300 uczniom i przedszkolakom, a także najuboższym mieszkańcom Kiabakari.

Projekt o wartości 238 000 zł obejmuje powstanie budynków i ogrodzenia farmy, a także zakup wyposażenia i 200 kur, a także krów mlecznych (4) i świniaków (4). Wcześniejszy wspólny projekt obejmował zakup sprzętu rolniczego, który będzie wspierał rozwój farmy. Do obsługi farmy zostaną zatrudnione lokalne kobiety, które samotnie wychowują dzieci i do tej pory nie miały szans na zatrudnienie. Nadwyżki produktów żywnościowych z farmy w przyszłości będą sprzedawane na lokalnym targ, co pozwoli na samofinansowanie się przedsiębiorstwa.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/11/budowa-przyszkolnej-farmy-w-kiabakari-tanzania-01.mp4

Artykuł Budowa przyszkolnej farmy w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa szkoły w Mahajanga (Madagaskar)

WojMal — Tue, 09 Nov 2021 11:09:34 +0000

Przekazaliśmy 26 063 euro na II etap budowy szkoły podstawowej w Mahajanga. Ten etap obejmuje budowę dwóch klas – 4 oraz 5, a także budowę biblioteki. Szkoła powstaje na obrzeżach miejscowości, w bardzo ubogiej dzielnicy, gdzie wielu rodziców nie stać na edukację dzieci. Część najuboższych dzieci będzie się tu uczyć za darmo oraz zostanie objęta dożywianiem (codzienne gorące posiłki w szkole plus żywność do domu). W roku 2021 codziennym dożywianiem w tej miejscowości zostało objętych już 155 dzieci (projekt dożywiania 500 najuboższych dzieci na Madagaskarze).

Artykuł Rozbudowa szkoły w Mahajanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup łóżek i pościeli dla nowo powstającego szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 09 Nov 2021 10:49:26 +0000

Dla budowanego i finansowanego przez naszą Fundację szpitala w Mampikony przekazaliśmy 27 848,39 euro na zakup:

50 łóżek
50 materacy z powłoką z dermy
40 kołder
140 koców
400 ręczników
1570 sztuk pościeli (prześcieradła, poszewki)
280 poduszek

Stan budowy szpitala na lipiec 2021 r.

Artykuł Zakup łóżek i pościeli dla nowo powstającego szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup narzędzi rolniczych oraz budowa domów dla niewidomych w Ngaoundaye (RŚA)

WojMal — Fri, 05 Nov 2021 14:32:06 +0000

Przekazaliśmy 24 tysiące złotych na wsparcie dla społeczności osób niewidomych w Ngaoundaye (Republika Środkowoafrykańska). Miejscowość Ngaoundaye jest położna wzdłuż rzeki Lim, która niesie konkretne zagrożenie dla zdrowia. Chodzi tu o muchy rzeczne, rozprzestrzeniające gatunek pasożyta, który po ugryzieniu powoduje uszkodzenie nerwu wzrokowego. Bez specjalistycznych leków, o które trudno, dorośli i dzieci tracą wzrok.

Niewidomi, 245 osób, uczą się uprawy roli, wykonywania toreb lub kapeluszy z trawy, by w ten sposób mogli zarobić na utrzymanie siebie i swoich rodzin. Funkcjonują tu grupy rolników, zrzeszające ponad 170 osób niewidomych, podzielonych w zależności od miejsca zamieszkania. Na czele każdej grupy stoi osoba widząca, która wspomaga daną grupę. Co roku w ramach pomocy niewidomym udaje się uprawiać kilka hektarów ziemi. Każda rodzina osoby niewidomej ma swoje wyznaczone pole.

Klimat jest tu bardzo gorący i suchy. Potrzeba nie lada umiejętności, aby gleba wydała jakikolwiek plon. Ziemię uprawia się prymitywnymi narzędziami i tylko nieopodal rzeki. Najczęściej uprawiane rośliny: czerwona fasolka, orzeszki ziemne, kukurydza, proso, soja, ryż.

Do sprawnej pracy rolniczej niewidomych potrzeba było zakupić narzędzia rolnicze, gumowce i nasiona. Z przekazanych środków zostaną także wybudowane trzy bardzo skromne domki dla osób niewidomych (7 na 5 m).

Przedstawiciele społeczności osób niewidomych z nowo zakupionymi narzędziami:

Artykuł Zakup narzędzi rolniczych oraz budowa domów dla niewidomych w Ngaoundaye (RŚA) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie centrum edukacyjnego w Yaounde (Kamerun)

WojMal — Fri, 05 Nov 2021 14:25:38 +0000

Przekazaliśmy 155 tysięcy złotych na wykończenie i wyposażenie centrum dla dzieci i młodzieży w Yaounde. To grupa 120 uczniów: dzieci i młodych ludzi, ze skrajnie biednych rodzin, żyjących najczęściej na budowach lub w barakach bez prądu czy wody.

Młodzież uczy się m.in. krawiectwa i informatyki. Dzieci mogą się tu uczyć i bawić (puzzle, kolorowanki, filmy). Do tej pory wszystko to odbywało się w wynajmowanym domu z przeciekającym dachem. Aktualnie trwa budowa centrum. Fundacja sfinansowała: położenie płytek, zakup 10 maszyn do szycia, zakup 15 komputerów.

Gotowe płytki w centrum.

Uczennice przy nowych maszynach do szycia.

Artykuł Wsparcie centrum edukacyjnego w Yaounde (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wymiana dachu w szkole w Djouth (Kamerun)

WojMal — Fri, 05 Nov 2021 14:18:48 +0000

Przekazaliśmy 28 tysięcy złotych na wymianę dachu szkoły w Djouth, która powstała 60 lat temu i nigdy nie była remontowana. Do szkoły obecnie chodzi 300 dzieci z Djouth oraz miejscowości oddalonych nawet o 40 km. Dzieci z tak dalekich miejscowości mieszkają gościnnie u miejscowej ludności, a w domu bywają kilka razy w roku.

Również po materiały do remontu (elementy konstrukcji, deski, gwoździe, blachę, rynny, płyty sufitowe, lakier, cement, piasek) trzeba będzie tam jechać.

Artykuł Wymiana dachu w szkole w Djouth (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Transformator i kuchnia dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Thu, 04 Nov 2021 09:53:11 +0000

Przekazaliśmy 46 000 euro na wsparcie szpitala w Antsirabe. Wobec rozrostu szpitala i bodowy nowego skrzydła (sfinansowanego przez nas Szpitala Polskiego) nastąpiła potrzeba budowy kuchni. W tym celu powstał projekt adaptacji piwnicy na potrzeby pomieszczeń kuchennych (koszt 18 000 euro).

Transformator i nowa kuchnia szpitala:

Wrosło też zapotrzebowanie na zużycie prądu, a dotychczasowe linie elektryczne często się psują z powodu przeciążeń. Stąd powstała potrzeba zakupu i instalacji transformatora (koszt: 28 000 euro).

Artykuł Transformator i kuchnia dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Toalety i wyposażenie stołówki dla szkoły w Nato (Madagaskar)

WojMal — Fri, 22 Oct 2021 12:10:46 +0000

Przekazaliśmy 2130 euro na budowę kompleksu toalet oraz zakup 50 ławek szkolnych, stołów, naczyń dla stołówki dla ubogich dzieci, funkcjonującej przy ufundowanej przez nas w 2020 r. szkoły w Nato (region Vohipeno) na Madagaskarze. W salach szkolnych w czasie południowej przerwy w zajęciach bezpłatnie dożywiane są dzieci z ubogich rodzin. Z każdym miesiącem dzieci przybywa i niezbędna była pomoc dla tego ośrodka.

Gotowa stołówka przy szkole w Nato:

Artykuł Toalety i wyposażenie stołówki dla szkoły w Nato (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przyszkolna obora w Mahajanga (Madagaskar)

WojMal — Fri, 22 Oct 2021 10:17:00 +0000

Przekazaliśmy 2626 euro na stworzenie obory przy szkole i stołówce w Mahajanga na Madagaskarze. Sfinansowaliśmy zakup 2 krów mlecznych i przyborów do produkcji produktów nabiałowych oraz budynek małej obory. Będzie to służyć szkole oraz miejscowej stołówce, w której codziennie przez cały rok dożywianych jest 155 dzieci. Okresowo jest im także przekazywana żywność do domu.

Artykuł Przyszkolna obora w Mahajanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa farmy dla szkoły w Chingoli (Zambia)

WojMal — Thu, 30 Sep 2021 09:13:44 +0000

W tej szkole jest ich dom

Przekazaliśmy 335 000 zł na budowę farmy szkoleniowej w Chingoli.

Funkcjonująca przyszkolna farma w Chingoli:

Jako jedyny zostałem z całej rodziny. tata umarł, jak byłem niemowlęciem, a mama – gdy miałem dwa lata. Niewiele wiedziałem o mojej rodzinie – tyle, że ojciec pracował w kopalni. Nie zachowało się żadne jego zdjęcie, więc nawet nie wiem, jak wyglądał – wspomina dziś już dorosły i wykształcony Simon. Szkoła w Chingoli w Zambii powstała z myślą o młodych ludziach takich jak on.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/07/budowa-farmy-dla-szkoly-w-chingoli-zambia.mp4

Deborah uczy się mechaniki samochodowej. Jest jedyną dziewczyną w klasie. Ma męża i dwójkę dzieci. Wie, że jej edukacja jest szansą także dla jej dzieci. Chce być niezależna finansowo i nie musieć prosić męża o pieniądze na wszystko. Dziś radzi dziewczynom w Zambii, żeby szły do szkoły: „Realizujcie swoje marzenia! Nawet jeśli macie małe dzieci, to nie znaczy, że nic nie możecie zrobić”.

W tym północnym regionie kraju wiele kopalń zostało wyeksploatowanych i zamkniętych. Z biedy ludzie kopią nielegalne wyrobiska, by wydobyć rudę miedzi i wytapiać ją w dymarkach. Dużo młodych ludzi pracuje przy nielegalnym wydobyciu metali. Ściany tych prowizorycznych kopalni często ich zasypują. Raz zawaliła się góra żużlu, który został po wytopieniu rudy w piecach.

W jednym momencie zginęło 12 chłopaków naraz. Nastolatkowie i młodzi ludzie zarabiają 2,5 dolara za 8 h. Kopią po nocach, w ukryciu.

Wędki z butelek po coli

W legalnej kopalni można zarobić 130 dolarów miesięcznie. Za to nie da się utrzymać rodziny. Wciąż podstawą egzystencji jest tu rolnictwo. Gdy się ma kawałek pola pod maniok i kukurydzę, gdy hoduje się zwierzęta, można sprzedać plony i coś kupić. Tu trzeba bardzo ciężko pracować, by przeżyć. Nawet 8‑letnie dzieci już pracują – łowią ryby prowizorycznymi wędkami, zrobionymi z butelek po coli. Ludzie tu mieszkają w domach bez okien. W chatach z cegły suszonej na słońcu, przykrytych blachą falistą. W środku ciemno i pusto. Na podłodze jeden materac na dwie osoby, na ścianie – rzeczy przybite gwoździami.

Nauka pisania na piasku

W domu uczy się jedno dziecko – wybraniec, który dostaje szansę i ma poprawić los całej rodziny. W podstawówce dziecko nauczy się czytać i pisać i trochę mówić po angielsku. „Na wsi uczyliśmy się pisać na piasku – opowiada Kunda. – W szkole nie było książek ani ławek”.

Prawdziwym problemem jest to, że naukę się kończy w wieku 12–13 lat. Szkoły średnie, których jest o wiele za mało, są są zbyt drogie jak na lokalne warunki. Semestr kosztuje 300 kwacha. Chociaż to odpowiednik zaledwie 2 worki mąki kukurydzianej, ale to i tak za dużo dla większości rodzin.

Szliśmy głodni spać

Bieda doskwiera zwłaszcza w ostatnich latach. Kwacha się dewaluuje, a zadłużenie kraju narasta. „Gdy był kryzys gospodarczy w 2008 r., w państwowej szkole nie mieliśmy lekcji przez rok – wspomina Arthur. Ceny żywności tak poszły w gorę, że głodni szliśmy spać”.

Nastolatki pracują w nielegalnych kopalniach za 2,5 dolara dziennie. Tracą tam życie i zdrowie.

Szkoła w Chingoli to wielka szansa. Tutaj rocznie 560 uczniów zdobywa konkretny zawód.

Szkoła w Chingoli jest najlepsza ze 140 szkół w regionie. daje młodzieży zawód, a wraz z tym szansę na pracę

Po porodzie w pole

Brakuje podstawowej opieki medycznej. Kobiety głównie rodzą w domu, gdzie towarzyszy im mama lub lokalna położna. W razie komplikacji – jest duży problem. Do szpitala jest daleko i przeciętnej rodziny nie stać na taką podroż. Gdy stać, to do porodu kobiety przyjeżdżają… na motorze. Do przychodni – na piechotę. Często młoda mama jeszcze tego samego dnia wraca do dzieci i pracuje normalnie. Zdarza się, że kobieta kończy rodzić o godzinie 10, a o 18 jest już w domu.

Główną troską tutejszych kobiet jest: jak nakarmić rodzinę? Pracują od rana do wieczora: wstają wcześnie rano, dbają o dzieci, przynoszą wodę, idą do pola, wracają i przygotowują posiłek. Tu wszystko zajmuje mnóstwo czasu: po wodę trzeba iść do studni i wrócić z 20-litrowym bidonem. Kobiety noszą wodę od najmłodszych lat: nikogo nie dziwi 5‑letnia dziewczynka z kanistrem na głowie (tylko mniejszym, 6‑litrowym). Ugotowanie posiłku zajmuje 3–4 godziny dziennie. Nie przechowuje się jedzenia, nawet mąki, ze względu na upał i robaki. Najpierw trzeba zmielić ziarno, potem długo gotować mąkę na boule, czyli rodzaj kuli z ciasta, którą się je z sosem z liści. Pole obrabia się ręcznie, bez maszyn, jak trzeba – to z dzieckiem na plecach.

W Chingoli co sobotę jedzenie dostaje 100, a czasem nawet 200 dzieci ulicy i sierot. Żywność z farmy będzie przeznaczana również na ten cel.

W pandemii najubożsi uczniowie dostają żywność do domu.

Maloni uczy się na elektryka. Po śmierci rodziców nie widziała przed sobą przyszłości. Przyjaciele doradzili jej, by poszła do szkoły. Na edukację zarabiała, sprzedając pomidory. Dziś mówi, że jest szczęśliwa.

W technicznej szkole średniej w Chingoli uczy się 560 dzieci i młodych ludzi w 15 klasach. To pięcioletnia salezjańska szkoła płatna. Zainteresowanie nauką w niej jest ogromne. W zeszłym roku była najlepsza w regionie – na 140 szkół! Absolwenci dostają pracę bez problemów. Szkoły typu technikum to nowy kierunek w Zambii, gdzie od kilku lat jest nawrót do szkolnictwa zawodowego. W szkole w Chingoli są trzy ścieżki edukacji: rolnictwo, klasa gospodarcza (gotowanie, szycie, hotelarstwo) i dział techniczny, czyli: stolarstwo, metalurgia, spawanie, elektryka, mechanika i rysunek techniczny.

Pomoc sierotom i dzieciom ulicy

Najbiedniejsi rodzice są zwalniani z opłat za swoje dziecko. Młodzi ludzie, objęci stypendium, w sobotę przychodzą pomagać przy szkole, np. w dożywianiu dzieci ulicy. Bo co sobotę po jedzenie i edukację przychodzi tu 100 do 200 dzieci. Niemal połowa z nich to sieroty, które żyją i śpią na ulicy. Część z tych dzieci ma rodziny, ale jest zmuszona do pracy, gdy np. rodzice są chorzy. Młodzi ludzie włączają się w pomoc bardziej potrzebującym. Szkoła to nie tylko wiedza zawodowa, ale i nauka solidarności. Tutaj uczniowie słyszą, że Chingola to ich dom, gdzie zawsze mogą wrócić i będą mile widziani. Zawsze mogą liczyć na rozmowę, wsparcie, doradztwo. Chcą więc dzielić się dobrem, które dostali. Nierzadko się zdarza, że absolwent po znalezieniu pracy przynosi w kopercie skromną sumę, którą przekazuje na kolejne stypendium.

Potrzebna farma

Najpilniejszą potrzebą szkoły jest teraz budowa farmy szkoleniowej oraz zakup niezbędnego wyposażenia (małego traktora z pługiem oraz kosiarką, sprzętów pomocnych w hodowli zwierząt). Uczniowie będą mogli uczyć się rolnictwa i hodowli, obsługi maszyn, uprawy różnorodnych warzyw. Na farmie będzie hodowla kurczaków, świń oraz uprawy ekologicznych warzyw. Żywność uzyskana z farmy będzie służyła samowystarczalności finansowej szkoły. Będzie używana w stołówce dla uczniów i dożywianych sierot, a także sprzedawana na lokalnym targu.

Artykuł Budowa farmy dla szkoły w Chingoli (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie stołówki przy szkole średniej w Chamuka (Zambia)

WojMal — Thu, 23 Sep 2021 13:16:58 +0000

Przekazaliśmy 42600 euro na wyposażenie stołówki przy szkole średniej w Chamuka w Zambii. Był to projekt zrealizowany dzięki wsparciu Darczyńców poprzez przekazanie 1 % podarku za rok 2020.

O powstającej szkole średniej w Chamuka mówi s. Barbara Gawełda: Do szosy jest osiem kilometrów, do miasta 35 km. Ludzie żyją tu biednie: bez prądu, bez kanalizacji, bez wody: w okolicy jest tylko jedna czy dwie studnie. Ubogo tu nawet jak na Zambię, która jest jednym z najbiedniejszych krajów świata. Średnia długość życia nie przekracza 52 lat, epidemia HIV/AIDS zbiera ogromne żniwo – podobnie jak malaria i gruźlica. W regionie żyje się z drobnego handlu albo uprawia się właściwie tylko kukurydzę, troszkę dyni i orzeszków ziemnych. Podstawowym pożywieniem jest więc kukurydza, starta na mąkę. Z niej przyrządza się rodzaj papki (nzima), którą się je z liśćmi np. dyni. Czasem ktoś ma kurę, jajko, czasem ktoś ma drzewo mango. Taka dieta nie zaspokaja potrzeb organizmu, zaspokaja tylko uczucie głodu.

4 kolby kukurydzy i 4 myszki

O tutejszych warunkach życia wiele mówi podarek, jaki mieszkańcy Chamuka przynieśli na otwarcie pierwszego budynku szkoły: były to 4 kolby kukurydzy i wychudzona kura. Dali najcenniejsze, co mieli.

W tej rodzinie wychowuje się ośmioro dzieci, w tym dwójka przygarniętych. Zostały przysposobione, gdy zmarła ich mama. Towela, dziewczynka pierwsza z lewej, nie chodzi do szkoły. Pomaga mamie w pracach domowych, a chłopcy wraz z tatą wypalają węgiel drzewny.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/03/pomoc-afryce-szkola-chamuka.mp4

Edukacja daje im szacunek

Dyplomy dziewczyny zawożą do swoich domów na wsi, wieszają na ścianie i wszyscy je widzą. Wtedy ludzie zaczynają te dziewczyny szanować. Bo ona ukończyła szkołę! – mówią z estymą. Bez tego – na prowincji Zambii dziewczyny bywają traktowane jak towar.

Albo historia innego podarunku. Charles miał 8 lat. Po śmierci rodziców mieszkał z babcią. Wtedy przyszła kolejna tragedia: babcia poszła nad rzekę robić pranie i tam zginęła w wyniku ataku krokodyla. Charlesem zaopiekowały się siostry. Kupiły mu mundurek, więc mógł pójść do szkoły. Pewnego dnia podszedł do jednej z sióstr z zawiniątkiem, zrobionych z liści. Otworzył rękę i pokazał siostrze cztery myszki. My w Polsce myszy się zwykle brzydzimy, ale trzeba pamiętać, że są na świecie ludzie, dla których to cenne źródło białka. Charles chciał podziękować, a przecież nie miał dosłownie nic innego.

Kury i jarmuż

Ale wracając do ubogiej diety – dlatego tak bardzo potrzebna jest nasza szkoła. Poza zwykłymi przedmiotami będziemy tam uczyć dziewczęta nowych sposobów upraw, ogrodnictwa, hodowli. Przy szkole powstał ogródek, gdzie rosną warzywa, przywiezione z Polski: jarmuż, fasolka, cebula, kapusta rzodkiewka. Pomidory rosną jak szalone! Są też kury, które w epidemii koronawirusa są wybawieniem. Potem powstanie ferma i stawy rybne. Dziewczęta nie tylko nauczą się gospodarstwa, ale dzięki temu szkoła będzie miała środki na utrzymanie. Po ukończeniu szkoły dziewczęta dostaną dokument, że mogą założyć własną uprawę czy hodowlę. Będą mogły z tego żyć, a dieta w regionie znacznie się wzbogaci w wartości odżywcze.

Będziemy też uczyć małego biznesu i przedsiębiorczości. Planujemy kursy komputerowe dla dziewcząt, które nie mogły ukończyć średniej szkoły z powodu zbyt wczesnego macierzyństwa. Tutaj dziewczęta bardzo wcześnie rodzą dzieci. Liczymy na to, że nauka w szkole – poza wszystkimi korzyściami – też o te 3–4 lata odroczy macierzyństwo. Gdy dziewczyna zachodzi w ciążę w wieku 13, 14 lat, to dużo matek (i ich dzieci) umiera przy porodzie.

Jak towar

Niestety, w Zambii często dziewczęta są wykorzystywane seksualnie, nawet przez członków rodziny. Pozbawione wykształcenia czekają we wsiach, aż ktoś je będzie chciał za żonę. Rodzina przyszłego męża płaci wtedy rodzinie dziewczyny krowę czy dwie. I tak dziewczyna bywa traktowana: jak towar na wymianę. Natomiast zupełnie inaczej jest, gdy zdobędzie wykształcenie: wtedy zyskuje szacunek! I szansę na lepsze życie. Może pojechać do miasta szukać pracy, może iść do zakonu, może założyć swoją uprawę. Bez tego co najwyżej może sprzedawać owoce mango. A głównie to zajmować się domem i chodzić po wodę. Średnio dwa, trzy razy dziennie dziewczęta z 12-litrowymi kanistrami chodzą po wodę po kilka kilometrów.

Szkoła powstała, żeby dziewczęta z biednych wiosek, które, niestety, nie mają możliwości edukacji na poziomie szkoły średniej, mogły iść do szkoły. W niektórych wioskach jest szkoła podstawowa, obowiązek szkolny jest powszechny (choć w praktyce bywa różnie), więc tak do 6. klasy jeszcze jest ok. Chociaż bywa, że dzieci, kończąc szkołę podstawową, nie potrafią czytać ani pisać. W szkołach praktycznie nie ma nic poza budynkiem, tablicą, starą ławką i nauczycielem. Nawet kredę trzeba sobie samemu kupić, nie mówiąc już o mundurku (obowiązkowym, na którego nie wszystkich stać, przez co niektóre dzieci nie chodzą do szkoły), zeszytach i książkach czy posiłku.

Nie mają nic

Ale tragedia to zaczyna się potem. Szkoła kosztuje. Za semestr to np. 4 000 kwacha (900 złotych), czyli 30 worków mąki kukurydzianej po 25 kg (przeciętna rodzina potrzebuje jednego worka na tydzień). To bardzo biedny rejon, a rodziny są wielodzietne, więc często z całej rodziny do szkoły średniej pójdzie 2–3 chłopców. Rodzice do szkoły wysyłają tylko najstarszych – tych, co będą pracować i dokładać się do utrzymania rodziny. Dziecko, które ma 16–17 lat, musi pracować, bo mama zajmuje się domem, a ojciec nie jest w stanie zarobić na wszystkich. Jak chłopak zrobi zawodówkę, zostaje pomocnikiem na budowie, to jest szansa na zarobek. Najlepiej gdy z programu adopcji serca dostanie sponsora i będzie miał wykształcenie wyższe. Tak, to możliwe również w Zambii – u nas przecież wszyscy pracownicy, również inżynierowie, to Zambijczycy, wykształceni na miejscu. Nawet gdy chłopak się nie uczy, to ma jakieś pieniądze. Np. wypala węgiel drzewny, jedzie do miasta, sprzeda i wtedy może sobie coś kupić. Natomiast dziewczęta nie mają nic.

Artykuł Wyposażenie stołówki przy szkole średniej w Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa porodówki w Madingring (Kamerun)

WojMal — Wed, 08 Sep 2021 11:27:16 +0000

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/05/budowa-porodowki-w-madingring-kamerun-tak-bardzo-sie-boje.mp4

PRZEKAZALIŚMY 240 690 ZŁ NA BUDOWĘ PORODÓWKI W MADINGRING.

Aktualny stan budowy porodówki.

Wysyłamy je daleko… Dwa tygodnie temu przyszła do nas kobieta rodząca – wspominają pracownicy mini-przychodni na północy kamerunu. – dziecko było źle ułożone. nie mogliśmy nic zrobić. nie mieliśmy narzędzi. do cięcia cesarskiego wysłaliśmy ją 350 km do szpitala. po drodze zmarła i mama, i dziecko. nic nie dało się zrobić.

W Madingring daleko na północy Kamerunu jest przychodnia. Siostry przekształciły domek w malutką przychodnię. Ale wszystko tam jest „mini” – małe laboratorium, pokój do konsultacji i mini mini sala do porodu – praktycznie mieści się w niej tylko łóżko porodowe. Taka placówka obsługuje kobiety z 64 wiosek, w których mieszka ponad 70 tysięcy ludzi… Dystans do szpitala w Garoua, gdzie zawozi się do „cesarki” ciężarne, to 327 km. Do najbliższego ośrodka zdrowia i apteki – 127 km.

Tak bardzo się boję, że przy porodzie coś pójdzie nie tak, a w Madingring nie da się zrobić operacji – mówi Samira, w ciąży z drugim dzieckiem.

Stąd uciekają nawet lekarze

To miejscowość w buszu. Warunki medyczne są bardzo trudne: brakuje leków i wody, nie ma sprzętu i prądu. Nawet lekarze stąd uciekają. Państwo ma politykę wyznaczania młodym lekarzom placówek w buszu, gdzie czasem mijają nawet dwa lata, zanim dostaną pierwszą wypłatę. Więc są na placówce tylko w teorii, a w praktyce leczą gdzie indziej.

Ludzie żyją tu z pola: zbierają orzeszki, kukurydzę, fasolę. Na obrzeżach miejscowości: lepianki. W środku: łóżko, kartony zamiast szafek, rzeczy na sznurkach pod sufitem z obawy przed gryzoniami.

Obecna „porodówka” dla 64 wsi.

Liczba zgonów przy porodzie:

Polska – 2;
Kamerun – 529

(na 100 tys. urodzeń, za: World Bank 2017)

Po porodzie w pole

Gawa Bonifce, pielęgniarz w Madingring, mówi: „Podstawowy problem to brak narzędzi. A często trzeba kobietom zrobić np. cesarki. Wtedy wysyłamy je daleko. To niebezpieczne, a i kobiety nie mają pieniędzy na taką podróż. Kolejnym problemem jest ciasna sala, no i samo łóżko jest bardzo stare”.

Siostra Marie Pauline wspomina sytuację, która zdarzyła się tu 25 lutego tego roku.: „W drodze do szpitala zmarli oboje: i mama, i dziecko. Nic nie mogliśmy wtedy zrobić. Gdybyśmy mieli porodówkę, moglibyśmy tę kobietę ocalić. I inne także, bo to nie wydarzyło się po raz pierwszy”.

Muszą liczyć tylko na siebie

„Kobiety są dzielne. Pamiętam: przed laty była tu epidemia cholery – wspomina pracująca w Kamerunie s. Oliwia Kwiecień.

– Pewna starsza pani, która miała już dobrze ponad 60 lat, choć sama nie wiedziała ile dokładnie, wzięła do siebie trzy dziewczynki na wychowanie. Inaczej, z powodu biedy, wydano by je za mąż w wieku 12–13 lat. Pamiętam, miała na imię Fanta. Stworzyła im dom, wysłała je do szkoły.

I gdy przyszła epidemia, to jeszcze wzięła pod opiekę jednego pana, chorego psychicznie, który bez jej opieki nie miałby szans. Podawała mu posiłki i picie. On przeżył, ona zmarła. Tak, miała dobre serce, ale też była bardzo dzielna – jak wiele kobiet tutaj, które muszą liczyć tylko na siebie”.

„Nazywam się Djidja Hamadou. Mieszkam w Madingring przy targowisku. Tu, do ośrodka, chodziłam na badania i szczepienia. Ale tu nie ma wystarczającej opieki dla kobiet w ciąży, gdy są komplikacje. Gdyby tylko udało się polepszyć salę porodową i kupić USG… Obecnie jestem w drugiej ciąży i tak bardzo bym chciała, żeby wszystko było w porządku”. (Djidja Hamadou jest muzułmanką. Katolickie siostry pomagają wszystkim potrzebującym, bez względu na wyznanie).

Artykuł Budowa porodówki w Madingring (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie sierocińca w Kamuli (Uganda)

WojMal — Fri, 02 Jul 2021 10:34:39 +0000

Przekazaliśmy 27 000 zł na otwarcie sierocińca w Kamuli (Uganda). Celem sierocińca będzie opieka nad 37 dziećmi, którymi obecnie opiekuje się Robert Kyawa. W 2016 roku Robert założył inicjatywę społeczną „Good Hope Children’s Ministry”, czyli Ministerstwo Rozwoju Dobrej Nadziei. Miejscem organizacji jest wieś Busiti (w pobliżu Kamuli, południe Ugandy). MRDN prowadzi na terenie obok sierocińca skromną szkołę „Zion Junior School” dla sierot i dzieci z pobliskiej dzielnicy. Po wykończeniu zadaniem sierocińca będzie opieka nad dziećmi od strony zapewnienia im pożywienia, edukacji, opieki medycznej i odzieży.

W ramach tej inicjatywy udało się zakupić grunt o powierzchni 450 metrów kwadratowych, na którym stoją już fundamenty sierocińca (wylewki podłogi i ściany). Sierociniec wymaga wykończenia (budowa dachu i wnętrza: drzwi, okiennice, podłogi, malowanie).

Dzieciom, którymi obecnie opiekuje się Robert wraz z wolontariuszami, brakuje wszystkiego. Każdego dnia doskwiera im głód i muszą walczyć o przetrwanie. Prowadzą niewielki ogródek i zagrodę ze świniami. Uczą się i są zaangażowani we wszystkie prace codzienne. Największą trudnością w funkcjonowaniu społeczności MRDN w chwili obecnej to problem z noclegami. Dzieci jest sporo, a miejsc noclegowych mało. Brakuje podstawowych środków ochrony, maseczek i rękawiczek. Kiepsko funkcjonuje służba zdrowia. Bardzo poważnym problemem jest także brak pracy w regionie.

Artykuł Wykończenie sierocińca w Kamuli (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Prace murarskie i nasyp dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 02 Jul 2021 10:10:30 +0000

Przekazaliśmy 34 036 na prace murarskie nad betonową obudową platform, na których będą stały budynki szpitala. Ma to na celu umocnienie i zabezpieczenie platform. Ten etap budowa szpitala w Mampikony przewiduje także budowę nasypu łączącego platformy z mostem i kanałami odprowadzającymi wodę w czasie pory deszczowej i ewentualnej powodzi.

Polska Fundacja dla Afryki podjęła się kompleksowego sfinansowania szpitala, od zakupu ziemi do wykończenia. To jest aktualny etap budowy.

Artykuł Prace murarskie i nasyp dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnie dla uczniów, studentów i wsi bez dostępu do wody pitnej (Madagaskar)

WojMal — Fri, 02 Jul 2021 10:03:26 +0000

Przekazaliśmy 60 tysięcy złotych na budowę czterech studni na Madagaskarze. Dwie z nich to studnie głębinowe (koszt jednej to 20 000 złotych), a dwie kopane (koszt jednej: 10 000 złotych).

Studnia przy stołówce w Mahajanga.

Studnia dla studentów w Mahajanga.

Nowa szkoła w Mahajanga jest jednym z beneficjentów projektu. Przy szkole w stołówce jest dożywianych 155 najuboższych dzieci z okolicy. Miejskie wodociągi działają tu tylko 2 godziny (między 2 a 4 rano). Kolejna studnia została zbudowana dla ubogich studentów, mieszkających w internacie w tej samej miejscowości. Również jest to studnia głębinowa.

Studnia w Ambohimahavelona.

Studnia w Ambohimahasoa.

Artykuł Studnie dla uczniów, studentów i wsi bez dostępu do wody pitnej (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Toalety dla przedszkola w Musoma (Tanzania)

WojMal — Thu, 10 Jun 2021 10:37:08 +0000

Przekazaliśmy 23 700 zł na budowę toalet dla przedszkola, działającego od 2019 roku. Na początku w placówce uczyło się 40 przedszkolaków. Na początku roku szkolnego 2021 (w Tanzanii rozpoczyna się w styczniu) uczyło się już 106 przedszkolaków. Stąd palącą potrzebą jest dobudowa toalet. Projekt przewiduje dobudowę czterech toalet dla dzieci oraz dwóch dla dorosłych – nauczycieli, pracowników, rodziców i wszelkich interesantów. Bardzo istotnym jest zadbanie, by przedszkole spełniało wymogi higieniczno-sanitarne w dobie pandemii.

Szkolnictwo państwowe w Tanzanii stoi na bardzo niskim poziomie, szczególnie na wioskach. Klasy są przepełnione, ponad 150 dzieci w jednej. Nie ma wystarczającej ilości sal – a te, które są, są często w bardzo złym stanie. W szkołach państwowych bywa, że dzieci z przedszkola są przyłączone do tych z podstawówki, ponieważ nie ma dla nich specjalnych sal. Można sobie wyobrazić, jak wygląda nauczanie w sali, w której ma zmieścić się 300 dzieci…

Innym problemem pozostaje praca nauczycieli. Jest ich niewystarczająca ilość na tak zapełnione klasy, a poziom nauczania też pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowo brak podręczników, zeszytów, artykułów szkolnych. Podczas pory deszczowej uczniowie zamiast się uczyć, pracują w polu nauczycieli.

Artykuł Toalety dla przedszkola w Musoma (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont generalny domu kobiet w Pandienou-Lehar (Senegal)

WojMal — Thu, 10 Jun 2021 10:29:59 +0000

Przekazaliśmy 15 600 euro na generalny remont budynku Centrum Formacji dla Kobiet oraz zakup wyposażenia. Niezbędne są toalety i kanalizacja, dopływ wody do kuchenki i zamontowanie zlewu w sali. Potrzeba dwóch pomieszczeń – na biuro i pokój z toaletą i prysznicem w środku. W budynku po remoncie znów będą mogły się kształcić kobiety. Będą to trzy grupy 10 – 14 osobowe (dział kulinarny, krawiecki, rzemiosło artystyczne) Formacja jest cykliczna, trwającą około 2 – 3 miesięcy.

Kobiety z regionu szukają pomocy, dokształcania, jak dobrze wykorzystywać, przerabiać plony ziemi, wykonywać drobne prace ręczne czy szyć. Wyroby własnych rąk mogłyby sprzedawać, by zarobić na opłatę szkoły dla dzieci. Młode dziewczęta nie podejmują nauki, gdyż są zobligowane do pozostania w wiosce. Oprócz nauki gotowania, pieczenia, szycia, wykonywania różnych prac artystycznych centrum będzie wspierać kobiety w podnoszeniu poczucia własnej wartości i godności. W projekt ten zostaną włączone także kobiety z niepełnosprawnościami.

Beneficjentki projektu przed wyremontowanym budynkiem centrum edukacyjnego.

Artykuł Remont generalny domu kobiet w Pandienou-Lehar (Senegal) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie domu dziecka w Ayos (Kamerun)

WojMal — Thu, 10 Jun 2021 10:18:00 +0000

Przekazaliśmy 67 500 zł na wykończenie domu dziecka w Ayos. Kwota zostanie przeznaczona na: 7 okien aluminiowych z kratami, 5 drzwi aluminiowych zewnętrznych również z kratami, płytki na podłogę do 3 pomieszczeń, wyposażenie 2 łazienek i wykonanie niektórych prac wykończeniowych przy odpływach.

To dopłata do wcześniejszego projektu budowy tego domu, który wsparliśmy w roku 2019 kwotą 74 400 euro.

W domu w Ayos będzie 10 pokoi w sumie dla 20–30 dziewcząt. W domu będzie świetlica do nauki i pracownia krawiecka, gdzie dziewczyny będą się uczyły szyć. Albo po prostu będą tam szyć sobie ubrania. Budynek będzie miał też pralnię, kuchnię, jadalnię, magazyny drzewa i spożywczy. Opiekę medyczną dziewczęta będą miały zapewnioną w przychodni. Będą chodziły do szkoły publicznej, nie mogą być odizolowane. Dziewczęta będą mogły zapraszać koleżanki i kolegów.

Artykuł Wykończenie domu dziecka w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wsparcie dla przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun)

WojMal — Mon, 24 May 2021 10:01:38 +0000

Przekazaliśmy 10 tysięcy złotych na odnowę przychodni w Garoua-Boulai w Kamerunie oraz budowę tamtejszej poczekalni dla chorych.

Ośrodek działa od 25 lat. Pracuje w nim 15 pracowników lokalnego personelu. Ośrodek daje pomoc około 20 tysiącom pacjentów rocznie. Głównie pomaga chorym na malarię i inne choroby tropikalne, ale też na choroby układu krążeniowego, oddechowego i moczowego.

Dzięki wcześniejszemu wsparciu fundacji wyremontowano porodówkę. Obecny remont polega na malowaniu, wymianie kafelek, modernizacji sali opatrunkowej i iniekcyjnej, wymianie elementów drewnianych nadgryzionych przez termity.

W epidemii COVID-19 powstała też potrzeba budowy zewnętrznej poczekalni dla chorych oczekujących na zabiegi, by zmniejszać ryzyko rozprzestrzeniania się wirusa.

Artykuł Wsparcie dla przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkoły w Mahajanga (Madagaskar)

WojMal — Mon, 24 May 2021 09:46:31 +0000

Przekazaliśmy 22 368 euro na budowę 3 sal lekcyjnych, biblioteki oraz biura dla powstającej szkoły podstawowej w Mahajanga. Jest ona umiejscowiona w biednej dzielnicy, w której wielu rodzin nie stać na edukację dzieci. Od wielu lat wspólnota duchaczy organizuje dla dzieci nauczanie oraz dożywianie w postaci ciepłego posiłku oraz żywności do domu. W projekcie przewidziano także zakup 60 ławek szkolnych.

Artykuł Budowa szkoły w Mahajanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i utrzymanie dzieci na Madagaskarze

WojMal — Thu, 22 Apr 2021 20:15:09 +0000

Przekazaliśmy 131 300 euro na edukację i utrzymanie dzieci w regionie Mampikony na Madagaskarze. Sytuacja w regionie jest tak trudna, że dzieci muszą pracować. Często pracują na śmietnikach, zbierając metal i butelki. Zbierają i rąbią drewno na opał, noszą wodę, pracują na polu. Dziewczynki piorą odzież nad rzeką, a wielu 7‑latków pracuje przy wypasie bydła. Dzieci pracują też w kamieniołomach i kopalniach. Dostają w przeliczeniu 1 zł dziennie, a nieraz tylko jedzenie.

Analfabetyzm jest tu powszechny. Klasa bywa, że liczy ponad 100 uczniów, ale książka jest jedna na całą klasę. Często w szkołach nie ma lekcji, gdy uczniowie pracują na polu nauczyciela. Wciąż jednak wiele jest wiosek, w których nie ma dostępu do edukacji. Nieliczne szkoły państwowe są w opłakanym stanie: mają jedną, góra dwie sale, które przykrywa dach sklecony z bambusa. Często klasa ma tylko jedną książkę. Zeszyt i ołówek to też luksus, zwykle dziecku musi wystarczyć wypożyczona tabliczka i kreda.

Edukacja w teorii jest darmowa, powszechna i obowiązkowa (przez 5 lat — między 6. a 10. rokiem życia), ale rzeczywistość wygląda inaczej:

Około 28 % dzieci w wieku 5–14 lat musi pracować, by pomóc rodzicom w utrzymaniu domu, co zmusza je do zrezygnowania z edukacji;
26 % uczniów powtarza klasę w podstawówce.
Tylko co trzeci uczeń dotrwa do końca podstawówki
wskaźnik scholaryzacji – 5 proc. (Polska 68,1%. Wskaźnik ten pokazuje, jaki procent studentów jest w populacji osób w wieku studenckim).
Rządowe nakłady na edukację jako procent PKB – 3,23. (W Polsce 5,2%, przy czym należy pamiętać o różnicy w bogactwie krajów).
Na jednego nauczyciela przypadka 22,3 uczniów (w Polsce: 10).

Lanto ma 14 lat, choć wskutek ciężkiej pracy wygląda na dużo więcej. Kiedy tata żył, było trochę lepiej. Niestety, w jednej chwili najstarszy Lanto z małego chłopca musiał stać się mężczyzną, który troszczy się o młodsze rodzeństwo. Stara się być dorosłym, ale – jak twierdzi – kiedy jest już bardzo ciężko, potrafi też płakać jak małe dziecko. Lanto kiedyś chodził do szkoły podstawowej. Miło wspomina ten czas. Po prostu siedział w ławce i uczył się. Jego marzenie to nauczyć się pisać i czytać. Potem chciałby zostać nauczycielem i uczyć inne dzieci ulicy.

Projekt obejmuje m.in. edukację i dożywianie w miejscowości Mampikony:

Artykuł Edukacja i utrzymanie dzieci na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pompa solarowa do sadu owocowego w Maganzo (Tanzania)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 20:58:14 +0000

Przekazaliśmy do Maganzo 19 tysięcy złotych na pompę solarową. W tej miejscowości od 2016 roku funkcjonują: szpital, przedszkole i jadalnia ze świetlicą dla najuboższych dzieci (te ostatnie współfinansowane przez naszą Fundację). Projekt obejmuje zainstalowanie pompy solarowej, paneli solarowych, podłączenie elektryczne a także podłączenie się do studni głębinowej.

Pompa będzie służyć dla nowo powstałego sadu owocowego dla 100 dzieci ze świetlicy, aby mogły dostawać witaminy w postaci owoców. Oprócz ciepłych posiłków zapewniany jest tu dzieciom dostęp do edukacji. Dzieci są sierotami, półsierotami lub pochodzą z rodzin dysfunkcyjnych.

Maganzo leży 200 km na południe od jeziora Wiktoria. Większość mieszkańców należy do plemienia Sukuma, zajmującego się głównie rolnictwem oraz hodowlą bydła. Tereny są mało urodzajne, dlatego do jedynych plonów należy kukurydza, fasola, rzadziej ryż. Głównym posiłkiem jest ugali – gotowana bez soli mąka kukurydziana oraz fasola, suszone rybki dagaa lub liście mchicha. Powszechny jest niedobór żywności, spowodowany częstą suszą.

Większość ludzi spożywa jeden lub dwa posiłki dziennie. Śniadanie stanowi kasza z mąki kukurydzianej, słodkie ziemniaki lub maniok. Wiele rodzin boryka się z problemem głodu lub niedożywienia. Oczywiście najbardziej cierpią dzieci, które nierzadko kładą się spać bez żadnego posiłku. Powszechne jest niedożywienie wynikające z mało odżywczej diety. Ugali, czyli gotowana mąka kukurydziana ma na celu skuteczne napełnienie żołądka, ale posiada niewiele wartości odżywczych.

Niedobór witamin i minerałów, zwłaszcza żelaza, zwiększa podatność na malarię i inne choroby. Malaria powoduje niszczenie czerwonych krwinek, a żeby je odzyskać – niezbędna jest urozmaicona dieta. Powstaje błędne koło – nawet jeśli podajemy dzieciom leki, nie zapewnia to wyzdrowienia, ponieważ w domu nie ma jedzenia. Czasem jest już zbyt późno. Dzieci trafiają do szpitala z tak zaawansowanym niedożywieniem, że zwykłe dokarmianie nie wystarcza. Niezbędne jest specjalistyczne leczenie, dostępne w szpitalu oddalonym o 6 godzin. Dzieci nękane różnymi chorobami, osłabione wirusem HIV, często umierają.

Z tego powodu tak niezbędne jest dożywianie. Brak jedzenia wpływa także na jakość nauki szkolnej. Dzieci, które trafiły do świetlicy, nie były w stanie się uczyć. Nauczyciele skarżyli się, że dzieci jedynie śpią lub leżą na podłodze w klasie.

Artykuł Pompa solarowa do sadu owocowego w Maganzo (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Bougre (Burkina Faso)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:11:31 +0000

Przekazaliśmy 38 000 zł na budowę studni w miejscowości Bourge w Burkina Faso. W miejscowości mieszka około 1000 osób, w większości rolników. Połowa populacji żyje za kwotę poniżej 1 dolara dziennie. Mieszkańcy od lat borykają się z brakiem dostępu do wody. Nie ma tam studni, lecz wodę pobiera się z prowizorycznego odwiertu, z którego woda nie nadaje się do picia. Niektóre okoliczne kobiety mają do dyspensera 5 km, a gdy tam dotrą, godzinami czekają w kolejce. Najgorsza sytuacja jest zimą. Wtedy w odwiercie już nie ma w ogóle wody. Pora deszczowa trwa 3–4 miesiące. Poza tym sezonem brak wody powoduje trudności w nawadnianiu upraw i w konsekwencji: głód.

Artykuł Budowa studni w Bougre (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie studni przy szkole i stołówce w Mahajanga (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:11:25 +0000

Przekazaliśmy 2440 euro na wykończenie studni, służącej szkole i stołówce w Mahajanga na Madagaskarze. Korzysta z nich 155 dzieci. Przyszkolna stołówka prowadzi całoroczne dożywianie najuboższych dzieci. Aby zakończyć rozpoczęte prace nad studnią, służącą tym inicjatywom, trzeba było zakupić zbiornik na wodę oraz zbudować wieżę ciśnień.

Gotowa studnia:

Artykuł Wykończenie studni przy szkole i stołówce w Mahajanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dostarczenie wody dla gospodarstwa w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:11:16 +0000

Przekazaliśmy 3300 euro na zakup pompy, baterii słonecznych i zbiornika na wodę dla gospodarstwa rolnego w Mampikony. Gospodarstwo to pierwszy projekt Fundacji na Madagaskarze. Ferma cały czas się rozwija i przynosi coraz większe plony. Są one przeznaczone głównie na wyżywienie 30 dzieci w domu dziecka w Mampikony oraz w stołówkach, w których prowadzone jest dożywianie najuboższych dzieci. Gospodarstwo posiada już kilkanaście hektarów ziemi. W związku z ciągłym rozrostem przedsięwzięcia powstała potrzeba zakupu baterii i pomby oraz zbiornika, by sprostać nawadnianiu upraw. Ułatwi to pracę i zwiększy wydajność gospodarstwa.

Gotowa studnia z solarami:

Artykuł Dostarczenie wody dla gospodarstwa w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie budynku na fermie edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:11:11 +0000

Przekazaliśmy 2500 euro na wyposażenie budynku na fermie edukacyjnej w Anivorano. Od kilku lat fundacja współfinansuje fermę edukacyjną dla młodzieży, która daje okazję do nauki zawodu: rolnictwa, sadownictwa oraz ręcznego kopania studni. Ferma stale się rozrasta. Aktualnie potrzeba było wyposażenia domu mieszkalnego dla młodzieży: stołów, krzeseł, półek, łóżek piętrowych a także garnków oraz naczyń.

Zakupione wyposażenie budynków na farmie:

Artykuł Wyposażenie budynku na fermie edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Żywność dla osadzonych w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:11:07 +0000

Przekazaliśmy 2500 euro na zakup żywności dla osadzonych w Zakładzie Karnym w Antsirabe na Madagaskarze. Zostanie zakupiony ryż oraz fasola. W zakładzie przybywa 1200 osób, w tym także dzieci. Ich wyżywieniem zajmuje się rodzina. Jeśli skazany nie ma pomocy od bliskich, w więzieniu je tylko maniok (raz dziennie). Około 250 osób nie otrzymuje posiłków od rodzin i cierpi na niedożywienie. Wspólnota Sióstr Franciszkanek od wielu lat co czwartek przekazuje obiady dla więźniów. Dodatkowo dwa razy w roku organizowane są „święta” – w Boże Narodzenie oraz święto narodowe. Wtedy jest dodatkowa pomoc żywnościowa.

Artykuł Żywność dla osadzonych w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Żywność i środki higieniczne dla chorych na trąd (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:10:49 +0000

Przekazaliśmy 1000 euro na zakup żywności i środków higieny osobistej dla wioski pod Antsirabe, w której mieszkają osoby dotknięte trądem. Żyje tam wiele dzieci w 10 rodzinach. Większość osób cierpi na tę chorobę. Część z powodu kalectwa (utrata kończyn) nie jest w stanie podjąć pracy. Są pod stałą opieką szpitala w Antsirabe, który przekazuje im m.in. ryż, olej, fasolę czy mydło.

Artykuł Żywność i środki higieniczne dla chorych na trąd (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie oddziału rehabilitacji szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Wed, 21 Apr 2021 19:09:56 +0000

Przekazaliśmy 2300 euro na zakup sprzętu dla oddziału rehabilitacyjnego szpitala w Antsirabe na Madagaskarze (sfinansowanego przez naszą Fundację, otwartego w grudniu 2020 roku). W placówce przeprowadza się wiele operacji ortopedycznych, po których pacjenci wymagają intensywnej opieki. Szpital opiekuje się także dziećmi z niepełnosprawnością ruchową od urodzenia oraz dorosłymi z różnymi stopniami niepełnosprawności.

Środki są przeznaczone na: drabinki, rozciągacze, ścieżki do nauki chodzenia, stół do masażu, materace, piłki balonowe i chodziki.

Artykuł Wyposażenie oddziału rehabilitacji szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Posiłki dla więźniów w Port-Berge (Madagaskar)

WojMal — Wed, 24 Mar 2021 18:03:56 +0000

Przekazaliśmy 15 600 zł na posiłki dla 50 osadzonych w więzieniu w Port-Berge na Madagaskarze. Więzienny kapelan, ks. Henryk Sawarski, prowadzi różnoraką działalność na rzecz więźniów: m.in. akcję alfabetyzacji oraz dostarczanie żywności i środków higienicznych. Ks. Sawarski, od 42 lat na Madagaskarze, zwrócił się do naszej Fundacji z prośbą o dofinansowanie przez cały rok posiłków dla 500 więźniów, trzy razy w tygodniu. Wydanie jednorazowego skromnego posiłku dla tej ilości osób to koszt około 100 zł.

„Od państwa więźniowie dostają jedzenie raz na dzień – miskę kukurydzy albo manioku. I to wszystko! O misce ryżu mogą sobie tylko pomarzyć… – opowiada ks. Stawarski. – Dieta w więzieniu jest bardzo monotonna, niezdrowa, bez niezbędnych składników odżywczych, więc staramy się ją urozmaicić. Na dzisiaj mamy ponad 30 osadzonych ze stwierdzonym niedożywieniem. Ta liczba się zmienia, bo ciągle przychodzą nowi.

Malgasze powiadają, że żołądek nie kręgosłup. W zamknięciu wszystko sprowadza się do wspólnego mianownika: jedzenie. Tutejsza modlitwa brzmi: Ryżu naszego powszedniego daj nam dzisiaj, a jutro zjemy i kukurydzę, i maniok. Stróżom więziennym mówię: Chcecie, żeby było spokojnie, to dajcie im więcej jedzenia!”.

Ks. Henryk Stawarski pierwszy z prawej

Artykuł Posiłki dla więźniów w Port-Berge (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc rodzącym kobietom w RŚA

WojMal — Fri, 05 Mar 2021 09:08:49 +0000

Przekazaliśmy 11 760 złotych na zakup leków oraz 30 próżnociągów (vaccum) dla 23 przychodni zdrowia w Republice Środkowoafrykańskiej. Próżnociągi są niezbędnym rozwiązaniem, gdy rodząca kobieta nie ma możliwości dotarcia do szpitala, by tam zostało wykonane cesarskie cięcie. Zakupiono także leki wspomagające poród: oxytocynę oraz meterginę.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/03/pomoc-rodzacym-kobietom-w-rsa.mp4

Republika Środkowoafrykańska (RŚA) od 2012 r. jest w stanie konfliktu zbrojnego. Działa tam czternaście grup zbrojnych. Na terenie prefektury Sangha-Mbaéré znajdują się osady Pigmejów (ludność koczowniczo-łowiecka). To najbiedniejsza grupa etniczna RŚA. I to właśnie do nich skierowana jest głównie pomoc. Potrzeby ośrodków zdrowia na tych terenach są ogromne, ponieważ w 20 ośrodkach nie ma ani jednego wykształconego pielęgniarza, położnej czy aptekarza. Budynki ośrodków zdrowia są w opłakanym stanie, środków medycznych brak, brakuje nawet łóżek, nie ma toalet, bieżącej wody czy prądu. Publiczna służba zdrowia w RŚA nie zapewnia podstawowych materiałów medycznych oraz lekarstw.

Wszystkie dziedziny medyczne w RŚA są zaniedbane, aczkolwiek położnictwo należy do najbardziej niepokojących. Na 1000 żywych porodów umiera 81 dzieci (dane UNICEF za rok 2019.) – w Polsce ta liczba wynosi: 4.

Śmierć matek przy porodzie i tuż po nim zdarza się 829 razy na 100 tys. żywych urodzeń, gdy w Polsce – 2 raz (WHO za rok 2017). Mniej niż w co drugim porodzie biorą udział położne. Reszta kobiet rodzi w domach w tragicznych warunkach. Pomoc jest udzielana zbyt późno, kobiety wraz z dziećmi w trakcie porodu bardzo często umierają, ponieważ droga do szpitala jest zbyt daleka bądź zbyt kosztowna.

Wybrane spośród 23 przychodni objętych projektem:

Centre de santé de Loppo
Poste de santé de Mboussa
Poste de santé de Mbanza
Poste de santé de Ndelengue Sced
Poste de santé de Mossapoula

Artykuł Pomoc rodzącym kobietom w RŚA pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

2 studnie na fermie w Mahitsy (Madagaskar)

WojMal — Fri, 22 Jan 2021 18:16:10 +0000

Przekazaliśmy 9 000 euro na budowę 2 studni głębinowych na Madagaskarze. Wspomogą one wcześniejsze dwie studnie, sfinansowane przez nas na fermie przy tamtejszym centrum dzieci ulicy. Ferma, poza zapewnieniem dostaw żywności, daje młodzieży szansę na naukę uprawy i hodowli zwierząt (kury, świnie). Aby w pełni mogła funkcjonować, potrzebne są 4 studnie.

Na fermie uczniowie mają do wyboru dwa profile: hodowlany i rolniczy.

Artykuł 2 studnie na fermie w Mahitsy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Podręczniki dla szkoły w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Fri, 22 Jan 2021 14:20:03 +0000

Przekazaliśmy do Kiabakari w Tanzanii 31 200 zł za zakup podręczników dla tamtejszej szkoły. Do szkoły i przedszkola uczęszcza 300 dzieci. Podręczniki zostały zakupione do 28 klas, po 40 na klasę. Było to niezbędne wskutek zmiany programu nauczania. W ramach tej kwoty przeznaczyliśmy 4000 zł na jednorazowy posiłek dla 300 dzieci. Wiele dzieci do szkoły czy przedszkola przychodzi bez śniadania, a w domu często jedzą nieregularnie. Ze względu na panującą biedę rodzice nie raz stają przed dylematem czy kupić leki dla chorego dziecka, czy jedzenie dla pozostałych członków rodziny. W szkole i przedszkolu od paru lat dzieciom zapewniany jest przynajmniej jeden posiłek w ciągu dnia nauki.

Wręczenie podręczników, ja i posiłek dla uczniów, odbyły się w ramach święta naszej Fundacji, zorganizowanego dla dzieci w Kiabakari.

O nowych podręcznikach mówią uczniowie i nauczyciele:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/01/podreczniki-dla-szkoly-w-kiabakari-tanzania-01.mp4

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/01/podreczniki-dla-szkoly-w-kiabakari-tanzania-02.mp4

Artykuł Podręczniki dla szkoły w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przygotowanie terenu pod szpital w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 22 Jan 2021 12:57:29 +0000

Przekazaliśmy 25 000 euro na roboty ziemne pod szpital, który ma powstać w sąsiedztwie sfinansowanego przez naszą fundację Domu Dziecka dla chłopców. Po zakończeniu pomiarowych prac geodezyjnych stwierdzono niezbędne prace przy przygotowaniu terenu. Ma to związek z tym, że teren jest nierówny (różnice dochodzą nawet do 15 m). Plan przewiduje stopniowe utworzenie kilku platform, na których będą powstały kolejny budynki szpitala.

Szpital jest niezbędną inwestycją dla regionu. Działająca już w Mampikony klinika jest niewystarczająca, zwłaszcza jeśli chodzi o przeprowadzanie zabiegów operacyjnych.

Artykuł Przygotowanie terenu pod szpital w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa gospodarstwa rolnego przy szkole w Chamuka (Zambia)

WojMal — Fri, 22 Jan 2021 12:49:56 +0000

Przekazaliśmy 13 900 euro na rozbudowę gospodarstwa szkolnego przy powstającej szkole dla 500 dziewcząt w Chamuka. Projekt składa się z trzech części:

Kompleksowego nawodnienia upraw rolnych i ogrodniczych na powierzchni 3 ha:

zakup i montaż systemu irygacyjnego dla upraw ogrodniczych
ogrodzenie upraw rolnych i ogrodniczych w celu zabezpieczenia przed zwierzyną na powierzchni 3 ha.

Powiększenia gospodarstwa rybnego:

założenie drugiego stawu o wymiarach 24/16 m
zarybienie — 3000 sztuk młodych ryb
zakup maszyny do przygotowania paszy
ogrodzenie stawu
przygotowanie i wyposażenie pomieszczenia gospodarczego

Wykopania studni głębinowej dla potrzeb gospodarstwa rolnego:

zakup i montaż zbiornika na wodę
zakup i montaż pompy solarowej
połączenie pompy z systemem irygacyjnym.

Szkolne Gospodarstwo Rolne w Chamuka jest częścią projektu budowy kompleksu szkolnego dla dziewcząt St. Charles Lwanga Boarding School ZAMBIA. 500 dziewcząt będzie miało szanse się uczyć w szkole średniej. W ramach projektu powstaje tez internat. Polska Fundacja dla Afryki sfinansowała do tej pory budynek stołówki oraz dofinansowała projekt gospodarczy.

W ramach projektu gospodarczego dokonano wysiewu kukurydzy, soi, fasoli. Posadzono ziemniaki słodkie, orzeszki ziemne, cebulę, kapustę, pomidory i ogórki na powierzchni ok 3 ha. W związku z suchym klimatem i zbyt krótką porą deszczową, zachodzi uzasadniona obawa, że plony nie przyniosą pożądanych efektów z braku koniecznego nawodnienia. Do tej pory udało się systemem irygacyjnym nawodnić niewielką część ogródka warzywnego i przynosi to oczekiwane korzyści. Jest więc konieczne wprowadzenie takiego systemu nawodnienia na całej powierzchni uprawianej obecnie. Dodatkowo zachodzi pilna potrzeba ogrodzenia upraw w celu ochrony przed kradzieżą i dewastacją ze strony zwierząt. Wykopanie i zarybienie drugiego stawu i ogrodzenie go, zakup mieszalnika do paszy, przygotowanie pomieszczenia gospodarczego to kolejny etap rozbudowy gospodarstwa. Wreszcie wykopanie studni, założenie pompy solarowej, zbiornika wody i połączenie z systemem nawadniającym to konieczne prace przy powiększaniu gospodarstwa, które ma służyć nie tylko celom szkoleniowym, ale i spełniać rolę dostarczyciela żywności dla uczennic i kadry. Nadwyżki produkcji będą sprzedawane w celach zarobkowych dla potrzeb szkoły.

Hodowla ryb jest w całości ekologiczna. Zwierzęta karmione są własną kukurydzą, soją i specjalnie przygotowywaną mieszanką zbóż

Artykuł Rozbudowa gospodarstwa rolnego przy szkole w Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dach dla domu kobiet w Pandienou-Lehar (Senegal)

WojMal — Thu, 21 Jan 2021 13:45:37 +0000

Przekazaliśmy 10 418 euro na remont dachu dla domu kobiet w wiosce Pandienou-Lehar w Senegalu. W 2017 r. wichura zerwała dach, a jego części rozniosła na odległość 70 metrów. Od tego czasu wobec braku funduszy dom pozostawał niewyremontowany i nieczynny. A wcześniej służył on miejscowym dziewczętom i kobietom do spotkań edukacyjnych oraz w celach zarobkowych. Kobiety wytwarzały w nim m.in. mydło na sprzedaż. Uczyły się też szycia, haftu, farbowania materiałów, gotowania i innych umiejętności. Da wielu młodych kobiet było to miejsce, w którym przygotowywały się do życia rodzinnego.

Zdjęcia przedstawiają dach przed remontem:

Artykuł Dach dla domu kobiet w Pandienou-Lehar (Senegal) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sondy dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Wed, 20 Jan 2021 17:30:01 +0000

Przekazaliśmy 11 000 euro na zakup sondy do fiberoskopu oraz dwóch sond do monitoringu TOKO dla szpitala w Antsirabe na Madagaskarze. Fiberoskop służy do przeprowadzania badań górnego odcinka układu pokarmowego. Brak sondy sprawiał, że pacjenci musieli jechać na badania około 200 km do stolicy kraju.

Monitoring TOKO służy do badania tętna dziecka w okresie prenatalnym i poporodowym. W szpitalu przeprowadzane jest ponad 1200 porodów rocznie. Dotychczasowy sprzęt jest w użyciu od 2009 r. i był mocno wyeksploatowany.

Zakupione sondy dla szpitala:

Artykuł Sondy dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zaprzęg dla fermy edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Wed, 20 Jan 2021 17:23:55 +0000

Przekazaliśmy 1100 euro na zakup wozu zaprzęgowego oraz dwóch zebu dla fermy edukacyjnej w Anivorano. Ta ferma od kilku lat służy lokalnej młodzieży w nauce rolnictwa, sadownictwa i ręcznego kopania studni. Wcześniej ufundowaliśmy dla tej fermy dwie studnie, traktor oraz budowę domu.

Artykuł Zaprzęg dla fermy edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Gabinet medyczny w centrum formacji zawodowej dla dzieci ulicy w Antananarywie (Madagaskar)

WojMal — Tue, 19 Jan 2021 17:43:28 +0000

Przekazaliśmy 3412 euro na powstanie gabinetu medycznego dla dzieci ulicy w Antananarywie. Centrum dla 300 dzieci ulicy w stolicy Madagaskaru przede wszystkim chroni przed światem przestępczym. Daje też podstawowe wykształcenie, ucząc konkretnego zawodu. Nauka zawodu (stolarz, garncarz, kucharz, spawacz) i praca dla wychowanków mają działania terapeutyczne, są szansą na odzyskanie szacunku do samych siebie po życiu na ulicy.

Większość dzieci ma ogromne szanse na wyjście z życia na ulicy. Mają niesamowite pragnienie, żeby ktoś się nimi zajął, pomógł im, żeby w ogóle ktoś się nimi zainteresował. Pracownicy centrum, choć to za każdym razem długi i żmudny proces, odnoszą świetne efekty. Dzieci można przywrócić do normalnego życia.

W związku z tym, że wiele przybywających do centrum dzieci jest poranionych lub chorych, a uczniowie warsztatów szkolnych też się ranią, powstała potrzeba stworzenia niewielkiego gabinetu zabiegowego, w którym dzieci mogły by uzyskać pomoc medyczną. Centrum znalazło lekarza, który będzie nieodpłatnie zaopatrywał wychowanków. W budynki znajduje się pomieszczenie, które zostanie wyposażone i przystosowane na gabinet.

Gotowy gabinet:

Artykuł Gabinet medyczny w centrum formacji zawodowej dla dzieci ulicy w Antananarywie (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Antsohikiely i Croisement Malakialina (Madagaskar)

WojMal — Tue, 19 Jan 2021 16:19:34 +0000

Przekazaliśmy 18 000 zł na budowę dwóch studni kopanych w regionie Mampikony na Madagaskarze. Region ten jest wyjątkowo ubogi, jak na Madagaskar i występuje ogromny problem z dostępem do czystej wody. Niemal 100 procent mieszkańców cierpi na choroby pasożytnicze, wynikające z picia brudnej wody.

Ujęcie wody pitnej, w której jednocześnie odbywa się pranie oraz pojenie zwierząt hodowlanych. Region Mampikony.

Budowa studni kopanej na Madagaskarze.

Artykuł Budowa studni w Antsohikiely i Croisement Malakialina (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa SOR i inne prace dla szpitala w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 14 Jan 2021 18:24:48 +0000

Przekazaliśmy 330 000 euro prace nad budową szpitala w Mampikony na Madagaskarze. Ten etap prac obejmuje: dokończenie platform, żelbetonowy mur, budowę SOR‑u, budowę części biurowej oraz ogrodzenia szpitala.

Szpital ma powstać w sąsiedztwie sfinansowanego przez naszą fundację Domu Dziecka dla chłopców. Szpital jest niezbędną inwestycją dla regionu. Działająca już w Mampikony klinika jest niewystarczająca, zwłaszcza jeśli chodzi o przeprowadzanie zabiegów operacyjnych. Szpitale na Madagaskarze są przepełnione. Pacjenci w państwowych ośrodkach są odsyłani nawet z zagrażającym życiu krwotokiem. Ludzie przynoszą chorych na noszach. Czasem idą tak nawet sześć godzin.

W Europie na jedną pielęgniarkę lub położną przypada 123 mieszkańców, w Afryce jest to 985. Na jednego lekarza w Europie przypada 293 potencjalnych pacjentów, natomiast w Afryce — 3324 osób.

Stan budowy I fazy szpitala latem 2022 r.

Artykuł Budowa SOR i inne prace dla szpitala w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Żłobek dla 50 dzieci w stolicy Tanzanii

WojMal — Thu, 14 Jan 2021 11:23:16 +0000

Przekazaliśmy 14100 euro na urządzenie żłobka dla około 50 dzieci w wieku 2–4 lat w stolicy Tanzanii, Dar es Salaam. Siostry ze Zgromadzenia Misjonarek Św. Rodziny kupiły dom z 8 pokojami, w którym chcą zorganizować żłobek typu Day-Care dla najuboższych dzieci. Dzieci, których matki są skazane na pracę zarobkową, by utrzymać rodzinę, są w ciągu dnia pozbawione opieki. Matki, porzucone przez ojców dzieci, zajmują się ulicznym handlem. Dzieci w tym czasie są narażone m.in. na ulegnięcie wypadkowi samochodowemu. Siostry chcą zapewnić im bezpieczeństwo w ciągu dnia, posiłek a także edukację na odpowiednim dla ich wieku poziomie.

Dostosowanie domu do wymogów placówki edukacyjnej domu wymagało m.in. wymiany podłóg, napraw sufitów, zorganizowania toalet. Okna należał wymienić i zabezpieczyć kratami. Budynek wymagał malowania i zmiany instalacji elektrycznej.

Stan budynku przed remontem:

Artykuł Żłobek dla 50 dzieci w stolicy Tanzanii pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska)

WojMal — Thu, 14 Jan 2021 11:07:29 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej oraz na rzecz promocji wolontariatu w roku 2020 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

prezentacja wystawy „Afryka. Najdzielniejsi pod słońcem” na Dniach Afryki podczas Festiwalu Kultur w Międzychodzie oraz w szkole Międzychodzie, Szkole Podstawowej nr 29 w Krakowie – Kurdwanowie, VIII Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie, Szkole Podstawowej w Skarżysku Kościelnym im. Stanisława Staszica oraz trzech parafiach diecezji radomskiej;
udział w Festiwalu Kultur w Międzychodzie (przeprowadzono warsztat „Jak mądrze pomagać Afryce” oraz akcję zachęcającą do dobroczynności);
wykład dla studentów ekonomii społecznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie nt. nowoczesnej pomocy Afryce (on-line);
udział w konferencji „Medycy dla Afryki”, organizowanej przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Studentów Medycyny IFMSA-Poland. Katarzyna Urban wygłosiła online wykład pt. „Jak dyspensery ratują Afrykę oraz o innych projektach Polskiej Fundacji dla Afryki”;
udział w koncercie charytatywnym: V spotkania z piosenką “Morze o Górach” w Klubie Apropos w Wałbrzychu (prelekcja on-line);
warsztaty dla uczniów. Przeprowadzono 5 warsztatów w Szkole Podstawowej nr 29 w Krakowie – Kurdwanowie. Przebiegają one w cyklu dwugodzinnym. Pierwsza godzina to prelekcja o Afryce oraz prezentacja pracy Fundacji. Druga godzina to warsztaty, mające na celu edukację w zakresie profesjonalnej i nowoczesnej pomocy Afryce. W czasie warsztatów uczniom prezentowane są autentyczne wnioski o pomoc, jakie spłynęły do Fundacji. Uczniowie, pracując w grupach, wchodzą w role pracowników organizacji pomocowej i muszą wybrać jeden wniosek do realizacji. Ma to na celu uświadomienie młodzieży konieczności wyboru najważniejszych potrzeb. Dokonanie wyboru może być często bardzo trudne – wszystkie przedstawione projekty są przecież ważne i niosą wiele dobra. Uczniowie na koniec warsztatów otrzymują przeszkolenie nt. zaangażowania w wolontariat. Przeprowadzono także dwa wykłady nt. sytuacji Afryki w VIII Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie.
pokaz filmowy wraz ze spotkaniem. Zorganizowano darmowy, otwarty dla mieszkańców Krakowa, pokaz filmu „Biały cień” w Kinie Paradox, wzbogacony o dyskusję nt. sytuacji osób dotkniętych albinizmem w Afryce. Wziął w niej udział ks. Janusz Machota, założyciel współfinansowanego przez Fundację domu dla dzieci albinoskich w Mwanza w Tanzanii;
publikacja kilkunastu artykułów edukacyjnych w prasie oraz udział w audycjach radiowych, promujących dobroczynność i wolontariat;
publikacja 89 wpisów na blogu kawalekafryki.pl, propagujących wiedzę o Afryce oraz wiedzę nt. nowoczesnej pomocy temu kontynentowi.

Artykuł Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w Tsangambato (Madagaskar)

WojMal — Thu, 14 Jan 2021 10:51:02 +0000

Przekazaliśmy 10 000 zł na budowę studni kopanej w Tsangambato w regionie Mampikony na Madagaskarze. W regionie niemal sto procent populacji jest nosicielami pasożytów ze względu na brak czystej pitnej wody.

Wypicie brudnej wody skutkuje wieloma chorobami, do których należą m.in. biegunka, czerwonka, polio, cholera i dur brzuszny oraz choroby pasożytnicze. Szacunkowo z powodu biegunki wywołanej wypiciem brudnej wody rocznie umiera ok. 500 000 osób, a przewiduje się, że niedługo liczba ta wzrośnie do ok. 840 000.

Stad ogromna potrzeba zapewniania mieszkańcom wsi na prowincji Madagaskaru dostępu do czystej wody. Liczba zbudowanych przez naszą Fundację studni (kopanych bądź głebinowych) na tej wyspie sięga już setki.

Artykuł Studnia w Tsangambato (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1500 głodnych dzieci (Madagaskar)

WojMal — Mon, 04 Jan 2021 12:40:47 +0000

Przekazaliśmy 405 470 zł na całoroczne codzienne dożywianie 1500 najbiedniejszych dzieci na Madagaskarze.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2021/01/dozywianie-1500-glodnych-dzieci-madagaskar.mp4.mp4

Usłyszeli, że u nas dostaną jeść…

Nata i jego dwóch starszych braci przyszli pod stołówkę w Mampikony, gdzie polscy misjonarze codziennie karmią 500 dzieci. Byli brudni, zmęczeni i głodni. Ich tata nie żyje. Nie mają nic: ani pola, ani domu. Często śpią pod drzewem mangowca w okolicy pola, na którym mamie akurat udało się znaleźć pracę. Dwoje starszych chłopców pracuje z mamą. Usłyszeli, że u nas dzieci dostają jeść – mówi o. Dariusz Marut. — Przyszli.

Dzieci pracują, wywożąc gruz na taczkach. Zrudziałe włosy dziewczynki to jeden z objawów niedożywienia.

Życie nie rozpieszcza tu nikogo. W regionie 30 proc. dzieci cierpi na wszystkie typy niedożywienia. Wtedy śmierć z powodu biegunki, malarii, duru brzusznego, chorób pasożytniczych to kwestia kilku dni. Ludzie zarabiają i żyją z dnia na dzień, bez stałej pracy, ubezpieczenia czy emerytur. Tutaj wstaje się już o 3 rano, by pójść po wodę, narąbać drewna i rozpalić ogień. Potem na pole, kiedy jest jeszcze w miarę chłodno, a upał nie pali wszystkiego.

Dzieci pracują w kamieniołomach

Praca dzieci nikogo tutaj nie dziwi, stała się prawie normą. U nas mnóstwo dzieci nie idzie do szkoły — mówi o. Dariusz Marut. — Zamiast wziąć tornister i iść się uczyć, 10-latek idzie pielić ryż, stojąc do kolan w błocie.

W dużych miastach dzieci często pracują na śmietnikach, zbierając metal i butelki. W Mampikony wykonują inne prace: zbierają i rąbią drewno na opał, noszą wodę, pracują przy uprawie ryżu, cebuli i kukurydzy. Dziewczynki piorą odzież nad rzeką, a wielu 7‑latków pracuje przy wypasie bydła. Dzieci pracują też w kamieniołomach i kopalniach. Dostają w przeliczeniu 1 zł dziennie, a nieraz pracują tylko za jedzenie.

Skrajna bieda w epidemii

Szczególnie teraz, po izolacji w pandemii, sytuacja stała się krytyczna. Wiele rodzin popadło w skrajne ubóstwo, nie mając ani pracy, ani zapasów, ani perspektyw. Gdy dzieci chorowały, nie było za co ich ratować. Większość nie miała aktu urodzenia, świat więc nawet o nich nie wiedział. Odchodziły w ciszy i w beznadziei, zapomniane.

Roxelle mieszka w Andilambe. Chłopiec ukończył pierwszą klasę i przerwał naukę z powodu biedy w epidemii. Przez ostatnie miesiące pracował z rodzicami na polu ryżowym, patrząc, jak rówieśnicy idą w tym czasie do szkoły.

Jean de Dieu ma 14 lat, a jest dopiero w czwartej klasie podstawówki. Chłopiec nauczył się liczyć nie w szkole, ale w kamieniołomach. Wraz z rodzicami i młodszym bratem tłukli od rana do wieczora kamienie. Za potłuczenie dużego pojemnika otrzymywali 20 groszy – Bardzo często bolały mnie ręce, bardzo bolały – wspomina chłopiec. – Młotek jest ciężki i owijałem szmatą rękę, bo robiły się bąble lub ścierała się skóra. Musiałem też uważać na odpryski, które wpadały do oczu. Najgorzej było, jak ktoś się zranił i potem długo nie mógł pracować. Wtedy gotował ryż dla innych. W tym roku zmarł tato chłopca. Jean de Dieu rozważał porzucenie nauki i powrót do pracy. Na szczęście, dzięki pomocy żywnościowej nie musi pracować, ale może spokojnie się uczyć w szkole.

Mama Sylvii jest wdową. Nie posiada własnego pola, wiec najmuje się do pracy przy uprawie ryżu. Zarabia 2 zł dziennie i często nie wystarcza to na podstawowe wyżywienie, nie mówiąc już o edukacji dwójki dzieci. Bez pomocy Polskiej Fundacji dla Afryki Sylvia nie miałaby szans na naukę, choć było to jej wielkim marzeniem. Drugim marzeniem są okulary słoneczne, które widziała kiedyś na filmie.

Komu pomożemy?

Wobec pogłębiającego się ubóstwa wskutek powodzi i epidemii na północy Madagaskaru konieczne jest kontynuowanie projektów dożywiania najuboższych dzieci — a nawet ich rozszerzenie. Projekt obejmuje w tym roku dzieci z kilku ośrodków, prowadzonych przez ojców duchaczy – misjonarzy z Polski: w Mampikony (dom dziecka i dwie stołówki dla 692 dzieci), w stołówkach we wsiach: Tsimijaly, Andongona, Andilambe (311 dzieci), w Mahajanga (szkoła dla 155 dzieci) i w stolicy (stołówka, centrum dzieci ulicy – 350 dzieci). Na dzienne dożywianie jednego dziecka potrzebne jest 2,90 zł (koszt ryżu, warzyw, mięsa, owoców, drewna na opał i wynagrodzenia dla pracowników). Dzieci objęte pomocą mieszkają w domach, a posiłki jedzą w przerwie między lekcjami. Dla wielu to jedyny posiłek w ciągu dnia. Najbiedniejszym przekazywana jest żywność do domu.

Artykuł Dożywianie 1500 głodnych dzieci (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Otwarcie sklepu w Kimbanseke w Kinszasie (DR Konga)

WojMal — Tue, 29 Dec 2020 16:55:48 +0000

Przekazaliśmy 7090 USD na otwarcie sklepu, który ma na celu zaangażowanie członków społeczności dzielnicy i pomoc materialną płynącą z działalności sklepu. Sklep ma pomóc usamodzielnić się mieszkańcom dzielnicy w pracy zarobkowej. W sklepie będą zatrudnione 4 osoby spośród mieszkańców dzielnicy. Sklep pozwoli pozostałym mieszkańcom na działalność pomocniczą i pochodną. Towar ze sklepu będzie sprzedawany także w różnych częściach dzielnicy za pomocą małych straganów. Celem działalności sklepu jest pomoc w comiesięcznym przygotowaniu posiłków dla sierot, którymi zajmuje się społeczność dzielnicy Kimbanseke. Dzięki Polskiej Fundacji dla Afryki udało się zrealizować projekt budowy świetlicy dla dzieci sierot z dzielnicy Kimbanseke. Świetlica służy obecnie do spotkań i wydawania posiłków dla ubogich rodzin i sierot.

Według raportu Organizacji Narodów Zjednoczonych Demokratyczna Republika Konga jest obecnie nie tylko najbiedniejszym krajem na kontynencie afrykańskim, ale na świecie. Mieszkańcy dzielnicy żyją z dnia na dzień. Dodatkowym problemem stały się ulewne deszcze, które powodują, że ścieżki między barakami zalewa woda. Woda wdziera się także do mieszkań.

Do głodu dochodzi jeszcze wirus. Mieszkańcy dzielnicy nie mają środków, by się przed nim zabezpieczyć. Brakuje podstawowych środków ochrony, maseczek i rękawiczek. Na obrzeżach Kinszasy nie funkcjonuje służba zdrowia.

Bardzo poważnym problemem jest brak pracy. Na obrzeżach stolicy, gdzie w murowanych i blaszanych barakach żyją setki tysięcy osób (szacuje się, że może to być nawet 2–3 mln) a gdzie nie ma niemal żadnej możliwości zarobkowania, praca jest tym, co pozwoli przeżyć. W Kinszasie pracę można znaleźć w centrum miasta. Pracujący zarabiają 2 dolary dziennie. Mieszkańcy obrzeży mają trudność z dostaniem się do centrum. Transport funkcjonuje wybiórczo z powodu braku infrastruktury. Koszt dojazdu do pracy wynosi tyle, ile zarobek dzienny. Często jest to sytuacja nieopłacalna i bez wyjścia. Dlatego rozwiązaniem byłby sklep, który stworzy miejsca pracy.

Osobą wspomagającą projekt będzie miejscowy pastor Jeremie Mafuta Mingi, który od lat opiekuje się społecznością dzielnicy i pomaga sierotom.

Miejsce, gdzie powstanie sklep:

Artykuł Otwarcie sklepu w Kimbanseke w Kinszasie (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Barka do przewozu chorych Berevo (Madagaskar)

WojMal — Mon, 30 Nov 2020 22:40:47 +0000

Przekazaliśmy 57 627 zł na zakup barki do przewozu chorych oraz środków do walki z epidemią w Berevo na Madagaskarze. 15 godzin rzeką do lekarza. chorzy płyną rzeką do lekarza cały dzień: od 7 rano do 22 wieczorem. chorzy wracający po operacjach, podłączeni do kroplówek, kobiety po poro-dach leżą na workach z towarami na sprzedaż, między bagażami, w towarzystwie świń, byków, kóz. najmniejszy problem, gdy to tylko kury i kaczki.

Nowo zakupiona łódź do przewozu chorych:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2020/11/barka-do-przewozu-chorych-berevo-madagaskar.mp4

Djohanna po upadku przestała chodzić. Musiała doznać obrażeń wewnętrznych, bo brzuch w prawym boku bardzo się powiększył. Nie popłynęła do lekarza, bo rodzina nie miała pieniędzy na przewóz. Djohanna teraz już może chodzić, ale dalej choruje: wymiotuje i ma problemy z jedzeniem.

Najbliższy szpital od Berevo (sam środek Madagaskaru) znajduje się w odległości 98 km, co oznacza dwa dni drogi. Wsie są odcięte od świata, bez dróg dojazdowych. Do szpitala można dostać się tylko rzeką Mania w łodziach, zwanych kanoto.

Nie stać mnie na drogę do lekarza

Proszę siostry, ja nie mam na kanoto – mówiła dziewczyna w ciąży. Cierpiała na zatrzymanie moczu. – W mieście nie mam rodziny, nie mam gdzie się zatrzymać, a na opłacenie pobytu mnie nie stać. Pomogliśmy: założyliśmy cewnik, a po tygodniu sytuacja się unormowała po lekach – opowiada siostra Iwona Korniluk, która w Berevo prowadzi małą przychodnię, ratującą życie. – Nie mamy nawet USG – mówi siostra. – Jakikolwiek cięższy przypadek i nasz pacjent musi trafić do lekarza i szpitala w mieście. Ile kosztuje przejazd kanoto? 10 tysięcy ariari, czyli 10 puszek ryżu. Tutaj to majątek. Panuje wielka bieda. Brakuje ryżowisk – ludność uprawia tytoń, co powoduje zwiększenie zachorowań na choroby płuc i oskrzeli. Uprawa tytoniu odbywa się na polach, ale suszenie już przy domu.

Umierają z niedożywienia

Do grudnia ludzie mają jedzenie, bo sprzedają tytoń. Do grudnia kupcy wypłacają pieniądze. Zaczyna się pora deszczowa – wtedy ludzie nie mają co jeść. Kukurydzę dopiero się sadzi, orzeszki nie rosną. Przez dwa miesiące ludzie jedzą korzenie, liście gotowane na wodzie. Panuje wtedy duże niedożywienie. Wtedy dużo dzieci umiera, bo wycieńczone organizmy bardzo szybko zabiera malaria. Spada im poziom czerwonych krwinek, przychodzą anemia, wymioty, biegunka, temperatura 40 stopni i dziecko nie ma szans. A gdy jeszcze dajemy chininę, która obniża poziom cukru we krwi, to po trzech tygodniach nadchodzi śpiączka, po której dziecko się już nie obudzi.

W takich warunkach ciężko chorzy płyną cały dzień do szpitala.

Brakuje wszystkiego, co potrzebne do życia

Brakuje leków i testów na malarię. A gdy są, to często chorych na to nie stać – mówi siostra Iwona Korniluk. – Jest bardzo dużo przypadków malarii mózgowej, tej najgorszej. Ostatnio straciliśmy dwulatka. Przyszedł do nas w śpiączce, po leczeniu u szamana. Nie mieliśmy mu nawet jak zbadać poziomu glukozy we krwi. Jonatan odszedł po dwóch dniach. Malaria się szerzy m.in. przez to, że ludzie często śpią na polach, pilnując plonów, i często nie używając moskitiery. A gdy rodzice zajęci w polu, to dzieci wychowują się same. Są głodne, więc śpią na lekcjach. Bolą je brzuchy, bo nie jadły od wczoraj i niewiele korzystają z tej szkoły. Zaczęliśmy wychwytywać najbiedniejsze dzieci, które się słaniają i je dokarmiamy. Choć wiemy, że w domu jeszcze 3–4 dzieci. Eh, to nie wystarcza… Owszem: ludzie do nas przychodzą na konsultacje, po leki czy okulary. Ale często proszą o żywność czy ubranie, bo brakuje im wszystkiego, co potrzebne do życia.

Edukacja prozdrowotna

Przychodnia, wspierana przez naszą Fundację, codziennie przyjmuje od 12 do 28 osób. Głównie pomaga w przypadkach: duru brzusznego (spowodowanego piciem brudnej wody), biegunek i wymiotów, poważnego niedożywienia niemowląt, zapalenia wyrostka robaczkowego i gruźlicy. U kobiet dochodzą takie problemy jak: brak pokarmu z powodu niedożywienia, mięśniaki macicy i cysty. W przychodni też jest też edukacja: jak prowadzić uprawy, by mieć witaminy i lepiej się odżywiać.

Ratunek dla chorych

Zakup barki będzie ratował życie ludzkie. Będzie ona dostępna dla chorych wtedy, gdy jej potrzeba. Będzie przewozić tych, których nie stać na kanoto. Poza tym będzie dostosowana do potrzeb chorego i jego rodziny: będzie można na niej ugotować posiłek, będzie można na niej spać, gdy chorego nie stać na nocleg w mieście.

W tej rodzinie trzy samotne kobiety muszą wyżywić ośmioro dzieci. Nie mają żadnego majątku, żadnego pola. Kobiety pieką placki mukari na sprzedaż i tak walczą o przetrwanie. Jedna z nich miała wtedy 19 lat. Zaczęła rodzić. Jedyna położna w najbliższej okolicy była zajęta przy innym dziecku. Krewni zabrali rodzącą na worek jutowy i tak nieśli godzinę pod solidną górę. Tam czekał już wóz, zaprzęgnięty w byki, by rodząca zawieźć do kolejnej położnej. Dziewczyna znalazła pomoc i wszystko skończyło się dobrze. „Było tak u nas na wsi, że rodzina chorego miała tylko przeterminowane pieniądze, więc łódź go nie zabrała – mówi najstarsza z kobiet, babcia Maria. – Kiedy znaleźli aktualne pieniądze, w kanoto nie było już miejsca”. Pani Maria nawiązuje do zmiany waluty, która miała miejsce prawie trzy lata temu. Pokazuje to, jak bardzo Berevo jest odcięte od świata, że mieszkańcy nadal używali starej waluty.

Artykuł Barka do przewozu chorych Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zamiast karabinów – do szkoły (RŚA)

WojMal — Wed, 21 Oct 2020 13:04:46 +0000

Przekazaliśmy 204 555 zł do Republiki Środkowoafrykańskiej na wykończenie szkoły muzycznej w Bouar.

Myśmy się wszyscy bali – mówi br. Benedykt Pączka, kapucyn, założyciel pierwszej i jedynej szkoły muzycznej w RŚA. Wspomina styczeń roku 2014, kiedy rebelianci przyszli do ich misji – rozkradli wszystko. We wsi spalili około tysiąca domów. 60 osób zginęło.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2020/10/afrykanska-symfonia-pokoju.mp4

Wojna niszczyła Republikę Środkowoafrykańską przez ostatnie kilka lat. Brutalna i okrutna, nawet jak na warunki afrykańskie. Nie odeszła ot tak. Zostawiła zrujnowany kraj, w którym produkt krajowy spadł niemal dwukrotnie w ciągu paru lat. Przede wszystkim jednak zostawiła okaleczonych przemocą ludzi, żyjących w strachu przed prześladowaniami i mordami, które wciąż się zdarzają.

Setki tysięcy uchodźców, trudne do oszacowania dziesiątki tysięcy zabitych. Głód, puste pola. Dzieci tysiącami zmuszane do zabijania. Co drugie dziecko w tym kraju albo musi pracować, by przeżyć, albo poszło do rebeliantów. Zamknięte szpitale i ośrodki zdrowia, podobnie jak większość szkół. Te rany będą się leczyć długo.

Dzieci muszą chodzić do szkoły, muszą mieć szanse na normalne życie. Inaczej, z braku perspektyw, wchłonie ich rebelia. Stąd powstał projekt szkoły muzycznej. W miejscowość Bouar od 2016 r. brat Benedykt Pączka prowadzi African Music School. Szkoła już funkcjonuje. Zajęcia prowadzone są w budynkach klasztornych oraz w zaimprowizowanych klasach bambusowych. Aktualnie uczy się 100 dzieci. Grają na: pianinie, perkusji, trąbce, saksofonie, gitarze, uczą się śpiewu i teorii muzyki. Mogą rozwijać talenty, dostają wykształcenie, szansę na pracę w przyszłości. W nowym centrum edukacyjnym będzie mogło się uczyć 500 dzieci!

Dostają też codziennie ciepłe posiłki. Do szkoły chodzą dzieci, które w domu jedzą raz na dwa dni. A rebelianci karmią – czasem młodzi ludzie są zmuszani, by do nich się dołączyć, a czasem sami dołączają, by po prostu mieć co jeść.

Stan budowy na 20 października 2020 r.

Nowa szkoła już się buduje. Będzie składała się z 10 klas. Będzie to solidny kompleks, przystosowany do nauki muzyki. Kupiono teren, wybudowano mury, które zabezpieczają teren przed kradzieżami. We wrześniu rozpoczęto budowę pierwszych trzech klas lekcyjnych, które powinny zostać oddane do użytkowania do końca br. Naszym zadaniem jest zebranie środków na wstawienie okien i drzwi oraz pokrycie budynków dachem.

W budowę szkoły zaangażowana jest cała lokalna społeczność. To rodzice nalegali na budowę nowej szkoły.

Uczniowie African Music School

Projekt African Music School jest realizowany wspólnie z Fundacją Akeda.

Uczennica African Music School

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2020/10/zamiast-karabinow-do-szkoly.mp4

Artykuł Zamiast karabinów – do szkoły (RŚA) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt rolniczy dla ubogich w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Wed, 30 Sep 2020 11:36:00 +0000

Przekazaliśmy 170 000 zł na zakup sprzętu rolniczego dla Kiabakari w Tanzanii.

Ogromna większość mieszkańców tego kraju poznała, co znaczy nie mieć co jeść. W małej miejscowości na północy Tanzanii powstaje gospodarstwo rolne, które lokalnie będzie rozwiązywać problem głodu.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2020/09/pomoc-afryce-traktor-tanzania.mp4

Magdalena ma niesprawne nogi i porusza się za pomocą rąk. Pole uprawia na siedząco. Została w życiu sama z trójką małych wnuków. „Nie ma nic, co mnie ratuje poza uprawą roli i pomocą dobrych ludzi” – mówi.

Ludzie żyją tu z roli, uprawianej motyką. Plony ścina się maczetą lub kosą, niewiele większą od naszego sierpa. Z pól plony zwozi się rowerami czy motorami. Tylko najbogatszych stać na przyczepkę. Sytuacja zmusza do tego, by dzieci pracowały na roli. Wiele zdolnych dzieci nie chodzi do szkoły, bo muszą pracować. Już na starcie tracą szanse na godne życie.

Co kupić: leki czy jedzenie?

W regionie Mara 80 proc. ludzi żyje z rolnictwa. Mieszkają tu dwa miliony ludzi, a jest zaledwie kilka ciągników. W Kiabakari nie ma żadnego. W regionie pora deszczowa jest bardzo krótka, a jak się jej nie zdąży wykorzystać, przychodzi głód. Niedożywionych jest jedna trzecia dzieci poniżej 5. roku życia w skali kraju, a na prowincji dużo więcej. Wiele dzieci do szkoły czy przedszkola przychodzi bez śniadania, a w domu często jedzą nieregularnie. Ze względu na panującą biedę rodzice nie jeden raz stają przed dylematem: czy kupić leki dla chorego dziecka, czy jedzenie dla pozostałych członków rodziny. Dwie trzecie Tanzańczyków żyje poniżej progu ubóstwa (za mniej niż 4 zł 60 gr dziennie). Specjaliści od Globalnego Wskaźnika Głodu zaliczają sytuację w Tanzanii do „alarmującej”.

Fot.: Wojciech Kościelniak

Pablo Simba: „Jestem rolnikiem od wielu lat, od samego dzieciństwa. Mam już 60 lat, a pole uprawiam ręcznie”.

W Kiabakari powstaje gospodarstwo rolno-hodowlane. Polski misjonarz, ks. Wojciech Kościelniak kupił już pierwsze sztuki bydła, rusza hodowla kur. Gospodarstwo zapewni żywność 300 dzieciom w miejscowej szkole i przedszkolu. Dzieciom, które przychodzą do szkoły głodne. W tych placówkach dzieci mają zapewniony przynajmniej jeden posiłek w ciągu dnia nauki. Obecnie jest to szczególnie potrzebne, gdyż — by nadrobić zaległości po zamknięciu szkoły w pandemii — zajęcia są prowadzone od godziny 7.30 do 17 (nauczyciele zgodzili się pracować dodatkowo bez wynagrodzenia).

Żywność będzie także wsparciem dla ośrodka zdrowia, przyjmującego rocznie 15 tysięcy pacjentów. Aby na dużą skalę prowadzić uprawy i hodowlę, konieczny jest sprzęt rolniczy, który pozwoli na sprawne przygotowanie gleby (pług i brony), siew nasion (sadzarka), nawożenie i transport płodów rolnych i hodowlanych (przyczepa).

Utrzymanie szkoły i przychodni

Nadwyżki produkcji będą sprzedawane na miejscowym targu, a pozyskane w ten sposób środki pomogą w utrzymaniu placówek (szkoła, przedszkole, klinika dentystyczno–okulistyczna oraz najlepszy w regionie ośrodek zdrowia z salami hospitalizacyjnymi dla dzieci i dorosłych, porodówką, oddziałem dla matki i dziecka, laboratorium i apteką).

Posłuży najbiedniejszym

Ciągnik wraz z osprzętem będzie wykonywał nieodpłatnie prace na roli w gospodarstwach najbiedniejszych, samotnych matek, seniorów, u osób chorych i niepełnosprawnych, pozbawionych możliwości samodzielnej uprawy roli, a tym samym środków do życia.

Fot.: Wojciech Kościelniak

Teresa nie może chodzić do szkoły, bo musi pracować w polu, by było co jeść. „Skończyłam dobrze siódmą klasę, zaklasyfikowałam się do szkoły średniej, ale nie mogę się dalej uczyć” – mówi dziewczyna. „Jeśli naprawdę pojawią się ludzie, którzy zechcą nas wesprzeć traktorem, to my uczniowie nie będziemy tracić czasu na ciężką pracę, tylko wrócimy do szkoły”.

Fot.: Wojciech Kościelniak

Vincent Magoti ma 87 lat. Żyje sam. Bardzo czeka na ciągnik, który pomoże mu w uprawie pola.

Fot.: Wojciech Kościelniak

Warunki życia w Kiabakari.

Zakupiony sprzęt rolniczy:

Artykuł Sprzęt rolniczy dla ubogich w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont łaźni w Bafoussam (Kamerun)

WojMal — Wed, 30 Sep 2020 09:45:30 +0000

Przekazaliśmy 6355,66 zł na remont łaźni dla centralnego więzienia Kamerunu, zlokalizowanego w Bafoussam. Ubikacje i prysznice, z których korzystało 360 osadzonych, były w strasznym stanie. Ogólnie więzienie jest bardzo zaniedbane i skrajnie przepełnione. W budynku zaplanowanym na 300 osób przebywa 1000 osadzonych. O pracy w więzieniu opowiada wolontariuszka, s. Orencja Żak tutaj.

Zdjęcia przed remontem:

Zdjęcia po remoncie:

Artykuł Remont łaźni w Bafoussam (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa ośrodka zdrowia w Mbaikoro (Republika Czadu)

WojMal — Tue, 29 Sep 2020 20:43:57 +0000

Przekazaliśmy 510 000 zł na budowę ośrodka zdrowia w Mbaikoro w Republice Czadu. Powstaną budynki przychodni i położnictwa, trzy sanitariaty (dla personelu i pacjentów) oraz łącznik.

Najbliższy szpital oddalony jest o prawie 30 km (Moundu).
Misjonarki prowadzą w Mbaikoro przychodnię, w skład której wchodzą: sala zabiegowa (3,5 m kw.), sala porodowa (5 m kw.), sala konsultacji (4 m kw.), laboratorium (4 m kw.) oraz apteka (4 m kw.). W przychodni pracują cztery pielęgniarki, pani sprzątająca oraz nocny stróż. Dotychczasowy budynek jest stary, ciasny i wyeksploatowany.

Mieszkańcy Mbaikoro oraz okolicznych miejscowości (z obszaru 10 km kw.) to kilkanaście tysięcy osób. Budowa nowego ośrodka zdrowia jest niezbędna.

Personel

Życie w Mbaikoro

Artykuł Budowa ośrodka zdrowia w Mbaikoro (Republika Czadu) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa gimnazjum w Mbaikoro (Republika Czadu)

WojMal — Tue, 29 Sep 2020 20:43:53 +0000

Przekazaliśmy 42 000 zł na budowę gimnazjum w Mbaikoro w Republice Czadu. Powstaną cztery murowane hangary, pokryte blachą falistą.

Od 2017 r. w Mbaikoro funkcjonuje gimnazjum dla absolwentów niedawno wybudowanej szkoły podstawowej. Zaczęło ono swą działalność bez żadnych struktur. W pierwszym roku działalności (tylko z jedną klasą) zajęcia odbywały się w prowizorycznym hangarze, krytym słomą. W drugim roku dwie klasy gimnazjum gościnnie korzystały z pomieszczeń podstawówki, ale dopiero po lekcjach – czyli w porze największych upałów. Władze były zmuszone odwołać te zajęcia, gdyż zagrażało one zdrowiu uczniów. W roku 2019/20 130 uczniów uczyło się w trzech tradycyjnych budynkach, zbudowanych z gałęzi i słomy. W kolejnym roku uczniów czeka pierwszy egzamin państwowy. Budowa murowanej szkoły jest niezbędna.

Obecna szkoła w Mbaikoro:

Dzieci w Mbaikoro:

Artykuł Budowa gimnazjum w Mbaikoro (Republika Czadu) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa tanku dla przedszkola w Mwanga (Tanzania)

WojMal — Tue, 29 Sep 2020 20:43:50 +0000

Przekazaliśmy 3400 euro na budowę tanku o pojemności 320 m³ zabezpieczającego potrzeby przedszkola w Mwanga w Tanzanii.

Istniała pilna potrzeba wybudowania tanku na zatrzymanie deszczowej wody z powierzchni dachu lokalnego kościoła. Celem inwestycji są znaczne oszczędności w zakupie wody i zmagazynowania deszczówki na dłuższy okres suszy. Na teren, na którym znajduje się przedszkole, przez 5–6 miesięcy nie spada kropla deszczu. Aktualnie na potrzeby placówki wodę kupuje się z miasta. Codzienne potrzeby to około 5000 l wody. Liczba dzieci w przedszkolu z roku na rok rośnie (obecnie jest ich 110). Woda potrzebna jest do kuchni, zmywalni, toalet, klas, kościoła, podlewania ogrodu, sprzątania powierzchni wspólnego użytku. Szczególnie w czasie pandemii konieczne jest, by woda była dostępna przy wejściu do klas przedszkolnych.

Stan prac w październiku 2020 r.:

Przedszkole w Mwanga:

Artykuł Budowa tanku dla przedszkola w Mwanga (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa sali dla przedszkola w Abong Mbang (Kamerun)

WojMal — Tue, 29 Sep 2020 20:43:47 +0000

Budowa sali dla przedszkola w Abong Mbang (Kamerun) Przekazaliśmy 9160 euro na budowę sali szkolnej dla przedszkola St. Aloys w Abong Mbang. W 2019 roku powstało przedszkole, prowizorycznie zlokalizowane w wynajmowanych salach przyszkolnej biblioteki. Mogło ono przyjąć jedynie grupę najmłodszych dzieci (3 i 4‑latki). Aby przyjąć starszą grupę 5‑latków, trzeba dobudować jedną salę. W zaniedbanej dzielnicy Djow nigdy nie było przedszkola. Dzielnica, położona na peryferiach miasta, cieszy się złą sławą, z uwagi na to, że mieszkają tam opuszczający więzienie byli osadzeni. Rodzice dzieci wielokrotnie zwracali się z prośbą o otwarcie w dzielnicy przedszkola.

Artykuł Budowa sali dla przedszkola w Abong Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa laboratorium w Marillac – Tolagnaro (Madagaskar)

WojMal — Tue, 29 Sep 2020 20:43:43 +0000

Przekazaliśmy 31 807 euro na rozbudowę laboratorium w Tolagnaro na Madagaskarze.

Dysponser medyczny Sahan’i Maria w Marillac – Tolagnaro to miejsce, gdzie codziennie podstawową opiekę medyczną otrzymuje około 80 osób. Nie znaczy to, że jest to maksymalna liczba chorych odwiedzających placówkę. Jest to maksymalna liczba chorych, jaką jeden lekarz może przyjąć w ciągu dnia. Przychodnia działa od poniedziałku do piątku, ale zwykle, bo takie są lokalne potrzeby, jest otwierana również w soboty, a nawet niedziele i święta. Pacjentami placówki w większości są osoby bardzo ubogie, które pokonują pieszo ogromne odległości, żeby dotrzeć tutaj ze swojej wioski i otrzymać pomoc. Z usług dysponseru korzystają także osoby zamożne, które — ponosząc opłaty za leczenie — pozwalają placówce się utrzymać. W jednym budynku, w zaledwie pięciu pomieszczeniach mieści się gabinet zabiegowy, gabinet lekarski, magazyn ze sprzętem medycznym, apteka, poczekalnia oraz małe laboratorium, dokładniej mówiąc dwa mikroskopy i wirówka do próbek, które stanowią podstawowe jego wyposażenie. Codziennie jest tam wykonywanych około 25 badań diagnostycznych: morfologii, testów ciążowych, testów na malarię, dur brzuszny i podstawowe pasożyty. Bardziej zaawansowane testy nie są dostępne dla pacjentów dysponseru. Placówka nie posiada ani miejsca, ani technicznych możliwości. Pacjenci są odsyłani do szpitala państwowego lub prywatnego centrum, co najczęściej oznacza, że nie zrobią pełnej diagnostyki, bo nie będzie ich na to stać. Niestety, opieka medyczna, w tym diagnostyka, jest na Madagaskarze odpłatna, przez co ubodzy mieszkańcy wyspy nie mogą sobie na nią pozwolić.

Nowe testy

Rozbudowa laboratorium zwiększy liczbę dobrze zdiagnozowanych pacjentów. Lekarze w placówce będą mieć możliwość diagnozowania chorób nie tylko na podstawie objawów i wywiadu lekarskiego, ale również na podstawie rzetelnej analizy laboratoryjnej. Co to zmieni? Więcej pacjentów będzie miało szansę na przeżycie lub szybki powrót do zdrowia. Dobra diagnostyka bowiem to dobrze dobrane, skuteczne leczenie. Wielu zgonom będzie można zapobiec.

Z usług laboratorium korzysta obecnie około 200 osób w ciągu miesiąca. Po rozbudowie taką możliwość miało jeszcze więcej chorych, zwłaszcza dzieci, które uczą się tutejszej szkole. Tak, to najczęściej dzieci trafiają tutaj do lekarza zbyt późno.

W nowym laboratorium będą dostępne również analizy immunologiczne, pełna morfologia krwi, badania pod kątem toksoplazmozy itp., badania tarczycy, badania hemostazy oraz badania na obecność wszelakich pasożytów występujących w tej części kraju.

Oferta nowego laboratorium pozwoli wykonać wszelkie niezbędne badania w jednym miejscu, bez potrzeby wyjazdu do miasta, czekania w kolejce w szpitalu i ponoszenia dodatkowych opłat z tym związanych, co jest szczególnie istotne dla ubogich pacjentów dysponseru.

Artykuł Rozbudowa laboratorium w Marillac – Tolagnaro (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa domu na fermie w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Tue, 29 Sep 2020 20:31:05 +0000

Przekazaliśmy 14 565 euro na budowę domu na fermie w Anivorano na Madagaskarze. Głównym zadaniem fermy jest edukacja w dziedzinie rolnictwa, sadownictwa oraz ręcznego kopania studni. W domu będzie sala edukacyjna oraz garaż na wcześniej sfinansowany przez naszą Fundację ciągnik.

Nowy budynek na fermie.

Prace na fermie w Anivorano.

Artykuł Budowa domu na fermie w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa kurnika w Nairobi (Kenia)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:41:01 +0000

Przekazaliśmy 4 000 euro na budowę kurnika w Nairobi. Misja w Nairobi została utworzona w 1998 r. Działa tu centrum, w którym odbywają się różnego rodzaju spotkania formacyjne i szkoleniowe dla młodzieży i innych grup. Tu przebywają dzieci i młodzież z prowincji w czasie wycieczek edukacyjnych do stolicy. Odbywają się tu też spotkania integracyjne dla nauczycieli.

Wybudowanie kurnika da nam możliwość hodowli kur, które będą wykorzystane na użytek podopiecznych i na sprzedaż (zarówno kur, jak i jajek). W czasie pandemii Covid-19 wielu ludzi, którzy często byli jedynymi żywicielami rodziny, straciło prace. Dzięki budowie kurnika zatrudnienie znajdą lokalni pracownicy, którym ten dochód pomoże przetrwać godnie ten trudny czas i zatroszczyć się o swoje rodziny.

Projekt zakłada wybudowanie kurnika z pomieszczeniem na paszę, ogrodzenie terenu siatką oraz zakup 150 kur niosek. Wkładem własnym beneficjenta (do którego należy tern pod budowę) będzie wykonanie wykopów pod fundament i doprowadzenie wody.

Artykuł Budowa kurnika w Nairobi (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa szkoły w Nato (Madagaskar)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:59 +0000

Przekazaliśmy 51 282,05 zł na budowę sal szkolnych i stołówki dla ubogich dzieci w Nato w regionie Vohipeno na Madagaskarze. Projekt jest dedykowany ubogim dzieciom z okolicy misji katolickiej, które korzystają z prowadzonej przez siostry szkoły. W trakcie południowej przerwy w nauce dzieci korzystają z bezpłatnych posiłków w szkole. Teraz powstanie piętrowy budynek z kuchnią oraz stołówką na 80 miejsc.

Artykuł Rozbudowa szkoły w Nato (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa fermy rolniczej w Mahitsy (Madagaskar)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:54 +0000

Przekazaliśmy 59 570 euro na rozbudowę fermy w Mahitsy, w pobliżu stolicy Madagaskaru. W Mahitsy na Madagaskarze wszystko zaczęło się w 2018 r. To miejscowość niedaleko stolicy, w której żyją tysiące dzieci ulicy.

W Antananarywie na ulicy żyją nawet 3- czy 4 letnie dzieci. Żyją, śpią, dorastają dosłownie na ulicy – w zaułkach, po kątach, sypiając na kartonach i starych szmatach. Część śpi w tunelach, ciągnących się kilometrami pod miastem — gdzie od brudu aż śmierdzi, a woda leje się po ścianach. Wałęsają się bez nadziei i celu, gromadząc się w nawet 50-osobowe grupy czy wręcz gangi. Żebrzą, snując się między samochodami. Niektóre kradną. Niektóre są uwikłane w handel narkotykami. Część wpada w prostytucję, część jest porzuconymi dziećmi prostytutek. Padają ofiarą pedofilii. Dla części z nich powstał dom.

Potem powstał też pomysł, by zapuszczone gospodarstwo w Mahitsy przystosować na fermę edukacyjną dla dzieci i młodzieży.

Idea była, by część z dzieci ulicy mogło opuścić stolicę, by znalazły też miejsce, gdzie można nauczyć się czegoś przydatnego. Bo poza żywnością ferma daje młodzieży szansę na naukę uprawy i hodowli zwierząt na dwóch profilach edukacji: hodowlanym i rolniczym.
Budynki gospodarstwa były w ruinie. Ziemia latami nie poznała łopaty. Wszędzie rosły krzaki i było dużo kamieni. No i nie było wody…

Ale zaczęła się praca. Nasza fundacja ufundowała pierwszą studnię głębinową.

Młodzież z centrum zaczęła karczować pole i łupać kamienie, które posłużyły też potem pod budowę muru i budynków.

Powstają budynki: chlewy, kurniki, magazyn na paszę, szklarnie warzywne oraz system kanalizacyjny, mur. Są już też pierwsi mieszkańcy hodowli. Nieużytki zaczynają przypominać już pola uprawne. Są już pierwsze warzywa i owoce, które trafiają do dzieci w „naszym” centrum dzieci ulicy w Antananarywie.

Artykuł Rozbudowa fermy rolniczej w Mahitsy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup masek ochronnych dla dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:50 +0000

Przekazaliśmy 1000 euro na zakup masek ochronnych przeciwko rozprzestrzenianiu się wirusa COVID-19 dla Madagaskaru.

Na dzień otrzymania przez nas wniosku (sierpień 2020) sytuacja na Madagaskarze była szczególnie trudna. Izolacja społeczna i zakaz przemieszczania się z ograniczeniami do jednej osoby, która może iść coś kupić, bardzo utrudniają zarobkowanie. Wielu rodzinom brakuje jedzenia.

Mimo ograniczeń rankiem misjonarze się wymykają się, by przekazywać pomoc (m.in. sfinansowaną przez nas żywność dla bezdomnych).

Koszt jednej maski wynosi 0,50 zł. Zostanie zakupione 8 tysięcy masek dla dzieci i młodzieży w Mampikony oraz dla Centrum Dzieci Ulicy w Antananarywie.

Artykuł Zakup masek ochronnych dla dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc szpitalowi w Antsirabe w epidemii (Madagaskar)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:47 +0000

Przekazaliśmy 10 tys. euro na Madagaskar na walkę z epidemią koronawirusa w Antsirabe. Dla miejscowego szpitala w Antsirabe zostaną zakupione kombinezony, fartuchy, maski, przyłbice, rękawiczki i środki do dezynfekcji.

Sytuacja w szpitalu na dzień otrzymania wniosku (sierpień 2020) była dramatyczna. Brak sprzętu, pacjentów zgłaszających się do placówki było zdecydowanie więcej niż zwykle (100 dziennie), chorował personel (3 pracownice ze 120 zatrudnionych mają dodatni wynik). Brakowało wszystkiego — nawet rękawiczek.

Liczba zachorowań na wyspie wzrasta z dnia na dzień, szpitale są przepełnione i brak sprzętu, materiałów i zaplecza.

Artykuł Pomoc szpitalowi w Antsirabe w epidemii (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Autobus szkolny dla Maganzo (Tanzania)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:44 +0000

Przekazaliśmy 56 698 zł na zakup używanego autobusu szkolnego dla przedszkola w Maganzo. Autobus został zakupiony na giełdzie w Japonii.

Przedszkole w Maganzo Ushirombo, prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr Św. Elżbiety, jest przeznaczone dla dzieci w wieku od 4 do 6 lat, niezależnie do wyznania. W praktyce jest tu 10 różnych wyznań afrykańskich oraz muzułmanie. Do tej pory sfinansowaliśmy budynki przedszkola oraz stołówkę.

Główna droga przez Maganzo

Przedszkole jest zlokalizowane około 7 km od asfaltowej drogi. Wiele dzieci ma trudności w dostaniu się do placówki. Wychodzą jeszcze przed świtem, by na 7.30 stawić się na zajęciach. Dzieci często do szkoły idą boso, by zaoszczędzić buty. Wędrówka jest szczególnie uciążliwa w porze deszczowej, kiedy droga przeradza się w błotne grzęzawisko. Wiele dzieci chodzi do szkoły samemu. Droga do przedszkola prowadzi wśród głębokich na kilka metrów dołów, które zostały po produkcji cegieł. Co roku zdarzają się wypadki utonięcia małych dzieci, które nieświadome niebezpieczeństwa wpadają do wypełnionych wodą dołów.

Główna droga przez Maganzo

Przedszkole jest pomocą najuboższym dzieciom, które nie mają dostępu do szkoły, a co dopiero do przedszkola. W wiosce żyje ponad 100 sierot. Połowa dzieci ze świetlicy środowiskowej to albo sieroty, albo dzieci z bardzo trudnych domów — nawet nie rodzin, bo nie można tego nazwać rodzinami. Osierocone lub porzucone dzieci mieszkają same w piątkę szóstkę lub więcej. Ich „dom” to koczowisko — nie ma materaca, dzieci śpią na ziemi na workach po mące, nakryte szmatami, nie mają koca albo jest jeden stary koc na piątkę dzieci. Kilkoro z dzieci z przedszkola mieszka z babciami w wieku 80 lat.

Dzieci wymagają pracy edukacyjnej od podstaw. Zazwyczaj pierwszy raz w życiu biorą do ręki ołówek w wieku siedmiu lat. Swoją przygodę z nauką rozpoczynają w 200-osobowej klasie (średnia krajowa: 72 dzieci) na klepisku z gliny. Edukacja w kraju jest słaba: szkoły są bardzo przepełnione, nauczycieli jest czterech na całą szkołę.

200 osób w klasie

Zazwyczaj brakuje ławek, choć osoby chętne mogą sobie zakupić na własny użytek stolik i krzesełko. Brakuje książek i pomocy dydaktycznych. Przeważa pamięciowy sposób nauki, gdzie wszystko jest recytowane bezmyślnie z pamięci. Po ukończeniu podstawówki bywa, że uczniowie nadal nie potrafią czytać czy pisać.

Nauczycielem może zostać absolwent szkoły średniej, który słabo zdał odpowiednik naszej matury lub nie zdał jej wcale. Ewentualne kierunki studiów przydzielane są przez państwo, podobnie jak miejsca pracy, więc zawód nauczyciela rzadko wypływa z powołania, a jest po prostu życiową koniecznością.

Najstarsze z rodzeństwa dzieci, które chowają się samotnie, gdy ma koło 15 lat, po szkole jedzie dorabiać: wypala cegły albo nosi ciężary, pracuje w polu. Zwykle najstarsze dzieci biorą odpowiedzialność za młodsze. Trudno im pogodzić szkołę i pracę na rzecz młodszego rodzeństwa. Tym dzieciom jednak bardzo zależy, by ukończyć szkołę, to ich marzenie. Inne marzenie to często buty i lepsze ubranie na niedzielę do kościoła. Mają bardzo małe oczekiwania – chcą po prostu najeść się do syta. Buty czy ubranie dają im poczucie godności.

Edukacja, czyli szansa

Prowincja Tanzanii to inny obraz niż z folderów reklamowych wycieczek na Zanzibar czy pod Kilimandżaro. Turyści tu, 1000 km w głąb lądu, nie trafiają. Region jest słabo rozwiniętym terenem rolniczym, w którym transport dalej często odbywa się za pośrednictwem wozów ciągniętych przez osły. Ludzie przemieszczają się pieszo lub na rowerach, rzadko na motorach. Szkoła zmienia szansę dzieciaków, o ile opanują czytanie oraz pisanie i będą umiały zmierzyć, zważyć i gospodarować pieniędzmi. Edukacja daje im też poczucie odpowiedzialności za swoje życie, uczy pracowitości i zwiększa szansę, że jako dorośli będą potrafili się dobrze zająć gospodarką czy hodowlą zwierząt.

Artykuł Autobus szkolny dla Maganzo (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ogrodzenie przedszkola w Essiengbot (Kamerun)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:40 +0000

Przekazaliśmy 14 700 zł na ogrodzenie przedszkola w Essiengbot. Rozbudowa przedszkola w roku 2014 sprawiła, że do placówki uczęszcza już 130 dzieci. Mały ogródek z placem zabaw jest za mały. Teren, zacieniony palmami jest do wykorzystania, by powiększyć plac zabaw oraz miejsce do odpoczynku w czasie przerwy. Dotychczasowe ogrodzenie to naturalny żywopłot, który już nie spełnia swych warunków protekcyjnych. Jest coraz więcej dziur, którymi każdy może wejść i wyjść, pomimo wielokrotnego zakładania prowizorycznej siatki. Panele ogrodzeniowe pomogą zabezpieczyć powstałe ubytki w żywopłocie.

Do przedszkola oraz szkoły (dla której ufundowaliśmy m.in. nowe sale lekcyjne) uczęszczają dzieci różnych wyznań (katolicy, protestanci, muzułmanie), z różnych rodzin (monogamiczne, poligamiczne) oraz wielu grup etnicznych (Badjoue, Maka, Baka, Bikele, Yebokolo, Bamileke), choć wszyscy są Kameruńczykami.

Avoh Andoulo Reine Emerance ma 6 lat. Jest piątym dzieckiem Bazyla i Jolanty. Rodzice utrzymują się jedynie z pracy na roli, co nie wystarcza na pokrycie wszelkich kosztów zarówno w szkole, jak i w domu. Mimo ubóstwa każde z dzieci uczęszcza do szkoły, bo jak uważa ich tata: „powinny mieć lepsze życie niż my obecnie”.

Djadoti Kamba Djila Therese Faustyna ma 3 lata. Jest najmłodszym dzieckiem z pięciorga rodzeństwa. Przyszła do przedszkola w wieku dwóch lat, na usilną prośbę mamy. Djadoti każdego dnia, gdy siostra i bracia wychodzili do szkoły, płakała, że też chce pójść.

Mankono Agnes Navelie w tym roku kończy 8 lat. Jest chora na AIDS od chwili urodzenia. Jej mama nie była w stanie leczyć się podczas ciąży, a poród odbył się przy pomocy wiejskiej akuszerki. Dziewczynka ma się i uczy się dobrze.

Ngono Venencia Regine w tym roku kończy 9 lat. Jest pierwsza z czworga rodzeństwa. Mama, wydając ją na świat, miała 15 lat i uczęszczała do liceum. Obecnie Venencia Regine, mieszka z babcią i dziadkiem oraz czterema braćmi mamy.

Nomo Ines Nina ma 6 lat. Mama opuściła wioskę, pozostawiając dziewczynkę pod opieką babci, która żyje w poligamii. Rodzina jest więc bardzo liczna. Dziewczynka długo chorowała (malaria, która spowodowała silną anemię), ale dzisiaj jest już dobrze.

Artykuł Ogrodzenie przedszkola w Essiengbot (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dachy dla przedszkola i dwóch szkół w Kamerunie

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:36 +0000

Przekazaliśmy 11 475 zł na zakup pokrycia dachowego dla przedszkola w Figuil i dwóch szkół w Malsidiki oraz Kazanga w Kamerunie.

Malsidiki oraz Kaznga to szkoły podstawowe w buszu. Szkoła w Malsidiki to 6 klas, w sumie 170 uczniów. Kazanga to również 6 klas, gdzie razem uczy się 210 uczniów. Majsanda to przedszkole budowane na prośbę rodziców, którzy aktywnie angażują się w powstanie placówki.

Cegły są formowane i wypalane na słońcu, budynki wznoszą rodzice dzieci, które chcą się uczyć. Najbardziej problematycznym aspektem jest pokrycie dachowe. Najtrwalszym i najlepszym sposobem jest położenie na dach blachy. Jednak jest to (jak na realia Kamerunu) droga inwestycja.

Rodzice dzieci angażują się w życie szkoły i podejmują wszelkie starania, aby szkoła płynnie i sprawnie działała. Opiekę administracyjną sprawują misjonarze oblaci urzędujący w regionie Bouba-Djara i niedaleko wioski Figuil.

Na zdjęciach prace budowlane (stan na maj 2020 r.):

Artykuł Dachy dla przedszkola i dwóch szkół w Kamerunie pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ferma kur w Chamuka (Zambia)

WojMal — Thu, 20 Aug 2020 14:40:32 +0000

Przekazaliśmy 12 000 zł na rozbudowę przyszkolnej fermy dla kur w Chamuka w Zambii.

Dziewczęta na prowincji Zambii mają kiepskie szanse na wykształcenie. Noszą wodę, zajmują się rodzeństwem i czekają, aż ktoś je wybierze na żonę. Potem same mają dzieci w wieku 13–14 lat. Jednak jest zupełnie inaczej, gdy skończą szkołę średnią…

Szkoła w Chamuka da 500 dziewczynom zawód: nauczy je m.in. rolnictwa. Szkolne gospodarstwo rolne będzie okazją do nauki i źródłem żywności dla uczennic.

Gdy w Zambii dziewczyna zdobędzie wykształcenie, zyskuje szacunek. I szansę na lepsze życie. Może szukać pracy, może założyć swoją uprawę…

Szkolne gospodarstwo rolne w Chamuka jest częścią projektu budowy szkoły dla dziewcząt. Obejmuje ziemię pod uprawy, ogród warzywny, sad a także fermę kur, stawy rybne i hodowlę krów.

Fermę kur trzeba rozbudować o nowe pomieszczenia i wybieg. Hodowla jest w pełni ekologiczna. Kury karmione są własną kukurydzą, zieleniną z ogrodu, liśćmi moringa o wysokiej zawartości witamin i składników odżywczych, soją i trawą. Ferma będzie się sama finansować: środki ze sprzedaży jaj i odchowanych kurcząt pokryją koszty utrzymania. Gospodarstwo będzie zaspokajać potrzeby żywieniowe całej szkoły. I najważniejsze: to tu dziewczęta będą się uczyć zawodu!

Planowana szkoła jest dla 500 uczennic. Nasza Fundacja sfinansowała budowę stołówki w kompleksie szkolnym. Najbiedniejsze uczennice będą uczyć się za darmo. Gdy tylko wieść o powstaniu szkoły się rozniosła, zgłosiło się 120 dziewcząt…

Artykuł Ferma kur w Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Mandiavato (Madagaskar)

WojMal — Thu, 16 Jul 2020 12:44:52 +0000

Przekazaliśmy 11 258 euro na budowę studni w Mandiavato. Wieś Mandiavato leży 120 km na zachód od stolicy Madagaskaru. Większość mieszkańców to ubodzy rolnicy (ryż, kukurydza, warzywa). Ziemia jest bardzo nieurodzajna, prawie same wzgórza. Ludzi nie stać na lekarza i leki. Do asfaltowej drogi jest 20 km. Przez cztery najtrudniejsze miesiące w roku w porze deszczowej droga bywa nieprzejezdna.

Ta droga do wsi w porze deszczowej bywa nieprzejezdna

Artykuł Budowa studni w Mandiavato (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni na fermie edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Thu, 16 Jul 2020 12:43:39 +0000

Przekazaliśmy 8600 euro na budowę dwóch studni dla fermy edukacyjnej dla młodzieży w Anivorano. Ta ferma od kilku lat służy lokalnej młodzieży w nauce rolnictwa, sadownictwa i ręcznego kopania studni. Studnie poprawią funkcjonowanie fermy i będą służyć okolicznej ludności.

Artykuł Budowa studni na fermie edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie domu dla albinosów w Mwanza (Tanzania)

WojMal — Mon, 13 Jul 2020 13:15:29 +0000

Przekazaliśmy 18 570 dolarów na wyposażenie domu Tanga dla albinoskich dzieci w Tanzanii. Ma pachnieć domowym obiadem.

„Mam na imię Kabula. Chciałabym się z wami podzielić moją historią. Dla mojej mamy albinizm nie stanowił problemu, ale tata nas porzucił i nigdy nie zaakceptował mojego koloru skóry. gdy mieszkałam na wsi w regionie Kahama, miałam przyjaciół i było mi dobrze.

Kabula z mamą.

Myślałam, że umieram

Pewnej nocy dwóch nieznajomych włamało się do naszego domu. Zaczęli nas bić, a mnie ucięli maczetą prawą rękę. Myślałam, że umieram. Sąsiedzi zawieźli mnie do szpitala. Potem dla mojego bezpieczeństwa nie pozwolono mi wrócić do domu. Zostałam umieszczona w ośrodku”. Dziś Kabula, bardzo zdolna młoda kobieta, skończyła już małą maturę. Chce zostać prawniczką – i pewnie nią zostanie, sądząc po sile jej charakteru. Świetnie szyje lewą ręką.

Kabula.

Bezwzględni przestępcy

Albinizm to brak pigmentu w skórze, włosach i tęczówce oka. Skóra osoby z tym schorzeniem genetycznym jest bardzo narażona na szkodliwe działanie słońca, w tym raka skóry. W Tanzanii albinizm występuje dużo częściej niż w innych regionach.

Szerząca się bieda nasiliła pazerność szamanów i grup przestępczych, które podsycają zabobony, jakoby części ciała albinosów miały szczególną moc – w leczeniu chorób czy przynoszeniu szczęścia. To prowadzi do bestialskich mordów i okaleczeń. Odrąbane maczetą części ciała na czarnym rynku osiągają astronomiczne ceny. Dziewczyny albinoski padają ofiarą gwałtów, gdyż niektórzy wierzą, że to wyleczy ich z AIDS.

Na niebezpieczeństwo najbardziej narażone są dzieci. Ich części ciała wykorzystywane są w miksturach czy amuletach.

Bardziej niż maczety boimy się głodu

Jednak warto pamiętać, że sytuacja albinosów jest trudna nie tylko przez nagłośnione w mediach okrucieństwa.

Dzieci często są wychowywane przez samotne matki, bo wielu mężczyzn odchodzi po narodzinach dziecka z albinizmem. Albinosi żyją z traumą, powstałą wskutek przemocy lub życia w zagrożeniu. Są również ofiarami uprzedzeń i stygmatyzacji. Wyobcowani, rzadziej kończą szkoły, otrzymują zatrudnienie czy zakładają rodziny. Tanzania jest kojarzona z safari czy wyprawami na Kilimandżaro, ale to biedny kraj, w którym są regiony, gdzie ludzie głodują. Edukacja czy opieka medyczna są na opłakanym poziomie. W całym kraju jest jedynie 9 dermatologów. Brakuje ośrodków onkologicznych i lekarzy, którzy by potrafili pomóc w przypadku nowotworu. Ludzie walczą tu o przetrwanie. Każde dziecko wymagające specjalnej troski ma bardzo trudno, nie tylko dzieci albinosi. W regionie jest naprawdę ciężko. Są rzeczy, których boimy się bardziej niż śmierci od maczety – mówią albinosi. Mają na myśli głód.

Albinizm wiąże się z poważnymi wadami wzroku i ze zwiększonym ryzykiem raka skóry.

Ośrodki za drutem kolczastym

Rząd dla bezpieczeństwa dzieci zaczął kierować je do zamkniętych ośrodków. Takich jak w Buhangija.

Za drutem kolczastym, przepełnionych (stworzony dla 40 dzieci, mieścił ponad 400). Brudnych, gdzie dzieci są nieleczone i zaniedbane. Ogolone na łyso wskutek plagi wszawicy. Jedzą co dzień tę samą breję, śpią w trójkę na jednym materacu lub na betonie. Są zahukane i nie mają szans na edukację, dającą zawód. A i te ośrodki rząd zamyka z braku środków i odsyła dzieci do domu, gdzie mogą paść ofiarą ataków.

Dzieci albinoskie w rządowym ośrodku żyją w bardzo słabych warunkach.

Stworzyć prawdziwy dom

Gdy zobaczyłem, w jakich warunkach żyją te dzieci, jak w getcie, postanowiłem stworzyć im prawdziwy dom. Taki, w którym pachnie obiadem – mówi ks. Janusz Machota, od 20 pracujący w Tanzanii. – Spotkałem kiedyś chłopca, który nie mówił i słabo się ruszał, bo przez całe swoje życie żył w zagrodzie z krowami. Miał tylko przynoszone jedzenie.

W Mwanza (spore miasto nad Jeziorem Wiktorii) powstał dom na początek dla kilkunastu najbiedniejszych dzieci. Będą one zadbane, kochane i będą miały dostęp do edukacji, która wyrówna ich życiowe szanse. Będą otoczone pomocą lekarza i psychologa. Będą miały dostęp do maści, chroniących przed rakiem skóry. Dom ma być bezpieczną przystanią, w której dzieci odzyskają wiarę w siebie i nauczą się brać swój los w swoje ręce.

Budynek nie jest duży. Składa się z siedmiu dwuosobowych pokoi z wydzieloną strefa dla dziewcząt i chłopców, czterech pokoi dla wychowawców i wolontariuszy. Mimo że dom będzie zabezpieczony ochroną, ludzie z zewnątrz będą mogli przychodzić np. na pikniki, korepetycje. Powoli przesądy będą maleć. Ludzie poznają albinosów i zobaczą, że są tacy sami jak wszyscy.

Dom powstał dzięki wielu organizacjom (m.in. Unaweza), a my zabraliśmy środki na jego wyposażenie w m.in.: łóżka, krzesła, stoliki, szafy i regały, wyposażenie kuchni i jadalni w zamrażarkę, lodówkę, kuchenkę gazową, pralkę, koce, poduszki, pościel, ręczniki, biurko i krzesła do sali spotkań itp.

Pierwsze mieszkanki na tle powstającego domu:

Agnes – ma 14 lat. Jej mama zmarła, jak dziewczynka była w szkole podstawowej.

Agnes mieszkała w ośrodku w Buhangija przez siedem lat. Agnes chce być lekarzem i pomagać chorym.

Felista – ma 15 lat. Po ukończeniu nauki w Buhangija (7 lat) była przez chwilę w krawieckiej szkole zawodowej. Aby się dalej uczyć, musi nadrobić dużo zaległości językowych – w szkole średniej uczy się po angielsku, a podstawówka jest w suahili.

Regina – siostra Felisty, ma 15 lat. Ich rodzice są tak ubodzy, że nie mają pieniędzy, by odwiedzać swoje córki. Dziewczynka uczyła się w szkole podstawowej w Buhangija, ale potem nie miała szans na kontynuowanie tam edukacji.

Tatu – teraz uczy się w trzeciej klasie liceum. Rodzice ósemki dzieci są bardzo ubogimi rolnikami, bez wykształcenia (tata jest praktycznie niepiśmienny).

oraz ostatnia z prawej – Kabula.

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2020/07/wyposazenie-domu-dla-albinosow-w-mwanza-tanzania.mp4

Artykuł Wyposażenie domu dla albinosów w Mwanza (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sanitariaty dla ośrodka zdrowia w Hanyigba Duga (Togo)

WojMal — Thu, 02 Jul 2020 08:54:46 +0000

Przekazaliśmy 6160 euro na budowę zewnętrznych ubikacji (3 kabiny) i prysznicy (3 kabiny) dla pacjentów ośrodka zdrowia w Hanyigba Duga. Miejscowość ta jest położona ok 120 km od Lome, stolicy. Ludność żyje z upraw, ale tereny są górzyste i gospodarka jest trudna. Rosną tu kukurydza, fasola, banany, pomarańcze, ananasy, kawa i kakao. Rodziny ssą liczne, a perspektyw na pracę brak.

Przychodnia zdrowia obsługuje społeczność liczącą około 7000 osób. Miesięcznie ośrodek przyjmuje ponad 300 chorych w ramach oddziałów porodówki i medycyny ogólnej. Sanitariaty poprawią funkcjonowanie ośrodka oraz przyczynią się do wzrostu poziomu higieny.

Zdjęcia przedstawiają przychodnię w Hanyigba Duga:

Artykuł Sanitariaty dla ośrodka zdrowia w Hanyigba Duga (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup ciągnika dla fermy edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar)

WojMal — Thu, 02 Jul 2020 08:53:56 +0000

Przekazaliśmy 2000 euro na zakup mini ciągnika do pracy rolniczej na fermie edukacyjnej dla młodzieży w Anivorano. Ta ferma od kilku lat służy lokalnej młodzieży w nauce rolnictwa, sadownictwa i ręcznego kopania studni. Traktor będzie dużą pomocą w realizacji tych zadań.

Zdjęcia pokazują pracę na fermie w Anivorano:

Artykuł Zakup ciągnika dla fermy edukacyjnej w Anivorano (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup ziemi pod szpital w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 02 Jul 2020 08:52:56 +0000

Przekazaliśmy 9500 euro na zakup ziemi pod szpital i podłączenie elektryczności na tę działkę. Szpital ma powstać w sąsiedztwie sfinansowanego przez naszą fundację Domu Dziecka dla chłopców. Szpital jest niezbędną inwestycją dla regionu. Działająca już w Mampikony klinika jest niewystarczająca, zwłaszcza jeśli chodzi o przeprowadzanie zabiegów operacyjnych. Zakup działki oraz doprowadzenie na nią elektryczności to punkt wyjścia do realizacji planów budowy szpitala.

Artykuł Zakup ziemi pod szpital w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Odbudowa szkoły w Kibila (Demokratyczna Republika Konga)

WojMal — Fri, 19 Jun 2020 14:01:11 +0000

Przekazaliśmy 99 000 zł na odbudowę szkoły w Kibila w Demokratycznej Republice Konga. Pod koniec roku 2019 gwałtowna wichura zniszczyła istniejącą od kilkudziesięciu lat szkołę. Zniszczeniu uległ dach na dwóch budynkach oraz wewnętrzne wyposażenie. Społeczność około 700 osób pozostała bez możliwości edukacji miejscowych dzieci. Bez wsparcia z zewnątrz tamtejsza wspólnota nie podołała kosztom odbudowy szkoły. Szkoła finansowana jest przez miejscowych franciszkanów.

Na zdjęciach: odbudowana i zniszczona szkoła w Kibila:

Artykuł Odbudowa szkoły w Kibila (Demokratyczna Republika Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie świetlicy i dożywianie sierot w Kinszasie

WojMal — Wed, 10 Jun 2020 18:51:11 +0000

Przekazaliśmy 9000 zł na pomoc świetlicy dla sierot oraz najuboższych dzieci w dzielnicy Kimbanseke, dzielnicy stolicy Demokratycznej Republiki Konga.

Na obrzeżach Kinszasy (populacja: 13 mln) ludzie mieszkają w barakach. O pracę jest bardzo trudno — praca jest tylko w centrum stolicy, a płaca wynosi 2–3 dolary za dzień.

Pastor odpowiedzialny za realizację projektu nazywa się Jeremie Mufata Mingi i jest niepełnosprawny. W dzieciństwie zapadł na poważną chorobę, skutkiem tego jest niepełnosprawny na prawą nogę. Pomaga najuboższym ze swojej dzielnicy Kimbanseke. Założył wraz z przyjaciółmi z Polski organizację charytatywną FondationJeremieMafuta, która działa na rzecz lokalnej społeczności.

Rodziny w tej dzielnicy mają około 30 sierot. Są dni, że dorośli i dzieci piją tylko wodę. Trudną sytuację pogłębił kryzys związany z korowirusem. Mieszkańcy Kimbanseke mówią, że prędzej umrą z głodu niż z powodu epidemii. Dodatkowo ulewne deszcze spowodowały powodzie. W dzielnicach, gdzie zamiast domów stoją prowizoryczne baraki, ta powódź zabiera życie dzieciom.

Projekt polega na wyposażeniu świetlicy w krzesła (koszt około 10 dolarów za sztukę) oraz stolików (koszt około 15 dolarów za sztukę), a także na dożywianiu przez cały rok 30 sierot i kilkunastu dzieci z najuboższych rodzin. Posiłki będą się składać z ryżu, manioku, warzyw oraz sardynek lub kurczaka.

Artykuł Wyposażenie świetlicy i dożywianie sierot w Kinszasie pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Nowy budynek dla przychodni w Dimako (Kamerun)

WojMal — Fri, 29 May 2020 10:08:11 +0000

Przekazaliśmy 151 000 zł na budowę nowego budynku, wchodzącego w skład Ośrodka Zdrowia w Dimako w Kamerunie.

Przychodnia ma już 16 lat. Znajduje się w części wschodniej Kamerunu. Przyjmuje pacjentów z okręgu, liczącego około 8 000 ludności. W 2004 roku przychodnia zaczynała w dwóch pomieszczeniach drewnianego i bardzo zniszczonego domku wspólnoty zakonnej Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus. Z czasem oddano do użytku pierwszy budynek, który mieści salę porodową i sale szpitalne. Brakuje następnego budynku — zw. przychodni zdrowia, do której będą przychodzić chorzy, kobiety w ciąży, dzieci na szczepienia.

Każdego dnia przychodzi do ośrodka około 50 chorych na konsultacje, ale są jeszcze inne przypadki tj. wypadki przy pracy, wypadki drogowe czy kobiety ciężarne do porodu. Rocznie ośrodek przyjmuje około 6000 chorych. W mieście jest jeszcze mały szpital państwowy, ale niestety prawie nie funkcjonuje — brak leków, brak potrzebnych rzeczy do pracy w laboratorium i — co jeszcze trudniejsze — brak wody i światła.

Praca bez tego kolejnego budynku jest bardzo trudna. Nie ma sali opatrunkowej, często przyjmuje się chorych z wypadków w sali porodowej albo na salach chorych, gdy szpital jest pełny i sala porodowa zajęta. Chory kładzie się gdziekolwiek, gdzie jest miejsce. Wielkim problemem są też szczepienia dzieci i kobiet w ciąży, w tej chwili używane są do tego salki katechetyczne. Na jeden seans szczepień, regularnie cztery razy w miesiącu, przychodzi około 100 kobiet z dziećmi. Inne działania ośrodka to: różnego rodzaju pogadanki i zebrania, kampanie lecznicze np. okulistyczna czy ginekologiczna. Często odbywają się pod gołym niebem.

Nowy budynek będzie mieścił sale: opatrunkową, szczepień i iniekcji, gabinety do konsultacji chorych (2), gabinet do USG, laboratorium, aptekę, dużą salę do zebrań oraz do prowadzenia konsultacji zbiorowych prenatalnych i szczepień dzieci.

Stan prac w roku 2020:

Gael urodziła swoje dziecko w drodze (na motorze) do przychodni w Dimako w Kamerunie. Po dotarciu na miejsce Gael i jej syn otrzymali potrzebną pomoc.

Elise ma dwa lata. Z trudem udało się ją uratować. Do ośrodka trafiła z ciężką postacią malarii, nieprzytomna, z wysoką gorączką, drgawkami i ciężką anemią. Jej rodzice nie mieli jakichkolwiek środków na leczenie. W trzecim dniu intensywnego leczenia nastąpiła poprawa. Eliza zaczęła jeść i reagować na to, co się dzieje wokół niej.

Artykuł Nowy budynek dla przychodni w Dimako (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont łodzi i nowe sale lekcyjne dla Berevo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 26 May 2020 10:44:40 +0000

Przekazaliśmy 20 400 euro do Berevo, małej miejscowości w środkowej części Madagaskaru. Berevo leży nad brzegiem rzeki. Do miejscowości nie prowadzi żadna droga. Można tam dotrzeć tylko łodzią, płynąc około 8–12 godzin. Do najbliższego miasta jest 98 kilometrów. Pracujące tam polskie siostry ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi postawiły sobie za zadanie edukację i zdrowie mieszkańców. Założyły więc szkołę dla najuboższych dzieci oraz przychodnię.

Kwota 20 400 euro została przekazana na remont łodzi i zakup nowego silnika oraz na budowę nowych sal lekcyjnych w szkole. Łódź jest potrzebna m.in. do przewozu ciężej chorych, dla których pomoc w przychodni jest niewystarczająca. Sale szkolne były niezbędne ze względu na rosnącą liczbę uczniów.

Nowa szkoła:

Stara szkoła:

Artykuł Remont łodzi i nowe sale lekcyjne dla Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remonty w przedszkolu w Bertoua-Mokolo (Kamerun)

WojMal — Tue, 26 May 2020 10:28:05 +0000

Przekazaliśmy 18 000 zł dla przedszkola w Kamerunie na niezbędne prace. Przedszkole w Bertoua-Mokolo funkcjonuje w 2001 roku na obrzeżach dużego miasta, w jednej z najuboższych dzielnic. Opłaty dla dzieci sa tu trzy razy niższe niż w innych placówkach. Popołudniami i w weekendy są dodatkowo prowadzone zajęcia dla starszych dzieci i młodzieży. Dzielnica jest niebezpieczna: kradzieże i rozboje są tu na porządku dziennym. Niestety, ofiarą napadów pada także przedszkole. Nieraz zostało już zdemolowane, pomimo muru z trzech stron placówki. Siostry prowadzące ośrodek postanowiły podnieść mury i dobudować czwartą ścianę ogrodzenia. Przy tej okazji dobudowany do muru zostanie hangar (14 x 7,5 metra), który będzie ochraniał dzieci przed słońcem i deszczem.

Artykuł Remonty w przedszkolu w Bertoua-Mokolo (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szkoła dla Ambohitsara (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Apr 2020 10:42:15 +0000

Przekazaliśmy 14 205 euro na budowę 3 sal lekcyjnych w miejscowości Ambohitsara na południowo-wschodnim wybrzeżu Madagaskaru.

Uczniowie w tej szkole płacą symboliczne czesne, a najubożsi mają sfinansowaną naukę i nie płacą nic. Obecny budynek jest stary, kryty strzechą, która przecieka. Jest również niewystarczający, by przyjmować nowych uczniów. W regionie panuje ponadprzeciętny analfabetyzm, co ma uwarunkowania kulturowe. Region zamieszkuje plemię Antembahoaka, które wywodzi się od arabskich osadników z XV wieku. Panuje tu system klanowy. Zwyczaje i zakazy (fady) hamują rozwój społeczności, a jedynym motorem do polepszenia sytuacji jest edukacja.

Sytuacja w szkolnictwie na Madagaskarze jest wyjątkowo trudna. Spośród 25 mln mieszkańców Madagaskaru 10 mln to dzieci poniżej 14. roku życia (dla porównania w Polsce na 38 mln jest to 5 mln). Edukacja jest obowiązkowa pomiędzy 6. a 10. rokiem życia, przy czym uczniowie, którzy kończą wszystkie klasy, stanowią jedynie 35%, a 26% powtarza klasy. Wydatki rządu na edukację wynoszą 3,23% PKB (w Polsce jest to 5,3%). Liczba uczniów przypadających na jednego nauczyciela to 22,3, w Polsce jest to 10.

Stan prac, wakacje 2020:

Stara szkoła:

Artykuł Szkoła dla Ambohitsara (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i utrzymanie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 24 Apr 2020 08:52:38 +0000

Przekazaliśmy 104 500 euro na edukację i utrzymanie dzieci w regionie Mampikony na Madagaskarze. Sytuacja dzieci na wyspie jest wyjątkowo trudna – nawet bez dwóch ostatnich dramatów, jakie miały miejsce: cyklon w styczniu, koronawirus od marca tego roku.

Przybory szkolne zakupione dla podopiecznych.

Edukacja w teorii jest darmowa, powszechna i obowiązkowa (przez 5 lat — między 6 a 10 rokiem życia), ale rzeczywistość wygląda inaczej:

Edukacja na Madagaskarze

Około 28 % dzieci w wieku 5–14 lat musi pracować, by pomóc rodzicom w utrzymaniu domu, co zmusza je do zrezygnowania z edukacji;
26 % uczniów powtarza klasę w podstawówce.
Tylko co trzeci uczeń dotrwa do końca podstawówki
wskaźnik scholaryzacji – 5 proc. (Polska 68,1%. Wskaźnik ten pokazuje, jaki procent studentów jest w populacji osób w wieku studenckim).
Rządowe nakłady na edukację jako procent PKB – 3,23. (W Polsce 5,2%, przy czym należy pamiętać o różnicy w bogactwie krajów).
Na jednego nauczyciela przypadka 22,3 uczniów (w Polsce: 10).

Edukacja w Mampikony

Analfabetyzm jest tu powszechny. Klasa bywa, że liczy ponad 100 uczniów, za to książka jest jedna na całą klasę. Często w szkołach nie ma lekcji, gdy uczniowie pracują na polu nauczyciela. Już kilkuletnie dzieci pasą całymi dniami byki – jednocześnie zajmując się młodszym rodzeństwem.

Lucie, Madagaskar. Miała 11 lat, jak pierwszy raz w życiu zobaczyła książkę. Trudno nam wyobrazić sobie dziecko, które ma 11 lat, a nigdy nie trzymało w ręce książki. Takim dzieckiem była Lucie. Lucie jest półsierotą. Musiała zarabiać, chodząc po wiosce z wielkim tobołkiem i zbierając rzeczy do prania. W końcu udało jej się pójść do szkoły. Misjonarze pomogli. „Jakie to wszystko śliczne” mówiła, z przejęciem głaszcząc plecak, zeszyt, piórnik. Wyciągała po jednej kredce, ołówku, zachwycał ją zwykły długopis. Obecnie Lucie, dzięki pomocy z Polski, uczy się w szkole.

Artykuł Edukacja i utrzymanie dzieci w regionie Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie 1100 dzieci (epidemia na Madagaskarze)

WojMal — Fri, 24 Apr 2020 08:52:21 +0000

Przekazaliśmy 67 500 euro na żywność dla poszkodowanych przez epidemię oraz całoroczne dożywianie 1100 dzieci na Madagaskarze.

Najbardziej poszkodowanymi z powodu epidemii są najubożsi, a takich jest na Madagaskarze najwięcej – mówi o. Dariusz Marut, od kilkunastu lat pomagający ludziom w Mampikony na północy kraju. — Ludzie, którzy żyją z dnia na dzień, z dniówki za drobne prace: noszenie pakunków, sprzedaż warzyw na straganie, noszenie wody. Dniówka często równa się 3–5 zł. Ludzie, wracając do domu po pracy, kupują coś do jedzenia dla czekających i wygłodniałych w domu dzieci. Ci ludzie teraz stanęli na skraju nędzy. Strach… co będzie dalej? Z czego będziemy żyć? – pytają.

„Bardziej niż wirusa boimy się umrzeć z głodu” – mówi Eliane, która wraz z siostrą i dziećmi łowi rybki w kanałach stolicy Madagaskaru.

Wirus głodu

„Od połowy marca trwa walka z epidemią – mówi o. Dariusz Marut. Wtedy prezydent ogłosił pierwsze przypadki zachorowania na koronawirusa. Zapanowały totalny chaos i panika. Bogatsi w pośpiechu robili zakupy. Ceny wszystkiego poszybowały w górę. Po kilku dniach nie było już nigdzie żywności.

Wprowadzono godzinę policyjną i całkowity zakaz opuszczania domów. Tylko jedna osoba miała prawo pójść zrobić zakupy między 8 a 12. Miasta i dzielnice zamknięto i otoczono szczelnie wojskiem oraz policją, a drogi zabarykadowano.

W stolicy Madagaskaru rankiem biega mnóstwo ludzi. Każdy szuka jakiegoś zajęcia — chociaż na kilka godzin. Państwo mówi o pomocy, ale ona jest jak wirus – nie widać jej nigdzie. Powoduje to wielką frustrację. Przyszła ponoć pomoc na sprzęt, ale co z tego — jak dziś groźniejszym wirusem jest głód. Z głodu umiera się w ciszy.

Bezdomni dziadkowie z dwójką wnuków (syn i synowa nie żyją). W worku pomoc żywnościowa, sfinansowana przez Fundację.

3 ziemniaki i jedna marchew

Rozmawiam z kobietą, sprzedającą warzywa na straganie. –Teraz też jest dużo mniej kupujących. Ludzie nie mają pieniędzy i kupują bardzo mało – mówi. Kobieta za mną w kolejce kupuje trzy ziemniaki i jedną marchew…

Kwiecień 2020, Antananarywa – stolica Madagaskaru.

Nie mieli nawet wędki

W naszej przychodni jak co rano ustawia się kolejka chorych. Wirus nie zrobił wakacji dla malarii, schistosomatozy i innych tropikalnych chorób, z którymi już w normalnym czasie jest trudno walczyć. Nadal są też niedożywione dzieci i niemowlaki, które straciły matki.

Wszystkim jest trudno. Ludzie słyszą, że mają się chronić, ale chcą przecież jeść. Brakuje ryżu, jeśli jest to drogi. Ludzie jedzą często maniok i bataty. Brakuje mydła i świeczek.

Brigitte to wdowa z czwórką dzieci. Zanim dostali od nas pomoc (worek z ryżem na zdjęciu), nie jedli już prawie nic. By znaleźć coś na świąteczny stół dla dzieci, Brigitte poszła nad jezioro i starą pieluchą próbowała łowić maleńkie rybki. Nie mają nawet wędki.

Co robimy?

Nathalie otrzymuje pomoc żywnościową. Każdy worek ryżu traktowany jest jak skarb…

Tak w Mampikony rozprowadzamy pomoc żywnościową i ziarna na zasiew.

Artykuł Dożywianie 1100 dzieci (epidemia na Madagaskarze) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

15 kolejnych koncentratorów dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Tue, 17 Mar 2020 11:29:55 +0000

Przekazaliśmy 11 000 euro na zakup 15 kolejnych koncentratorów tlenu dla szpitala w Antsirabe. Szpital posiada oddział wewnętrzny, dziecięcy, chirurgiczny, matki i dziecka, dla wcześniaków, ostry dyżur i OIOM (80 łóżek), a jedynie 20 sprawnych urządzeń tego typu. Po zakupie poprzednich 15 koncentratorów przez naszą Fundację sytuacją uległa poprawie, ale wciąż brakowało tych niezbędnych urządzeń.

Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Ale na ćwierć miliona mieszkańców, plus okoliczne wioski, to o wiele za mało. Szpital Ave Maria to jedyna tego typu placówka w regionie i dla wielu jedyna nadzieja na pomoc. Placówka przyjmuje bezpłatnie wielu ubogich. To, co jest w stanie zarobić, idzie na utrzymanie. Obecnie trwa budowa nowego budynku szpitala, który będzie się nazywał Szpital Polski, finansowana przez Polską Fundację dla Afryki.

Artykuł 15 kolejnych koncentratorów dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Cło za karetkę dla regionu Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 17 Mar 2020 11:13:59 +0000

Przekazaliśmy 9 420 euro na podatek i opłaty portowe za sprowadzenie na Madagaskar karetki. Ambulans marki Toyota Landcruiser Ambulance Lhd, typ HZJ78L-RJMRS-AMB — 4,2 lt, będzie pomocą dla pacjentów kliniki w Mampikony. Widząc coraz większe potrzeby i rozwijającą się działalność placówki oraz ogromne trudności w transporcie chorych z odległych zakątków regionu, prowadzący przychodnię misjonarze zwrócili się z prośbą o pomoc w sfinansowaniu zakupu ambulansu. Pojazd pomoże reagować w kryzysowych sytuacjach, nagłej konieczności transportu chorych do placówki, a w bardzo trudnych przypadkach do najbliższego szpitala, który znajduje się w Mahajanga (260 km). Poza tym ambulans będzie służył jako mobilna przychodnia, przemieszczając się systematycznie między wioskami, z których chorzy mają trudności z dotarciem do placówki w Mampikony.

Trudno dostępne wsie wokół Mampikony.

Artykuł Cło za karetkę dla regionu Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wysyłka sprzętu szpitalnego do Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Tue, 17 Mar 2020 11:13:56 +0000

Wysłaliśmy sprzęt medyczny o wartości 14 750 zł do szpitala w Antsirabe na Madagaskarze. Zapłaciliśmy także cło za tę wysyłkę w wysokości 1 772 euro. Szpital w Antsirabe przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Szpital Ave Maria to jedyna tego typu placówka w regionie i dla wielu jedyna nadzieja na pomoc. Najubożsi znajdują tu pomoc za darmo. Niestety, jest przepełniony. Prowadzimy więc jego rozbudowę i dofinansowujemy jego wyposażenie. Nowy, czteropiętrowy budynek na 100 łóżek, już powstaje i będzie nosił nazwę Szpital Polski.

Wysyłkę sprzętów realizujemy wraz z firmą INMED-Karczewscy, która przekazała nam na ten cel sprzęt o wartości 10 430 zł (podnośnik jezdny do transportu Freeway 150 oraz 6 paneli nadłóżkowych typu MERYlight z osprzętem). Do wysyłki dołączono także stół operacyjny, zakupiony przez naszą Fundację (wartości 4320 zł).

Na zdjęciu: kolejka do szpitala w Antsirabe

Artykuł Wysyłka sprzętu szpitalnego do Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ryż i fasola na zasiew dla powodzian (Madagaskar)

WojMal — Tue, 17 Mar 2020 11:13:50 +0000

Przekazaliśmy 18 900 euro na zakup kolejnej partii ryżu oraz nasion różnych rodzajów fasoli dla poszkodowanych w powodzi w miejscowości Mampikony oraz okolicznych wsiach: Andilambe, Tsimijaly, Andongona, Ambohitoaka, Ambodisatrana, Antanetilava na północy Madagaskaru. Między 13 a 18 stycznia 2020 r. nadszedł cyklon, z bardzo silnymi opadami deszczu. Ulewa dokonała ogromnych zniszczeń. Ludność w wielu wsiach ze względu na kilkumetrową falę wody była zmuszona opuścić swoje domy, nie mając nawet czasu i szansy na uratowanie dobytku i zwierząt hodowlanych. Wiele rodzin zostało bez żywności.

Misja katolicka w Mampikony zwróciła się z prośbą o zakup ryżu i równego rodzaju fasoli, który mogłaby dystrybuować nieodpłatnie dla powodzian. Będzie on przeznaczony na zasiew, gdyż powodzianie stracili wszystkie nasiona i nie mają możliwości zakupu nowych. Pola zostały zalane i konieczny jest kolejny wysiew, by uniknąć głodu. Misja przewidziała także udzielanie poszkodowanym pomocy medycznej (posiada odpowiednie zaplecze – w postaci ośrodka zdrowia z laboratorium oraz dwiema salami dla chorych hospitalizowanych).

Artykuł Ryż i fasola na zasiew dla powodzian (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa rampy dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Feb 2020 13:59:16 +0000

Przekazaliśmy 20 000 euro na budowę rampy łączącej piętra powstającego budynku szpitala w Antsirabe. Nowy budynek szpitala jest już w trakcie realizacji i będzie miał nazwę Szpital Polski – ze względu na swoje źródło finansowania, czyli Darczyńców Polskiej Fundacji dla Afryki. Nowy budynek szpitala to będzie solidna trzykondygnacyjna budowla. Będzie miał 40 pomieszczeń, w których zmieści się ponad 100 łóżek. Będzie bezcenną pomocą dla tysięcy potrzebujących.

Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Dotychczasowy szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Ale na ćwierć miliona mieszkańców, plus okoliczne wioski, to o wiele za mało. Nie ma warunków i miejsca, by przyjąć wszystkich chorych. Wielu leży na korytarzach, a mniej pilnych pacjentów odsyła się do domu. Sale są przepełnione. Konieczna jest rozbudowa.

W trakcie budowy wystąpiła nieoczekiwana konieczność powiększenia rampy, łączące piętra budynku, więc trzeba było rozszerzyć projekt.

Artykuł Budowa rampy dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ryż dla powodzian (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Feb 2020 13:59:12 +0000

Przekazaliśmy 19 000 euro na zakup ryżu dla poszkodowanych w powodzi w miejscowości Mampikony oraz okolicznych wsiach: Andilambe, Tsimijaly, Andongona, Ambohitoaka, Ambodisatrana, Antanetilava na północy Madagaskaru. Między 13 a 18 stycznia 2020 r. nadszedł cyklon, z bardzo silnymi opadami deszczu. Ulewa dokonała ogromnych zniszczeń. Ludność w wielu wsiach ze względu na kilkumetrową falę wody była zmuszona opuścić swoje domy, nie mając nawet czasu i szansy na uratowanie dobytku i zwierząt hodowlanych. Wiele rodzin zostało bez żywności.

Misja katolicka w Mampikony zwróciła się z prośbą o zakup ryżu, który mogłaby dystrybuować nieodpłatnie dla powodzian. Misja przewidziała także udzielanie poszkodowanym pomocy medycznej (posiada odpowiednie zaplecze – w postaci ośrodka zdrowia z laboratorium oraz dwiema salami dla chorych hospitalizowanych).

Dystrybucja ryżu:

Artykuł Ryż dla powodzian (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla centrum dzieci ulicy w Antananarivo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Feb 2020 13:59:10 +0000

Przekazaliśmy 17 500 euro dla Centrum Dzieci Ulicy w stolicy Madagaskaru, Antananarivo. Powstające w najuboższej dzielnicy miasta Andavamamba centrum będzie schronieniem dla dzieci ulicy, ale także prężnie działającym ośrodkiem edukacyjnym. Powstają cztery warsztaty na miejscu: garncarskie, stolarskie, dla przyszłych spawaczy oraz przygotowujące do pracy w przetwórstwie owoców i warzyw. W planowanym na obrzeżach miasta gospodarstwie rolnym młodzież będzie się kształcić w zakresie upraw rolnych i hodowli. Zyski z tego gospodarstwa mają pomoc w uzyskaniu przez centrum samodzielności finansowej.

W trakcie realizacji projektu wystąpiło wiele nieprzewidzianych okoliczności, które spowodowały znaczny wzrost kosztów budowy centrum: bardzo podmokły teren, wymagający specjalnego przygotowania, spowodował zwiększenie nakładów i zapotrzebowania na materiały budowlane. W teren należało wbić setki drewnianych bali i podwyższyć fundamenty.

Artykuł Pomoc dla centrum dzieci ulicy w Antananarivo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

15 koncentratorów tlenu dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Feb 2020 13:59:08 +0000

Przekazaliśmy 11 000 euro na zakup 15 koncentratorów tlenu da szpitala w Antsirabe. Szpital posiada oddział wewnętrzny, dziecięcy, chirurgiczny, maternite, dla wcześniaków, urgence i OIOM (80 łożek) a jedynie 5 sprawnych urządzeń tego typu.

Artykuł 15 koncentratorów tlenu dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Świetlica dla sierot w Kinszasie (DR Konga)

WojMal — Tue, 18 Feb 2020 13:59:07 +0000

Przekazaliśmy 4 tysiące euro na świetlicę dla sierot na obrzeżach Kinszasa. Na obrzeżach Kinszasy (populacja: 13 mln) ludzie mieszkają w barakach. O pracę jest bardzo trudno — praca jest tylko w centrum stolicy, a płaca wynosi 2–3 dolary za dzień.

Pastor odpowiedzialny za realizację projektu nazywa się Jeremie Mufata Mingi i jest niepełnosprawny. W dzieciństwie zapadł na poważną chorobę, skutkiem tego jest niepełnosprawny na prawą nogę. Pomaga najuboższym ze swojej dzielnicy Kimbanseke. Rodziny w tej dzielnicy mają około 30 sierot. Są dni, że dorośli i dzieci piją tylko wodę.

Celem projektu jest zakup terenu pod budowę przyszłej szkoły a także budowa sali wspólnej, która byłaby jednym z miejsc nadziei dla osób żyjących w tej biednej dzielnicy.

Artykuł Świetlica dla sierot w Kinszasie (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla niewidomych w Ngaoundaye (RŚA)

WojMal — Mon, 27 Jan 2020 10:46:15 +0000

W ramach zbiórki 1 % podatku zebraliśmy 55 152,26 złotych. Na potrzeby projektu, czyli budowę domów dla niewidomych oraz wsparcie edukacji ich dzieci (Ngaoundaye, Republika Środkowoafrykańska) przekazaliśmy pełną potrzebną kwotę 117 722 złotych.

W czasie moich odwiedzin u niewidomych rozszalała się burza – wspomina s. Eliza Michalak, zajmująca się niewidomymi oraz niepełnosprawnymi w miejscowości Ngaoundaye. — Przyszło mi ją przeczekać w takim „domku”. Siedziałam wraz z całą rodziną, skulona pod ścianą, gdzie tylko kawałek słomianego dachu zatrzymywał deszcz. Reszta dachu nie stanowiła zapory dla ulewy. Deszcz ogromnymi strumieniami wdzierał się do domu. Po chwili całą podłogę przykryła woda, zmieszana z gliną. Mama przytulała roczne dziecko, płaczące z zimna. Gdy deszcz przestał padać, ja wróciłam do domu. Mogłam zdjąć mokre ubrania i się przebrać. Oni zostali w zalanym pajocie.

Paulina jest niewidomą wdową, wychowującą wnuki po śmierci swoich dwóch synów. Z najstarszymi dziećmi mieszkała w pajocie (domku krytym słomą, widocznym na zdjęciu). Trójka młodszych dzieci mieszkała kątem u sąsiadów.

Paulina ma się dobrze, uśmiech nie znika z jej twarzy, bo powstał jej nowy dom

Daniel, niewidomy od wielu lat, wraz z żoną wychowują ośmioro dzieci. Słomiany dach ich domu przeciekał, więc w porze deszczowej wszyscy kładli się spać w wilgotnych ubraniach, na mokrych matach i podłodze. Nie mieli, nawet koców. Jedyne ciepło to ognisko rozpalane w środku domu, które groziło poparzeniem dzieci czy pożarem.

Daniel przed nowym domem.

Dawid, zanim stracił wzrok, był nauczycielem w szkole. Teraz z pomocą żony prowadzi sklepik z mydłem, mlekiem, cukrem i kawą. Aby ruszyć ze sklepikiem i mieć pieniądze na zakup pierwszych partii towaru, pracował, ścinając trawę na ternie misji katolickiej w Ngaoundaye. Mieszkali w rozpadającym się domu z piątką dzieci.

Nowy dom. Dawid sam zakupił teren pod jego budowę.

Republika Środkowoafrykańska to kraj upadły, ogarnięty wojną od 2013 r. Ngaoundaye i pobliskie wioski są terenem ciągłych napaści rebeliantów. Leżą na niespokojnych terenach pogranicza. Dochodzi tu do ciągłych kradzieży krów, zatargów i przemocy. Jak podczas każdej wojny najdotkliwiej cierpią ci najbardziej bezbronni. Czyli dzieci, biedni i niewidomi. W jednej chwili mogą stracić wszystko. Ocalą tylko to, co zmieści się w tobołku zawiązanym na głowie.

Ngaoundaye leży wzdłuż rzeki Lim. Woda jest ogromnym bogactwem w Afryce, ale też niesie konkretne zagrożenie dla zdrowia. Muchy rzeczne roznoszą nicienie, czyli gatunek pasożyta, który powoduje uszkodzenie nerwu wzrokowego. Bez specjalistycznych leków, o które tutaj trudno, dorośli i dzieci tracą wzrok. Niewidomi w regionie Ngaoundaye to grupa 245 osób. Siostry pasterzanki pomagają im na różne sposoby: uczą uprawy roli, wykonywania toreb lub kapeluszy z trawy, by w ten sposób mogli zarobić na utrzymanie. Ponadto każdego roku misja opłaca szkołę dzieciom osób niewidomych. W tym roku zostało zapisanych 165 dzieci. Siostry przygotowują też dla osób niewidomych i niepełnosprawnych paczki – szczególnie żywność.

Często osoby niewidome zwracają się z prośba, by pomóc im w remoncie domów lub budowie nowego domu dla nich i ich rodziny. Mieszkają w strasznych warunkach. Kiedy odwiedzałam rodziny osób niewidomych, zobaczyłam, w jakiej nędzy przyszło im żyć – mówi s. Eliza. — Mały pajocik, zbudowany z glinianych cegieł, pokryty przeciekającym dachem ze słomy. W środku nie ma łóżka, krzeseł ani stołu. Całe wyposażenie to mata, rzucona na klepisko, służąca za posłanie dla dwójki rodziców i ich dzieci – czwórki, piątki, sześciorga.…

Domy dla niewidomych

Widząc tę biedę, siostry postanowiły poszukać środków, by najbiedniejszym z niewidomych zbudować domy. Domki są budowane w dwóch wersjach: 5 m na 7 m (dla większej rodziny, gdzie jest np. sześcioro dzieci) i mniejsze – 5 m na 3 m (dla rodziny z mniejszą liczbą dzieci). Są to proste konstrukcje, przykryte zwykła blachą, ale jednak dające solidne zabezpieczenie w porze deszczowej.

Tak będą wyglądać nowe domy.

Wsparcie dla szkoły

W odległości 200 metrów od szkoły zainstalowała się grupa rebeliantów. Codziennie dzieci widziały kilkudziesięciu uzbrojonych bandytów. Z powodu obecności rebeliantów w Ngaoundaye nie ma żadnych służb porządkowych. Wszyscy uciekli (policjanci, żandarmeria) i nie ma się do kogo odwołać. Budowa ogrodzenia to poczucie bezpieczeństwa i możliwość zorganizowanie boiska dla dzieci.

Zrealizowane w ramach wsparcia szkoły boisko i mur wokół terenu szkolnego.

Artykuł Pomoc dla niewidomych w Ngaoundaye (RŚA) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leczenie pacjentów na Madagaskarze

WojMal — Fri, 24 Jan 2020 15:10:42 +0000

Przekazaliśmy 16 tysięcy euro na leczenie pacjentów, którzy zostali objęci opieką medyczną w czasie naszej misji medycznej na Madagaskarze w 2018 r. Część pacjentów wymagała kontynuowania leczenia po zakończeniu misji (pacjenci po operacjach czy pacjenci przewlekle chorzy wymagający farmakoterapii). Opieką medyczną nad pacjentami zajął się szpital w Antsirabe.

Zabiegi wykonane w czasie misji w Antsirabe (20 października – 3 listopada 2018 r.):

ponad 60 zabiegów chirurgicznych (przepukliny, guzy, ataki wyrostka robaczkowego, tarczyce, podcinanie języczka u noworodków, amputacje kończyn),
ponad 470 konsultacji pediatrycznych z leczeniem (gorączka, biegunki, zapalenia płuc, odwodnienie, grypa, niedożywienie, zarobaczenie, upośledzenie fizyczne i umysłowe, padaczka, sepsa, grzybice skórne), kilkanaście małych dzieci przyjętych na oddział,
fizjoterapie – zajęcia ruchowe i rehabilitacja dzieci oraz dorosłych.

Artykuł Leczenie pacjentów na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wspófinansowanie karetki dla Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 20 Jan 2020 12:41:01 +0000

Przekazaliśmy 17 320 euro na współfinansowanie zakupu ambulansu marki Toyota Landcruiser Ambulance LHD typ HZJ78L-RJMRS-AMB — 4,2 lt dla przychodni w Mampikony na Madagaskarze. Ufundowany przez nasz wcześniej ośrodek zdrowia służy lokalnej społeczności, pomagając i ratując życie wielu chorych. Występowały natomiast ogromne trudności w transporcie chorych z odległych zakątków regionu. Występowały też problemy w kryzysowych sytuacjach, gdy w bardzo trudnych przypadkach trzeba było transportować chorego do najbliższego szpitala, który znajduje się w Mahajanga (260 km). Zakupiony ambulans służa także jako mobilna przychodnia, przemieszczając się systematycznie między wioskami.

Całkowita cena pojazdu z wyposażeniem i transportem na Madagaskar to 31 500 euro, natomiast wobec dofinansowania tej inwestycji z innej organizacji nasz udział wyniósł 17 320 Euro (3 900 – wyposażenie karetki, 4000 euro transport statkiem i 9420 Euro – podatek i opłaty portowe na Madagaskarze).

Artykuł Wspófinansowanie karetki dla Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa 9 studni na Madagaskarze

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 15:49:21 +0000

Przekazaliśmy 102 900 zł na budowę kolejnych trzech studni głębinowych oraz sześciu studni kopanych na Madagaskarze. Będą to studnie służące:

szpitalowi w Antsirabe (przyjmującemu 150 pacjentów dziennie). Przez wiele lat był to tylko szpital położniczy i przychodnia z centrum dla dzieci niedożywionych. Od 2008 szpital zaczął się coraz bardziej rozwijać dla potrzeb miejscowej ludności. Od 5 lat istnieje oddział wewnętrzny, chirurgia, pediatria, oddział dla wcześniaków, blok operacyjny, laboratorium. Od początku jest dziełem charytatywnym i służy głównie ludziom ubogim.
szkole w Ambohidratrimo (okolice stolicy Antananarivo). Siostry prowadzą tam przedszkole, szkołę podstawową i gimnazjum. W sumie 1100 uczniów. Dotychczas studnia kopana, która się zawaliła.
stołówce dożywiającej 250 ubogich dzieci. W Fenoarivo w okolicach Antananarivo funkcjonują przedszkole, szkoła podstawowa, gimnazjum i liceum. W sumie 1600 uczniów.
dzieciom w okolicach Morondava. Siostry prowadzą szkołę od przedszkola do liceum dla ponad 2000 dzieci. Jest też stołówka, która każdego dnia bezpłatnie żywi prawie 500 najuboższych dzieci oraz dom dla osieroconych dziewcząt.
uczniom w Enato. Ludność bardzo biedna, dzieci potrzebują jedzenia, bo często przychodzą z daleka. Siostry prowadzące placówki mają stołówkę, gdzie przygotowują dla dzieci posiłki. W szkole jest około 500 dzieci: przedszkole, podstawówka, gimnazjum.
stołówce w Ambohidratrimo dla najuboższych dzieci (250), które korzystają z codziennych bezpłatnych posiłków (prowadzony tam jest ogród warzywny).
fermie w okolicy Ambohidratrimo. Rosnące tam drzewka owocowe dają żywność do stołówki dla najuboższych dzieci.
społeczności w Berevo. Siostry z Polski prowadzą tam małą szkołę dla 400 dzieci, stołówkę i przychodnię.
szkole w okolicy Berevo. Szkoła podstawowa dla 150 uczniów oddalona kilka kilometrów od misji. Panuje skrajna bieda, brak dostępu do pitnej wody.
internatowi w Antsirabe. Siostry prowadzą dom z internatem dla dziewcząt z trudnościami rodzinno–społecznymi. Brak czystej wody. Jest tam też hodowla kur i ogród warzywny, gdzie dziewczęta uczą się pracy.

Ceny studni na moment realizacji projektu wynosiły: 17900 zł – studnia głębinowa; 8200 zł – studnia kopana.

Studnia przy fermie w Ambohidratrimo.

Studnia przy stołówce w Ambohidratrimo.

Studnia w Antsirabe.

Studnia w Berevo (1).

Studnia w Berevo (2).

Studnia przy szkole w Ambohidratrimo.

Studnia przy szpitalu w Antsirabe.

Studnia w Morondava.

Studnia w Enato.

Artykuł Budowa 9 studni na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni w Fenoarivo i Mahitsy (Madagaskar)

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 15:49:17 +0000

Przekazaliśmy 53 700 zł na budowę kolejnych trzech studni głębinowych na Madagaskarze. Jedna studnia będzie źródłem wody dla lokalnej ludności w regionie Fenoarivo, dwie kolejne będą pomocą dla fermy przy centrum dzieci ulicy w Mahitsy, które poza żywnością daje młodzieży szansę na naukę uprawy i hodowli zwierząt.

Studnia w Fenoarivo.

Studnie na fermie w Mahitsy:

Artykuł Budowa studni w Fenoarivo i Mahitsy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kompleks sanitarny dla szkoły w Diego Soarez (Madagaskar)

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 13:16:49 +0000

Przekazaliśmy 7100 euro na powstanie kompleksu sanitarnego dla szkoły w Diego Soarez. Szkoła dla 200 uczniów z najuboższych rodzin powstała kilka lat temu w nieużywanych dotychczas salkach parafialnych miejscowej misji. Uczniowie nie mieli w szkole dostępu do wody i toalet. Projekt zakłada budowę kompleksu sanitarnego z 4 toaletami.

Artykuł Kompleks sanitarny dla szkoły w Diego Soarez (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Obora w Subuki (Kenia)

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 13:13:36 +0000

Przekazaliśmy 4000 dolarów na oborę dla Subuki. Lokalna mała farma zapewnia warzywa i owoce dla przedszkola i szkoły podstawowej dla 150 dzieci. Teraz zostanie powiększona o oborę dla krów, źródło mleka i mięsa.

Misja w Subuki została utworzona w 2013 roku. Misja prowadzi przedszkole i szkołę podstawową — dwie klasy przedszkolne i cztery klasy szkoły podstawowej. Obecnie szkoła liczy 150 dzieci. Posiadane rpzez misję 3 ha zimi zostały przeznaczone na szkołę, natomiast 5 ha na gospodarstwo. Co roku siostry w całości wykorzystują pole: sadzą kukurydzę, słodkie ziemniaki, fasolę, marchew, cebulę i inne warzywa. Mając swoje warzywa i owoce (banany, awokado), nie kupują często już na lokalnym rynku, ale mają swoje dla dzieci i wspólnoty.

Farma miała krów, które były hodowane tylko pod zadaszeniem. Obora sprawi, że zwierzęta będą miały lepsze, bardziej higieniczne i zdrowe warunki życia.

Artykuł Obora w Subuki (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia w wiosce chorych na trąd w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 13:12:58 +0000

Przekazaliśmy 2000 euro na budowę studni kopanej w wiosce dla osób chorych na trąd w Mampikony. W wiosce, której budowę sfinansowała Fundacja w roku 2018, mieszka 10 osób. Ludzie chorzy i samotni mają tu schronienie, odpowiednie warunki sanitarne, opiekę medyczną i możliwość uprawy małych ogródków.

Należy podkreślić, że nie jest to projekt wykluczający chorych ze środowiska, ale jedyna możliwa pomoc dla osób dotkniętych trądem, a odrzuconych lub opuszczonych przez rodziny. W czasie misji medycznej skierowanej przeciw trądowi Madagaskar 2019 lekarze diagnozowali i leczyli osoby chore na tę chorobę, by po wyleczeniu mogły normalnie funkcjonować w swoich społecznościach. Wioski są przeznaczone dla osób, które nie miały dokąd wrócić.

Stan budowy wioski z końca 2019 r.

Artykuł Studnia w wiosce chorych na trąd w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Łódka i sieci dla rybaków w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 13:12:13 +0000

Przekazaliśmy 600 euro na pomoc dla lokalnych rybaków na prowincji Madagaskaru. Wioska Berevo, leżąca nad rzeką, jest dotknięta wyjątkowym ubóstwem. Łódka i sieci będą narzędziami zarobkowania dla ludzi, którzy będą mogli teraz się samodzielnie utrzymywać.

Artykuł Łódka i sieci dla rybaków w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska)

WojMal — Thu, 19 Dec 2019 13:11:26 +0000

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w roku 2019 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

Opracowanie, druk i dystrybucja numeru specjalnego pisma dla młodzieży DROGA. Objętość dodatku: 32 strony w kolorze. Zawartość dodatku: przedstawienie potrzeb kontynentu afrykańskiego, prezentacja Fundacji oraz możliwości zaangażowania się młodzieży w wolontariat. Nakład: 6500 egz. Dystrybucja: w systemie kolportażu pisma DROGA oraz własna, głównie wśród młodzieży małopolskiej i wśród Darczyńców Fundacji.
Prezentacja wystawy „Afryka. Najdzielniejsi pod słońcem” w 10 szkołach, Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie oraz na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Składa się na nią 20 plansz, ukazujących poszczególne aspekty życia w Afryce. Przykładowo są to tematy: praca, handel, kobieta, zabawa. Fotografie prezentowane na wystawie pochodzą od instytucji w Afryce, wspieranych przez naszą Fundację. Zarówno one, jak i historie ludzi opisywanych w wystawie, są pełne autentycznego dramatyzmu. Celem wystawy jest ukazanie w migawce specyfiki życia na tym kontynencie, z podkreśleniem determinacji ludzi Afryki w codziennej walce o przetrwanie. Młodemu odbiorcy chcemy z jednej strony ukazać, jak bardzo potrzebna jest pomoc temu kontynentowi, z drugiej zaś strony niwelować stereotypy o bierności ludzi Afryki, czekających jedynie na pomoc krajów bogatszych. Wystawa w roku 2019 była prezentowana w następujących szkołach:

- Prywatna szkoła Filomata w Gliwicach
- Szkoła Podstawowa w Wojniczu
- Zespół Szkół w Lubniu
- Szkoła Podstawowa nr 160 im. św. Augustyna w Krakowie
- Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w Skale
- 2 szkoły w Kasince Małej
- Prywatne Akademickie Centrum Kształcenia w Krakowie
- Szkoła Podstawowa w Zelkowie
- Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie

Warsztaty afrykańskie w szkołach. W 2019 r. przeprowadzono łącznie 21 warsztatów we wszystkich w/w szkołach. Przebiegają one w cyklu dwugodzinnym. Pierwsza godzina to prelekcja o Afryce oraz prezentacja pracy Fundacji. Druga godzina to warsztaty, mające na celu edukację w zakresie profesjonalnej i nowoczesnej pomocy Afryce. W czasie warsztatów uczniom prezentowane są autentyczne wnioski o pomoc, jakie spłynęły do Fundacji. Uczniowie, pracując w grupach, wchodzą w role pracowników organizacji pomocowej i muszą wybrać jeden wniosek do realizacji. Ma to na celu uświadomienie młodzieży konieczności wyboru najważniejszych potrzeb. Dokonanie wyboru może być często bardzo trudne – wszystkie przedstawione projekty są przecież ważne i niosą wiele dobra. Uczniowie na koniec warsztatów otrzymują przeszkolenie nt. zaangażowania w wolontariat. Zasięg odbiorców: 450 przeszkolonych uczniów, 50 studentów
Wystawa edukacyjna dedykowana dla Szpitala Specjalistycznego im. Stefana Żeromskiego w Krakowie, którego lekarze współpracowali z Fundacją przy misjach medycznych na Madagaskarze w roku 2018 i 2019. Wystawa ukazuje potrzeby Madagaskaru w zakresie ochrony zdrowia oraz zachęca do zaangażowania się w pomoc. Składa się z 6 plansz formatu 100x70 cm. Będzie umieszczona na stałe na Oddziale Zakaźnym.
3 pokazy filmowe z pogadankami. Zorganizowano dwa darmowe, otwarte dla mieszkańców Krakowa, pokazy filmowe w Kinie Paradox, wzbogacone o dyskusję nt. sytuacji w Afryce z ekspertami, zaproszonymi przez Fundację. Trzeci pokaz został zorganizowany specjalnie dla studentów Uniwersytetu Pedagogicznego, a zaproszonymi gośćmi byli lekarze — wolontariusze, pracujący na misji w Afryce. Łączna liczba odbiorców: 250 osób.
Publikacja kilkunastu artykułów edukacyjnych w prasie oraz udział w audycjach radiowych, promujących dobroczynność i wolontariat.

Artykuł Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa porodówki w Mandiavato (Madagaskar)

WojMal — Mon, 02 Dec 2019 13:50:15 +0000

Przekazaliśmy 78 000 euro na budowę porodówki w Mandiavato.

Żeby już nie musiały się bać

W tej zapomnianej przez wszystkich wsi chore dzieci w domach dostawały zwykle tylko gorącą wodę i sporadycznie paracetamol. Do lekarza było ponad 45 km, a droga straszna. Kogo zresztą stać na podróż czy lekarza? Chorzy niesieni pieszo do lekarza w nosidłach z dwóch pali, przełożonych płótnem, nierzadko umierali w drodze.

Tak było jeszcze trzy lata temu we wsi w samym środku Madagaskaru. W swoim domu zaczęłyśmy przyjmować chore dzieci, szybko potem też rodziców – opowiada s. Gabrielle, orionistka. — Nie było miejsca. Cięższe przypadki kładło się na jedyny stół w jadalni. Kiedyś siostry miały siadać do stołu, kiedy przyniesiono poranionego mężczyznę, który spadł ze skał. Talerze natychmiast zniknęły. Po uratowaniu rannego siostry już późno w nocy jadły kolację. Starały się nie myśleć, co się tu działo przed chwilą – wspomina siostra. W kartonach pod stołem zorganizowały małą aptekę, która się z czasem rozrosła.

Tak bardzo się boję! W naszej okolicy wiele matek umiera przy porodzie. Chciałabym, żeby moje dziecko było zdrowe i żeby wszystko poszło dobrze. Tylko tego pragnę — mówi Fanomezantsoa (20 lat), która oczekuje pierwszego dziecka.

Angele (64 lata) trafiła tu wycieńczona po długotrwałej biegunce. — Od kiedy są tu siostry, ratują nasze dzieci. Kiedyś tak wielu ludzi umierało w domu lub w drodze do miasta – mówi.

W końcu udało się zbudować przychodnię. Pracują w niej trzy siostry (lekarka i dwie pielęgniarki). Na więcej pracowników nie ma pieniędzy. Przychodnia przyjmuje ponad 300 osób tygodniowo. Ludzie czekają w długich kolejkach, bo to jedyna szansa na leczenie. Przychodzą z całej okolicy, niektórzy przywożeni są wozami, w dzień i w nocy. Wielu nie ma czym zapłacić, niektórzy za leczenie przynoszą woreczek fasoli lub trochę ryżu, ale każdy otrzymuje pomoc.

Życie ściera się ze śmiercią

W domach kobiety rodzą w bardzo trudnych warunkach. Śmiertelność jest bardzo duża – mówią siostry — naprawdę za duża. Nigdzie nie ma specjalnego miejsca dla ciężarnych, nawet w miejskim szpitalu, który i tak jest za daleko.

W przychodni odbierane są też porody, choć przychodnia nie jest do tego dostosowana. W małej sali, w której są tylko dwa łóżka, życie ściera się ze śmiercią. Na tym samym łóżku, na którym przychodzi na świat dziecko, jutro ktoś umiera.

Najpilniejszą sprawą jest teraz budowa porodówki, by kobiety mogły rodzić w godnych warunkach. Siostry zdobyły nawet inkubator, ale niestety brakuje prądu.

Porodówka w Mandiavato uratuje życie setkom kobiet, które do lekarza mają kilkadziesiąt km gliniastą drogą.

Wieś Mandiavato leży 120 km na zachód od stolicy Madagaskaru. Większość mieszkańców to ubodzy rolnicy (ryż, kukurydza, warzywa). Ziemia jest bardzo nieurodzajna, prawie same wzgórza. Ludzi nie stać na lekarza i leki. Do asfaltowej drogi jest 20 km. Przez cztery najtrudniejsze miesiące w roku w porze deszczowej droga bywa nieprzejezdna. Siostry zorganizowały kiedyś dla dzieci pieszą wycieczkę do najbliższego miasta. Wiele dzieci jeszcze nigdy nie opuściło wioski. Z daleka, przy refleksie słońca odbijającego się od asfaltu, dzieci myślały, że to woda. Siostro – wołały — jak to jest, że samochody jadą po rzece?

Mandiavato leży na nieurodzajnych, górzystych terenach.

W porze deszczowej ta droga bywa nieprzejezdna.

Kobiety na Madagaskarze przy porodzie umierają sto razy częściej niż w Polsce. Liczba zgonów matek na 100 tys. żywych urodzeń: Madagaskar – 353; Polska – 3.

Siostry orionistki w Mandiavato pracują już 15 lat. Przez ten czas pomogły tysiącom ludzi w przychodni. Teraz chcą ratować życie rodzących kobiet. Chcą wybudować sporą porodówkę, właściwie to mały szpital matki i dziecka. Kobiety będą tam rodzić i zostawać kilka dni po porodzie. Powstanie budynek z 15 pomieszczeniami. Rocznie będzie można tu przyjąć ponad 1500 porodów. Dodatkowo zakupione zostaną baterie słoneczne (wobec problemów z prądem) i bojler na gorącą wodę.

Siostra Gabrielle i słynny stół, od którego wszystko się zaczęło.

Stan budowy porodówki jesień 2020 r.:

Artykuł Budowa porodówki w Mandiavato (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pompy do studni w domu dziecka w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 13 Nov 2019 16:53:40 +0000

Przekazaliśmy 7200 zł na zakup pompy do studni głębinowej w domu dziecka w Mampikony na Madagaskarze.

Jedna ze studni głębinowych sfinansowanych przez naszą Fundację w regionie Mampikony została umiejscowiona na terenie domu dziecka przy misji katolickiej w Mampikony. Dom dziecka przeznaczony jest dla chłopców. Otworzono go w 2014 r. Mieszka tu 30 dzieci, w większości sieroty lub półsieroty. W związku z wzrastającą liczbą dzieci i wynikającym z tego coraz większym zużyciem wody i awarią dotychczasowej pompy, zaistniała konieczność zakupu nowej, bardziej wydajnej pompy.

Pompa znajduje się na dnie studni, na 38 metrach głębokości.

Artykuł Pompy do studni w domu dziecka w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Urządzenia dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Wed, 13 Nov 2019 16:53:07 +0000

Przekazaliśmy 13 200 euro na zakup siedmiu urządzeń do monitorowania chorych dla szpitala w Antsirabe na Madagaskarze.

Urządzenia te są używane na salach operacyjnych (3 bloki), na OIOM (5 łóżek), na oddziale dziecięcym (10 łóżek), na oddziale dla wcześniaków (5 inkubatorów). Szpital posiadał tylko cztery sprawne urządzenia tego typu.

Zakupione urządzenia do monitorowania stanu zdrowia chorych:

Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Szpital Ave Maria to jedyna tego typu placówka w regionie i dla wielu jedyna nadzieja na pomoc.

Pacjenci tu czują się bezpieczni, bo nie patrzymy na pieniądze, tylko ratujemy ludzi – tłumaczy siostra Małgorzata Langer, dyrektorka szpitala, prowadzonego przez franciszkanki misjonarki Maryi. – Ludzie nie chcą jeździć do szpitala w stolicy. Boją się. Tam szpitale są przepełnione, chorzy często umierają. Do stolicy jest ponad 200 km, a droga to same dziury. To długa i męcząca podróż, na którą ubogich po prostu nie stać. Nie ma w okolicy innego szpitala dobrze wyposażonego, ze sprzętem diagnostycznym. Zresztą jak się idzie do państwowego szpitala, to najpierw trzeba wykupić receptę. Dopiero wtedy się zajmują chorym. A jak nie ma pieniędzy, to umiera na korytarzu, bo nikt nie zaryzykuje, żeby mu pożyczyć na leczenie.

Artykuł Urządzenia dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont w szpitalu w Katondwe (Zambia)

WojMal — Wed, 13 Nov 2019 16:52:23 +0000

Przekazaliśmy 18 300 euro na remont w szpitalu w Katondwe w Zambii.

Szpital Sacred Heart w Katondwe istnieje od 1963 roku. Od 1969 r. jest prowadzony przez siostry Służebniczki Starowiejskie.

Najstarszą częścią tego szpitala jest oddział żeński z dziecięcym, który wymagał całkowitego remontu. Dach, który nigdy nie był remontowany, w porze deszczowej przeciekał i woda dostawała się do sal chorych.

Powiat Luangwa zamieszkuje 29 000 osób, głównie rolnicy, uprawiający poletka kukurydzy w porze deszczowej. Niektórzy zajmują się także wyplataniem mat i rybołówstwem. Ludność miejscowa jest bardzo biedna bez formalnego zatrudnienia, ponieważ nie ma w regionie żadnych zakładów pracy. Rolnictwo także jest nieopłacalne z powodu klimatu, który jest bardzo gorący i suchy. Rybołówstwo jest niebezpieczne z powodu krokodyli i hipopotamów, atakujących rybaków. Niewielu zajmuje się tym komercyjnie. Ludzie mieszkają w chatkach, pokrytych słomianymi dachami. Niewielu może sobie pozwolić na blaszany dach. Co roku na przednówku wiele rodzin cierpi głód. Ludzie przychodzą do szpitala prosić o prace za jedzenie.

Powiat Luangwa nie ma prądu, tylko kilka instytucji ma agregaty prądu na paliwo i panele słoneczne. Lokalni ludzie w większości nie maja prądu i wody.

W szpitalu nie ma elektryczności – szpital używa agregatora prądu i paneli słonecznych.

Szpital posiada 86 łóżek i zatrudnia 75 pracowników. Jest to jedyny szpital zapewniający usługi zdrowotne pierwszego i drugiego poziomu dla tej ubogiej okolicy i sąsiednich krajów w promieniu 100 km. Składa się z podstawowych oddziałów, takich jak: żeński z dziecięcym, męski, zakaźny, porodowy; bloku operacyjnego, przychodni przyszpitalnych (matki i dziecka, ginekologiczna, gruźlicza, HIV, psychiatryczna), izby przyjęć, RTG, USG, laboratorium, apteki a także z zaplecza (kuchnia, pralnia, stolarnia, magazyny, ogród, itd.). Rocznie w szpitalu na oddziale leczy się około 3 000 pacjentów, do czego dochodzą pacjenci ambulatoryjni w przychodniach przyszpitalnych w liczbie 12 000 rocznie. Prawie połowa pacjentów to dzieci. Pod opieką szpitala jest 800 chorych z HIV (70% kobiet).

Większość planowanych porodów w powiecie odbywa się w tym szpitalu — około 60 miesięcznie, w tym cesarskie cięcia. W szpitalu często leczą się ludzie zaatakowani przez zwierzęta. Częste choroby w regionie to malaria, gruźlica i HIV.

Przy szpitalu siostry prowadzą także przedszkole dla 80 dzieci z okolicznych wiosek.

Artykuł Remont w szpitalu w Katondwe (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szkoły podstawowej w Jaunde (Kamerun)

WojMal — Fri, 25 Oct 2019 10:16:34 +0000

Przekazaliśmy 30 tysięcy złotych na wyposażenie szkoły podstawowej w Jaunde w Kamerunie. Środki zostały przeznaczone na wyposażenie sześciu klas, pokoju nauczycielskiego i sekretariatu. Zostaną zakupione krzesła, ławki, półki, tablice, szafy i komputer.

Projekt realizują misjonarki ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, które od 50 lat pracują w Kamerunie w szkołach, szpitalach, przychodniach i w ramach pracy duszpasterskiej.

Nowy budynek szkoły w Jaunde.

Artykuł Wyposażenie szkoły podstawowej w Jaunde (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki (Madagaskar)

WojMal — Fri, 25 Oct 2019 09:14:24 +0000

Czterech lekarzy, ponad 3 tysiące zbadanych pacjentów, setki wydanych leków i tysiąc dobranych okularów – tak wyglądała misja medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki na Madagaskarze w październiku 2019 r.

Leczyłam dzieci, które nigdy w życiu nie widziały lekarza; które nie wiedziały, na czym polega badanie – mówi dr Lidia Stopyra, szefowa misji medycznej na Madagaskarze. – Tutejsza prowincja to region zapomniany, gdzie nie dociera pomoc lekarska.

Lekarze pracowali w klinice w Mampikony, prowadzonej przez misję katolicką a ufundowanej przez Fundację. Obrano sobie za cel dotrzeć do jak największej liczby osób. Dlatego dr Lidia Stopyra wyjeżdżała codziennie z Mampikony do małych wiosek, czasami oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów – do najbiedniejszych ludzi, których nie stać nawet na tę podróż.

To była jedna z najtrudniejszych misji, na jakiej byłam – mówi dr Stopyra. — Było mnóstwo chorych. Na wsiach, gdzie pracowałam, nie było prądu czy wody. Temperatura sięgała 41 stopni Celsjusza. Dla dr Sikorskiej zorganizowaliśmy pokój do badań wzroku na poddaszu przychodni. Okna zostały zasłonięte kartonami, a w środku i tak było ponad 40 stopni. Nie mieliśmy specjalistycznego sprzętu, diagnostyki obrazowej (poza przenośnym USG przywiezionym z Polski). W regionie nie ma EKG czy Rentgen – najbliższe są 300 km dalej, a to 7 godzin jazdy. W Polsce np. diagnozowanie gruźlicy bez Rentgena wydaje się abstrakcyjne…

Trąd i niedożywienie

Dr Stopyra wraz z misjonarzem o. Dariuszem Marutem pracowali też w miejscowości, gdzie mieszkali trędowaci. Najmłodsze chore dziecko, jakie spotkali, miało 12 lat. Zdiagnozowano kilkanaście przypadków trądu, co było jednym z najważniejszych problemów misji. Osoby niezdiagnozowane, żyjące w społeczności, przyczyniają się do rozpowszechniania choroby. A trąd jest wyleczalny – terapia kosztuje 100–300 zł.

Dr Izabela Szymońska, pediatra, przez kilka dni walczyła o życie skrajnie odwodnionych trojaczków. Rodzice przynieśli do przychodni dzieci, które w trzecim miesiącu życia ważyły zaledwie po dwa i pół kilograma. Mamie brakowało naturalnego pokarmu, dlatego dzieci jadły trzy razy dziennie. Niestety, na Madagaskarze zdarza się także, że dzieci są dokarmiane wodą z cukrem, albo wodą po gotowaniu ryżu. To sprawia, że niemowlętom brakuje białka. Mleko modyfikowane jest bardzo drogie i niewiele osób może sobie na nie pozwolić. — Stan najmniejszych pacjentów jest tam zupełnie inny niż w Polsce – mówi dr Szymońska — Problemy niby te same, ale bardzo zaniedbane. Dzieci przychodziły skrajnie odwodnione, źle leczone, po źle prowadzonej antybiotykoterapii.

1000 okularów

Dr Jakub Loster, zakaźnik, miał bardzo dużo pracy. Zdiagnozował wiele przypadków gruźlicy, wydał też liczne skierowania na dalsze badania w kierunku HIV i dżumy. Ogromnym problemem w rejonie Mampikony okazała się bilharcjoza. To choroba pasożytnicza, którą można się zarazić przez brodzenie w stojącej wodzie. A w biednych regionach Madagaskaru nad brzegiem wolno płynących rzek toczy się całe życie — dzieci się kąpią, kobiety robią pranie, a hodowcy myją bydło. W porze deszczowej wszyscy mają kontakt ze stojącą wodą, bo nie ma innej drogi, by się gdziekolwiek dostać. Choroba objawia się krwiomoczem. — Jest tak powszechna, że zgłosił się do nas pacjent z problemem, że ma … żółty mocz – mówi dr Lidia Stopyra. – Stan chorobowy był dla niego normalny. To pokazuje skalę problemu.

Niezwykle potrzebna była pracą dr Zofii Sikorskiej. Okulary na Madagaskarze nie są tak łatwo dostępne, jak w Europie. Brakuje też specjalistów, którzy dobraliby odpowiednie szkła. Okulistka przed wyjazdem zorganizowała zbiórkę i przywiozła że sobą do Mampikony około 1000 sztuk okularów.

W pracy pomagali lekarzom miejscowi studenci siódmego roku medycyny, którzy zbierali wywiad od pacjentów oraz studenci anglistyki, pracujący jako tłumacze. Dzięki sprawnemu działaniu wszystkich zespołów udało się zbadać tak wielu chorych. Studenci w czasie dwóch tygodni misji mieli okazję zdobyć doświadczenie i wiedzę, które będą procentować w przyszłości.

Co dalej?

Dużo zrobiliśmy – mówi szefowa misji, dr Lidia Stopyra. – Ale też chcemy uruchomić takie działania, że nawet jak nas tam nie ma, to żeby była pomoc. Będziemy pisać raport do tamtejszego ministerstwa zdrowia z listą zdiagnozowanych pacjentów. Istnieją tam programy WHO, leczące trąd, gruźlicę czy HIV, ale pacjent musi być zdiagnozowany. A to rejon zapominany przez świat. Stąd nasze diagnozy pozwolą wciągnąć pacjentów do tych programów.

Madagaskar cały czas boryka się z brakiem lekarzy i personelu medycznego. Większość specjalistów pracuje w dużych miastach, zwłaszcza w stolicy. Ludzie mieszkający na wsiach często muszą iść pieszo kilkadziesiąt kilometrów do najbliższej przychodni. A w porze deszczowej, gdy drogi są zalane, są zupełnie pozbawieni opieki medycznej.

W regionie Mampikony ogromnym problemem jest brak sprzętu diagnostycznego. Pilnie potrzebny jest rentgen. W Polsce taki aparat znajduje się niemal na każdym oddziale szpitalnym. Tymczasem pacjenci z Mampikony na prześwietlenie muszą jechać około 300 kilometrów do Majanghi.

Tegoroczna misja jest drugą organizowaną przez Polską Fundację dla Afryki na Madagaskarze. Koszt misji jest szacowany na 50–60 tysięcy złotych. Pełne dane będą dostępne po wyleczeniu pacjentów, którzy jeszcze tygodnie po misji podlegają farmakoterapii, za którą Fundacja zobowiązała się zapłacić. Fundacja zapowiada kolejną misję medyczną w przyszłym roku.

Mała Sam-Bene żyje!

Sam-Bene do przychodni oddalonej o 20 kilometrów od Mampikony przyniosły mama i babcia. Siedmiolatka miała zaburzenia świadomości i wysoka gorączkę. Test na malarię dał wynik pozytywny — objawy mózgowe, czyli najcięższa postać malarii. Dziewczynka była skrajnie odwodniona. Lekarka natychmiast podjęła decyzję o podaniu jej płynów i chininy. Tymczasem wieczorem w małej przychodni nie było prądu. Podjęto trudną decyzję, że dziecko wymaga jak najszybszego transportu do Mampikony. Ze względu na fatalny stan dróg nie był to łatwe. Późnym wieczorem udało się dotrzeć do kliniki prowadzonej przez misję katolicką. Po wielu godzinach stan dziecka zaczął się poprawiać.

Kilka dni później mała Sam-Bene już o własnych siłach odwiedziła lekarzy.

Przyszli też rodzice dziewczynki, by podziękować i przynieśli w ofierze 20 000 ariari, czyli około 20 złotych. Na nic były tłumaczenia lekarzy i misjonarzy, że nie przyjmują pieniędzy. Rodzice się jednak uparli i nie było wyjścia. Pieniądze zostały przekazane na leczenie kolejnych osób.

Nazywana jest La Blanche, czyli „Biała”

Nie pamięta już, ile ma lat. Wie, że urodziła się „już dawno temu, bo nie jest już młoda”. Na trąd też zachorowała już dawno, tracąc kolejne palce od rąk i nóg. Kiedyś La Blanche pracowała przy uprawie ryżu. Lubiła tę pracę: „Mogłam z radością patrzeć na owoce pracy moich rąk, a dziś nawet nie mogę pomieszać nawet ryżu w garnku czy uczesać włosów”. Kobieta nie jest w stanie pracować i często leży. Sąsiedzi dają jej trochę żywności.

Wszystkie ręce zajęte

Dr Izabela Szymońska, dr Lidia Stopyra, dr Zofia Sikorska, dr Jakub Loster.

Artykuł Misja medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup instrumentarium dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Thu, 03 Oct 2019 10:13:47 +0000

Przekazaliśmy 32 tysięcy złotych na instrumentarium chirurgiczne dla szpitala Ave Maria w miejscowości Antsirabe na Madagaskarze, prowadzonego przez franciszkanki misjonarki Maryi.

W misji medycznej, która zawiozła sprzęt na Madagaskar w dn. 6–30 października 2019 r., uczestniczyli: prof. Julian Dutka oraz dr Mateusz Bukowczan. Zabrali ze sobą ok. 150 kg sprzętu ortopedycznego: instrumentaria i narzędzia chirurgiczne, materiały zespalające (płytki, śruby, pręty, druty, fiksatory zewnętrzne), systemy napędowe operacyjne (wiertarka, piła, freza) oraz sprzęt jednorazowego użytku, co w sumie dało koszt ponad 100 tysięcy złotych (w tym kwota przekazana przez Fundację).

Lekarze wykonali 22 dużych operacji urazowoortopedycznych i ponad 80 konsultacji pacjentów zgłaszających się do ambulatorium. Ponadto po wykonanych zabiegach operacyjnych kontynuowali leczenie pacjentów (zmiana opatrunków, kontrola gojenia ran oraz zmiany gipsów korekcyjnych). Pośród pacjentów leczonych operacyjnie dominowały następujące zabiegi: zespalanie złamań, osteotomie korekcyjne kości długich, korekcje w zakresie wad wrodzonych zwłaszcza stóp końskoszpotawych, usuwanie zmian guzopodobnych kości oraz leczenie operacyjne przewlekłych zapaleń kości.

Artykuł Zakup instrumentarium dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont ośrodka zdrowia w Essengu (Kamerun)

WojMal — Mon, 30 Sep 2019 13:23:04 +0000

Przekazaliśmy 22 tys. euro na remont ośrodka zdrowia w Essengu w Kamerunie.

Najbiedniejsi na prowincji tego kraju szukają pożywnych robaków w palmach, rosnących na bagnach. To niemal jedyne dostępne im źródło niezbędnego białka. Niestety, w korze drzew żyją także skorpiony. Ich ukąszenie jest śmiertelne – chyba że się zdąży do przychodni.

Poza skorpionami mieszkańców ubogiego rejonu Kamerunu nękają węże i inne gady. Panoszy się malaria, która nieleczona może zabić już po kilku dniach. Kolejni zabójcy to biegunki pasożytnicze, czyli efekt brudnej wody. Siostry od Aniołów, prowadzące ośrodek w Essengu, widzą, jakie spustoszenie sieją szamani-oszuści. Oni nie leczą, ale wyłudzają pieniądze, zabierając zdrowie i życie. Ich specyfiki, podawane w nieodpowiednich dawkach, wywołują sepsę, czyli zakażenie ogólnoustrojowe. Wykorzystując ludzkie lęki, odciągają od leczenia. A gdy dziecko przechodzi drugą, trzecią z kolei nieleczoną farmakologicznie malarię, dochodzi do anemii i śmierci. Taka sytuacja sprawia, że mają miejsca naprawdę dramatyczne przypadki: dwuletnia dziewczynka tak wyniszczona, że ważyła 6 kilo czy 21-latek od dziecka chory na AIDS, ważący 16 kilo. Plagą rejonu jest bowiem AIDS. Niestety, cierpią także dzieci. W rejonie seropozytywnych jest niemal 10% ciężarnych kobiet, którym należy udzielić odpowiedniej pomocy, by choroba nie przeniosła się na dziecko.

Do ośrodka zdrowia w Essengu chorzy przybywają ze wsi w buszu także pirogami. Ingride Amane ma 6 lat. Przypłynęła z babcią. Tym razem dziewczynka cierpi na biegunkę, spowodowaną amebami. Szybka interwencja farmakologiczna pozwala zapobiec perforacji jelit, co może być powikłaniem w tej pasożytniczej chorobie.

Leczenie za złotówkę

Gdyby nie przychodnia w Essengu, chorzy by umierali. Do szpitala jest 70 km, a gliniaste drogi bez asfaltu są w fatalnym stanie. Mają koleiny głębokie na metr, a w porze deszczowej są podtopione i czasem nieprzejezdne. Chorzy do ośrodka przychodzą po pomoc z pobliskich wiosek w buszu, ale są i tacy, którzy pokonują wiele kilometrów, by się tu dostać. Z kilku wiosek chorzy dopływają pirogami. Nawet jak gdzieniegdzie są ośrodki państwowe, to nich nie ma opieki 24/7, która jest w Essengu. Nie ma w nich też tak dobrych badań diagnostycznych czy apteki zaopatrzonej w tanie leki. Za leczenie w Essengu płaci się symbolicznie: konsultacja to 1/3 dolara, poród — 5 dolarów (czyli trzy kiście bananów na targu). Przychodzi wiele osób, którym siostry pomagają zupełnie charytatywnie: biedni, starzy, opuszczeni czy samotne matki. Dożywianie głodnych dzieci jest zupełnie darmowe. Przychodnia rozdaje chorym na AIDS matkom mleko w proszku (ufundowane przez Fundację), by wirus nie przeszedł z mlekiem matki na dziecko.

Amelia ma 9 miesięcy. Badania wykazały, że jest zdrowa. Jej mama Amba Rozalie przyjmuje leki na AIDS. Od kilku lat jest pod kontrolą ośrodka. Zdrowe dzieci chorych rodziców to jeden z głównych powodów radości sióstr. Karmienie mlekiem zastępczym w ośrodku pozwala uniknąć przenoszenia wirusa z mlekiem matki.

Esseng znajduje się w buszu na wschodzie Kamerunu. Ludzie żyją tu biednie — z uprawy ziemi i rybołówstwa. Uprawiają kakao, kawę, orzeszki ziemne, banany i maniok, który jest podstawą wyżywienia. Je się tutaj najczęściej tylko jeden posiłek dziennie — wieczorem. Domy z bananowców są wyklejane gliną i przykryte liśćmi rafii. W środku jest klepisko, brakuje drzwi, a ściany mają dziury, przez które przechodzą węże i skorpiony. Dzieci często nie mają rodziców lub są półsierotami.

Osoby starsze do przychodni przywożone są często na rowerach lub… taczkach, wyłożonych materacem.

Badania, leczenie, dożywianie

W tak trudnym warunkach ważne, by ludność miała zapewnioną niedrogą lub wręcz darmową pomoc medyczną. Ośrodek w Essengu ją zapewnia. Wykonuje badania krwi (morfologiczne, biochemiczne, także specjalistyczne na AIDS), moczu i kału, badania w kierunku gruźlicy i innych chorób. Przeprowadza szczepienia (także na miejscu we wsiach) i konsultacje prenatalne. Prowadzi leczenie chorych na AIDS oraz dożywianie osób z chorobą głodową. Pracownicy ośrodka odwiedzają również chorych w domach oraz organizują pogadanki zdrowotne.

Dziecko z niedożywieniem, będące pod opieką ośrodka.

Remont

Ośrodek przyjmuje 250–300 pacjentów miesięcznie. Posiada szpitalik z 16 łóżkami a także salkę porodową, w której przychodzi na świat około 10 noworodków miesięcznie. Aby ośrodek dalej ratował życie i zdrowie, trzeba było w nim przeprowadzić remont, czyli: wymianę dachu i krokwi, okien i drzwi, przebudowanie ścian, by wydzielić m.in. pokój zabiegowy czy salę porodową, naprawę toalet i pryszniców, malowanie, kafelkowanie i inne.

Manuela przeszła ponad 40 km, by dostać się do przychodni. Była wtedy samotna i załamana, bo jej dziecko jest niepełnosprawne. Ojciec dziecka to były pracodawca, który ją wykorzystał. Teraz, gdy Manuela znalazła pomoc oraz zobaczyła szanse na rehabilitację dziecka, nabrała optymizmu.

Artykuł Remont ośrodka zdrowia w Essengu (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Diatermia chirurgiczna dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Mon, 09 Sep 2019 09:37:52 +0000

Przekazaliśmy 10 962 zł na diatermię chirurgiczną dla szpitala w Antsirabe na Madagaskarze. To urządzenie jest obecnie jednym z najważniejszych narzędzi chirurga każdej specjalności. Diatermie elektrochirurgiczne wykorzystywane są w 80 procentach zabiegów chirurgicznych. Służy do cięcia i koagulacji tkanek. Jego zasada działania opiera się na miejscowym podgrzewaniu tkanek po przez przepływ prądu o dużej częstotliwości.

Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Placówka przyjmuje bezpłatnie wielu ubogich. To, co jest w stanie zarobić, idzie na utrzymanie.

W 2018 r. Polska Fundacja sfinansowała budowę drugiego skrzydła szpitala (100 łóżek). W 2019 r. finansuje jego wyposażenie.

Zakupiony sprzęt — diatermia chirurgiczna:

Artykuł Diatermia chirurgiczna dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ogród warzywny i hodowla kur w Nairobi (Kenia)

WojMal — Thu, 05 Sep 2019 14:10:09 +0000

Przekazaliśmy 4000 dolarów na powstanie ogrodu warzywnego i hodowli kur w Nairobi w Kenii. Misja w Nairobi została utworzona w 1998 roku. Odbywają się tu różnego rodzaju spotkania formacyjne i szkoleniowe dla młodzieży i innych grup. Spotkania te mają miejsce w Centrum Świętej Rodziny. Funkcjonuje tu kaplica, sala konferencyjna, kuchnia i jadalnia, zaplecze noclegowe.

Do misji należy m.in. działka o wielkości około 1/3 akra. To ziemia typu „black cotton”, czyli nie nadająca się pod uprawę. Aby zagospodarować tę działkę, trzeba nawieźć ziemię, wyrównać i doprowadzić wodę do podlewania w czasie pory suchej. Ogólnie to miejsce jest dobre i klimat przyjazny uprawie warzyw. Jest szansa, że uzyskane warzywa pomogą w utrzymaniu misji, tzn. domu formacyjnego i studenckiego a także Centrum Świętej Rodziny. W ramach formacji początkowej siostry postulantki i junioratki będą zajmować się hodowlą kur i uprawą ogrodu. Cięższe prace będą wykonywane przez zatrudnionego przez wspólnotę ogrodnika.

Kosztorys:
1. Ziemia — 12 wywrotek i wyrównanie terenu — $ 1500
2. Kury na mięso i pasza — 200 kur — $ 500
3. Doprowadzenie wody – zbiornik na wodę, rury, krany, węże ogrodowe i prace hydrauliczne — $ 1000
4. Ogrodzenie siatka (kupno siatki i robocizna) — $ 800
5. Sadzonki i nasiona — $ 200

Działka pod ogród warzywny i hodowlę kur.

Artykuł Ogród warzywny i hodowla kur w Nairobi (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dwa urządzenia do znieczulenia dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Thu, 05 Sep 2019 13:54:46 +0000

Przekazaliśmy 18 500 euro na zakup dwóch urządzeń do znieczulenia ogólnego dla szpitala Ave Maria w Antsirabe na Madagaskarze. Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Placówka przyjmuje bezpłatnie wielu ubogich. To, co jest w stanie zarobić, idzie na utrzymanie.

Szpital posiada trzy bloki operacyjne, większość operacji odbywa się tu pod narkozą, a jest tylko jedno urządzenie do znieczulenia ogólnego, które ma już 34 lata. Aktualnie jest ono w naprawie.

Artykuł Dwa urządzenia do znieczulenia dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Thu, 05 Sep 2019 13:34:17 +0000

Przekazaliśmy 127 000 euro na wyposażenie nowo powstałego skrzydła szpitala Ave Maria w Antsirabe na Madagaskarze. W 2018 r. sfinansowaliśmy budowę tego budynku, który będzie miał 3 piętra i pomieści sto łóżek. Nowy budynek zostanie przeznaczony do użytku na początku marca 2020 r. Sfinansowane wyposażenie to: łóżka, stoliki przyłóżkowe, stojaki na kroplówki, krzesła, stoły, koce, poduszki, materace, pokrowce i inne.

Pacjenci tu czują się bezpieczni, bo nie patrzymy na pieniądze, tylko ratujemy ludzi – tłumaczy siostra Małgorzata Langer ze szpitala w Antsirabe, prowadzonego przez franciszkanki misjonarki Maryi. – Ludzie nie chcą jeździć do szpitala w stolicy. Boją się. Tam szpitale są przepełnione, chorzy często umierają. Do stolicy jest ponad 200 km, a droga to same dziury. To długa i męcząca podróż, na którą ubogich po prostu nie stać. Tu nie ma ambulansów – nawet my go nie mamy, tylko jeden samochód do wszystkiego: i do gospodarstwa, i dla chorych. Nie ma w okolicy innego szpitala dobrze wyposażonego, ze sprzętem diagnostycznym. Zresztą jak się idzie do państwowego szpitala, to najpierw trzeba wykupić receptę. Dopiero wtedy się zajmują chorym. A jak nie ma pieniędzy, to umiera na korytarzu, bo nikt nie zaryzykuje, żeby mu pożyczyć na leczenie.

Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Ale na ćwierć miliona mieszkańców, plus okoliczne wioski, to o wiele za mało. Nie było warunków i miejsca, by przyjąć wszystkich chorych. Wielu leżało na korytarzach, a mniej pilnych pacjentów odsyłało się do domu. Sale były przepełnione. Bywało, że opiekun śpi na materacu pod łóżkiem. A szpital Ave Maria to jedyna tego typu placówka w regionie i dla wielu jedyna nadzieja na pomoc. Stąd tak pilna była budowa kolejnego budynku szpitala. Placówka przyjmuje bezpłatnie wielu ubogich. To, co jest w stanie zarobić, idzie na utrzymanie.

Pacjenci oczekują na przyjęcie do szpitala.

S. Małgorzata Langer, dyrektorka szpitala.

Budowa szpitala – stan na lato 2019 r.

Artykuł Wyposażenie szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Podręczniki dla szkoły w Essiengbot (Kamerun)

WojMal — Thu, 05 Sep 2019 13:31:34 +0000

Przekazaliśmy 15 000 zł na zakup podręczników dla szkoły podstawowej im. św. Alojzego Gonzagi w Essiengbot (Kamerun). Tamtejsze Ministerstwo Oświaty w 2018 roku zmieniło program nauczania zarówno w szkołach podstawowych, jak i przedszkolach. Zmieniły się także podręczniki. Dodatkowo stare podręczniki były już zniszczone. Głównie zakupiono podręczniki do nauki języka francuskiego i matematyki. Są używane przecz uczniów w czasie zajęć i pozostają na terenie szkoły.

Szkoła istnieje już ponad 60 lat. Wybudowana przez pierwszych misjonarzy na początku lat 50. XX wieku była jedną z pierwszych w regionie. Rodzice pracujący w stolarni, posiadający plantacje kawy, bananów i orzechów ziemnych, byli wtedy w stanie pomóc szkole (uczyło się wówczas ponad 300 dzieci). Jednak z upływem czasu, po odejściu misjonarzy, stolarnia upadła, nastąpił spadek cen kawy. Region dotknęła bieda. Sytuacja ta spowodowała opustoszenie szkoły. Rodzice nie mieli pieniędzy, by posłać dzieci do szkoły. Przybywając na misję w Essiengbot 20 lat temu, siostry Opatrzności Bożej zastały w szkole i przedszkolu jedynie małą grupę dzieci. Dzięki pomocy wielu ludzi dobrej woli z różnych krańców świata, a przede wszystkim z Polski, udało się pozyskać dla szkoły sporą liczbę dzieci. Dzisiaj w szkole podstawowej uczy się 325 dzieci w 6 klasach pod opieką sześciu nauczycieli i dyrektora szkoły. W przedszkolu natomiast jest 137 maluchów w wieku 3–5 lat, podzielonych na trzy grupy (mała, średnia i starszaki) pod opieką trzech nauczycielek.

Szkoła katolicka św. Alojzego Gonzagi przyjmuje największą liczbę dzieci w regionie w promieniu 40 km. Istnieją szkoły państwowe, lecz ze względu na brak nauczycieli rodzice przysyłają swe pociechy do tej szkoły, nawet jeżeli trzeba zapłacić czesne. Dla najuboższych jest organizowana pomoc w postaci adopcji serca. Dzięki niej wiele dzieci z odległych wiosek ma możliwość uczęszczania do szkoły, pozostając w ciągu roku w wiosce pod opieką krewnych lub znajomych. Jest to wielka pomoc dla najbiedniejszych. W przedszkolu zaś funkcjonuje dożywianie.

Artykuł Podręczniki dla szkoły w Essiengbot (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Jadalnia dla przedszkola w Maganzo (Tanzania)

WojMal — Thu, 05 Sep 2019 13:16:17 +0000

Polska Fundacja dla Afryki sfinansowała budowę jadalni (27 000 zł) dla nowo otwartego przedszkola w Maganzo w Tanzanii.

Placówka jest przeznaczona dla 80 dzieci w wieku od 4 do 6 lat, niezależnie do ich przynależności wyznaniowej. W praktyce jest to około 10 różnych wyznań i sekt afrykańskich oraz muzułmanie. Dzieci uczą się w języku angielskim, a właściwie uczą się najpierw języka angielskiego z języka suahili, który jest głównym urzędowym językiem w Tanzanii. Dzieci objęte będą teraz dożywianiem – do tej pory dzieci z przyległej świetlicy (90 sierot lub dzieci z najuboższych rodzin) dostawały ciepłe posiłki w niewielkiej chatce. Teraz jak dzieci będzie więcej (170), potrzebna była jadalnia. Okazjonalnie organizowane są także posiłki dla większej liczby dzieci (400) z parafii Maganzo, co będzie łatwiejsze, gdy będzie jadalnia.

W całej wiosce na 2265 rodzin jest około 5500 dzieci, oprócz tego 143 sieroty z 76 rodzin, których rodzice zmarli w większości na AIDS. Sytuacja finansowa rodzin jest generalnie bardzo zła, gdyż nie ma w okolicy pracy, która by przynosiła stały dochód. Większość ludzi utrzymuje się z pracy na roli a dzieci mają obowiązek pracy w polu i opiekę nad młodszym rodzeństwem. Wiele rodzin boryka się z problemem głodu lub niedożywienia. Większość ludzi je tu jeden lub dwa posiłki dziennie – kasza z mąki kukurydzianej, maniok, słodkie ziemniaki, fasola, liście mchicha i małe rybki dagaa. Oczywiście najbardziej cierpią dzieci, które nierzadko kładą się spać bez żadnego posiłku. Dieta jest uboga w składniki odżywcze.

Niedobór witamin i minerałów powoduje niszczenie czerwonych krwinek. Żeby to leczyć, potrzeba dobrego jedzenia. Powstaje błędne koło – nawet jak dzieci dostają leki, to nie zdrowieją, bo w domu brakuje jedzenia. Czasem trafiają do szpitala ze skrajnym niedożywieniem. Nauczyciele donoszą, że niektóre dzieci są jedynie w stanie spać lub leżeć na podłodze w klasie.

Afrykańskie dzieci wymagają pracy edukacyjnej od podstaw. Zazwyczaj pierwszy raz w życiu biorą do ręki ołówek w wieku siedmiu lat. Swoją przygodę z nauką rozpoczynają w 200- osobowej klasie (średnia krajowa 71 dzieci) na klepisku z laterytowej gliny. Zazwyczaj brakuje ławek, choć osoby chętne mogą sobie zakupić na własny użytek stolik i krzesełko, co bywa praktyką w szkole średniej. Edukacja jest na naprawdę niskim poziomie. Wpływa na to wiele czynników, takich jak mała ilość nauczycieli (4 na 1000 uczniów w szkole) i ich niskie wykształcenie, przepełnione klasy, brak książek i pomocy dydaktycznych. Przeważa pamięciowy sposób nauki, gdzie wszystko jest recytowane bezmyślnie z pamięci.

Jeannete pochodzi z dziewięcioosobowej rodziny. Zostawił ich tata. Dziewczynka przychodzi do świetlicy, natomiast mieszka w trudnych warunkach. Siostry zatrudniły jej mamę jako panią sprzątającą, żeby pomoc rodzinie, która nie miała jedzenia. Rodzeństwo jest bardzo zdolne.

Codzienność prowincji Tanzanii to domy bez okien czy drzwi.

Tradycyjna kuchnia.

Przedszkole.

Pożywne śniadanie, które dzieci bardzo lubią — odpowiednik naszej kaszki manny.

Posiłek w przedszkolu: uji z mąki kukurydzianej, masła orzechowego i cukru z wodą.

Artykuł Jadalnia dla przedszkola w Maganzo (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Instalacja chłodni dla farmy w Kasisi (Zambia)

WojMal — Fri, 02 Aug 2019 14:19:10 +0000

Przekazaliśmy 7200 dolarów na instalację chłodni. Jezuicka farma organiczna obejmuje produkcję moringa, ryb tilapia, pasz dla ryb i zwierząt, kilkunastu rodzajów warzyw. Farma zatrudnia na stałe 10 pracowników, a w sezonie zatrudnia pracowników okresowych, którzy nie maja środków na utrzymanie rodziny. Farma to obszar 15 ha.

Bezpośrednimi beneficjentami famy są uczący się młodzi jezuici oraz uczniowie szkół podstawowych i średnich, prowadzonych przez misjonarzy. Są to także pracownicy i mieszkańcy misji. Dochód z farmy będzie wspierał biedne i marginalizowane społeczności w rejonie.

Farma zaczęła produkować coraz więcej warzyw i był problem z utrzymaniem ich świeżości po zebraniu z pola. Potrzeba dnia lub dwóch, żeby je sprzedać. Pomieszczenie na chłodnię już było przygotowane.

Szkoła misyjna.

Nad zaporą Singonya.

Działająca chłodnia.

Artykuł Instalacja chłodni dla farmy w Kasisi (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Instalacja filtrów do studni w Kolang’a (Tanzania)

WojMal — Fri, 02 Aug 2019 14:07:24 +0000

Przekazaliśmy 12 100 euro na uzdatnienie wody pitnej dla społeczności masajskiej w wiosce Kolang’a, obszar Kwamneke w północno-wschodniej Tanzanii. W 2018 roku została zbudowana studnia o głębokości 140 metrów. Badania wody ze studni wykonane w tamtejszym Ministerstwie Wody wykazały, że nie spełnia ona norm wody pitnej. Jest zbyt twarda i zawiera zbyt wiele soli mineralnych. Rekomendacją ministerstwa było założenie filtrów. Problem ma rozwiązać odwrócona osmoza. Koszty przedsięwzięcia zwiększał brak elektryczności i stałego zasilania prądem.

Ludność masajska w regionie Kwamneke:

Artykuł Instalacja filtrów do studni w Kolang’a (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa szkoły podstawowej w Bundoli (Ghana)

WojMal — Thu, 01 Aug 2019 13:30:43 +0000

Przekazaliśmy 21 tysięcy euro na rozbudowę szkoły podstawowej i budowę trzypokojowego domku dla nauczycieli w Bundoli (Ghana).

Tak aktualnie wygląda szkoła w Bundoli.

Pierwsza szkoła (Dzieci Afryki, im. R. Kapuścińskiego) została wybudowana w roku 2013. Trzyklasowy budynek po części zaspokaja potrzeby najmłodszych. Jednak obecnie w szkole uczy się 248 uczniów. Lekcje muszą więc być prowadzone dla dwóch roczników jedocześnie w jednym pomieszczeniu. Uczniowie klas starszych muzą codziennie pokonywać wiele kilometrów przez sawannę, by móc kontynuować naukę w klasach z programem dla nich odpowiednim. Kolejnym problemem są codzienne dojazdy nauczycieli na dalekie dystanse. Powoduje to ich opóźnienia a czasem wręcz to, ze nie docierają do szkoły w ogóle. Dlatego powstał projekt budowy drugiego, trzyklasowego budynku, w całości murowanego. Powstanie też budynek dla nauczycieli z odległych miejscowości, aby nie musieli dojeżdżać. Przy szkole zostanie też wybudowana świetlica.

Warunki, w jakich uczyli się uczniowie w Bundoli przed budową szkoły.

Warunki, w jakich uczyli się uczniowie w Bundoli przed budową szkoły.

Artykuł Rozbudowa szkoły podstawowej w Bundoli (Ghana) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Hodowla królików dla Centrum Dziecięcego w Kithatu (Kenia)

WojMal — Thu, 01 Aug 2019 13:25:04 +0000

Przekazaliśmy 2000 zł za zakup i wybudowanie pomieszczeń dla królików. Hodowla, którą zajmą się dzieci z Centrum, będzie miała aspekt wychowawczy, ale także będzie sposobem zabezpieczenia żywności dla podopiecznych.

Centrum Dziecięce w Kithatu obejmuje opieką oraz dożywianiem około 130 dzieci w różnym wieku. Centrum posiada jadalnię i kuchnię. W czasie pobytu w centrum uczą się chodzić, mówiamć, bawić z innymi i mają czas na spanie. Jeśli dziecko jest chore, zabierane jest do ośrodka zdrowia lub to do szpitala.

Jedną z największych potrzeb jest troska o żywność dla dzieci, znajdujących się na terenie Centrum. Na terenie misji funkcjonuje mała farma, której rozbudowa została ufundowana przez naszą Fundację. Misja Kithatu mieści się w mieście Meru w Prowincji Wschodniej, w górzystym terenie, około 200 km od Nairobi. Jest to rejon rolniczy, ludność będąca pod opieką misji jest biedna i niewykształcona.

Artykuł Hodowla królików dla Centrum Dziecięcego w Kithatu (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Aparat USG dla szpitala w Wiaga (Ghana)

WojMal — Mon, 22 Jul 2019 14:53:56 +0000

Przekazaliśmy środki na zakup sprzętu do badań USG dla szpitala Sióstr Służebnic Ducha Świętego w Wiaga (północna Ghana). Siostry od lat prowadzą miejscowy ośrodek zdrowia, w którym przyjmują nawet 200 pacjentów dziennie. W połowie 2019 roku został on przekształcony w szpital, jednak braki sprzętowe wciąż utrudniały funkcjonowanie. Wyposażenie ośrodka jest skromne, a zatrudniony jest tylko jeden lekarz. Ale dzięki niemu nie trzeba już poważniejszych chorób odsyłać do szpitala, do którego jedzie się 30 km wyboistą drogą, w porze mokrej trudną do przejechania. Ośrodek obsługują oprócz tego cztery siostry, z czego jedna dodatkowo prowadzi kursy szycia dla ubogich kobiet.

Mimo że leczenie w Ghanie jest teoretycznie za darmo, zwłoka w państwowych refundacjach wynosi nawet kilka miesięcy. Refundacja zresztą pokrywa jedynie podstawowe leczenie. Wielu chorych zwleka więc z pójściem do lekarza, bo ich na to nie stać. Przychodzą już często w stanie wymagającym hospitalizacji.

Siostry prowadzą całodobową opiekę poporodową – w miesiącu przyjmują około 35 porodów. Przenośny aparat USG umożliwi szybką diagnostykę i podniesie poziom bezpieczeństwa porodów.

Ośrodek w Wiaga.

Artykuł Aparat USG dla szpitala w Wiaga (Ghana) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Agregat dla szkoły podstawowej w Masomeloka (Madagaskar)

WojMal — Mon, 22 Jul 2019 14:41:55 +0000

Przekazaliśmy 15 050 zł na zakup agregatu prądotwórczego dla szkoły podstawowej, prowadzonej przez misjonarzy oblatów. Masomeloka to misja na wschodnim wybrzeżu Madagaskaru, w którym panują trudne warunki nawet jak na tę wyspę. Obszar jest nawiedzany corocznie przez cyklony. Analfabetyzm w tej części kraju sięga 85 %. O ile edukacja dzieci jest trendem postępującym, to dorośli często nie widzą nadziei na przyszłość i nie wiążą z wykształceniem szansy na polepszenie swego losu. Misjonarze oblaci wyszli z inicjatywą kursów alfabetyzujących na miejscu na wsi. Niestety, prowadzenie takich kursów nie jest możliwe w ciągu dnia, kiedy jest jasno, gdyż Malgasze wówczas pracują na roli. Z kolei po zachodzie słońca, kiedy mieliby czas na naukę, brak prądu uniemożliwiał naukę. Po zakupie agregatu zajęcia będą możliwe nawet do późnych godzin nocnych.

Na zdjęciach wioska Masomeloka oraz budynek miejscowej szkoły:

Domy w wiosce Masomeloka.

Budynek miejscowej szkoły.

Wioska Masomeloka.

Artykuł Agregat dla szkoły podstawowej w Masomeloka (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szkoły w Bouba-Djara (Kamerun)

WojMal — Fri, 19 Jul 2019 10:01:27 +0000

Przekazaliśmy 7945 zł na zakup ławek (120 sztuk po 15 euro) i tablic (3 sztuki po 12 euro) dla szkoły podstawowej w Bouba-Djara w Kamerunie.

Do tej pory dzieci uczyły się w szałasach, zbudowanych z łodyg prosa. W klasach mieściło się 468 dzieci, podzielonych na cztery oddziały. Te prowizoryczne warunki uniemożliwiały prowadzenie lekcji w czasie pory deszczowej. Rodzice (ze wsparciem misjonarzy oblatów, prowadzących szkołę) wybudowali nową szkołę własnymi rękami – sami wyrabiali i wypalali cegły. Najdroższym elementem było pokrycie dachu blachą, niezwykle drogą w Kamerunie. Ostatnim etapem budowy szkoły jest jej wyposażenie. Polska Fundacja dla Afryki pokryła ten koszt.

Zdjęcia przedstawiające warunki przed budową nowej szkoły:Szałas służący jako sala lekcyjna.

Brak ławek i pomocy naukowych.

Oraz budowę nowego budynku:

Początki budowy szkoły.

Powstające mury nowej szkoły.

Artykuł Wyposażenie szkoły w Bouba-Djara (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie pracowni stolarskiej w Marolambo (Madagaskar)

WojMal — Fri, 19 Jul 2019 10:01:10 +0000

Przekazaliśmy 8 365, 65 złotych na zakup sprzętu dla pracowni stolarskiej w Marolambo (Madagaskar). Zakupiono: 10 stołów (po 130 euro), 10 młotków (3,75 euro), 10 pił (7 euro), 10 ręcznych wiertarek (10,50 euro), 10 hebli (0,55 euro), 10 dłut no 10 (3,25 euro), 10 dłut no 8 (2 euro), 1 wiertarkę pionową (375 euro).

Szkoła stolarska w Marolambo została założona przez misjonarzy oblatów w latach 80. ub. w. Do placówki uczęszczają chłopcy w wieku 14–18 lat, na co dzień mieszkający w buszu lub wsiach okalających misję. Rozwiązaniem wychowawczym jest połączenie placówki z internatem. Obecnie w szkole uczy się 25 uczniów, a niestety do tej pory stanowisk pracowniczych (stoły stolarskie z wyposażeniem) było tylko 10. Oznaczało to, że nie każdy uczeń mógł w pełni korzystać z zajęć. Większość stołów się zużyła, gdyż były zakupione 20–30 lat temu. Podobnie sprawa wyglądała z narzędziami stolarskimi.

Absolwenci szkoły wracają zwykle do swych wsi, gdzie pracują w zawodzie i szkolą nowych adeptów rzemiosła.

Zajęcia praktyczne w pracowni stolarskiej.

Artykuł Wyposażenie pracowni stolarskiej w Marolambo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Transport 8 ton żywności na Madagaskar

WojMal — Thu, 18 Jul 2019 13:39:40 +0000

Przekazaliśmy 1500 euro na opłacenie cła za żywność (8 ton koszek mlecznych) dla nieodżywionych dzieci na Madagaskarze. Misja Katolicka w Mampikony (ubogim rejonie wyspy, w którym niedożywienie dzieci sięga 30 procent) otrzymała dar dwóch kontenerów żywności, za które cło wyniosło 3 tysiące euro. Misja w własnym zakresie opłaciła połowę tej kwoty. Kaszki zostaną nieodpłatnie przekazane potrzebujących w następujących placówkach:

Misja Katolicka Mampikony – 5 stołówek dla najuboższych dzieci
Mampikony – Ambovombiriki – Dom Dziecka dla Dziewcząt
Mampikony – Dom Dziecka, klinika (gdzie ma miejsce opieka nad niedożywionymi noworodkami)
Antananarivo-Ambohidratrimo – stołówka sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi
Antananarivo-Ankadifotsy – stołówka sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi
Antananarivo-Itaosy – stołówka sióstr orionistek
Antananarivo-Andavamamba – Centrum Dzieci Ulicy
Antananarivo-Mandroseza – Centrum dla Dzieci Vonjy
Antananarivo – Dom dziecka sióstr FCM
Antsirabe – klinika sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi
Berevo – przychodnia sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi

Dożywianie dzieci w Mampikony, fot. Dariusz Marut.

Artykuł Transport 8 ton żywności na Madagaskar pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szkolny autobus dla dzieci w Kiabakari (Tanzania)

WojMal — Thu, 18 Jul 2019 10:54:53 +0000

Przekazaliśmy 90 tys. złotych na szkolny autobus dla dzieci w Kiabakari.

Uczucie głodu jest codziennością dzieci w Tanzanii. W ubogich rejonach je się jeden posiłek dziennie, więc dzieci są niedożywione. na prowincji ludzie nie mają dostępu do jedzenia w wystarczającej ilości. Samotne matki pracują najemną pracą za równowartość kilograma mąki czy pół kilo ryżu. Pracują np. przy produkcji żwiru. Najpierw ręcznie muszą wyszukiwać kamienie, potem je tłuc. Za wyprodukowanie 70 kg żwiru kobieta dostaje 1,70 zł. Tak pracująca matka nie jest w stanie zapewnić dzieciom wystarczającej ilości jedzenia, nie mówiąc o dostępie do edukacji.

W regionie działa misyjna szkoła, dofinansowująca naukę i podręczniki najuboższym. Dożywiająca najbardziej zagłodzonych uczniów. W szkole podstawowej oraz przedszkolu przy misji w Kiabakari w Tanzanii uczy się 250 dzieci różnych wyznań. To bardzo dobra szkoła — na tysiąc dzieci, przystępujących do państwowych egzaminów, jej uczniowie zajęli wszystkie miejsca w pierwszej dziesiątce. Rodzice są zadowoleni. Choć na początku byli nieufni, bo misjonarze mają zasadę, że rodzice muszą dopłacać do edukacji. Żeby to był wspólny wysiłek.

Żeby ksiądz nam nie umarł

Ale już na ostatnie zakończenie roku przyszli wszyscy rodzice. Podchodzili i dziękowali, mówiąc, że boją się tylko, żeby ksiądz nie zachorował i nie umarł, bo potrzeba jeszcze szkoły średniej i boiska.

Piki piki, czyli lokalny transport do szkoły

Był jednak spory problem. Dzieci z okolicznych wiosek nie miały jak dotrzeć do tej szkoły. Mieszkają kilka kilometrów dalej, czasem jest to nawet 20 km. Wstają o piątej, żeby dojść do szkoły na ósmą. Przy równiku jasno się robi koło szóstej, więc chodzą po ciemku. Rodzice nie chcą wypuszczać maluchów na daleką trasę i nie ma się im co dziwić. Alternatywą jest transport dzieci na taxi-motorach (tzw. piki piki), gdy kierowcy zabierają po troje i więcej dzieci na motor. Jednak nie jest to transport ani tani, ani bezpieczny.

Internat nie jest rozwiązaniem, bo kogo stać na internat? Byłaby to kolejna szkoła dla bogatych (oczywiście, jak na Tanzanię) dzieci. Polski misjonarz, ks. Wojciech Kościelniak postanowił kupić autobusy, które będą zwozić do szkoły dzieciaki z okolicznych wiosek. Jeden taki autobus ufundował papież Franciszek. Teraz uzbieraliśmy na drugi.

Prowincja Tanzanii to inny obraz niż ten z folderów reklamowych wycieczek na Zanzibar czy pod Kilimandżaro. Turyści tu, 1000 km w głąb lądu, nie trafiają. To najuboższy region kraju. Nie ma żadnego przemysłu, oprócz rybołówstwa i kilku kopalń złota, które nie służą ludziom – tylko tym, co to złoto wykopują. Tu połowa dzieci nie chodzi do szkoły – pasą krowy, pracują w polu, noszą czasem kilometrami wodę i chrust na opał. Jadą do dużego miasta szukać lepszego miejsca do życia, a tam miejskie plagi: prostytucja, narkotyki, uzależniające zakłady bukmacherskie. Dziewczynki są szybko wydawane za mąż. Bez wykształcenia nie znajdą nigdzie pracy. Kiedy dziewczyna nie umie czytać i pisać, to nie ma wyjścia — robi to, co jej każą. Jeśli skończy szkołę, ma możliwość pójść do pracy.

Gdy ojciec zostawił rodzinę i uciekł w inne tereny, Rosę utrzymywała syna Benedicta i córkę Josephine, produkując kwas chlebowy. Potem sprzedawała na przystanku ten musujący napój, a uzbierane pieniądze przeznaczyła na edukację syna. Benedict to najlepszy uczeń w misyjnej szkole, który teraz poszedł uczyć się dalej. Jospehine też jest w tej szkole i dobrze sobie radzi.

500 dzieci w klasie

Ważne też, jaka jest szkoła. Edukacja państwowa w Tanzanii jest na bardzo niskim poziomie. Klasy są przepełnione. Średnia krajowa: 193 dzieci w klasie. W tym roku szkolnym do jednej z klas zapisano 500 dzieci. A nauczyciel jeden. Czasem on sam jest tylko po podstawówce, najwyżej po maturze. Nie dziwi więc, że niektóre dzieci po 7 latach nauki nie potrafią się podpisać. Nikt nie sprawdza, czy chodzą do szkoły. Klasy nie mają prądu, ławek, przyborów.

Dzieci w Tanzanii nie potrafią się bawić zabawkami, a kiedy je dostaną, patrzą na misjonarzy, czekając na instrukcje, co robić.

Dzieci w Tanzanii mają proste marzenia: najeść się do syta, mieć buty, niepotargane ubrania. Szkoła to największe z marzeń.

W Tanzanii analfabetyzm obejmuje 37% kobiet i 22% mężczyzn. Szkoła w Kiabakari jest dobra, anglojęzyczna, więc uczniowie poznają ten język. Często jest tak, że rodzice nie znają angielskiego, więc uczniowie w domu się popisują, zachęcając tym samym rodziców do uczenia się języka czy nauki pisania.
Szkoła zmienia szanse dzieci, o ile opanują czytanie oraz pisanie i będą umiały zmierzyć, zważyć i gospodarować pieniędzmi. Edukacja daje im też poczucie odpowiedzialności za swoje życie, uczy pracowitości i zwiększa szansę, że jako dorośli będą potrafili się dobrze zająć gospodarką czy hodowlą zwierząt. Założą sklepik albo zakład krawiecki. Szkoła zmieni ich życie, tak jak autobus zmieni ich drogę do szkoły.

Irena marzy o szkole. Rodzina dziewczynki nie ma pieniędzy. W tym kraju nauka nie jest przymusem. Dzieciaki chodzące do szkoły wiedzą, że są szczęściarzami. Gdy wolontariusze zorganizowali zajęcia w szkole wakacyjnej, tylko z jednej wioski przyszło na nie 450 dzieci.

Artykuł Szkolny autobus dla dzieci w Kiabakari (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Fiberoskop i mammograf dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Fri, 12 Jul 2019 11:08:52 +0000

Przekazaliśmy 33 500 euro na zakup urządzeń dla szpitala Ave Maria w Antsirabe: fiberoskopu i mammografu. Szpital mieści się w środkowej części Madagaskaru. Dostęp do badań i urządzeń specjalistycznych jest możliwy jedynie w stolicy kraju Antananarywie. Na to mogą pozwolić sobie tylko bogaci. W regionie występuje dużo nowotworów.

Pacjenci tu czują się bezpieczni, bo nie patrzymy na pieniądze, tylko ratujemy ludzi – tłumaczy siostra Małgorzata Langer, dyrektorka szpitala w Antsirabe, prowadzonego przez franciszkanki misjonarki Maryi. – Ludzie nie chcą jeździć do szpitala w stolicy. Boją się. Tam szpitale są przepełnione, chorzy często umierają. Do stolicy jest ponad 200 km, a droga to same dziury. To długa i męcząca podróż, na którą ubogich po prostu nie stać. Tu nie ma ambulansów – nawet my go nie mamy, tylko jeden samochód do wszystkiego: i do gospodarstwa, i dla chorych. Nie ma w okolicy innego szpitala dobrze wyposażonego, ze sprzętem diagnostycznym. Zresztą jak się idzie do państwowego szpitala, to najpierw trzeba wykupić receptę. Dopiero wtedy się zajmują chorym. A jak nie ma pieniędzy, to umiera na korytarzu, bo nikt nie zaryzykuje, żeby mu pożyczyć na leczenie.

Polska Fundacja dla Afryki sfinansowała w 2018 r. budowę nowego budynku szpitala (100 łóżek), a teraz doposaża szpital w sprzęt medyczny.

Dyrektor szpitala, s. Małgorzata Langer z najmłodszymi pacjentami, fot. Dariusz Marut

Operacja w szpitalu Ave Maria, fot. Dariusz Marut

Zakupiony mammograf.

Zakupiony fiberoskop.

Artykuł Fiberoskop i mammograf dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Piętro dla rodzin pacjentów szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Fri, 12 Jul 2019 11:06:53 +0000

Przekazaliśmy 20 750 euro na dobudowę piętra w szpitalu Ave Maria w Antsirabe na Madagaskarze. Antsirabe to miasto o populacji ćwierć miliona. Szpitalny oddział położniczy odbiera rocznie 1200 porodów. Szpital Ave Maria ogólnie przyjmuje przynajmniej 150 pacjentów dziennie. Ale na ćwierć miliona mieszkańców, plus okoliczne wioski, to o wiele za mało. Nie ma warunków i miejsca, by przyjąć wszystkich chorych. Wielu leży na korytarzach, a mniej pilnych pacjentów odsyła się do domu. Sale są przepełnione. Bywa, że opiekun śpi na materacu pod łóżkiem. Na Madagaskarze ludzie chorzy zawsze otaczani są opieką rodziny. — Ludzie przynoszą chorych na noszach. Czasem idą tak nawet sześć godzin. Bywa, że przychodzi pół wioski i te 30 osób czeka na wolne łóżko przed szpitalem, a my nie mamy miejsc, żeby przyjąć ich chorego. To wzruszające, ale i straszne, że musimy szybko kogoś wypisać, żeby przyjąć następnego – mówią siostry, prowadzące szpital.

Do szpitala krewni przychodzą bardzo licznie i zajmują się chorym: gotują, piorą, czuwają. Aktualni podczas pobytu chorego w szpitalu rodzina mieszka w domu przy szpitalu, w którym warunki są niewystarczające. Często nawet tam nie wystarcza miejsca i rodzina śpi na zewnątrz (np. w deszczu). Dobudowa pietra da kolejne 5 pokoi, co powinno wystarczyć na przyjęcie wszystkich, którzy przybyli z bardzo odległych miejsc.

W 2018 r. Polska Fundacja dla Afryki sfinansowała nowy budynek szpitala, więc wkrótce zniknie problem przepełnienia sal dla pacjentów.

Kolejka do szpitala, fot. Dariusz Marut

Neonatologia, fot. Dariusz Marut

Sala dla rodzin.

Artykuł Piętro dla rodzin pacjentów szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt dla przychodni w Ankadifotsy i Fanantenana (Madagaskar)

WojMal — Fri, 12 Jul 2019 10:54:38 +0000

Przekazaliśmy 8 000 PLN (plus 600 euro koszty wysyłki) na zakup dwóch urządzeń do badania krwi dla kliniki Saint Fransios d’Assise w Ankadifotsy oraz przychodni w Fanantenana na zachodnim wybrzeżu wyspy. Obie placówki działają charytatywnie i osą pomoc ubogiej ludności, która nie posiada środków na leczenie. Sytuacja zdrowotna zwłaszcza ubogich ludzi na Madagaskarze jest bardzo trudna. Stan publicznych szpitali nie spełnia podstawowych norm (brak sprzętu i personelu, słaba praktyka sanitarna i higieniczna, korupcja, brak profilaktyki i badań diagnostycznych), co przyczynia się do zwiększenia śmiertelności, głównie dzieci. A nawet tak słaba służba zdrowia jest odpłatna i przez to niedostępna dla większości Malgaszów, utrzymujących się z uprawy cebuli, ryżu i manioku.

Powszechne niedożywienie zbiera straszne żniwo. Średnia długość życia to zaledwie 45 lat. Najczęstsza rodzina to mama-wdowa i kilkoro dzieci.

Na Madagaskarze matki umierają przy porodzie sto razy częściej niż w Polsce. Często przyczyną zgonów jest brak położnej czy niehigieniczne warunki porodu. Niedożywienie kobiety powoduje śmierć dziecka lub jego niską masę urodzeniową a także częstsze choroby.

Wielu tych śmierci można uniknąć. Jak? Przez wczesną diagnostykę i interwencję lekarską. Przez dożywianie matek i dzieci. Przez suplementy. Przez zwyczajną, podstawową opiekę medyczną.

Mały pacjent, Madagaskar, fot. Dariusz Marut

Artykuł Sprzęt dla przychodni w Ankadifotsy i Fanantenana (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie i edukacja dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 12 Jul 2019 10:52:32 +0000

Przekazaliśmy 68 000 euro na dożywianie, utrzymanie i edukację dzieci w Mampikony. Niedożywienie w regionie Mampikony na Madagaskarze sięga około 30 proc. Dzieci chorują na wszystkie typy niedożywienia i awitaminozy. Na Madagaskarze matki często umierają przy lub po porodzie. Noworodkiem wtedy zajmuje się babcia lub ktoś inny z rodziny. Nie stać ich na mleko humanizowane dla niemowląt. Dzieci dokarmia się wodą z cukrem bądź mlekiem skondensowanym, co prowadzi do biegunek, infekcji (brudne źródła wody), całkowitego wyniszczenia. A jeżeli dziecko jest niedożywione, to śmierć z powodu biegunki infekcyjnej (bardzo częsta), malarii, duru brzusznego, chorób pasożytniczych to kwestia kilku dni.

W ramach projektu zakupiono m.in. przybory szkolne:

Wykarmienie tych dzieci mlekiem humanizowanym, bez pomocy pracowników centrum zdrowia w Mampikony, byłoby niemożliwe. Dla rodziców był to koszt 105 000 ariarów tygodniowo na samo mleko – czyli niemal najniższa miesięczna pensja krajowa. to około dwustu złotych.

Gdy pytamy Polaków pracujących w Mampikony na Madagaskarze, dlaczego dzieci umierają z głodu, odpowiadają, że najczęstszą przyczyną jest śmierć matki przy porodzie. Do szpitala jest 260 km, kobiety nie rodzą w sterylnych warunkach, ale jedynie przy pomocy znachorki — i umierają. Sto razy częściej niż w Polsce. Tylko co czwarte dziecko ma tu pełną rodzinę. Sierotą zajmuje się najczęściej babcia, pracująca na roli lub sprzedająca placki na targu. Innej pracy dla niej nie ma. Karmi sierotę tym, co ma. Bananem od pierwszego dnia życia. Wodą z cukrem. Rozcieńczonym mlekiem skondensowanym. To wszystko prowadzi do biegunek — śmiertelnych w sytuacji niedożywienia. Mleko w proszku dla dzieci (jedna puszka na tydzień) to 1/4 pensji kobiety pracującej na roli. A często nawet dzieci karmione piersią przez matkę są niedożywione – gdy matka głoduje, jej pokarm nie jest wystarczający.

Edukacja na Madagaskarze

Około 28 % dzieci w wieku 5–14 lat muszą pracować, by pomóc rodzicom w utrzymaniu domu, co zmusza je do zrezygnowania z edukacji;
Na 100 dzieci, które trafiają do szkoły podstawowej kończy ją jedynie około 60. Bardzo duży jest wskaźnik uczniów, który powtarzają klasy. Malgaski odpowiednik polskiego gimnazjum kończy tylko 25% procent dzieci.
Większość malgaskich dzieci, kiedy ma możliwość podjęcia nauki, robi to w przepełnionych i nieprzystosowanych klasach. Natomiast wiele nie ma w ogóle dostępu do szkół.
Odsetek dzieci w wieku 6–10 lat, które przestały uczęszczać do szkoły w wyniku ograniczenia dotacji w latach 2006–9 wzrósł o 53%;

Edukacja w Mampikony

Wciąż jednak wiele jest wiosek, w których nie ma dostępu do edukacji. Nieliczne szkoły państwowe są w opłakanym stanie: mają jedną, góra dwie sale, które przykrywa dach sklecony z bambusa. Często klasa ma tylko jedną książkę. Zeszyt i ołówek to też luksus, zwykle dziecku musi wystarczyć wypożyczona tabliczka i kreda. Ta również jest drogocenna: „Jest z zagranicy” mówią dzieci i każdy kawałek dzielą, by starczyło dla kilku kolegów. Zresztą kredą pisze się tylko na lekcjach. W domu do odrabiania zadań musi wystarczyć pisanie patykiem na piasku. Misjonarze za zgromadzenia Ducha Świętego prowadzą na wyspie 20 szkół dla prawie 6000 uczniów. W dzień otwarcia jednej z misyjnych szkół na Madagaskarze niektóre dzieci wyszły z domu o godzinie 6, czyli od razu po wschodzie słońca. Bały się spóźnić — nie mają przecież zegarka. Jedna z mam, widząc swoje dziecko w nowym ubraniu i z plecakiem, rozpłakała się. „Spotkało nas takie wielkie szczęście” – szlochała.

Niedożywione dziecko z Mampikony, fot. Daniel Kasprowicz

Artykuł Dożywianie i edukacja dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Stołówka w szkole średniej w Chamuka (Zambia)

WojMal — Wed, 26 Jun 2019 12:04:16 +0000

Przekazaliśmy 19 500 euro na budowę stołówki w szkole średniej dla dziewcząt z internatem w Chamuka (St. Charles Lwanga Boarding School). Chamuka położona jest 35 km od miasta Kabwe w centralnej Zambii. W tym jednym z biedniejszych, choć gęsto zaludnionych obszarów kraju, ludność żyje głównie z rolnictwa. Region dotykają susze, a często nawet w porze deszczowej nie spada wystarczająca ilość opadów. Kukurydza, będąca tu podstawowym wyżywieniem, często wysycha i daje słabe plony, które nie wystarczają do następnych zbiorów. Mieszkańcy jedzą tu bardzo skromnie i najczęściej raz dziennie. Kolejną ich aktywnością jest produkcja węgla drzewnego, używanego w kuchni lub na sprzedaż. Wiąże się to z ręczną wycinką drzew. Brak tu dostępu do prądu czy bieżącej wody. Dojazd ma miejsce wyłącznie żwirową i wyboistą drogą. Ludzie mieszkają w chatach krytych trawą bądź w domkach z lokalnie wypalanej cegły. Domki kryje się zużytą blachą, dociskaną kamieniami, by dachu nie porwał wiatr. Wnętrze domu to zwykle klepisko i bambusowa mata do spania bądź prycza zbita z desek. Dobytkiem jest kilka najprostszych sprzętów.

Gotowa stołówka dla dziewcząt w Chamuka:

W okolicznych szkołach podstawowych uczy się w klasach siódmych obecnie ponad 300 dziewcząt. Te dziewczęta po zdaniu końcowych egzaminów w grudniu nie będą mogły kontynuować nauki z powodu braku szkoły średniej w okolicy. Brak dostępu do edukacji jest jednym z powodów ubóstwa lokalnej ludności. W przypadku dziewcząt prowadzi także do zawierania małżeństw w bardzo młodym wieku lub do wzrostu liczby bardzo młodych samotnych matek. Status społeczny kobiet jest tu niższy niż mężczyzn, więc napotykają one trudności w dostępie do edukacji. Ubogim rodzinom zależy, by jak najszybciej wydać dziewczynkę za mąż, by rodzina męża zapłaciła za nią część majątku. Poza tym rola dziewcząt w rodzinie jest na wskroś służebna, są one wysyłane do pracy w polu, zajmują się młodszym rodzeństwem bądź pracami w domu. Kształcenie dziewcząt nie jest priorytetem ubogich rodzin.

Wobec tej sytuacji chief lokalnego plemienia przeznaczył część swojej ziemi na szkołę. Zwrócił się z prośbą do misjonarek (sióstr służebniczek), by wybudować na tym terenie szkołę średnią z internatem dla 500 dziewcząt oraz założyć inwestycje, potrzebne na utrzymanie szkoły. Założenia są takie, by 70 proc. uczennic pochodziło z obszaru w promieniu 35 km od siedziby szkoły. Uczennice te będą otrzymywały pełne wyżywienie – 3 razy dziennie. Stąd niezbędne jest wybudowanie kuchni i stołówki na 120 miejsc. Nauczyciele w szkole będą otrzymywali wynagrodzeni od rządu zambijskiego. Szkoła będzie się również finansować z takich inwestycji na podarowanych ziemiach jak: hodowla ryb i drobiu, ogród szkolny, uprawa drzewek owocowych i kukurydzy. Zbiory będą stanowiły podstawę jadłospisu dziewcząt, które będą zaangażowane w przygotowanie posiłków, nabywając jednocześnie kompetencji w prowadzeniu gospodarstwa domowego.

Na zdjęciu obecny stan szkoły, a na filmiku s. Barbara Gawełda z Chamuka rozmawia z jedną z dziewcząt, marzących o szkole średniej:

https://pomocafryce.org/wp-content/uploads/2020/07/barbara-gawelda-wywiad-z-karol.mp4

Artykuł Stołówka w szkole średniej w Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie warsztatów technicznych w Garoua Boulai (Kamerun)

WojMal — Wed, 26 Jun 2019 12:03:40 +0000

Przekazaliśmy 2300 euro na wyposażenie warsztatów technicznych w Garoua Boulaï w Kamerunie. Miasteczko położone jest we wschodniej części Kamerunu na granicy z Republiką Środkowej Afryki. Jest to część kraju bardzo uboga. Większość społeczeństwa utrzymuje się z rolnictwa. Collège został wybudowany w 2007 roku w Garoua Boulaï z inicjatywy polskich sióstr dominikanek. Od początku istnienia katolicka szkoła średnia Collège van Heygen otworzyła progi dla młodzieży innych wyznań (uczą się tu również protestanci i muzułmanie). Obecnie collège prowadzony jest przez Kameruńczyków.

Skutkiem trwającej w ostatnich latach wojny domowej w sąsiedniej Republice Środkowej Afryki jest fala uchodźców, napływająca cały czas do Kamerunu. Collège van Heygen odpowiedział pozytywnie na potrzebę pomocy w edukacji młodzieży, zmuszonej opuścić swój kraj.

W roku szkolnym 2018/19 do Collège Van Heygen uczęszczało 300 osób. Szkoła oferuje kształcenie ogólne oraz techniczne (m.in. elektryka, mechanika samochodowa, krawiectwo).

Wykształcenie techniczne wiąże się z nauką przedmiotów praktycznych. Bardzo trudno przekazać taką wiedzę „na sucho”, a tak w ostatnich latach wygląda nauczanie. Collège dysponuje salą komputerową, ale jest ona pusta… i nie wynika to bynajmniej z zaniedbania władz szkoły. Pieniędzy wystarcza zaledwie na wypłaty dla nauczycieli. Podobnie wygląda klasa krawiectwa. Znajduje się w niej tylko jedna maszyna do szycia.

Polska Fundacja dla Afryki zakupiła 6 komputerów, 2 maszyny do szycia, 2 głośniki oraz 5 regulatory prądu. Wyposażenie sal pozwoli uczniom nabyć umiejętności, które ułatwią im zdanie egzaminów końcowych, a w przyszłości zdobycie dobrej pracy. Dla części uczniów posiadanie własnego komputera nigdy nie będzie możliwe, dlatego jedynie szkoła może dać możliwość „dotknięcia” takiego sprzętu. Dziewczęta uczą się krawiectwa, a do tego niezbędne są maszyny do szycia. Ze względu na nieregularne dostawy energii elektrycznej konieczny jest również zakup regulatorów prądu.

Z realizacji projektu skorzysta 300 młodych ludzi z Kamerunu i Republiki Środkowej Afryki – uczniów Collège Van Heygen w Garoua Boulaï.

Na zdjęciach: zakupione komputery i maszyny do szycia.

Artykuł Wyposażenie warsztatów technicznych w Garoua Boulai (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przeciwdziałanie epidemii odry w Mampikony i Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Wed, 26 Jun 2019 12:03:26 +0000

Przekazaliśmy 15 000 euro na walkę z odrą na Madagaskarze. Projekt jest odpowiedzią na rozprzestrzeniającą się na przełomie roku 2018/2019 epidemię odry w wielu rejonach Madagaskaru. Choroba występuje zazwyczaj w wieku dziecięcym, ale na Madagaskarze zaatakowała również bardzo dużą grupę dorosłych. W pierwszych 4 miesiącach epidemii samym Mampikony zmarło już ponad 100 osób, a w Antsirabe ponad 200. W Antsirabe ponadto wszystkie placówki zdrowia są przepełnione i nie ma gdzie przyjmować chorych. Głównym celem projektu jest zmniejszenie umieralności poprzez pomoc w leczeniu powikłań, szczególnie ubogich pacjentów, których nie stać na leczenie.

Odra to choroba zakaźna wywoływana przez wirus odry (paramyxowirus). Chociaż opracowano skuteczną szczepionkę i choroba nie powinna być problemem w krajach rozwijających się, śmiertelność z powodu odry jest bardzo wysoka. Zakażeniu ulegają wszystkie dzieci, które pozbawione są odporności i miały wcześniej kontakt z wirusem. U dzieci odra ma zdecydowanie cięższy przebieg niż u osób dorosłych.

Do zakażenia wirusem odry dochodzi drogą kropelkową. Okres inkubacji: od momentu zakażenia do wystąpienia typowych objawów odry trwa zwykle 9–14 dni. Odra to choroba bardzo zakaźna – zakaźność obejmuje 5 dni przed pojawieniem się wysypki oraz 4 dni po jej ustąpieniu, co w malgaskich warunkach, w których prawie nie ma możliwości odseparowania chorego w małych i ciasnych domkach, jeszcze bardziej nasila rozprzestrzenianie się choroby.

Leczenie odry ma charakter objawowy, a skuteczny lek na odrę nie istnieje. Dużą rolę odgrywa jednak łagodzenie występujących objawów. Jeśli u chorego pojawiła się gorączka trzeba podać preparat przeciwgorączkowy, np. ibuprofen czy paracetamol. W trakcie leczenia chory powinien również przyjmować witaminę A. Choroba przebiega znacznie ciężej u osób z niedoborem tejże witaminy i wskazane są dawki prewencyjne, gdyż w przypadku powikłań nie ma już możliwości wyrównania niedoboru. W leczenie powikłań w wielu przypadkach konieczne jest też włączenie antybiotyków. U pacjentów odwodnionych niezbędne jest również podawanie kroplówek.

Środki zostały przeznaczone na zakupy leków w 50 % dla kliniki „Flamboyant” przy Misji Katolickiej w Mampikony i w 50 % dla szpital „Ave Maria” w Antsirabe. Udzielono pomocy medycznej 1800 osobom.

Na zdjęciach akcja szczepień i leczenia.

Artykuł Przeciwdziałanie epidemii odry w Mampikony i Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun)

WojMal — Wed, 26 Jun 2019 12:03:09 +0000

Przekazaliśmy 10 000 zł na remont przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun). To najuboższy region kraju, graniczący z Republiką Środkowoafrykańską. Przychodnia służy ludności tubylczej – około 120 tysiącom ludzi i ogromnej liczbie uchodźców z RSA – zarejestrowanych jest 80 tysięcy Środkowoafrykańczyków, koczujących w licznych obozach i posiadłościach muzułmańskich. Ośrodek przyjmuje około 100 osób dziennie. Prawie co trzeci pacjent to kobieta w ciąży, których wiele zgłasza się do porodu w porodówce przychodni. Budynek jednak był w złym stanie. Oddany do użytku został w 1992 r. i potrzebował remontu – instalacja elektryczna zagrażała pożarem, sufit był zniszczony, mury popękane.

Na zdjęciach: pacjenci przychodni w Garoua-Boulai:

Artykuł Remont przychodni w Garoua-Boulai (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zaplecze dla ośrodka zdrowia w Gmassadjoun (Togo)

WojMal — Tue, 25 Jun 2019 13:35:20 +0000

Przekazaliśmy 28 150 euro do Togo na budowę prostego domu ze studnią głębinową dla personelu powstającego wiejskiego ośrodka zdrowia w Gmassadjoun. Wioska Gmassoudjoun oddalona jest o 400 km od stolicy Togo Lomé. Najbliższy szpital z porodówką znajduje się w Bassar – odległość 63 km. Najbliższy wiejski ośrodek zdrowia odległy jest o 31 km. Wokół Gmassoudjoun leży 16 innych wiosek, zamieszkałych przez około 7000 ludzi, którzy żyją z upraw rolnych.

Do porodu na rowerze

Warunki życia są tu bardzo trudne: brak przejezdnych dróg, bardzo słabo rozwinięty system transportu, brak czystej wody do picia, brak prądu, brak szkół, brak dostępu do służb zdrowia. Ludność jest nękana chorobami jak malaria, tyfus i pasożyty. Ludność jest bardzo biedna. Dzieci są niedożywione. Wiele z nich umiera z powodu nieobecności służby zdrowia. Cały ten region jest skomunikowany tylko w porze suchej. W porze deszczowej droga polna staje się bardzo błotnista i nieprzejezdna, co bardzo utrudnia pomoc medyczną. Kobiety rodzą po chatach tradycyjnym sposobem. Nie ma żadnej wykształconej położnej. Gdy pojawi się ciężki przypadek, kobiety przewożone są na rowerze albo na motorze najpierw do ośrodka zdrowia odległego o 31 km, a potem do szpitala do Bassar – 63 km. Stąd wielka śmiertelność dzieci. Nie ma konsultacji przedporodowych, brak szczepień ochronnych.

Nie można patrzeć obojętnie, jak mąż wiezie na rowerze ciężarną kobietę w ciężkim stanie do najbliższego ośrodka zdrowia oddalonego o wiele kilometrów. W porze deszczowej niosą ją mężczyźni na własnych barkach, bo droga jest błotnista i nieprzejezdna.

Nowy ośrodek zdrowia

Ludność zwracała się kilkakrotnie do rządu z prośbą o ośrodek zdrowia. Niestety, pozytywnej odpowiedzi nie było. W tej beznadziejnej sytuacji ludność zwróciła się z tą prośbą do misji katolickiej, w której pracuje polski werbista o. Marian Schwark. W ciągu ostatnich dwóch lat zebrane dary pozwoliły na budowę budynku z 9 pomieszczeniami i otwartą werandą.

Nowy ośrodek jest już gotowy, ale nie ma żadnego wyposażenia medycznego ani mebli. Regionalna dyrekcja służby zdrowia obiecuje dać personel (pielęgniarz i położna) oraz podstawowe wyposażenie w sprzęt medyczny. Jeśli nie będzie prostego mieszkania, nikt nie zgodzi się pracować w tym ośrodku. Ośrodek musi mieć czystą wodę, którą można tu zdobyć ze studni głębinowej. Stąd potrzeba takiej studni. Ponieważ nie ma prądu, woda będzie pompowana pompą, napędzaną energią słoneczną do zbiornika z trwałego plastyku.

Ośrodek otrzyma podstawowe leki do małej apteki, które będą sprzedawane. Pieniądze odprowadzane będą na konto. Szpital w Bassar prowadzi konta dla wszystkich ośrodków zdrowia, znajdujących się pod jego nadzorem. Ośrodek ma prawo pobierać małe opłaty za konsultacje. Opłaty te wahają się między 200 i 500 tutejszych franków, co odpowiada 0,30 i 0,76 €. Te opłaty również muszą być odprowadzane na to same konto.

Na zdjęciach: budowa nowego ośrodka zdrowia.

Artykuł Zaplecze dla ośrodka zdrowia w Gmassadjoun (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa domu dziecka w Ayos (Kamerun)

WojMal — Fri, 10 May 2019 09:59:12 +0000

Przekazaliśmy 74 400 euro na budowę domu dziecka w Ayos.

Józefina (najstarsza) ma 15 lat. Jej mama nie żyje. Sześcioro rodzeństwa zostało rozdzielonych po rodzinie. Józefina trafiła do krewnych, którzy się nią nie zajmowali. Ubranie miała gorsze niż my szmaty do podłogi – mówią misjonarki. Jedna z jej sióstr miała 13 lat, jak zaszła w ciążę. Druga jest chora na AIDS. Dzięki pomocy misji Józefina może chodzić do gimnazjum. Nie musi iść na ulicę.

Dziewczęta w Kamerunie mają ciężko.

Wstają o 5.30 i idą po wodę. Nawet dwa kilometry. Potem prysznic z wiaderka i do szkoły. Gdy wracają, muszą uprać, pójść w pole. Celowo nie powiedziałam o śniadaniu – mówi s. Celestyna Pudło z zakonu Opatrzności Bożej, pracująca w Kamerunie. – Rzadko kto tu je śniadanie. Jak dziewczynka wróci ze szkoły, musi gotować. Nie spotkałam tu rodziny, która by miała w domu coś gotowego do jedzenia.

Uratowany chłopiec

Los kobiet

Dzieci uczą się przy świeczkach. Od dwóch miesięcy nie ma prądu w miasteczku. Poziom nauczania jest niski. Dziewczynki 11–12 lat powinny być w gimnazjum, a zdarza się, że mają i 15 lat i wciąż są w podstawówce. Przejście do wyższego poziomu edukacji kosztuje. Podobnie jak otrzymanie pracy. Żeby dostać pracę, trzeba wziąć udział w konkursie. Może on kosztować 200 euro. Kto w Kamerunie ma 200 euro? Dziewczyny zostają więc w domu. Pracują w polu, rodzą dzieci. Kariera? Dziewczyna może kukurydzę sprzedawać na rynku. Jeśli ma starą zamrażarkę, i akurat jest prąd, może sprzedawać mrożoną wodę. Może kupić maniok, zemleć i piec pączki na sprzedaż. Albo orzeszki ziemne z solą lub cukrem.

Są też sieroty społeczne, czyli dzieci porzucone przez upośledzonych rodziców czy po prostu porzucone z biedy i głodu. Na wsiach widać dużo wałęsających się dzieci, a w miastach dzieci ulicy. Żebrzą. Na stacjach myją okna brudnymi szmatami. Na targu noszą towary. Mają po 8 lat. Starsi, dwunastoletni, już handlują. Głównie chłopcy. Oni sobie poradzą. Dlatego polskie misjonarki chcą zbudować dom dla dziewcząt.

Zmuszane do pracy

Sieroty trafiają do dalszej rodziny, ale bywa, że krewni je wykorzystują jako tanią siłę roboczą. Swoje dzieci poślą do szkoły, a im każą iść w pole. Te dzieci mają od 6 do 12 lat. Starsze się buntują i uciekają. Obecnie w regionie domy dziecka są kompletnie niewydolne. W jednym z nich opiekunka mówiła podopiecznym: jak byłam mała, jadłam raz dziennie. To wam też wystarczy. Co dostała jedzenie dla dzieci, to im zabierała.

Dom dziecka – będzie rodzinnie

W planowanym przez siostry domu w Ayos będzie 10 pokoi w sumie dla 20–30 dziewcząt. W domu będzie świetlica do nauki i pracownia krawiecka, gdzie dziewczyny będą się uczyły szyć. Albo po prostu będą tam szyć sobie ubrania. Budynek będzie miał też pralnię, kuchnię, jadalnię, magazyny drzewa i spożywczy. U nas dziewczyny będą otrzymywały jedzenie trzy razy dziennie – z naciskiem pod- kreśla siostra Celestyna. – Przed szkołą, po szkole i wieczorem. Opiekę medyczną dziewczęta będą miały zapewnioną w naszej przychodni. Będą chodziły do szkoły publicznej, nie mogą być odizolowane. Dziewczęta będą mogły zapraszać koleżanki i kolegów. Chcemy, żeby było rodzinnie.

Marie Chauncey ma 17 lat. W domu było siedmioro dzieci. Ich mama jest upośledzona, tata uciekł. – Nie mieliśmy co jeść. Postanowiłam znaleźć kogoś, żeby mnie wyżywił. Żeby można było mydło kupić czy coś do jedzenia – wspomina Marie Chauncey. Dziewczyna spotkała mężczyznę. Dopiero potem dowiedziała się, że ma żonę. Wykorzystał ją, a gdy powiedziała, że jest w ciąży, to uciekł. Znajome kobiety, które same nie miały praktycznie nic, składały się, żeby dziewczyna z dzieckiem mieli co jeść. Marie Chauncey dostała pracę przy misji. Codziennie przez 6 godzin dziennie sprzedaje wodę pitną.

Weź moje dziecko, albo je zabiję Było już późno, koło godziny 21, kiedy przyszła do nas dziewczyna. Siostro, cały dzień tu krążę, żeby siostrę spotkać – mówi. Usiadłyśmy. Dziewczyna była w zaawansowanej ciąży. I wprost do mnie mówi: Niech weźmie siostra moje dziecko. A jak nie, to je zabiję. Nie jestem w stanie utrzymać kolejnego. Mam już dwóch chłopców. Poprosiłam, żeby nie robiła niczego złego. Obiecałam wziąć dziecko. Po jakimś czasie dziewczyna sprowokowała poród. Była wtedy w 8. miesiącu. Urodził się wcześniak, chłopiec. W tym czasie przyszedł do nas burmistrz miasta i opowiedział, jaki mają w rodzinie problem: Moja siostra z mężem chcą się rozwieść, bo nie mają dzieci. I oni wzięli tego chłopca. Maluch jest chory na anemię sierpowatą, ale nowi rodzice go leczą. Zrobią wszystko, żeby był z nimi. s. Urszula Dąbrowska

Rut ma siedmioro rodzeństwa. Jedzą tylko raz dziennie – wieczorem. Jak wiele dzieci w Kamerunie, muszą pracować.

Artykuł Budowa domu dziecka w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Laboratorium w Berevo (Madagaskar)

WojMal — Thu, 14 Mar 2019 11:16:35 +0000

Przekazaliśmy 16 000 euro na budowę laboratorium (cztery pomieszczenia) w misji sióstr franciszkanek i księży saletynów w gminie Berevo na Madagaskarze. Gmina wraz z okolicznymi wioskami to prawie osiem tysięcy mieszkańców. Od roku na terenie misji działa przychodnia. Szczególną opieką obejmuje dzieci z niską wagą urodzeniową, która jest częstą przyczyną zgonów. Niedożywienie, niska odporność i brak mleka matki to kolejne problemy w regionie. Skuteczność leczenia w przychodni w dużej mierze zależy od diagnostyki. Bez laboratorium nie ma dostępu nawet do podstawowych badań analitycznych. A wiele dzieci do drugiego roku życia (jak i osób starszych) umiera z niezdiagnozowanych przyczyn. Najbliższy szpital znajduje się w odległości 98 km, co oznacza dwa dni drogi w miejscowych warunkach. Wioski są odcięte od świata, bez dróg dojazdowych. Do szpitala można się dostać jedynie szlakiem rzecznym, gdzie do przewozu pacjentów, bagaży i zwierząt służy barka towarowa. Region dotknięty jest skrajnym ubóstwem, więc nawet taki transport do szpitala jest zbyt drogi dla wielu chorych.

Artykuł Laboratorium w Berevo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Karetka dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Thu, 14 Mar 2019 11:15:09 +0000

Przekazaliśmy 3200 euro na zakup karetki pogotowia typu Fiat Scudo dla szpitala Ave Maria w Antsirabe na Madagaskarze.

Karetka jest niezbędna w przewozie chorych do stolicy (180 km) do badań diagnostycznych, których szpital nie jest w stanie zrealizować. Do tej pory wynajmowano w tym celu pojazd z innego szpitala, ale było to zbyt drogie. Koszt wynajmu to 900 tys. ariari, zaś zakupu to niecałe 50 mln ariari (zakup karetki dofinansowała w dużym stopniu Miva Polska). Nowa karetka będzie ratować życie pacjentów, zwłaszcza kobiet, które umierają w trakcie komplikacji okołoporodowych, nie mogąc dotrzeć do szpitala.

Olivia w szpitalu Antsirabe. Mama zaczęła ją rodzić w domu, ale nie mogła urodzić własnymi siłami. Mieszka 50 km od Antsirabe w wiosce o nazwie Mandoto. Rodzina przywiozła ją do szpitala, gdzie po cesarskim cięciu przyszła na świat Olivia, ważąca 3,5 kg. Dziewczynka była już w bardzo niepokojącym stanie, ale po szybkiej i fachowej pomocy wszystko dobrze się skończyło. Gdyby nie pomoc szpitala, mamie i dziecku groziła śmierć. W takich sytuacjach znajduje się wiele kobiet, które nie mają możliwości dotrzeć do szpitala. Nieraz z braku transportu umierają w drodze do szpitala.

Zakupiona karetka.

Artykuł Karetka dla szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Modernizacja szkoły krawieckiej w Ngaoundaye (Republika Środkowej Afryki)

WojMal — Thu, 14 Mar 2019 11:12:18 +0000

Przekazaliśmy 6000 euro na dofinansowanie ogrodzenia posesji szkoły w Ngaoundaye (Republika Środkowej Afryki) a także pomoc w zmodernizowaniu szkoły krawieckiej. Projekt obejmuje wybudowanie 103 m muru, odnowienie pomieszczeń krawieckich, zakup maszyn do szycia, budowę wejścia na werandę oraz toalet dla nauczycieli i uczennic szkoły krawieckiej. Ogrodzenie posesji szkoły było niezbędne, biorąc pod uwagę sytuację polityczną kraju i rebeliantów, którzy mieszkają nieopodal i systematycznie okradają ludzi.

Obecnie w szkole podstawowej przebywa około 500 dzieci (jest tu także przedszkole — 42 dzieci w wieku od 3 do 5 lat). W szkole krawieckiej zapisanych jest 28 osób. Zgłosiło się natomiast sporo kolejnych rodziców czy też opiekunów 11–13-letnich dziewczynek, prosząc o przyjęcie do szkoły. Dla tutejszych uczennic wiedza połączona z nauką zawodu jest jedyną szansą na przygotowanie się do dorosłego i samodzielnego życia. Dlatego też oprócz krawiectwa dziewczęta będą się uczyć także zajęć kulinarnych. Tamtejsza dieta jest bardzo uboga w witaminy i składniki odżywcze. Niedożywienie, anemia jest częstą przyczyną śmierci — zwłaszcza dzieci. Bardzo brakuje edukacji, podstawowej wiedzy na temat żywienia czy higieny. W planach jest także własny ogród warzywny i budowa pieca do chleba, które będą potrzebne do zajęć kulinarnych.

Szkoła podstawowa jak i krawiecka powstała jako pomoc dla tutejszej ludności, zwłaszcza ubogich dziewcząt. Opłata za szkołę jest niska, a więc niewystarczająca, aby pokryć wszystkie koszty. Uczy się tu sporo sierot, dzieci osób ubogich, które płacą tylko symboliczne kwoty.

Artykuł Modernizacja szkoły krawieckiej w Ngaoundaye (Republika Środkowej Afryki) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie ponad trzystu wygłodzonych dzieci (Madagaskar)

WojMal — Mon, 31 Dec 2018 16:45:45 +0000

Przekazaliśmy 90 tys. euro na dożywianie głodnych dzieci na Madagaskarze. Tu dzieci chodzą spać głodne lub piją tylko gorącą wodę, by się rozgrzać przed zimną nocą. Na Madagaskarze są rejony, gdzie ludzie umierają z braku pożywienia. Nawet co trzecie dziecko jest niedożywione.

Głodne niemowlęta

Na Madagaskarze matki umierają przy porodzie sto razy częściej niż w Polsce. Opiekunów osieroconych dzieci nie stać na mleko początkowe. Miesięczny koszt mleka (porcja 900 g) to około 250 zł. Czyli więcej niż miesięczne wynagrodzenie (około 200 zł). Dzieci dokarmia się wodą z cukrem bądź mlekiem skondensowanym, co prowadzi do biegunek, infekcji (trudno tu o czystą wodę) i wyniszczenia.

Pracują za nadpsute warzywa

Powszechne jest też niedożywienie wśród dzieci poniżej piątego roku życia. A jeśli dziecko jest niedożywione, to śmierć na biegunkę, malarię, dur brzuszny, choroby pasożytnicze to kwestia kilku dni.

Wiele dzieci musi pracować. Noszą towary na stragany, worki z odzieżą, kartony z szarym mydłem — by dostać za swą pracę nadpsute warzywa. Wiele wie, co to zimno i głód (w stolicy między czerwcem a sierpniem temperatura spada w nocy do 0 st. C). Niektóre dzieci nie mają domu, śpią w barakach czy na straganach.

W szpitalu nikt ich nie przyjął

Matka Verisoa zmarła przy porodzie. Poród przyjmowała lokalna znachorka. Dziecko, karmione przez ciotkę wodą z mlekiem skondensowanym, cierpiało na ciężkie niedożywienie i choroby współistniejące. Kobieta poszła do szpitala, ale nikt ich nie przyjął — lokalni pracownicy żądali pieniędzy, których nie miała. Polscy misjonarze starali się pomóc wszystkimi dostępnymi metodami, ale dziecko zmarło po kilku dniach. Miało około roku i ważyło poniżej pięciu kilogramów. Fot. Daniel Kasprowicz.

„Pewnego wieczoru siedliśmy do kolacji z grupą dzieci z dalekich wiosek, które przyjechały do stolicy na operacje, planowane w kolejnych dniach. Na stole położono ryż, jarzyny i mięso. Tego dnia były kotleciki z zebu (domowe bydło). Dzieci jednak nakładały sobie ryż i nic więcej. Gdy spytaliśmy miejscowych misjonarzy, czemu nie wezmą nic więcej, ci odpowiedzieli, że ludzie tu jedzą trzy razy dziennie ryż i rzadko kiedy coś więcej. Dzieci jadły więc to, co zawsze”.

dr n. med. Maria Grohman-Wieczorek, uczestniczka misji medycznej Polskiej Fundacji dla Afryki na Madagaskarze

Pracuje za 5 groszy

Jean Marc (11 lat) cały dzień pracuje za jedną puszkę ryżu. Mówi, że robił już wiele rzeczy. Obecnie pierze odzież nad rzeką. Za wypranie jednej sztuki dostaje równowartość 5 groszy. W domu jest ich 13. Jego marzenie: rower. Na ulicy z podziwem patrzy na bogaczy, którzy mkną rowerami.

Marzy, by kiedyś zjeść pizzę

Patrick jest ciut starszy, ma 13 lat. Tata nie żyje od kilku lat. Razem z czwórką rodzeństwa i mamą każdego dnia walczą o jedzenie. „Nieraz wracamy do domu i mama nic nie mówi. Wiemy wtedy, że nie znalazła dziś żadnej pracy i nic nie będziemy jeść. Wszyscy idą spać w ciszy, tylko najmłodsza siostra nie rozumie, dlaczego nie ma nic do jedzenia i trochę płacze”. Jego marzenie: chciałby kiedyś zjeść pizzę.

Staram się zjeść dużo

„W centrum dostajemy gorący obiad i można najeść się do syta. Staram się zjeść dużo, by starczyło do jutra. Nie wiadomo, czy coś będzie w domu” – słyszy się od dzieci, objętych dożywianiem w centrum Vonjy. To ośrodek dla najuboższych dzieci w Antananarywie, stolicy Madagaskaru.

Położony w jednej z najbiedniejszych dzielnic ośrodek przeznaczony jest dla dzieci, które nie mają możliwości chodzić do szkoły. W południe otrzymują gorący posiłek (dla wielu jedyny w ciągu dnia). Dzieci są objęte również edukacją i leczeniem.

Drugie miejsce dożywiania to przychodnia na ubogiej prowincji, w Mampikony. Tu trafiają najmniejsze dzieci, które oprócz jedzenia potrzebują zwykle i pomocy medycznej – takie jak Fermin czy Verisoa. Oba ośrodki prowadzą ojcowie duchacze z Bydgoszczy.

Artykuł Dożywianie ponad trzystu wygłodzonych dzieci (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Projekt edukacyjny (Polska)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 06:00:02 +0000

Projekt edukacyjny oraz zachęcający do dobroczynności i wolontariatu.

W ramach statutowej działalności edukacyjnej i na rzecz promocji wolontariatu w roku 2018 Polska Fundacja dla Afryki przeprowadziła następujące projekty:

opracowanie, druk i dystrybucja numeru specjalnego pisma dla młodzieży DROGA. Objętość dodatku: 32 strony w kolorze. Zawartość dodatku: zderzenie kultur – wykazanie różnic w codzienności polskiego nastolatka i jego rówieśnika z Afryki, przedstawienie potrzeb kontynentu afrykańskiego, prezentacja Fundacji oraz możliwości zaangażowania się młodzieży w wolontariat. Nakład: 7000 egz. Dystrybucja: w systemie kolportażu pisma DROGA oraz własna, głównie wśród młodzieży małopolskiej i wśród Darczyńców Fundacji.
opracowanie, druk i dystrybucja numeru specjalnego pisma dla nauczycieli WYCHOWAWCA. Objętość dodatku: 34 strony w kolorze. Zawartość dodatku: prezentacja specyfiki afrykańskiej szkoły oraz warunków pracy nauczyciela w Afryce, przedstawienie potrzeb kontynentu afrykańskiego, prezentacja Fundacji oraz możliwości zaangażowania się zarówno nauczycieli, jak i młodzieży w wolontariat. Nakład: 4100 egz. Dystrybucja: w systemie kolportażu pisma WYCHOWAWCA oraz własna, głównie w szkołach Małopolski i wśród Darczyńców Fundacji.
opracowanie i prezentacja wystawy „Afryka. Najdzielniejsi pod słońcem”. Składa się na nią 20 plansz, ukazujących poszczególne aspekty życia w Afryce. Przykładowo są to tematy: praca, handel, kobieta, zabawa. Fotografie prezentowane na wystawie pochodzą od instytucji w Afryce, wspieranych przez naszą Fundację. Zarówno one, jak i historie ludzi opisywanych w wystawie, są pełne autentycznego dramatyzmu. Celem wystawy jest ukazanie w migawce specyfiki życia na tym kontynencie, z podkreśleniem determinacji ludzi Afryki w codziennej walce o przetrwanie. Młodemu odbiorcy chcemy z jednej strony ukazać, jak bardzo potrzebna jest pomoc temu kontynentowi, z drugiej zaś strony niwelować stereotypy o bierności ludzi Afryki, czekających jedynie na pomoc krajów bogatszych.

Zasięg odbiorców: łącznie: 1800 uczniów.

Wystawa w roku 2018 była prezentowana w następujących szkołach:

Katolickie Szkoły im. Świętej Rodziny z Nazaretu w Krakowie
Szkoła Podstawowa im. KEN w Gruszowie
Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Lubniu
Szkoła Podstawowa im. J. Kochanowskiego w Witanowicach
2 szkoły w Zespole Placówek Oświatowych w Kasinie Wielkiej.

warsztaty afrykańskie w szkołach. W 2018 r. przeprowadzono łącznie 14 warsztatów we wszystkich w/w szkołach. Przebiegają one w cyklu dwugodzinnym. Pierwsza godzina to prelekcja o Afryce oraz prezentacja pracy Fundacji. Druga godzina to warsztaty, w czasie których uczniom prezentowane są autentyczne wnioski o pomoc, jakie spłynęły do Fundacji. Uczniowie, pracując w grupach, wchodzą w role pracowników organizacji pomocowej i muszą wybrać jeden wniosek do realizacji. Ma to na celu uświadomienie młodzieży konieczności wyboru najważniejszych potrzeb. Dokonanie wyboru może być często bardzo trudne – wszystkie przedstawione projekty są przecież ważne i niosą wiele dobra. Uczniowie na koniec warsztatów otrzymują przeszkolenie nt. zaangażowania w wolontariat. Zasięg odbiorców: 420 przeszkolonych uczniów.
publikacja kilkunastu artykułów edukacyjnych w prasie promujących dobroczynność i wolontariat.

Artykuł Projekt edukacyjny (Polska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja Medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 04:00:12 +0000

Misja medyczna naszej Fundacji w Antsirabe (20 października – 3 listopada 2018 r.) kosztowała 49 858,17 zł.

Lekarze:

lek. Michał Paweł Cicio – anestezjolog
Teresa Friediger – magister rehabilitacji ruchowej
dr n. med. Jerzy Friediger – proktolog, chirurg, Dyrektor Szpitala Specjalistycznego im. Stefana Żeromskiego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Krakowie
lek. med. Lidia Stopyra – specjalista chorób zakaźnych, specjalista pediatrii
dr n. med. Rafał Solecki – specjalista chirurgii ogólnej
dr n. med. Wojciech Stycuła – specjalista anestezjologii i intensywnej terapii
dr n. med. Maria Wieczorek-Grohman – specjalista chirurgii dziecięcej i urologii dziecięcej

Zabiegi wykonane:

ponad 60 zabiegów chirurgicznych (przepukliny, guzy, ataki wyrostka robaczkowego, tarczyce, podcinanie języczka u noworodków, amputacje kończyn),
ponad 470 konsultacji pediatrycznych z leczeniem (gorączka, biegunki, zapalenia płuc, odwodnienie, grypa, niedożywienie, zarobaczenie, upośledzenie fizyczne i umysłowe, padaczka, sepsa, grzybice skórne), kilkanaście małych dzieci przyjętych na oddział,
fizjoterapie – zajęcia ruchowe i rehabilitacja dzieci oraz dorosłych.

Sprzęt:

narzędzia chirurgiczne do operowania dzieci, stetoskopy, otoskopy.

Sprzęt medyczny o wartości 17 000 zł, zakupiony przez PFdA, po zakończeniu misji został na miejscu.

Mały Jurek żyje!

Chłopiec został tak nazwany na cześć lekarza, dra Friedigera, szefa misji medycznej na Madagaskarze. Jurek jako wcześniak trafił do szpitala w stolicy Madagaskaru z sepsą. Ważył 1600 g. Przez odwodnienie nie był w stanie otworzyć oczu. Po 10 dniach w inkubatorze chłopiec ma 2250 g i otwiera już oczy. Uratowały go niedostępne tu antybiotyki, przywiezione z Polski, i niezawodna opieka dr Lidii Stopyry.

Dr n. med. Maria Wieczorek-Grohman: „Operowaliśmy od rana do wieczora. Po skończeniu pracy ok. 20 była dopiero kolacja. Cały tydzień był podobny. Zabiegi, konsultacje. Zoperowaliśmy w sumie w pierwszym tygodniu 14 dzieci i 14 dorosłych. W tym amputacja kończyny na wysokości 2/3 kości udowej z powodu przewlekłego stanu zapalnego całej kości piszczelowej u chłopca, który uległ wypadkowi, doznając urazu kończyny dolnej lewej. Nic nie zrobiono. Kończyna była krótsza z przewlekłym stanem zapalnym. Jedynym wyjściem była amputacja. Ponieważ chłopiec nie miał pieniędzy na protezę, a wiedziałam, że największym jego marzeniem jest chodzić, bez wahania zostawiłam o. Darkowi 300 euro na protezę. Bardzo się ucieszyłam, jak zobaczyłam radość na jego twarzy pomimo przebytego zabiegu amputacji kończyny. Ta wdzięczność łapie mocno za serce i znów chce się pomóc.

W drugim tygodniu operowaliśmy na dwóch salach. Na sali z 20-letnim aparatem do znieczulenia ogólnego operowane były tarczyce, a na drugiej znieczulenia do kręgosłupa (podpajęczynówkowe) i tu mogły być operowane przepukliny dorosłych oraz duże dzieci z zapaleniem wyrostka robaczkowego. Trzeba zaznaczyć, że wola tarczycowe były bardzo duże. W Polsce się takich nie spotyka. Dlatego trwały dłużej, uważając, aby nie uszkodzić nerwów odpowiedzialnych za mowę. Ponieważ cały czas byłam na bloku operacyjnym, aby nie tracić czasu, kolejni dziecięcy pacjenci byli oglądani przez dr Lidię. Dzwoniła do anestezjologa i smsem wysyłała zdjęcie. Razem wykonywaliśmy kwalifikacje anestezjologiczną i chirurgiczną. Ponieważ nie było w szpitalu intensywnej terapii, nie mogliśmy operować małych dzieci poniżej 3. roku życia i wagi poniżej 10 kg. Niestety, tych dzieci była większość w sytuacji niedożywienia dzieci na Madagaskarze”.

Artykuł Misja Medyczna Polskiej Fundacji dla Afryki w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnie głębinowe w Morondava, Vohipeno i Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 03:30:07 +0000

Przekazaliśmy 16 300 euro na budowę trzech studni głębinowych na Madagaskarze. Studnie powstały w miejscowościach: Morondava, Vohipeno, Antsirabe. Studnie głębinowe jako jedyne są gwarantem dostępu do czystej wody, jako że sięgają do wody znajdującej się poniżej granicą zabrudzeń.

Brudna woda jest źródłem cholery, amebozy i wielu innych groźnych chorób. Są rejony na Madagaskarze, w których prawie 100 proc. populacji ma pasożyty. Przez pasożyty umierają zwłaszcza dzieci, jako najmniej odporne i najsłabsze. Brakuje dostępu do czystej wody, leków, opieki medycznej, powszechne niedożywienie zbiera straszne żniwo.

Na Madagaskarze, ze względu na brak studni, ludność korzysta z naturalnych zbiorników wodnych – rzek, potoków, strumieni, ale również przez długie miesiące czerpie wodę ze zbiorników stojących, często aż do ich całkowitego wyczerpania. Zbiorniki te służą jednocześnie do kąpieli, prania, mycia naczyń.

Antsirabe

Studnia w Morondava

Rejon Vohipeno, Enato

Artykuł Studnie głębinowe w Morondava, Vohipeno i Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja i utrzymanie dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 03:00:07 +0000

Przekazaliśmy 35 400 euro na edukację i utrzymanie dzieci w rejonie Mampikony na Madagaskarze. Dzieci znalazły pomoc dzięki prowadzonej przez polskich duchaczy misji i działających przy niej stołówce, szkole i przychodni.

Sieroty w Mampikony

Uczniowie z wiosek w buszu często nie ma nikogo, kto mógłby się nimi zająć. Zdarzały się sytuacje, że uczeń w czasie ataku malarii umierał na rękach kolegi. Ze względu na bardzo dużą umieralność jest ogromna liczba sierot. Do dzisiaj nie ma żadnych administracyjnych rozwiązań tego problemu. Umierający nagle rodzic pozostawia dzieci bez opieki. Jedyną realną nadzieją jest dla nich misja katolicka. Żyją one w chatach pozostawione same sobie. Śpią na ziemi. Często są okradane z tego, co mają — ryżu, jedynego garnka, talerza. Kiedy zachorują, nie ma obok dorosłego. Umierają więc na rękach bezradnych rówieśników z powodu malarii i innych chorób, które można było wyleczyć.

Praca dzieci

Przepełnione szkoły, analfabetyzm, brak szkolnictwa dającego zawód sprawiają, że młodzi ludzie muszą iść do pracy, by zarobić na codzienny posiłek, na zwykłą miskę ryżu. Nikogo tu nie dziwi widok kilkulatków wypasających bydło, uprawiających ryż czy produkujących cegły z błota. Dzieci za swoją ciężką fizyczną pracę otrzymują grosze, a te z trudem zdobyte środki nie wystarczają na nic więcej poza kolejnym przetrwanym dniem. Wykonując dorywczą, niskopłatną pracę, wiele się nie nauczą i nie zdobędą przyzwoicie płatnej profesji.

Na Madagaskarze edukacja jest na tragicznym poziomie. Przepełnione szkoły, brak szkolnictwa dającego zawód sprawiają, że młodzi ludzie muszą iść do pracy, by zarobić na codzienny posiłek, na zwykłą miskę ryżu. Nikogo tu nie dziwi widok kilkulatków wypasających bydło, uprawiających ryż czy produkujących cegły z błota. Dzieci za swoją ciężką fizyczną pracę otrzymują grosze, a te z trudem zdobyte środki nie wystarczają na nic więcej poza kolejnym przetrwanym dniem. Wykonując dorywczą, niskopłatną pracę, wiele się nie nauczą i nie zdobędą przyzwoicie płatnej profesji.

Jedna książka na klasę

Analfabetyzm jest tu powszechny. W wielu wioskach w buszu nie ma szkół. Klasa bywa, że liczy ponad 100 uczniów, za to książka jest jedna na całą klasę. Często w szkołach nie ma lekcji, gdy uczniowie pracują na polu nauczyciela. Już kilkuletnie dzieci pasą całymi dniami byki – jednocześnie zajmując się młodszym rodzeństwem. Wciąż jednak wiele jest wiosek, w których nie ma dostępu do edukacji. Nieliczne szkoły państwowe są w opłakanym stanie: mają jedną, góra dwie sale, które przykrywa dach sklecony z bambusa. Zeszyt i ołówek to też luksus, zwykle dziecku musi wystarczyć wypożyczona tabliczka i kreda. Ta również jest drogocenna: „Jest z zagranicy” mówią dzieci i każdy kawałek dzielą, by starczyło dla kilku kolegów. Zresztą kredą pisze się tylko na lekcjach. W domu do odrabiania zadań musi wystarczyć pisanie patykiem na piasku.

Ojcowie duchacze, pochodzący z Polski, prowadzą w regionie Mampikony 25 szkół, w których uczy się ponad sześć tysięcy dzieci.

Artykuł Edukacja i utrzymanie dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 02:00:05 +0000

Przekazaliśmy całą niezbędną kwotę 78 000,00 zł na budowę trzeciego budynku szkoły w Kiruddu w Ugandzie. Murowana szkoła zastąpiła drewnianą dwuizbową szopę oraz pobliskie drzewa, służące uczniom jako schronienie przed słońcem.

W regionie Ugandy, położonym nad jeziorem Wiktorii, głównym źródłem dochodów jest rybołówstwo. Rodziny migrują w poszukiwaniu nowych łowisk. Nie sprzyja to stabilizacji, wiele dzieci wskutek tego opuszcza szkoły. Funkcjonuje 28 szkół podstawowych, w których uczy się prawie 13 tysięcy dzieci. Tam iść do szkoły często oznacza usiąść pod drzewem, gdzie być może odbędą się lekcje. Uczniowie w czasie dnia przemieszczają się wraz z cieniem drzewa, a wraz z nadejściem deszczu przerywają naukę.

Przeludnienie, tymczasowość i bezrobocie stworzyły slumsy. W których szerzą się choroby, w tym AIDS, na które zapadają również nieletni. Prostytucja i będące jej konsekwencją ciąże są rozpowszechnione wśród nastolatek. Nawet 10-letnie dziewczynki, walcząc o przetrwanie, współżyją za pieniądze. Lub są bardzo wcześnie wydawane są mąż — przez rodziców w zamian za drobne prezenty.

Złe warunki, złe wyniki

Edukacja jest jedyną szansą na przerwanie kręgu biedy i uwierzenie w swoją przyszłość, która nie musi tak wyglądać. Dzieci w szkole, wraz z wiedzą, mogą otrzymać nadzieję na to, że ich życie może być inne. Nadzieję na godne życie. Niestety, edukacja w regionie jest słaba. Szkoły są przepełnione, brakuje nauczycieli: w regionie na 600‑1000 uczniów przypada 3–4 nauczycieli. W niektórych szkołach za książkę służy ziemia a za długopis patyk. Brakuje przyborów szkolnych, ławek czy krzeseł a dzieci siedzą na kamieniach czy cegłach. Wiele dzieci nie jest w stanie zdać egzaminu, kończącego szkołę podstawową – a to jest jednoznaczne z końcem edukacji.

Eksperci wskazują, że w ponad dwóch tysiącach przebadanych szkół 92% dzieci, uczących się w klasie trzeciej nie było nawet w stanie przeczytać tekstu w języku angielskim przeznaczonego dla klasy niżej. Dzieci z szóstych klas nie rozumiały zadań przeznaczonych dla klas trzecich. Tylko kilkanaście procent uczniów klas siódmych rozumiało angielskie teksty dla klas drugich. Dzieci opuszczają szkołę, nie umiejąc czytać, pisać ani liczyć. Bywa, że nauczyciele stosują kary cielesne, zastraszając dzieci i zniechęcając je na całe życie do systemu edukacji.

Zdjęcia ukazują budowę trzeciego budynku szkoły w drugiej połowie 2018 roku.

Artykuł Trzeci budynek szkoły w Kiruddu (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont przedszkola w Bertoua Mokolo (Kamerun)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 01:00:09 +0000

Przekazaliśmy 8600 zł na remont sal przedszkolnych i biura w Bertoua Mokolo w Kamerunie. Przedszkole jest prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr św. Dominika od roku 2001. Funkcjonuje na peryferiach miasta, w najbiedniejszej części dzielnicy. Uczęszcza do niego ponad 100 dzieci z ubogich rodzin. Czesne w przedszkolu jest trzykrotnie mniejsze niż w innych placówkach w mieście. Wynosi 37 euro za dziecko na cały rok. Jest to możliwe dzięki Darczyńcom, gdyż dopłacają oni do wynagrodzenia dla nauczycieli. Remont polegał na wymianie podłóg, okien i wstawieniu ochrony przeciwko wężom i komarom, roznoszącym malarię.

Artykuł Remont przedszkola w Bertoua Mokolo (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup leków dla punktu sanitarnego w Kpanganzipio (Togo)

WojMal — Sun, 30 Dec 2018 00:00:59 +0000

Przekazaliśmy misji katolickiej w Awandjelo 3000 zł na zakup leków dla punktu sanitarnego w Kpanganzipio. Wioska, należąca do parafii misyjnej Św. Jana Pawła w Awandjelo, jest oddalona od rozwijających się miejscowości. Brak przejezdnych, całorocznych dróg spowodował, że władze powiatu nie interesowały się mieszkańcami Kpanganzipio ani ich problemami i potrzebami. W 2009 roku zaczęto projekt budowy punktu sanitarnego, aby objąć podstawową pomocą medyczną małe dzieci. Konstrukcja dobiegła końca dopiero w 2012 roku. Na zakończenie projektu pojawiły się dwa problemy — brak na miejscu podstawowych leków oraz brak wystarczających kwalifikacji u przeszkolonych sanitariuszy. Po licznych naleganiach ministerstwo zdrowia skierowało do wioski w maju 2018 roku doświadczonego pielęgniarza, aby wspólnie z wioskowym komitetem mógł dysponować punktem sanitarnym oraz służyć poradą, przyjmując chorych. Pozostał problem braku leków, które można by na miejscu odsprzedawać chorym z niewielką prowizją, która z kolei zapewniłaby równoczesne regularne uzupełnianie kończących się leków. Zakup podstawowych leków pozwoli zabezpieczyć funkcjonowanie punktu sanitarnego i chorym zapewni natychmiastową pomoc.

Artykuł Zakup leków dla punktu sanitarnego w Kpanganzipio (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa dwóch wiosek dla trędowatych (Madagaskar)

WojMal — Tue, 11 Dec 2018 10:00:12 +0000

Przekazaliśmy na Madagaskar 45 600 euro na budowę dwóch wiosek dla osób chorych na trąd. W czasie realizacji tego projektu podjęliśmy decyzję o rozszerzeniu go o misję medyczną w roku 2019 (prawdopodobnie będzie to jesień), ukierunkowaną na leczenie i profilaktykę tej choroby. Misję objęła kierownictwem dr Lidia Stopyra z krakowskiego szpitala im. Żeromskiego, specjalistka chorób tropikalnych, pediatra, uczestniczka kilku misji medycznych w Afryce.

Najpierw pojawiają się przebarwienia skóry, które zmieniają się w zgrubienia. Kolejno następuje lokalny paraliż – chory traci czucie i nie czuje bólu. Lekarze mówią, że gdyby chory czuł ból rozkładającego się ciała, to najprawdopodobniej wpadłby w obłęd.

Trąd jest groźny z powodu biedy. W wioskach na Madagaskarze nie ma lekarzy, czasami trzeba do nich iść czy jechać wozem zaprzężonym w byki kilkadziesiąt kilometrów. Chory nie może pracować, więc nie stać go ani na leki ani na lekarza z miasta. I mimo że antybiotyki leczące trąd kosztują kilkadziesiąt dolarów, na Madagaskarze wciąż chorzy tracą kończyny, a nawet umierają na tę chorobę. I tak jak w średniowieczu traktuje się ich jak… trędowatych.

Jak mają przeżyć?

Trąd to nie tylko choroba, to odrzucenie, odraza i samotność. To nie tylko cierpienie fizyczne, ale i duchowe. Trędowaci żyją w warunkach skrajnej nędzy, w opuszczonych, zapadających się chatkach. Są solidarni i wzajemnie sobie pomagają. Oni najlepiej rozumieją swoje cierpienie. Jak jednak, nie będąc zdolnymi do pracy, mają przeżyć?

Buty z opon

Trędowaty człowiek, z braku kończyn, nie może już przecież pracować na polu. Z trudnością gotuje sobie ryż w garnku czy wypierze odzież. Zmaga się z częstymi infekcjami, które powoli wyniszczają jego ciało. Wielu trędowatych ma popalone ręce. Gotując ryż na ogniu nie czuli, że zbliżyli za blisko rękę. Nie czują też, kiedy ranią sobie stopy. Dlatego nawet najbiedniejsi walczą, by mieć obuwie – nawet takie ze starych opon. Bez nich zwiększa się ryzyko okaleczenia, ropienia ran i w końcu samoistnych amputacji. Nieleczony trąd to uszkodzenia nerwów i oczu, deformacja ciała, owrzodzenia i blizny. Ponadto zajęte są narządy wewnętrzne i kościec.

W takich warunkach mieszkają chorzy na trąd. To uleczalna choroba. W wioskach nadal ludzie boją się trędowatych, co powoduje ich osamotnienie i brak środków do życia.

Trędowatymi zajmuję się od dziesięciu lat – mówi polski misjonarz na Madagaskarze, o. Dariusz Marut. – Przychodzili prosić o jedzenie. Pamiętam pierwsze spotkanie. Myślałem, że to zwykła uboga kobieta, która — jak wielu, wielu innych każdego dnia – przyszła po prośbie na naszą misję.

Nie przejmuj się, zahacz mi worek na przegubie

Przygotowałem tradycyjnie woreczek z ryżem. Kiedy go wręczałem, zobaczyłem, że wyciągnięta dłoń nie ma palców. Przeraziłem się wtedy. Zrozumiałem też, skąd przyprawiający o mdłości zapach rozkładającego się mięsa. Kobieta dostrzegła moje zmieszanie: Nie przejmuj się, zahacz mi worek na przegubie. Worek nie miał jednak rączek. Od tego dnia wiem, że ryż trzeba dawać w reklamówce z uchwytami.

To już mój ostatni palec

Dać ryż – to łatwa pomoc. Nie dawało mi jednak spokoju, że rany są otwarte, że sączy się z nich ropa i widać białe, wychodzące na wierzch, kości. Zacząłem więc opatrywać rany. Pomału przyzwyczaiłem się do ich duszącego zapachu. Nieraz uginały mi się kolana. Rany są różne, przede wszystkim na rękach i nogach. Chory kiedyś zażartował: Och, to już mój ostatni palec i on, niestety, też zaczął ropieć.

Rany lęku i odrzucenia

Pamiętam pierwszą wyciągniętą kość z palca. W czasie opatrunku wypadła prawie sama. Kobieta, nie czując bólu, zrobiła tylko grymas niezadowolenia, tracąc kolejny kawałek swojego ciała. Najtrudniejsze do wyleczenia są jednak te rany niewidoczne dla oczu — te, które tworzą się z lęku innych, obrzydzenia i odrzucenia. Kiedy człowiek, zraniony chorobą, raniony jest jeszcze raz przez społeczeństwo”.

Po latach ciężkiej, ale niewystarczającej pracy polscy duchacze postanowili: trzeba wybudować chorym na trąd miejsce, w którym znajdą opiekę medyczną i godne warunki do życia.

Projekt budowy dwóch wiosek dla trędowatych zakłada zakup ziemi w Mampikony i budowę dziesięciu skromnych murowanych domków. Druga wioska znajdować się będzie 80 km dalej, w miejscowości Port-Berge. Ziemia pod budowę tej wioski już jest, podarowana przez lokalny kościół.

W każdej wiosce powstanie pięć dwupokojowych domków dla w sumie 20 osób. Kompleksy wyposażone w dwie wspólne toalety i pomieszczenia do mycia. Chorzy, którzy zamieszkają w budynkach, będą w nich przebywać zawsze nieodpłatnie. Wokół domków będzie przestrzeń na własne uprawy dla osób, które są w stanie uprawiać ziemię lub ich opiekunów.

Nazywana jest La Blanche, czyli „Biała”. Nie pamięta już, ile ma lat. Wie, że urodziła się „już dawno temu, bo nie jest już młoda”. Na trąd też zachorowała już dawno, tracąc kolejne palce od rąk i nóg. Kiedyś La Blanche pracowała przy uprawie ryżu. Lubiła tę pracę: „Mogłam z radością patrzeć na owoce pracy moich rąk, a dziś nawet nie mogę pomieszać nawet ryżu w garnku czy uczesać włosów”. Kobieta nie jest w stanie pracować i często leży. Sąsiedzi dają jej trochę żywności.

Artykuł Budowa dwóch wiosek dla trędowatych (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Solary dla przychodni w Ndelele (Kamerun)

WojMal — Tue, 11 Dec 2018 09:45:22 +0000

Przekazaliśmy 2000 euro na ponowne uruchomienie solarów w przychodni w Ndelele, prowadzonej przez siostry pasjonistki. Siostry przyjmują pacjentów z obszaru 100 km i leczą głownie chorych z gruźlicą, AIDS, malarią, pasożytami. Prowadzą laboratorium diagnostyczne w zakresie tych chorób. Prowadzą również położnictwo.

Jednym z poważniejszych problemów, z którymi boryka się przychodnia, jest brak prądu elektrycznego w Ndelele i okolicy. Nie jest możliwe przeprowadzania badań laboratoryjnych bez energii elektrycznej. Zdarza się, że konieczne jest odbieranie porodów przy lampie naftowej czy ręcznej latarce, co wiąże się z ryzykiem zarówno dla matki jak i dziecka. W 2016 r. siostry zainstalowały solary, dające energią elektryczną, pozyskiwaną z promieni słonecznych. Niestety, po czterech latach funkcjonowania konieczny jest remont urządzenia. Koszt sprowadzenia z Europy i zamontowania niezbędnego urządzenia to 2000 euro.

Sprowadziłyśmy do naszej przychodni okulistę, który przy przywiazanej do apatatury latarce operował sześć katarakt obu oczu na dzień.

Dopiero co się urodziły. Dzięki ofiarom z Polski ubrałyśmy bliżniaki.

Artykuł Solary dla przychodni w Ndelele (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ciężarówka dla Centrum Dzieci Ulicy w Antananarivo (Madagaskar)

WojMal — Mon, 01 Oct 2018 11:00:48 +0000

Przekazaliśmy 9300 euro na środek transportu dla uprzednio sfinansowanego przez naszą Fundację Centrum Dzieci Ulicy w stolicy Madagaskaru, Antananarivo. Powstające w najuboższej dzielnicy miasta Andavamamba centrum będzie schronieniem dla dzieci ulicy, ale także prężnie działającym ośrodkiem edukacyjnym. Powstają cztery warsztaty na miejscu: garncarskie, stolarskie, dla przyszłych spawaczy oraz przygotowujące do pracy w przetwórstwie owoców i warzyw. W planowanym na obrzeżach miasta gospodarstwie rolnym młodzież będzie się kształcić w zakresie upraw rolnych i hodowli. Zyski z tego gospodarstwa mają pomoc w uzyskaniu przez centrum samodzielności finansowej. Takie przedsięwzięcie wymaga zakupu ciężarówki. Wybrano model marki Hyundai typ HD72 o pojemności 4,5 tony.

Na zdjęciach wychowankowie Centrum Dzieci Ulicy w Antananarivo wyburzają stare budynki pod budowę nowoczesnych.

Artykuł Ciężarówka dla Centrum Dzieci Ulicy w Antananarivo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szpitala w Antsirabe (Madagaskar)

WojMal — Mon, 01 Oct 2018 10:00:08 +0000

Wybudowaliśmy szpital w Antsirabe. To jak dotąd największy projekt, zrealizowany przez naszą Fundację — zebraliśmy 1 235 210,76 zł!

Nowy budynek szpitala mieści ponad 100 łóżek. Jest to solidna, trzykondygnacyjna budowla z 40 pomieszczeniami. Stanowi bezcenną pomoc dla tysięcy potrzebujących.

Tylko w tym szpitalu można otrzymać pomoc i dodatkowo nie trzeba płacić łapówek – mówi mama Mihaje, chłopca wyleczonego z wysokiej gorączki i bardzo uporczywego kaszlu. przybyli tu z wioski, odległej o 40 km od szpitala.

Nasze zawołanie to „Służba życiu”. Tu robi się wszystko, żeby to życie ratować – krótko, po żołniersku, tłumaczy siostra Małgorzata.

Aeckel ma 11 lat. Mieszka w biednej wiosce, gdzie nie ma lekarza. Gdy zranił się w nogę, był źle leczony. Wdało się zakażenie, przyszła gorączka. Chłopak trafił do szpitala w stanie śpiączki. Dopiero po trzech dniach odzyskał przytomność. Operacja uratowała mu nogę i prawdopodobnie życie.

Dlaczego nie przyjęliście umierającej?

Opowiem wam, jak tu jest – mówi misjonarka. — Ostatnio o północy przywieźli Felicie, która urodziła kilka godzin wcześniej i miała krwotok. Najpierw pojechali do innego szpitala, ale tam ich nie przyjęli. Kobieta była w agonii, straciła bardzo dużo krwi, prawie bez ciśnienia. Nie miała oznaczonej grupy krwi, żadnych badań, nic. Tylko krwotok i utrata przytomności. Zaczęliśmy w środku nocy szukać krwi. Czasem w szpitalu państwowym jest, czasem nie ma — żadnej gwarancji. Gdy nie ma, wtedy pytamy zwłaszcza po misjonarzach. Po 11 latach pracy wiem, jaką krew mają u franciszkanów czy u salezjanów. Wreszcie znaleźliśmy. To było pół godziny w jedną stronę, pół godziny w drugą. Zdążyliśmy: przetaczamy, Felicie przeżyła. Tym razem się udało. Rano rozmawiam z tym drugim szpitalem: dlaczego nie przyjęliście umierającej? „Nie było miejsca”. Codziennie coś takiego się dzieje.

Laomi ma trzy miesiące i zaraz przejdzie zabieg podcięcia zrośniętego języczka. Z braku miejsca odbywa się to na stole obok innych noworodków.

Gdyby nie pomoc szpitala Ave Maria, Felicie wykrwawiłaby się na śmierć. W takich sytuacjach znajduje się wiele kobiet, które nie mają możliwości dotrzeć do szpitala. Nieraz wobec braku transportu umierają po drodze. One, albo ich dzieci.

Nie ma na pralkę, a co dopiero na budowę

A szpital Ave Maria to jedyna tego typu placówka w regionie i dla wielu jedyna nadzieja na pomoc. Stąd tak pilna była budowa kolejnego budynku szpitala. Placówka przyjmuje bezpłatnie wielu ubogich. To, co jest w stanie zarobić, idzie na utrzymanie.

Davisoa ma dwa miesiące i waży już ponad dwa i pół kilo. To duży sukces! Urodził się jako wcześniak z wagą 1,3 kg. Gdyby nie pomoc szpitala, nie miałby szans. Tylko tu jest inkubator. Mama Oliviane pracuje przy uprawie ryżu 30 km od szpitala. Poród zaczął się w domu. Najpierw rodzina niosła ją kilka kilometrów. Resztę drogi przebyli wozem, ciągniętym przez byki.

Starego nie będziemy burzyć – mówi siostra Małgorzata. Budową zajmie się jej zgromadzenie. — Mamy tu fachowców od budowlanki. A personel szpitala? Nie będzie problemu. Dziś cały zespół – 70 osób – to Malgasze. Świetnie wykształceni – ucina ewentualne wątpliwości siostra (jest jedyną Europejką w szpitalu).

Codzienna kolejka do szpitala. — Ludzie przynoszą chorych na noszach. Czasem idą tak nawet sześć godzin. Bywa, że przychodzi pół wioski i te 30 osób czeka na wolne łóżko przed szpitalem, a my nie mamy miejsc, żeby przyjąć ich chorego. To wzruszające, ale i straszne, że musimy szybko kogoś wypisać, żeby przyjąć następnego – mówią siostry.

Szpital Polski w Antsirabe został otwarty 18 grudnia 2020 r.

Artykuł Budowa szpitala w Antsirabe (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc szkole w Essiengbot (Kamerun)

WojMal — Mon, 17 Sep 2018 13:00:49 +0000

Przekazaliśmy 24 000 zł na rzecz szkoły katolickiej św. Alojzego Gonzagi w Essiengbot w Kamerunie. Środki zostaną przeznaczone na budowę nowych sal lekcyjnych (kwota 4 000 euro) oraz zakup nowych baterii do istniejącej instalacji słonecznej (1600 euro).

Szkoła istnieje już ponad 60 lat. Wybudowana przez pierwszych misjonarzy na początku lat 50. XX wieku była jedną z pierwszych w regionie. Rodzice pracujący w stolarni, posiadający plantacje kawy, bananów i orzechów ziemnych, byli wtedy w stanie pomóc szkole (uczyło się wówczas ponad 300 dzieci). Jednak z upływem czasu, po odejściu misjonarzy, stolarnia upadła, nastąpił spadek cen kawy. Region dotknęła bieda. Sytuacja ta spowodowała opustoszenie szkoły. Rodzice nie mieli pieniędzy, by posłać dzieci do szkoły. Przybywając na misję w Essiengbot 19 lat temu, siostry Opatrzności Bożej zastały w szkole i przedszkolu jedynie małą grupę dzieci. Dzięki pomocy wielu ludzi dobrej woli z różnych krańców świata, a przede wszystkim z Polski, udało się pozyskać dla szkoły sporą liczbę dzieci. Dzisiaj w szkole podstawowej uczy się 325 dzieci w 6 klasach pod opieką sześciu nauczycieli i dyrektora szkoły. W przedszkolu natomiast jest 137 maluchów w wieku 3–5 lat, podzielonych na trzy grupy (mała, średnia i starszaki) pod opieką trzech nauczycielek.

Siostry ostatnio rozpoczęły budowę dwóch sal lekcyjnych, by móc przyjąć większą liczbę uczniów, ponieważ do tej pory trzeba było odmawiać rodzicom z powodu braku miejsc. By ukończyć prace budowlane, siostry potrzebowały środków na cement i piasek na wytynkowanie murów i położenie posadzki oraz pomalowanie sal. Od trzech lat funkcjonuje sala komputerowa, w której odbywają się lekcje informatyki dla dzieci ze szkoły. Niestety, instalacja słoneczna służąca za energię dla komputerów, przestała działać, co zrodziło potrzebę zakupu nowych baterii.

Regine

Rosette

Artykuł Pomoc szkole w Essiengbot (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Motor dla Gabina z Lomé (Togo)

WojMal — Mon, 17 Sep 2018 12:09:03 +0000

Przekazaliśmy 867 euro na zakup niezbędnego środka transportu dla Gabina — niepełnosprawnego chłopaka z Lomé, Togo.

Sytuacja osób niepełnosprawnych w Togo jest bardzo trudna. Zwłaszcza osób dotkniętych niepełnosprawnością umysłową czy neurologiczną. Żyje w tym kraju wiele dzieci z porażeniem mózgowym. Najczęściej powodem są ciężkie porody w domach, czasem w klinikach (małych izbach porodowych), gdzie brakuje sprzętu i dokładnej diagnostyki. Mieszkają one często w ukryciu, schowane po domach. Najczęściej tylko z mamą, bo tak boleśnie dotknięte przez los dzieci są uważane za „przeklęte”, a razem z nimi ich mamy. W Togo bowiem matki dzieci niepełnosprawnych są uważane za czarownice. Kobiety i ich dzieci skazani na samotne życie, bez jakiegokolwiek wsparcia. Rzadko kiedy ojciec zaakceptuje dziecko i żyją razem. Zwykle dzieci z porażeniem mózgowym wymagają niemal całodobowej opieki – jak w takiej sytuacji matka ma zarabiać, skoro cały czas spędza z dzieckiem?

Jednym z niepełnosprawnych dzieci w Togo, znajdujących się w takiej sytuacji, jest Gabin. Ma 16 lat. Od 12 lat mama jest z nim sama. Jak urodziła chłopca, to mąż ją zostawił. Potem się ożenił z kimś innym. Potem i jego spotkało nieszczęście – miał wylew, w wyniku którego jest sparaliżowany. Tak więc mama Gabina nie ma z nim żadnego kontaktu i została bez wsparcia i środków do życia. Taki jest los kobiet, które mają dzieci niepełnosprawne w Togo. Mama Gabina jest bardzo dzielna — radzi sobie, jak może.

Chłopiec jest czysty, zadbany i radosny. Jest inteligentny, rozumie wszystko, co się do niego mówi, chociaż jemu samemu mówi się bardzo trudno. Chłopiec nie może chodzić, ani nic koło siebie zrobić. Ma bardzo nieskoordynowane ruchy i skurcze spastyczne, które uniemożliwiają samodzielne funkcjonowanie. Nawet nie może sam zjeść posiłku. Jego mama jest fryzjerką, długo jednak nie pracowała w zawodzie, gdyż musiała się zajmować chłopcem. Pracowała jako kelnerka w barze od godziny 21 wieczorem do 3 rano, by w ciągu dnia zajmować się synem. Bardzo go kocha, jest on jej jedynym dzieckiem. Rok temu siostry ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego, prowadzące Ośrodek Zdrowia w Lomé i opiekujące się 40 niepełnosprawnymi dziećmi, pomogły mamie Gabina otworzyć salonik fryzjerski. Tam kobieta może pracować i równocześnie opiekować się chłopcem. Jej mały dochód pozwala zaspokoić podstawowe potrzeby, a leczenie i reedukacja (kinezyterapia) chłopca są zapewnione przez Ośrodek. Od roku Gabin chodzi do szkoły. Choć tak naprawdę to nie chodzi, ale jest zawożony przez mamę wynajętą taksówką motocyklową. Chłopak jedzie na plecach mamy, siedzącej na miejscu pasażera. A ma już 16 lat i zrobił się naprawdę ciężki. Nie ma jednak wyjścia – to jedyny ośrodek w Lomé, gdzie dzieci z porażeniem mózgowym mogą zostać przyjęte. A w całym Togo jest ich tylko cztery. To nie jest zwykła szkoła, ale ośrodek rehabilitacyjny, gdzie dzieci mogą przebywać ze swymi rówieśnikami. Jest otwarty od 8 rano do 15 po południu. Codziennie trzeba dzieci przywieźć i odebrać po południu. Gabin mieszka daleko od ośrodka, około 12 km, transport jest drogi — 1 200 F CFA (2 euro) dziennie. Mama nie jest w stanie tego płacić. Miesięcznie zarabia około 50 euro. Byłoby o wiele taniej, gdyby miała własny motor i sama zawoziła chłopca do ośrodka. Chłopiec byłby wtedy sam na miejscu pasażera, a nie na jej plecach. Mama chłopaka mogłaby go odwozić na zajęcia i wrócić, by zarabiać w saloniku fryzjerskim. Do tej pory było to niemożliwe ze względu na koszty.

Artykuł Motor dla Gabina z Lomé (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dom dla 300 dzieci ulicy w Antananarivo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 10 Jul 2018 13:50:23 +0000

Przekazaliśmy 395 383 zł na budowę centrum dzieci ulicy w stolicy Madagaskaru, Antananarivo.

Odkąd dom Rollanda się zawalił, rodzina rozpierzchła się po mieście. Gdy zmarła mama chłopca, ojciec przestał się interesować synem, wpadając w alkoholizm. Rolland nie miał absolutnie nikogo. Było mu właściwie obojętnie, w którą stronę pójdzie. Najczęściej spał na targowisku, gdzie żywił się resztkami warzyw. Czasem udało mu się coś zarobić, nosząc wodę. Miał 15 lat, gdy pewnej nocy śpiący obok chłopiec wspomniał mu o centrum dla dzieci ulicy, do którego Rolland z czasem się zgłosił. Został uratowany.

Wykluczone, niechciane, samotne

W Antananarivo na ulicy żyją nawet 3- czy 4‑letnie dzieci. Żyją, śpią, dorastają dosłownie na ulicy – w zaułkach, po kątach, sypiając na kartonach i starych szmatach. Część śpi w tunelach, ciągnących się kilometrami pod miastem — gdzie od brudu aż śmierdzi, a woda leje się po ścianach.

Wałęsają się bez nadziei i celu, gromadząc się w nawet 50-osobowe grupy czy wręcz gangi. Żebrzą, snując się między samochodami. Niektóre kradną. Część wpada w prostytucję, część jest porzuconymi dziećmi prostytutek. Padają ofiarą pedofilii. Wykluczone, niechciane, samotne.

Ulica tego nie uczy

Chłopakom żyjącym na ulicy w stolicy Madagaskaru brakuje miski jedzenia, ubrania, czystego koca do spania. Ale przede wszystkim brakuje im zdolności do miłości, umiejętności zaufania komuś czy wzięcia odpowiedzialności za swoje życie. Ulica tego nie uczy.

Uczy za to przemocy, wrogości, agresji. Zamykania się w sobie, by nic już nie mogło zaboleć tak jak bolała utrata domu i rodziny. Ulica uczy krzywdzenia słabszych i młodszych – tak jak samemu było się bitym i okradanych z ostatniego kawałka chleba. Sięgania po tani, najbardziej toksyczny alkohol i narkotyki, wąchanie kleju i benzyny. Wszystkim tym zagłuszają poczucie bezsensu i strach. Na ulicy nie ma innego sposobu, by przetrwać — poza wejściem w świat przestępczy. Edukacja ulicy jest prosta: reaguj przemocą na przemoc, a wtedy przeżyjesz.

Według UNICEF‑u, w krajach afrykańskich 50 mln dzieci żyje na ulicy. Są to przede wszystkim chłopcy w wieku 10–15 lat. Fot. Dariusz Marut..

W Antananarivo działa centrum szkoleniowe dla osieroconych dzieci ulicy (lub dzieci w trudnej sytuacji). Centrum prowadzą ojcowie duchacze (w tym jeden z Polski), którzy na Madagaskarze założyli wiele szkół, w których uczą się tysiące dzieci.

Pomogą w budowie swojego domu

Centrum w stolicy Madagaskaru przede wszystkim chroni przed światem przestępczym. Daje też podstawowe wykształcenie, ucząc konkretnego zawodu. Każdego dnia przyjmuje około 300 dzieci. Niestety, obecny stan ośrodka uniemożliwia zapewnienie całodobowej opieki. Dzieciaki wracają na noc do rodzin (jeśli je mają) lub znajomych albo… na ulicę. Trzeba wybudować spory dom, w którym mogłyby też sypiać. Poza tym dotychczasowe warunki w centrum i tak są fatalne. Właściwie to ruina. Ze starych budynków może zostać jedynie stolarnia – i to po gruntownym remoncie. Resztę zrujnowanych budynków rozbiorą sami wychowankowie, oczywiście pomogą również przy budowie nowych – to będzie ich własny wkład w nowy dom.

Można je uratować!

Musi powstać nowe centrum – solidny budynek z warsztatami, piecem do wypalania prac, miejscami noclegowymi (z łazienkami) oraz magazynami na wyprodukowane przez wychowanków wyroby. Centrum ma szanse się samo utrzymać ze sprzedaży tego, co wyprodukują wychowankowie. Już dziś produkowany przez nich drut kolczasty dobrze się sprzedaje (niewiele firm się tym zajmuje). A w planie są wyroby garncarskie oraz przetwory warzywne. Nauka zawodu (stolarz, garncarz, kucharz, spawacz) i praca dla wychowanków mają działania terapeutyczne, są szansą na odzyskanie szacunku do samych siebie po życiu na ulicy. Pomocą w tym będzie też kadra pedagogów i psychologów.

Alphonse Rakotonatoandro. Fot. Dariusz Marut.

Rodzice Alphonse są alkoholikami. Chłopak doznał wielu krzywd, wręcz tortur; wysłuchał wielu obelg i krzywdzących słów. W wieku 10 lat uciekł i został włóczęgą. Nigdy nie chodził do szkoły. Na ulicy żywił się odpadkami. Miał 13, gdy został przyjęty do centrum. Od tej chwili zaczęła się jego trudna walka o odzyskanie godności i spokoju. Obecnie Alphonse uczy się garncarstwa.

Fernando José Rakotonirina. Fot. Dariusz Marut.

Jose został porzucony przez ojca. Mama samotnie wychowywała dzieci. Kiedy kolejny raz wyszła za mąż, mężczyzna znęcał się nad dziećmi. Jose opuścił dom. Trafił na ulicę, gdzie nieraz bywał bity, znosił obelgi, głód i zimno. Pracował trochę jako tragarz. Ostatecznie trafił do centrum i uczy się w gimnazjum.

Artykuł Dom dla 300 dzieci ulicy w Antananarivo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Konferencja „W Kitlu Powołania”, Wrocław

WojMal — Tue, 10 Jul 2018 13:45:13 +0000

Przekazaliśmy 2000 zł na organizację konferencji edukacyjnej dla studentów zawodów medycznych (wydział lekarski, lekarsko-dentystyczny, ratownictwo, pielęgniarstwo itd.), w której wystąpiły osoby z doświadczeniem pracy w Afryce. Prelegenci dzieli się swoimi umiejętnościami, doświadczeniami i wiedzą uzyskanymi w pracy w tamtejszych szpitalach (m.in. na temat profilaktyki i leczenia chorób tropikalnych).

Gośćmi były osoby z różnych organizacji, m.in. Kardiolog w Afryce, Dentysta w Afryce, SOM, Leczymy z Misją.

Konferencja obyła się pod patronatem m.in. Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich prof. dr hab. Małgorzaty Sobieszczańskiej, IFMSA – Poland Odział Wrocław, UNICEF Polska i magazynu Kontynenty (patronat medialny). Miała miejsce 9 czerwca 2018 r. w Bibliotece Głównej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu przy ul. K. Marcinkowskiego 2–6.

Organizacją wydarzenia zajęli się wrocławscy studenci.

Artykuł Konferencja „W Kitlu Powołania”, Wrocław pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przychodnia w Befasy (Madagaskar)

WojMal — Tue, 10 Jul 2018 13:44:16 +0000

Przekazaliśmy 46 987 zł na budowę przychodni w Befasy na Madagaskarze.

Tam, gdzie nie ma mostów

W miejscowości Befasy mieszka około 800 osób, a sąsiednie wioski mają kolejne kilkaset mieszkańców. Lokalna ludność rzadko może liczyć na pomoc medyczną. Najbliższy szpital znajduje się 50 km stąd, jednak staje się niedostępny, kiedy od grudnia do maja w rzece Kabatomena przybiera woda. A mostów nie ma. W okolicy był kiedyś ratownik medyczny. Jacek Jarosz, wolontariusz z Polski pracował na Madagaskarze kilka miesięcy. Prowizoryczny punkt medyczny odwiedzało miesięcznie ponad 600 osób!

Była to mała, jednoizbowa chata z trawy i patyków oraz z dachem krytym strzechą. Pacjentom za łóżko służyć musiał kawałek koca, a za salę chorych kawałek ziemi w cieniu mangowca. Zamiast plastra trzeba było używać taśmy klejącej, a stojak na kroplówki zastąpić kawałkiem gałęzi. Nikt jednak nie narzekał. To była pierwsza pomoc medyczna dostępna w okolicy. „Któregoś dnia przyszło siedem osób z odległej o 15 km wioski. Uskarżali się na problemy żołądkowo-jelitowe. Okazało się, że jeszcze nigdy nie zetknęli się z mydłem” – opowiada Jacek. I dodaje: „Na dziesięć najczęstszych przyczyn śmierci co najmniej sześć jest ściśle związanych z brakiem podstawowej opieki medycznej”.

Szaman zabrał zdrowie

Gdy do szpitala nie da się dojechać, chorzy mogą zwrócić się tylko do szamanów. Ci odprawiają rytuały i zaklęcia. Niestety, oferują także groźne w skutkach „terapie”. Każdego popołudnia w wiosce na spacer wychodzi niepozorny mężczyzna. Pokonuje kilkaset metrów piaszczystą drogą i zawraca do swojej chatki. Towarzyszy mu dziewczynka. Ściska dłoń mężczyzny i cicho opowiada, co widzi dookoła. Jest przewodnikiem swojego niewidomego ojca. Pascal nie jest niewidomy od urodzenia. Kilka lat temu zachorował na zapalenie spojówek. Proste zakażenie, które przy odpowiedniej kuracji mogłoby ustąpić, szaman potraktował maścią o fatalnym działaniu. Mężczyzna, który przyszedł do szamana z błahym problemem, wyszedł niepełnosprawny. Przez brak dostępu do opieki medycznej stracił wzrok, a wraz z nim szansę na normalne życie.

Ambulans zaprzężony w woły

Czarownicy to jedno, a fatalna infrastruktura medyczna i drogowa to drugie. Pewnego popołudnia pod prowizoryczną przychodnię podjechał tradycyjny malgaski wóz, zaprzężony w dwa byki. Przyjechała nim matka z trzyletnim dzieckiem. Chłopczyk podczas zabawy włożył dłoń pod koło tego samego wozu, który teraz służył mu za „ambulans”. Dwa palce jednej ręki wisiały bezładnie na kilku ścięgnach i kawałku skóry. W takiej sytuacji w Europie szybka interwencja chirurgiczna dałaby realne szanse na odzyskanie pełnej sprawności. Na Madagaskarze jednak problemem stało się nawet najprostsze zaopatrzenie rany. Trzeba było dokonać pełnej amputacji palców. Ryzyko zakażenia tężcem było duże, więc rodzina udała się do oddalonego o dwadzieścia dwa kilometry państwowego punktu medycznego. Droga do powiatowego miasta, gdzie przyjmował pielęgniarz, zajęła im prawie 8 godzin. A na miejscu okazało się, że szczepionki się skończyły.

Prawdziwa przychodnia. Murowana

Po wyjeździe wolontariusza setki ludzi zostało pozbawionych pomocy medycznej. Dlatego w Befasy wraz z Redemptoris Missio sfinansowaliśmy budowę „Chaty Medyka”. Będzie to niewielka, murowana przychodnia z dostępem do prądu i wody, w której stale będzie można uzyskać pomoc medyczną. Ośrodek zdrowia ma stać na terenie misji Oblatów Maryi Niepokalanej. Po zakończeniu prac budowlanych praktykę medyczną rozpocznie lokalna kadra. Przynajmniej jeden wykształcony Malgasz będzie stałym pracownikiem przychodni zdrowia. Będzie wspierany przez specjalistów-wolontariuszy z Polski.

Na Madagaskarze łatwiej zetknąć się z czarami i klątwami niż z lekarstwami i medycyną. A najczęściej spotyka się skrajną biedę.

Jacek Jarosz, wolontariusz: Przyjechałem do Bernadette, która miała wysoką gorączkę i była odwodniona. Jej rodzice są bardzo ubodzy. Mieszkają w małej chatce, w której obok maty do spania stoi klatka z kurami. Było tam ciemno, duszno i ciasno, więc zdecydowałem, by położyć dziewczynkę obok chaty. Na ziemi rozłożyliśmy matę i koc, a kroplówkę przymocowaliśmy przy glinianej ścianie. Przez kilka godzin nad pacjentką czuwała rodzina, a stan chorej powoli się poprawiał.

Pierwszy transport leków do wioski

Artykuł Przychodnia w Befasy (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt medyczny dla szpitala w Moutourwa (Kamerun)

WojMal — Fri, 06 Jul 2018 12:06:28 +0000

Przekazaliśmy 10 000 zł na skrzynkę z wyposażeniem chirurgicznym dla szpitala w misji, prowadzonej przez Siostry Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Miejscowość Moutourwa jest położona na północy Kamerunu przy granicy Czadu i Nigerii. Do niedawna obszar ten był zniewolony przez sektę Boko Haram. Trwało to przez cztery lata. Nadal jednak sytuacja jest niespokojna.

Jest to teren bardzo specyficzny ze względu na klimat. Krótki okres deszczowy trwa około czterech miesięcy. Pozostała część roku naznaczona jest wysokimi temperaturami sięgającymi do 50 stopni C. Pora deszczowa nie zawsze sprzyja uprawie zboża zwanego milem i zebraniu plonów, a co za tym idzie wyżywieniu ludzi. Z powodu braku opadów wysychają studnie.

Najbliższy szpital znajduje się w mieście oddalonym o 50 km. Drogi regionu są nieutwardzone, ich przejezdność zależy od pogody. Żegluga na rzekach Logone i Szari jest możliwa jedynie w porze deszczowej. Komunikacja jest utrudniona, a dla ratowania ludzkiego życia w niektórych sytuacjach trzeba działać natychmiastowo. Do szpitala przychodzą także ludzie z okolicznych wiosek. W dniu targu, kiedy ma miejsce transport towarów, ludzie korzystają z okazji i przychodzą do szpitala na konsultacje z lekarzem. Chorzy ustawiają się w kolejce od wczesnych godzin rannych aż do późnego popołudnia. Dziennie siostry przyjmują około 60 osób. Siostry chcą rozbudować i doposażyć szpital. Jedną z najbardziej naglących potrzeb jest wyposażenie sali operacyjnej.

Artykuł Sprzęt medyczny dla szpitala w Moutourwa (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Szkoła w Amara Bodo (Etiopia)

WojMal — Fri, 06 Jul 2018 12:05:08 +0000

Przekazaliśmy 310 tys. złotych na budowę szkoły podstawowej (cztery klasy), świetlicy, toalet (wraz z doprowadzeniem wody na teren szkoły) w południowej Etiopii – wioski Amara i Bodo. Miejscowe władze ludu Dorze zwróciły się z prośbą o pomoc w budowie szkoły dla 200 uczniów z dwóch wsi. Społeczność Dorze liczy około 38 tysięcy osób, zamieszkujących tereny górskie. Nowy budynek powstanie obok istniejących lepianek, w których uczą się uczniowie klas młodszych od 1 do 5 (172 uczniów i 30 przedszkolaków). Nowy budynek jest przeznaczony dla uczniów starszych klas – od 6 do 8. Projekt zapewni dostęp do edukacji uczniom klas starszych szkoły podstawowej w pobliżu miejsca zamieszania. Umożliwi też prowadzenie zajęć pozaszkolnych dla dzieci i młodzieży a dla osób dorosłych szkoleń i warsztatów, podnoszących ich kwalifikacje zawodowe. Wolno stojący budynek ma pełnić rolę świetlicy Centrum Edukacyjno-Kulturalnego. Świetlica będzie miejscem zajęć, prowadzonych przez wolontariuszy z Polski dla dzieci młodzieży, personelu szkoły oraz mieszkańców okolicznych wiosek. Projekt zakłada doprowadzenie wody (odległość: 600 metrów) oraz budowę toalet (aktualnie za toalety służy prowizoryczny szałas). Projekt jest realizowany we współpracy z Fundacją Dzieci Afryki.

Uczniowie przed budynkiem nowej szkoły

Świetlica

Toalety dla uczniów

Artykuł Szkoła w Amara Bodo (Etiopia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Analizator dla przychodni w Morondawie (Madagaskar)

WojMal — Wed, 04 Jul 2018 11:01:31 +0000

Przekazaliśmy 4320 zł na Madagaskar na zakup analizatora hematologicznego, wykorzystywanego do diagnostyki morfologii krwi. Służy on do oznaczania parametrów morfologii krwi (hemoglobina, leukocyty, hematokryt, erytrocyty, płytki, wskaźniki czerwonokrwinkowe itd.). Urządzenie będzie służyć przychodni w Morondawie, na zachodnim wybrzeżu wyspy. Franciszkanki Misjonarki Maryi od 53 lat prowadzą tu przychodnię „Appel en détresse”. Dziennie korzysta z niej około 30 osób. Placówka służy najuboższym, których jest coraz więcej. Posiada gabinet lekarski, zabiegowy, salę opatrunkową, aptekę, centrum dla dzieci z niedożywieniem, dla chorych na gruźlicę, RTG. Funkcjonuje też laboratorium, które jest szczególnie potrzebne, gdyż pobliski szpital państwowy jest w stanie degradacji. Pacjenci z tego szpitala przychodzą do laboratorium, gdyż w państwowej placówce często brakuje personelu. Po zakupie analizatora zakres usług przychodni znacznie się zwiększy.

Artykuł Analizator dla przychodni w Morondawie (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Analizator dla przychodni zdrowia w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 04 Jul 2018 10:59:15 +0000

Przekazaliśmy 4000 zł na Madagaskar na zakup analizatora hematologicznego, wykorzystywanego do diagnostyki morfologii krwi. Służy on do oznaczania parametrów morfologii krwi (hemoglobina, leukocyty, hematokryt, erytrocyty, płytki, wskaźniki czerwonokrwinkowe itd.).

Przychodnia w Mampikony została wybudowana dzięki m.in. Darczyńcom naszej Fundacji (projekt z roku 2015). Projekt realizowany przez misjonarzy ze Zgromadzenia Ducha Świętego (którzy na miejscu prowadzą m.in. sierociniec, budują kolejne szkoły oraz studnie) ma na celu ochronę życia i zdrowia mieszkańców Czerwonej Wyspy poprzez diagnostykę laboratoryjną chorób tropikalnych i opiekę medyczną w ośrodku zdrowia. Przedsięwzięcie kierowane jest do ubogiej ludności, przede wszystkim dzieci, których nie stać na płatną opiekę medyczną w lokalnych punktach medycznych. Służba zdrowia na Madagaskarze jest odpłatna i w większości przypadków niedostępna dla Malgaszów utrzymujących się z uprawy cebuli, ryżu i manioku. Często zdarza się, że śmierć z powodu chorób zakaźnych (uleczalnych skutecznymi lekami), spowodowana jest ubóstwem danego gospodarstwa domowego. Problem zdrowotny jest obecnie głównym zagadnieniem, z którym państwo nie może sobie poradzić.

Artykuł Analizator dla przychodni zdrowia w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Edukacja ubogich dzieci w Fialofa (Madagaskar)

WojMal — Thu, 28 Jun 2018 08:20:42 +0000

Przekazaliśmy 9100 euro do szkoły College Prive Mamptitasoa w wiosce Fialofa, trochę ponad sto km od stolicy Madagaskaru Antananarivo. W wiosce mieszka 2650 osób – głównie rolnicy i hodowcy drobnego inwentarza. W czasie pory deszczowej wioska bywa odcięta od świata, gdy jedyna droga do niej prowadząca jest nieprzejezdna. Głównym problemem regionu jest ubóstwo, dotykające większości mieszkańców. Dochód miejscowej ludności nie przekracza 1 dolara na dzień (czyli jest niższy niż wskaźnik ubóstwa, opracowany przez ONZ). Wiele osób nie ma żadnego stałego źródła dochodu, żyjąc z uprawy ryżu na małych poletkach. Ubóstwo skutkuje ograniczonym dostępem do edukacji, nawet tej na poziomie podstawowym. To powoduje pogłębianie się problemu ubóstwa. Kolejnym problemem mieszkańców wioski są grasujący bandyci, nazywani „dahalo”, którzy dopuszczają się ataków i kradzieży bydła.

College Prive Mamptitasoa obejmuje edukacją 120 uczniów z ubogich rodzin, w tym 15 sierot oraz 45 dzieci, żyjących w rodzinach bez ojca. Uczniowie są w wieku 5–15 lat. W szkole pracuje 9 nauczycieli. Ich pensja nie przekracza poziomie najniższej pensji krajowej (26 euro/miesiąc). Szkoła obejmuje 10 klas – od podstawówki do gimnazjum. Lekcje odbywają się w 6 salach. Szkoła prowadzi bibliotekę, a boisko jest w trakcie budowy. Szkoła nie posiada żadnego dofinansowania.

Przekazane środki College Prive Mamptitasoa przeznaczy na:

dożywianie uczniów z ubogich rodzin (1 posiłek dziennie dla 65 uczniów przez 120 dni, czyli rok szkolny. Jeden posiłek to koszt 1 euro);
dofinansowanie czesnego dla 65 najuboższych uczniów (2 euro miesięcznie na jednego ucznia);
renowację sprzętu szkolnego oraz zaplecza sportowego.

Artykuł Edukacja ubogich dzieci w Fialofa (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Solary dla Centrum Dziecięcego w Kithatu (Kenia)

WojMal — Wed, 20 Jun 2018 09:34:10 +0000

Przekazaliśmy 3588 euro na zakup i zamontowanie systemu solarowego dla Centrum Dziecięcego w Kithatu.

Centrum Dziecięce, prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny w Kenii, znajduje się w miejscowości Kithatu, położonej w górach. Ludzie z plemienia Meru utrzymują się głównie z uprawy kukurydzy, fasoli oraz bananów, a ich zbiory bardzo często są niewystarczające, ze względu na brak odpowiedniej ilości opadów deszczu.

Siostry przez lata obserwowały, jak w prowadzonym przez nie ośrodku zdrowia wśród chorych znajdują się dzieci, które cierpią z głodu. Widok jest straszny: duży brzuszek ale za to bardzo cienkie nóżki i raczki, zmieniony kolor włosów z czarnego na rudy, a ogólny rozwój dziecka w dużej mierze opóźniony. By je ratować, siostry rozpoczęły projekt dożywiania dzieci do czwartego roku życia. Z czasem zostało wybudowane (otwarcie 29 grudnia 2017 roku) Centrum Dziecięce, które obejmuje opieką oraz dożywianiem około 130 dzieci w różnym wieku. Centrum posiada jadalnię i kuchnię. W czasie pobytu w centrum uczą się chodzić, mówić, bawić z innymi i mają czas na spanie. Jeśli dziecko jest chore, zabierane jest do ośrodka zdrowia lub to do szpitala. Nierzadko trafiają tu dzieci dwuletnie ważące mniej niż 7 kg, dzieci, które nie potrafią chodzić czy mówić, ponieważ ich prawidłowy rozwój został zahamowany przez głód, choroby i elementarny brak opieki. Od czwartego roku życia dzieci przechodzą do grupy przedszkolnej, gdzie kontynuowana jest dalsza opieka nad dzieckiem. Przedszkole dla dzieci z Kithatu oraz okolicznych wiosek obejmuje opieką 100 dzieci, które po ukończeniu 7 lat rozpoczynają naukę w szkole podstawowej, mieszczącej się również na terenie misji. Dzieci w przedszkolu jak i w szkole są dożywiane.

Centrum pomaga trzem grupom dzieci:

Grupa na dożywianie — około 30–40 dzieci. Grupa dzieci, które mają bardzo trudną sytuację w domu. Dzieci te uczęszczają do szkoły, w której mają dwa posiłki dziennie — jeden o godzinie 10 a potem lunch o godz.12.30. Zdarza się często, że są to jedyne posiłki, jakie dzieci mają w całym dniu. Widząc sytuację dzieci, które mdlały na lekcjach z głodu, siostry zaczęły przygotowywać również posiłek o godz. 7 rano dla grupy około 40 dzieci z rodzin, które znajdują się w najtrudniejszej sytuacji materialnej.
Centrum obejmuje opieką dzieci najmłodsze do 4. roku życia, które ze względu na trudną sytuację w domu (brak matki, skrajne ubóstwo) są zagrożone ze względu na brak pożywienia oraz podstawowej opieki. Dzieci są przynoszone rano i odbierane popołudniu, otrzymują cztery posiłki dziennie. Misja ma pod opieką 36 dzieci, w tym dwoje dzieci niepełnosprawnych.
Dzieci zagrożone. Ich życie lub zdrowie jest zagrożone ze względu na molestowanie, bicie lub całkowite pozostawienie bez opieki np. w przypadku aresztowania rodziców pod zarzutem kradzieży. Dzieci te znajdują pomoc w Centrum, a następnie z pomocą miejscowych władz podejmowana jest decyzja co do dalszego losu dzieci: czy trafią do osób z dalszej rodziny czy np. będą potrzebowały pomocy, dopóki sytuacja w domu się nie rozwiąże. Centrum posiada pokoje dla dzieci oraz opiekunek, gdzie może zamieszkać około 40 dzieci.
Młodzież. Po ukończeniu misyjnej szkoły podstawowej dziecko kontynuuje naukę w szkole średniej lub zawodowej, pozostając jednak pod opieką sióstr w związku z „adopcją serca”, czyli sponsorowaniem nauki dziecka oraz podstawowych potrzeb przez polskie rodziny. W Centrum dzieci starsze znajdują opiekę i pomoc w nauce.

Artykuł Solary dla Centrum Dziecięcego w Kithatu (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Rozbudowa farmy dla Centrum dziecięcego w Kithatu (Kenia)

WojMal — Wed, 20 Jun 2018 09:34:05 +0000

Przekazaliśmy 2 645 euro na projekt usamodzielnienia żywnościowego Centrum Dziecięcego w Kenii. Otwarte 29 grudnia 2017 roku Centrum Dziecięce w Kithatu obejmuje opieką oraz dożywianiem około 130 dzieci w różnym wieku. Centrum posiada jadalnię i kuchnię. W czasie pobytu w centrum uczą się chodzić, mówić, bawić z innymi i mają czas na spanie. Jeśli dziecko jest chore, zabierane jest do ośrodka zdrowia lub to do szpitala.

Jedną z największych potrzeb jest troska o żywność dla dzieci, znajdujących się na terenie Centrum. Na terenie misji funkcjonowała mała farma (krowa, koza oraz kilkanaście kur), która byłą jednak niewystarczająca dla 130 dzieci. Rozbudowanie farmy oraz powiększenie jej pomoże w utrzymaniu Centrum i codziennym żywieniu dzieci. Zakup krowy oraz kur-niosek będzie ogromną pomocą w uzyskaniu mleka oraz jajek dla dzieci. Część mleka będzie oddawana do skupu, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży pomogą zakupić inne artykuły żywnościowe. Nawóz uzyskany z hodowli zwierząt będzie mógł być wykorzystany w ogrodzie warzywnym do bardziej wydajnej uprawy.

Powiększenie farmy wymaga zakupu:

Krowy do produkcji 15–20 l mleka
Kur niosek 100 sztuk
Paszy dla kur na pierwszy miesiąc do momentu uzyskania jajek z hodowli
Maszyny do cięcia żywności dla krów, uzyskanej z posadzonej trawy oraz pustych kolb kukurydzy i wszelkich innych pozostałości z upraw na polu oraz przygotowanie pomieszczenia do jej użytkowania
Pożywienia – kiszonek dla krów na czas pory suchej w Kenii.

Artykuł Rozbudowa farmy dla Centrum dziecięcego w Kithatu (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wykończenie przedszkola w Kwamatias (Tanzania)

WojMal — Wed, 20 Jun 2018 09:20:22 +0000

Przekazaliśmy 30 340 złotych na wykończenie przedszkola w Tanzanii. W Kwamatias w regionie Kibaha, niedaleko stolicy Tanzanii, działa Obedy Kuguru – Tanzanijczyk z pokojowego plemienia Zanaki. Jego historia porusza serce. Jest założycielem Organizacji Mkuza Youth Development Association, która służy pomocy dzieciom i młodzieży lokalnej, w tym również albinosom. Jako dziecko Obedy dostał pomoc od pewnej niemieckiej rodziny, dzięki czemu mógł się wykształcić. Jako dorosły człowiek postanowił pomagać dzieciom w uzyskaniu odstępu do edukacji. W 2003 r. otworzył szkołę Mkuza Nursery School, oferującą darmową edukację dla sierot oraz dzieci w trudnej sytuacji życiowej.

Pragnienie stworzenia przedszkola zrodziło się w Obedy już po ukończeniu szkoły średniej. W Kwamatias nie ma publicznego przedszkola, jest tylko prywatne i odpłatne. Obedy założył przedszkole początkowo dla 30 dzieci. Pobiera od rodziców drobną opłatę 10 000 TSH (5 EURO) miesięcznie na pokrycie posiłku (afrykańskie uji), pensji dwóch nauczycieli, wynajmu pomieszczenia i biura (prywatne przedszkola pobierają czesne od 800 000 TSH wzwyż rocznie). W grupie przedszkolnej przebywa ponad 40 dzieci w wieku od 3 do 6 lat. Do dyspozycji nauczyciela są tablica, kreda stół, dwie maty oraz kilka pomocy dydaktycznych ofiarowanych przez wolontariuszy. Obedy szuka po całym świecie ludzi, którzy pomogą mu utrzymać przedszkole. Rozpoczął budowę przedszkola z darowizn z Niemiec, ale wciąż potrzeby są wielkie. Udało się zadaszyć budynek, gdyż deszcz uniemożliwiał prowadzenie zajęć. Następnym etapem jest wykończenie przedszkola.

Artykuł Wykończenie przedszkola w Kwamatias (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup odczynników do laboratoriów w Helocie, Bassar i Loméogo (Togo)

WojMal — Wed, 20 Jun 2018 09:07:52 +0000

Przekazaliśmy do Togo dla Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego 5 962,90 zł na zakup odczynników medycznych. Zgromadzenie prowadzi kilka ośrodków zdrowia z laboratoriami. Jest jednak spory problem z zakupem odczynników do aparatów do kompleksowej analizy krwi.

Togo nie ma wystarczającej liczby laboratoriów, zwłaszcza na północy kraju. W stolicy natomiast laboratoria, które są dobrze wyposażone, są drogie i tym samym niedostępne dla większej części ludności. W ośrodkach Zgromadzenia badania nie są drogie, opłaty służą jedynie podstawowemu utrzymaniu laboratoriów. Sfinansowaliśmy roczne zapotrzebowanie odczynników dla trzech laboratoriów. Obsługują sporą liczbę ludności:

Helota – około 14 500 osób

Bassar – około 6 650 osób

Lomé – około 15 000 osób.

Zakupione odczynniki:

Hematologia Micros

Minidil – 20 pojemników

Miniclin – 40 pojemników

Minilyse – 10 pojemników

Hematologia Mindray

Diluent – 4 pojemniki

Lyse – 2 pojemniki

Rinse – 4 pojemniki

E–Z Cleanser – 2 pojemniki

Probe Cleanser – 2 pojemniki

Artykuł Zakup odczynników do laboratoriów w Helocie, Bassar i Loméogo (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla laboratoriów medycznych w Helocie i Bassar (Togo)

WojMal — Mon, 04 Jun 2018 09:00:08 +0000

Kontynuując współpracę z siostrami ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego pracującymi w Togo, wsparliśmy kolejny projekt. Przekazaliśmy kwotę 10 060 zł na pomoc w instalacji i kontroli aparatów medycznych do dwóch do laboratoriów w Togo: w Helocie i Bassar.

Ośrodki te posiadają laboratoria medyczne, które do tej pory były wyposażone w najbardziej potrzebny sprzęt. Nie miały jednak aparatów hematologicznych do ogólnej analizy krwi. By uzyskać wyniki takich badań, pacjenci z Heloty musieli jechać aż 40 km, z Bassar około 8 km. A takie badania są niezbędne dla kobiet ciężarnych i są ogromną pomocą w diagnostyce medycznej. Aparaty do kompleksowej analizy krwi służą dobraniu właściwego leczenia, co spowoduje zmniejszenie ilości leków i jednocześnie zmniejsza koszt leczenia. W tym roku laboratoria otrzymały potrzebny sprzęt hematologiczny i również aparat Hélèna do elektroforezy białek surowicy krwi dla ośrodka w Bassar. Aby je uruchomić, siostry potrzebowały wsparcia finansowego.

Pacjenci ośrodków zdrowia to przeważnie ludzie biedni i takie badania będą wielką pomocą w zastosowaniu konkretnego leczenia za możliwie niską cenę. Laboratoria obsługują znaczną liczbę ludności (w Helocie: 14 500 osób, w Bassar – 6640). Ośrodki prowadzone w Togo przez siostry otwarte są dla wszystkich i służą pomocą medyczną na wielu polach: porodówka, pediatria, dożywianie dzieci, szczepienia ochronne i okresowe, operacje, pierwsza pomoc, leczenie z hospitalizacją, badania dla kobiet ciężarnych, szkolenia prozdrowotne.

Pomoc dla laboratoriów medycznych w Helocie i Bassar (Togo)

Artykuł Pomoc dla laboratoriów medycznych w Helocie i Bassar (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie szkoły pielęgniarskiej w Antananarivo (Madagaskar)

WojMal — Wed, 30 May 2018 12:09:05 +0000

Przekazaliśmy 22 521,79 euro na projekt realizowany na terenie Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi w stolicy Madagaskaru, Ankadifotsy-Antananarivo. Jego celem jest zakup wyposażenia nowych budynków szkoły o profilu położniczo-pielęgniarskim. Prowadzące od około 15 lat szkołę siostry zakonne zdołały zebrać fundusze na budowę nowego, piętrowego budynku, dla ponad 300 kolejnych uczniów.

Szkoła o profilu 3- i 4‑letnim kształci i przygotowuje do zawodu młodzież, bardzo często z ubogiego środowiska. Niskie opłaty za naukę oraz bardzo dobry poziom nauczania, możliwość wszechstronnej praktyki na oddziałach szpitalnych i w wielu placówkach medycznych są świetną odpowiedzią dla młodych ludzi, zmagających się z problemem bezrobocia oraz bardzo wysokimi kosztami edukacji na uniwersytetach czy wszechobecną korupcją. Siostry promują wręcz pomoc najuboższej młodzieży ze stolicy Madagaskaru i peryferii, oferując bardzo dobre wykształcenie. Absolwenci szkoły są chętnie zatrudniani w placówkach medycznych. Niektórzy z nich kontynuują nawet studia medyczne, zostając lekarzami.

Szkoła dotychczas, ze względu na bardzo ograniczoną ilość pomieszczeń, mogła przyjąć tylko około 50 uczniów na rok (około 200 uczniów na 4 rocznikach). Nowe budynki pozwolą znacząco zwiększyć te liczby i dać szansę edukacji jeszcze większej grupie młodych ludzi. Przy skromnym budżecie, którym dysponują siostry, nie jest możliwy zakup wyposażenia szkoły. Sfinansowaliśmy więc zakup:

krzeseł – wykonanych w połowie z metalu i drewna,
stołów – j.w.,
estrady/katedry – podwyższenia dla wykładowcy,
stołów i krzeseł dla wykładowców,
szaf – do przechowywania materiałów edukacyjnych, wykorzystywanych do zajęć.

Zakupione wyposażenie do szkoły:

Artykuł Wyposażenie szkoły pielęgniarskiej w Antananarivo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa internatu dla młodzieży w Antananarivo (Madagaskar)

WojMal — Wed, 30 May 2018 12:04:26 +0000

Przekazaliśmy 29 766,93 euro na internat dla ubogiej młodzieży w stolicy Madagaskaru. Celem projektu, realizowanego na terenie Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi w stolicy Madagaskaru, Ankadifotsy-Antananarivo jest budowa internatu dla ubogiej młodzieży, uczącej się na uniwersytetach w stolicy Madagaskaru. W związku z pogłębiającym się ubóstwem, rosnącymi cenami i bardzo małą ilością miejsc mieszkalnych w stolicy, siostry franciszkanki już kilka lat temu wyszły z propozycją pomocy potrzebującym studentom w formie internatu, w którym mogą znaleźć zamieszkanie i dogodne warunki do nauki. Obecny budynek jest już w złym stanie i wymaga napraw. Ilość potrzebujących studentów wzrasta i siostry pragnęłyby przyjąć większą ilość proszących o pomoc. Same nie są w stanie sfinansować kosztownej budowy.

Projekt jest więc ukierunkowany na pomoc najuboższym i zdolnym młodym ludziom, którzy starają się zdobyć wykształcenie, ale ich sytuacja materialna nie pozwala na to. Projekt ma na celu wybudowanie piętrowego, niedużego budynku, oferującego godziwe warunki do życia, z kuchnią, salą do nauki, składem na węgiel i sześcioma dwuosobowymi pokojami. Przewiduje się też remont istniejącej już jadalni. Miejsce dałoby szansę ukończenia studiów wyższych studentom, pochodzącym z niewielkich wiosek i miejscowości i byłoby wyrównaniem dysproporcji między społecznościami miejskimi i wiejskimi. Utrzymanie studentów (czesne, wyżywienie, materiały szkolne, wydatki pośrednie) kontynuowane jest dzięki programowi „Adopcja studenta” oraz indywidualnym darczyńcom, jak również angażowałoby rodziny studentów do niewielkiego (20 proc. kosztów w porównaniu z lokalnymi cenami), proporcjonalnego oraz zrównoważonego wkładu w życie i odpowiedzialność za swoje dzieci.

Funkcjonujący budynek internatu:

Romeo pochodzi z wielodzietnej rodziny. Mama samotnie wychowuje czworo dzieci. Dzielna kobieta, absolwentka gimnazjum, jest nauczycielką w podstawowej szkole. Jej pensja nie wystarczyłaby na pokrycie nauki wszystkich dzieci. Dzięki ciężkiej pracy mamy i pomocy misji chłopak ukończył szkołę średnią. Obecnie na Uniwersytecie Katolickim w Antsirabe, na południu Madagaskaru, przygotowuje się do obrony pracy magisterskiej w dziedzinie uprawy roślin. – Na początku studiów było mi naprawdę bardzo ciężko, wiele pracy i wiele wyrzeczeń – opowiada. – Ale warto: chcę być rolnikiem, wykształconym rolnikiem, który swoimi umiejętnościami i zdobytą wiedzą będzie mógł dzielić się z innymi, by pomóc im wydajniej pracować, by osiągali lepsze plony i dzięki temu mieli co jeść – I tak też rzeczywiście się dzieje. Już teraz w czasie każdych wakacji Romeo pracuje na polu z mamą, z chęcią udziela też rad i wskazówek pytającym o wszystko sąsiadom, którzy z zaciekawieniem przyglądają się innowatorskim metodom upraw. Jakże by inaczej, skoro rolnika z dyplomem nikt tutaj jeszcze nie widział.

Artykuł Budowa internatu dla młodzieży w Antananarivo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Interwencyjne dożywianie w Gatarze (Burundi)

WojMal — Thu, 24 May 2018 09:36:49 +0000

Przekazaliśmy 2100 euro dla Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, Gatara, Burundia na interwencyjne dożywianie rodzin wobec klęski głodu w rejonie.

Na terenie gminy Gatara w Burundi tylko w styczniu 2018 r. zmarło z wycieńczenia 78 osób, a według danych parafialnych około 760 rodzin cierpi głód i nie ma prawie żadnych środków na utrzymanie. Sytuacja ta jest spowodowana suszą, która trwała od kwietnia do października 2017 r., chorobami roślin uprawnych, które są podstawą wyżywienia tutejszej ludności: manioku i słodkich ziemniaków, słabym urodzajem fasoli, wzrostem cen produktów żywnościowych oraz pogłębiający się kryzys ekonomiczny w całym kraju. Do tego dochodzą kradzieże plonów dojrzewających. Kto nie ma możliwości pilnowania swoich plonów, ten nie również nie zbiera. Obecnie (koniec stycznia 2018 r.) jest okres zbiorów, niestety, niektórzy już zdążyli zjeść, zanim plony dojrzały albo sprzedać jeszcze przed zbiorem. Dla najbardziej potrzebujących zakupiono zarówno żywność bezpośrednio do spożycia, jak i na zasiew:

1000 kg mąki maniokowej za 1 200 000 fbu

1000 kg mąki kukurydzianej za 1 200 000 fbu

400 kg mąki sojowej za 720 000 fbu

200 kg cukru za 500 000 fbu

1000 kg fasoli na zasiewza 1 000 000 fbu

Razem 4 620 000 fbu (4 620 000 franków burundzkich to ok. 2 100 euro)

Artykuł Interwencyjne dożywianie w Gatarze (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie zagłodzonych dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 24 Jan 2018 11:19:39 +0000

Przekazaliśmy na Madagaskar brakujące 60 tysięcy euro na dożywianie przez rok 700 dzieci w Mampikony. Dziękujemy serdecznie wszystkim, którzy wsparli ten projekt. Wkrótce rozpoczniemy zbiórkę na budowę centrum medycznego na Madagaskarze.

Nasika została przyniesiona do misji w Mampikony na Madagaskarze przez obcą kobietę. Dziewczynka miała kilka miesięcy i ważyła 2900 g. Tyle, co nieduży noworodek. Matka dziecka zmarła przy porodzie, ojciec zniknął. Kobieta, która zaopiekowała się Nasiką, karmiła ją kleikiem ryżowym – tylko to miała. Po dwóch miesiącach dożywiania w misji dziewczynka ważyła ponad sześć kilogramów!

Tylko co czwarte dziecko ma mamę i tatę. Wiele kobiet umiera przy porodzie, a kiedy sierotą zajmuje się babcia czy samotny ojciec, karmi noworodka tym, co ma: bananami od pierwszych dni życia, wodą z cukrem, rozcieńczonym mlekiem skondensowanym. Tak karmione niemowlę zaczyna biegunkować, a biegunka dla niedożywionego dziecka na Madagaskarze oznacza śmierć.

Tombozafy trafił do misji w Mampikony wyniszczony. Niedożywiony, z pasożytami, zapaleniem płuc i pęcherza. Jego serce już szwankowało. Chłopiec jadał zaledwie niewielką porcję ryżu, co kilka dni. Opiekowała się nim sędziwa babcia. Matka zmarła, ojciec porzucił dzieci. Nie pomogło żywienie przez sondę w misyjnym centrum zdrowia. Tombozafy zmarł po kilku dniach leczenia. Miał 8 lat.

Jeden posiłek dziennie: ryż i liście

Dla niedożywionego dziecka malaria, a nawet biegunka, to wyrok śmierci.

700 dzieci czeka

Na Madagaskarze w rejonie Mampikony pracuje dwóch misjonarzy z Bydgoszczy: o. Dariusz Marut i o. Michał Apiecionek. Prowadzą tutaj m.in. szkoły, sierociniec, gospodarstwo dla domu sierot i ośrodek zdrowia. Misjonarze mówią, że żyjąc w Mampikony, trzeba być gotowym na śmierć. Trudno o czystą wodę, lekarstwa, jedzenie. Dziś ktoś żyje, jutro już go nie ma.

W Mampikony polscy misjonarze dożywiają 700 dzieci dziennie. Dbają, by pomoc trafi ała do najbardziej potrzebujących, do sierot i najuboższych rodzin. Dla niemowląt mają mleko w proszku. Starsze dzieci karmią w stołówkach, w których wydają ciepłe wartościowe posiłki (ryż, mięso, ryby, warzywa).

To wymaga środków, których misjonarze po prostu nie mają. Żeby nakarmić jedno dziecko, misjonarze potrzebują dziennie 2,80 zł.

Liantsoa (5 lat), która straciła oboje rodziców. Ją i jej rodzeństwo przygarnęli życzliwi, ale biedni ludzie. Rodzinie nie wystarcza nawet na jedzenie. Dla dziewczynki obiad w stołówce misji to jedyny posiłek w ciągu dnia.

Florencia (8 lat), którą wraz z siedmiorgiem rodzeństwa wychowuje tata – wdowiec. Dziewczynka przymierała głodem. Teraz w misyjnej stołówce codziennie dostaje ciepły obiad.

Artykuł Dożywianie zagłodzonych dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie Centrum Dziecięcego w Kithatu (Kenia)

WojMal — Sun, 31 Dec 2017 12:00:53 +0000

Przekazaliśmy 5000 zł na wyposażenie Centrum „Dom z Marzeń” (tworzonego przez Fundację Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio”). Jego zadaniem ma być otoczenie opieką dzieci od kilku miesięcy aż do ukończenia szkoły średniej — od dożywiania poprzez opiekę nad dziećmi do lat 4., pozbawionymi opieki rodziny, opiekę nad dziećmi doświadczającymi przemocy fizycznej i molestowania a skończywszy na zajęciach dla młodzieży uczęszczających do szkół na terenie misji. Dodatkowo przy Centrum powstanie Domek dla Wolontariuszy (lekarze, pielęgniarki, nauczyciele itp.).

Misja Kithatu mieści się w mieście Meru w Prowincji Wschodniej, w górzystym terenie, około 200 km od Nairobi. Jest to rejon rolniczy, ludność będąca pod opieką misji jest biedna i niewykształcona. Placówka misyjna w Kithatu obejmuje tereny składające się w większości z małych gospodarstw wiejskich. Na terenie misji znajdują się przedszkole, szkoła podstawowa, gdzie razem uczęszcza 300 dzieci, szkoła szycia, stworzona specjalnie dla młodzieży ze słabszymi wynikami w nauce, oraz ośrodek zdrowia. Misja prowadzi również akcje dożywiania dla dzieci do lat 4; obecnie obejmuje nią ok. 22 dzieci.

W Kithatu i okolicach jest dużo dzieci, które nie mają obojga lub jednego z rodziców. Aby pomóc dzieciom i rodzinom znajdującym się w tak trudnej sytuacji, a jednocześnie nie wyobcowywać tych dzieci ich z własnego środowiska przez umieszczanie ich w domu dziecka, siostry rozpoczęły prowadzenie przedszkola i szkoły w Kithatu. Dzieci oprócz edukacji są objęte opieką medyczną i dożywianiem — otrzymują dwa posiłki dziennie, a te z rodzin bardzo ubogich otrzymują dodatkowo żywność do domu. Szkoła zapewnia pomoc dzieciom oraz ich edukację od 4. roku życia tzn. od zajęć przedszkolnych.

Dużym problemem jest opieka nad dziećmi do 4. roku życia, które nie są jeszcze objęte opieką przedszkolną. Bardzo często do ośrodka trafiały dzieci, których stan zdrowia wymagał natychmiastowej pomocy i intensywnej opieki, by mogło ono w ogóle przeżyć i zacząć rozwijać się w miarę normalnie. Nierzadko trafiają do ośrodka dzieci dwuletnie, ważące mniej niż 7 kg, dzieci, które nie chodzą i nie mówią, gdyż ich prawidłowy rozwój został zahamowany przez głód, choroby i elementarny brak opieki. By jakoś temu zaradzić, Siostry rozpoczęły program dokarmiania i opieki medycznej nad dziećmi poniżej 4. roku życia. Dzieci te przynoszone są do ośrodka o godz. 8:00 — 8:30, i zabierane do domów przez opiekunów o godz. 17:00. Rano są kąpane i przebierane w czystą odzież. W ciągu dnia otrzymują 4 posiłki, a dodatkową część pożywienia zabierają do domu. W czasie pobytu dzieci bawią się i mają czas na spanie. Jeśli dziecko jest chore, zabierane jest natychmiast do ośrodka zdrowia lub szpitala, w zależności od problemu, by otrzymać natychmiastowe leczenie. Część z nich wymaga prostych ćwiczeń, by zacząć siadać, stawać, samodzielnie chodzić czy mówić. Niestety, miejsce, gdzie obecnie prowadzona jest ta działalność jest małe i nie pozwala na objęcie opieką większej liczby dzieci.

Siostry od kilku już lat szukały środków finansowych na powstanie Centrum, które pozwoli zmienić sytuację pokrzywdzonych dzieci i dać im szansę na lepszy start w dorosłość. W ośrodku świadczona będzie pomoc szczególnie dla czterech grup dzieci:

Dożywianie dzieci, które mają bardzo trudną sytuacje w domu. Dzieci te uczęszczają do szkoły na misji. W szkole otrzymują dwa posiłki dziennie. Pierwszy posiłek jest o godz. 10 rano a obiad o godz. 13. Niestety, bardzo często obiad dla tych dzieci był ostatnim posiłkiem w danym dniu, na drugi dzień dzieci przychodziły do szkoły głodne, zasypiały lub mdlały na lekcjach. W związku z taką sytuacją Siostry rozpoczęły wydawać kolejny posiłek o 7 rano przed rozpoczęciem zajęć szkolnych. W Centrum znajdowałaby się kuchnia i jadalnia, gdzie byłyby przygotowywane posiłki dla dzieci. Dodatkowo dla najbardziej potrzebujących byłyby przygotowywane paczki żywnościowe do zabrania do domu. Siostry szacują, że byłaby to grupa ok. 40 dzieci.
Opieka nad dziećmi do 4. roku życia, które mają trudną sytuacje w domu, straciły matki. Życie takich dzieci jest zagrożone ze względu na brak pożywienia oraz podstawowej opieki. Dzieci byłyby przynoszone rano i odbierane po południu, otrzymywałyby 4 posiłki dziennie. Misja obecnie prowadzi już taką działalność, ale ze względu na braki lokalowe może przyjąć tylko 22 dzieci.
Dzieci, których życie lub zdrowie jest zagrożone ze względu na molestowanie, bicie lub całkowite zostawienie dziecka bez opieki. Dzieci te znalazłyby w centrum schronienie oraz dom w najbardziej trudnej sytuacji, a następnie z pomocą miejscowych władz podejmowana byłaby decyzja co do dalszego losu dzieci. Centrum mogłoby zapewnić opiekę 8–16 chłopcom i 8–16 dziewczynkom.
Młodzież. Centrum pozwoliłoby na prowadzenie spotkań dla młodzieży (aktywizujących i edukacyjnych), dzięki którym miałaby ona możliwość rozmawiania i dzielenia się trudnościami czy osiągnięciami w szkole. Spotkania prowadzone byłyby dla ok. 40 osób.

Fundacja Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” powstała w 1992 roku w Poznaniu z inicjatywy środowiska naukowego Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Celem istnienia Fundacji jest stworzenie profesjonalnego zaplecza dla polskich misjonarzy, prowadzących działalność medyczną wśród chorych w najuboższych krajach świata.

Artykuł Wyposażenie Centrum Dziecięcego w Kithatu (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ratowanie życia niedożywionych dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sun, 31 Dec 2017 11:00:39 +0000

Zebraliśmy całą potrzebą kwotę na zakup mleka dla niedożywionych dzieci na Madagaskarze. Wkrótce zapowiemy kolejną zbiórkę.

Pracowałem kiedyś z niedożywionymi bliźniakami. Szło im bardzo dobrze i byłem przekonany, że wyjdziemy na prostą – mówi Daniel, pracujący w wybudowanym przez Polską Fundację dla Afryki centrum zdrowia w Mampikony. – Niestety, jeden z bliźniaków (trzyletnie dziecko) zachorował na biegunkę infekcyjną i zmarł w ciągu 24 godzin. Niedożywienie wyniszcza organizm do tego stopnia, że biegunka czy zapalenie płuc potrafią być śmiertelne. Nie pomogą już wtedy leki, ani opieka medyczna. Dlatego potrzeba środków, które pomogą dożywić część dzieci w regionie, by nie dopuścić do sytuacji, w której niewiele już można pomóc.

Pracownicy misji w Mampikony robią, co mogą. Za środki z Polskiej Fundacji dla Afryki zbudowali centrum zdrowia, sierociniec, szkoły. Są jednak chwile, gdy wydaje się, że rzeczywistość ich przerasta. Gdy bieda, niedożywienie, choroby i korupcja na Madagaskarze wydają się wygrywać. Tak było, gdy kiedyś w kościele Daniel zobaczył wychudzone nóżki, zwisające z rąk starej kobiety. Babcia szybko zniknęła wśród tłumu i długo nie mógł jej odnaleźć. Okazało się, że ktoś znał matkę dziecka, która zmarła podczas porodu. Dziecko przez pierwszy miesiąc karmione było mlekiem kondensowanym rozrobionym z wodą. Prowadziliśmy dziecko przez kilka miesięcy do momentu, kiedy przeszło na dietę normalną. To było trzy lata temu – wspomina Daniel. – Dziś obserwuję, jak to dziecko biega!

Woda z cukrem

Niedożywienie w regionie sięga około 30 proc. Dzieci chorują na wszystkie typy niedożywienia i awitaminozy. Na Madagaskarze matki często umierają przy lub po porodzie. Noworodkiem wtedy zajmuje się babcia lub ktoś inny z rodziny. Nie stać ich na mleko humanizowane dla niemowląt. Dzieci dokarmia się wodą z cukrem bądź mlekiem skondensowanym, co prowadzi do biegunek, infekcji (brudne źródła wody), całkowitego wyniszczenia. A jeżeli dziecko jest niedożywione, to śmierć z powodu biegunki infekcyjnej (bardzo częsta), malarii, duru brzusznego, chorób pasożytniczych to kwestia kilku dni.

Wykarmienie tych dzieci mlekiem humanizowanym, bez pomocy pracowników centrum zdrowia w mampikony, byłoby niemożliwe. dla rodziców był to koszt 105 000 ariarów tygodniowo na samo mleko – czyli niemal najniższa miesięczna pensja krajowa. to około dwustu złotych.

Do ośrodka przyszła kobieta z trójką czteromiesięcznych niemowlaków. Każde ważyło mniej niż trzy kilogramy. Rodzice byli załamani. Kobieta karmiła dzieci piersią, ale ze względu na jej niedożywienie pokarm nie był wartościowy. Musiała dokarmiać dzieci mlekiem kondensowanym, co doprowadziło do biegunek. Już po kilku tygodniach dożywiania w ośrodku dzieci mogły przejść na kaszki mleczno-ryżowe. Każda wizyta wymagała od rodziców przejścia piechotą 50 km – dystansu między Akomajia i Mampikony.

Pomoc cały rok

Ufundowane przez naszą Fundację centrum zdrowia z wykwalifikowaną kadrą odgrywa wielką rolę. Jeżeli jednak chcemy pomóc niedożywionym dzieciom, to musimy również zapobiegać skrajnemu wycieńczeniu, nie tylko leczyć jego skutki. Potrzebujemy zakupić dla niedożywionych dzieci specjalistyczne mleko, odżywki, antybiotyki. To koszt około 400 zł miesięcznie na dziecko.

Projekt, który chcemy sfinansować, obejmie pomocą najbardziej potrzebujące dzieci. Będą to osierocone noworodki, bliźnięta, dzieci niedożywione z powodu ubóstwa rodziców bądź z powodu choroby. Dzieci będą dożywiane przez rok. Każde zostanie przebadane przez wykwalifikowany personel: lekarza, położną i dietetyka. W razie potrzeby dziecko skorzysta z darmowych analiz medycznych i leków. Matki bądź opiekunowie przejdą szkolenia z zakresu higieny, opieki nad dzieckiem i przygotowywania odżywczych posiłków dla dzieci.

Zabrakło kilku dni

Tombozafy trafił do ośrodka bardzo chory i wyniszczony. Od razu przeszedł wszystkie badania. Chorował na niedożywienie białkowe, bradykardię, dwie choroby pasożytnicze, zapalenie pęcherza moczowego i silne zapalenie płuc. Chłopiec wcześniej jadał zaledwie niewielką porcję ryżu – bez dodatków, bez stałych godzin, kilka łyżek na kilka dni. Opiekowała się nim bardzo sędziwa babcia. Matka zmarła kilka lat temu, ojciec porzucił dzieci po śmierci żony. Niestety, nie udało się uratować dziecka. Nie pomogło żywienie przez sondę. Tombozafy zmarł po kilku dniach leczenia. Mógł być uratowany – zabrakło mu kilku cennych dni.

Nikt nie poniósł konsekwencji

Natalię w niedzielne popołudnie (dzień wolny od pracy) przyprowadził załamany ojciec. Matka dziecka bardzo chorowała. Jej choroba była wynikiem błędu lekarskiego. Kobieta otrzymała zakazany pakiet lekarstw, co doprowadziło do zaniku laktacji i niedociśnienia. Była bardzo słaba, a dziecko niedożywione. Natalia wyzdrowiała w ciągu kilku tygodni. Niestety, jej mama zmarła. Nikt nie poniósł konsekwencji.

Ile to kosztuje?

Puszka mleka dla niedożywionych dzieci – 50 zł
Łączny miesięczny koszt specjalistycznego mleka i leków na miesiąc – 400 zł/dziecko
Objęcie dożywianiem oraz opieką medyczną wszystkich potrzebujących dzieci w ośrodku zdrowia – 59 000 zł/rok

Artykuł Ratowanie życia niedożywionych dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa pawilonu w szkole w Abong-Mbang (Kamerun)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 07:00:00 +0000

Przekazaliśmy 65 000 zł na budowę pawilonu dla szkoły podstawowej, który będzie służył jako stołówka oraz miejsce zajęć wychowawczych. W szkole dokarmianych jest 274 dzieci, które aktualnie jedzą posiłki w ławkach w klasach lub na podwórzu.

Szkoła funkcjonuje już 50 lat. Ostatnimi czasy dzięki zaangażowaniu polskiej misjonarki, siostry Alicji Adamskiej, bardzo podniósł się jej poziom. Zatrudniono dobrych nauczycieli. Szkoła prowadzi zajęcia sportowe, taneczne, filmowe, posiada bibliotekę. Nasza Fundacja sfinansowała budowę kuchni dla tej szkoły, gdyż wcześniej posiłki dla prawie 300 dzieci były przygotowywane w prowizorycznej kuchni pod drzewem mangowca. W opinii miejscowych ludzi jest to „najładniejsza kuchnia w okolicy”. Stołówka była następną niezbędną inwestycją dla szkoły, gdyż wiele dzieci przychodzi na zajęcia głodne i dożywianie w szkole jest często ich jedynym posiłkiem w ciągu dnia.

Artykuł Budowa pawilonu w szkole w Abong-Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup samochodu dla ośrodka zdrowia w Wiaga (Ghana)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 06:00:59 +0000

Przekazaliśmy 5000 zł na zakup nowego samochodu dla misji Sióstr Służebnic Ducha Świętego w Wiaga (północna Ghana). Siostry prowadzą miejscowy ośrodek zdrowia, w którym przyjmują nawet 200 pacjentów dziennie. Ośrodek obsługują cztery siostry, z czego jedna dodatkowo prowadzi kursy szycia dla ubogich kobiet. Siostry prowadzą całodobową opiekę poporodową – w miesiącu przyjmują około 35 porodów. Ośrodek nie ma lekarza i poważniejsze choroby trzeba leczyć w szpitalu, do którego jedzie się 30 km wyboistą drogą, w porze mokrej trudną do przejechania. Mimo że leczenie w Ghanie jest teoretycznie za darmo, zwłoka w państwowych refundacjach wynosi nawet kilka miesięcy. Refundacja zresztą pokrywa jedynie podstawowe leczenie. Wielu chorych zwleka więc z pójściem do lekarza, bo ich na to nie stać. Przychodzą już często w stanie wymagającym hospitalizacji.

Stare auto sióstr ma już 12 lat. Rejon jest prawie pozbawiony dróg. Nie ma taksówek. Transport zbiorowy (busik, wózek z osiołkiem, motor) funkcjonuje jedynie w dni targowe, czyli co drugi dzień. Nowy samochód bardzo ułatwi opiekę nad chorymi w Wiaga.

Artykuł Zakup samochodu dla ośrodka zdrowia w Wiaga (Ghana) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkoły w Dorze (Etiopia)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 05:00:44 +0000

Przekazaliśmy 15 000 zł dla fundacji Dzieci Afryki na projekt budowy szkoły w Dorze w Boda&Amara w Etiopii. Do fundacji zwróciła się o pomoc starszyzna wioski. Obecna szkoła liczy 172 uczniów, uczęszczających do klas I‑V. Dodatkowo 30 dzieci uczy się w przedszkolu. Dzieci uczą się w dwóch budynkach typu lepianki. Budynki te nie spełniają wymogów higienicznych czy bezpieczeństwa. Nowy budynek ma być wybudowany dla starszych klas (V‑VIII, 200 uczniów). Szkoła ma posiadać świetlicę oświetlaną energią słoneczną oraz plac zabaw. Szkoła ma mieć doprowadzoną wodę do budynków. 15 000 zł od naszej Fundacji to początkowy wkład w ten projekt.

Uczniowie przed nową szkołą.

Artykuł Budowa szkoły w Dorze (Etiopia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup sztucznej szczęki dla Helene z Nguelemendouki (Kamerun)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 04:00:41 +0000

Helene ma 65 lat i w Nguelemendouka (Kamerun) wraz z mężem prowadzi sierociniec dla ośmiorga dzieci. Helene z mężem nie mogli mieć własnych dzieci, przez to spotkali się z ostracyzmem. Ludzie uważali kobietę za niepełnowartościową. Dzięki wsparciu z Polski małżeństwu wyremontowano dom, zakupiono materace, objęto rodzinę pomocą medyczną i stomatologiczną. Podczas ostatniej wizyty u polskiego dentysty (pracującego w ramach projektu Dentysta w Afryce) w Abong-Mbang Helene nie pozwoliła sobie wyrwać ostatnich zębów. Mówiła, że wtedy nie miałaby czym jeść, gdyż ją nie stać na sztuczną szczękę. Ostatnio jednak zakup sztucznej szczęki stał się koniecznością. Sfinansowaliśmy ten zakup (2 000 zł).

Artykuł Zakup sztucznej szczęki dla Helene z Nguelemendouki (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup spawarki da Jeana Noela z Mbaikoro (Republika Czadu)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 03:00:36 +0000

Przekazaliśmy 5700 zł na zakup spawarki, niezbędnej do utrzymania rodziny Jeana Noela z Mbaikoro w Republice Czadu. Projekt jest realizowany w ramach programu „Inkubator Przedsiębiorczości Afrykańskiej”. Jean ma dwójkę dzieci i jest pomocnikiem przy misji Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. Znany jest ze swojej odpowiedzialności i solidności. Jest specjalistą murowańcem i budowlańcem. Chce zakupić spawarkę i agregat, by móc dzięki tym sprzętom utrzymywać rodzinę. Ma również plan szkolić innych młodych ludzi z okolicy, by umieli posługiwać się tym sprzętem i w przyszłości sami zakładali podobne inicjatywy. Do tej pory udało się zebrać 2500 zł, dlatego wkład Polskiej Fundacji dla Afryki był niezbędny (koszt zakupu to 8200 zł).

Artykuł Zakup spawarki da Jeana Noela z Mbaikoro (Republika Czadu) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Współfinansowanie odwiertu studni w Kwamneke-Kolana (Tanzania)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 00:15:31 +0000

Przekazaliśmy 12 000 zł na odwiert i budowę studni dla ludności masajskiej w Tanzanii, w Kwamneke-Kolana. W wiosce mieszkańcy czerpią wodę ze sztucznego zbiornika, zbudowanego przez lokalne władze. Pobierana woda absolutnie nie nadaje się do picia – ma kolor kawowy, jest bardzo zabrudzona, wskutek czego mają miejsce liczne choroby, które dla małych dzieci kończą się śmiertelnie. Budowa studni to kooperacja trzech organizacji – To Help Afryka (37 000 zł), Dzieci Afryki (31 000 zł) oraz Polskiej Fundacji dla Afryki (12 000 zł).

Artykuł Współfinansowanie odwiertu studni w Kwamneke-Kolana (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Misja medyczna w Sangmelimie (Kamerun)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 00:10:23 +0000

Wsparliśmy kwotą 51 500 zł organizację misji medycznej krakowskich lekarzy w Kamerunie. Misję organizowało Stowarzyszenie Pomocy Międzynarodowej „Bez Granic”. Krakowscy lekarze przeprowadzali operacje w Szpitalu Referencyjnym w Sangmelima (niedaleko Yaounde, stolicy Kamerunu). Na potrzeb tej misji trzeba było zakupić narzędzia chirurgiczne, leki, środki opatrunkowe oraz dwa zestawy do operacji przepuklin dziecięcych.

W wyjeździe uczestniczyło 12 lekarzy: 4 chirurgów, 2 anestezjologów, 2 pediatrów, 1 chirurg dziecięcy, 2 okulistów, dermatolog. W dniach 7 grudnia – 18 grudnia 2017 w szpitalu w miejscowości Sangmelima wykonano ponad 90 zabiegów operacyjnych, w tym zostało zoperowanych 16 dzieci, w tym u 3 dzieci podwójne zabiegi i 1 dziecko w trybie ostro dyżurowym – uszkodzenie ścięgna Achillesa. Wykonanie tej ilości operacji było możliwe dzięki wykorzystaniu zakupionych przez Fundację narzędzi chirurgicznych. Narzędzia będą wykorzystane także przy kolejnym wyjeździe (Kribi) i w tym szpitalu pozostawione. Prócz operacji chirurgicznych lekarze udzielili 1560 porad lekarskich okulistycznych, pediatrycznych, dermatologicznych i chirurgicznych a także porad rehabilitacyjnych. Wyjazd był czwartym wyjazdem ekipy lekarzy krakowskich do Kamerunu.

Artykuł Misja medyczna w Sangmelimie (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Instalacja dwóch cystern dla ludności w Gatarze (Burundi)

WojMal — Sat, 30 Dec 2017 00:00:19 +0000

Przekazaliśmy 4540 euro na zainstalowanie dwóch cystern dla ludności w miejscowości Gatara w Burundi. Burundi to kraj od wielu lat dotknięty konfliktem politycznym i kryzysem gospodarczym. Kraj dotykany katastrofami naturalnymi — ulewne deszcze lub susze, grad niszczą plony i pogłębiają biedę. Jest to kraj przeludniony. Gminą najbardziej przeludnioną jest właśnie Gatara. Ludzie żyją tu biednie, tylko z uprawy małych poletek ziemi. Gdy klimat sprzyja, to większość ludzi utrzymuje się z własnej uprawy i nie odczuwają tak bardzo kryzysu gospodarczego. Gatara jest położona na wysokości 1900 m nad poziomem morza. Tereny są bardzo górzyste i trudne do uprawy. Jedynym narzędziem do uprawy w dalszym ciągu jest motyka. Pola uprawne są to małe poletka na zboczach gór, trudne do uprawy i trudne do zabezpieczenia przed ulewnymi deszczami. Każdy skrawek ziemi jest wykorzystywany do uprawy. Najczęściej uprawia się słodkie ziemniaki, kukurydzę, maniok i fasolę. Jeśli ktoś ma więcej ziemi, to uprawia też kawę, groszek zielony lub inne warzywa.

W Gatarze działają cztery szkoły podstawowe i trzy licea. Szkoły te nie mają często dostępu do wody, gdyż wodociągi są często zepsute, a w porze suchej brakuje wody. Najbardziej odczuwają to uczniowie liceum, gdyż ich szkoła jest z internatem i mieszka tam ponad 600 uczniów. 210 dziewcząt mieszka w jednej dużej sali, około 30 m długości i 10 m szerokości. Łóżka są piętrowe, ustawione blisko siebie, z bardzo wąskimi przejściami.

Uczniowie chodzą po wodę do studni oddalonej dwa kilometry od szkoły, by mogli się umyć czy uprać ubrania. Sale szkolne nie są myte tylko zamiatane. Cysterny do zbierania wody z deszczówki ułatwią życie uczniów, przyczynią się do utrzymania czystości. Można też w porze suchej wykorzystywać cysterny do napełniania wody czystej z wodociągu, gdy ten działa.

Praca dzieci w Gatarze

Handel w Gatarze

Szkoła podstawowa

Do szkoły dzieci przynoszą wodę w kanistrach

Warunki w internacie dla dziewcząt

Przygotowywanie posiłku dla uczniów

Artykuł Instalacja dwóch cystern dla ludności w Gatarze (Burundi) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa zbiornika na wodę dla ośrodka zdrowia w Ayos (Kamerun)

WojMal — Fri, 29 Dec 2017 23:00:14 +0000

Przekazaliśmy 30 500 zł dla ośrodka misyjnego Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej w Kamerunie. W Ayos siostry pracują od 2002 roku. Prowadzą tam dwuletnią szkołę krawiecką, pracownię haftu dającą zatrudnienie 45 kobietom oraz duszpasterstwo. Najnowszym projektem sióstr jest ośrodek zdrowia, otwarty 24 h na dobę dla najbardziej potrzebujących. W porodówce w zeszłym roku na świat przyszło 256 dzieci. Wszystkie te budynki obsługiwał stary zbiornik na wodę z 1965 r., który już przecieka. Zbiornik służył także mieszkańcom Ayos, którzy mogli z niego czerpać wodę ze studni głębinowej za symboliczną odpłatą. Nowy zbiornik będzie wykonany z plastiku i stanie na cementowych słupach. Na zdjęciach widoczny jest stary zbiornik.

Artykuł Budowa zbiornika na wodę dla ośrodka zdrowia w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup agregatu prądotwórczego dla miasta Bélabo (Kamerun)

WojMal — Fri, 15 Dec 2017 12:53:31 +0000

Przekazaliśmy 11 650 euro na zakup agregatu prądotwórczego dla miasta Bélabo w Kamerunie.

Pieniądze na zakup agregatu przekazaliśmy proboszczowi parafii w Bélabo, ojcu Franciszkowi Meusowi z zakonu Paulinów. O. Franciszek do Kamerunu przyjechał w 1997 roku. Zanim trafił do Bélabo, 12 lat spędził w innej części kraju – mieście Ayos. Przez ten czas zdołał tam uruchomić prężnie działającą szkołę katolicką, która obecnie przoduje w rankingach nauczania w całym regionie. O. Franciszek, przy wsparciu Polskiej Fundacji dla Afryki, uruchomił także w Ayos plantację palm olejowych. Dzięki plantacji misja katolicka zyskuje dodatkowy dochód, a pracę przy palmach olejowych mają również mieszkańcy.

W Bélabo o. Franciszek przebywa od kilkunastu miesięcy. I także w tym mieście stara się zrobić wszystko, by zmieniać życie ludności na lepsze. Bélabo leży w centralno-wschodniej części Kamerunu, liczy około 15 000 mieszkańców. Mieszkańcy borykają się z typowymi problemami dzisiejszego Kamerunu: biedą, utrudnionym dostępem do służby zdrowia i edukacji.

W mieście od dłuższego czasu występuje problem z elektrycznością. Prądu albo nie ma wcale, albo jest dostępny tylko przez kilka godzin dziennie. Brak prądu to między innymi brak wody i długie kolejki do miejskiej studni z pompą ręczną. Rurociągi przesyłają wodę tylko wtedy, gdy jest dostarczana energia elektryczna. Prąd potrzebny jest także w okolicznej szkole.

Teraz sytuacja wygląda inaczej. Agregat kupiony za pieniądze ofiarodawców Fundacji znajduje się na terenie misji katolickiej o. Franciszka. Właśnie przy tej misji działa studnia głębinowa, z której korzysta znaczna część populacji miasta. 16kVA agregat prądotwórczy jest już podłączony i pracuje dla mieszkańców. Zasila wspomnianą studnię głębinową, która teraz w znacznie krótszym czasie rozdziela wodę między potrzebujących. Działanie studni nie jest już uzależnione od dostaw energii elektrycznej z miasta. Agregat dostarcza również część energii dla okolicznej szkoły średniej.

Ojciec Franciszek cały czas aktywnie pracuje na rzecz mieszkańców. Pomysłów ma jeszcze bardzo wiele. Wielu z nich nie udałoby się zrealizować bez dostępu do pewnego źródła energii elektrycznej.

Zakup agregatu prądotwórczego dla miasta Bélabo (Kamerun)

Ojciec Franciszek przy studni głębinowej

Artykuł Zakup agregatu prądotwórczego dla miasta Bélabo (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla Centrum Matki i Dziecka w Bouar (CAF)

WojMal — Mon, 27 Nov 2017 15:14:46 +0000

Przekazaliśmy 18 000 euro na budowę kuchni z zapleczem, kuchni polowej, boiska i ogrodzenia Centrum Matki i Dziecka w Bouar w Republice Środkowoafrykańskiej.

Republika Środkowoafrykańska to kraj bardzo niestabilny ze względu na powtarzające się konflikty wojenne. Zajmuje końcowe miejsce na liście najuboższych krajów, także pod względem szkolnictwa i opieki zdrowotnej. Poziom alfabetyzacji osób mających poniżej piętnastu lat nie przekracza 56 procent, wśród dziewcząt i kobiet wskaźnik ten jest jeszcze niższy. Trudne warunki bytowe rodzin, a zwłaszcza samotnych matek i dzieci (najczęstsze ofiary konfliktów) sprawia, że dziewczęta „zmuszane” są do zdobywania środków do życia na różny sposób, nie wyłączając prostytucji, narażając w ten sposób zdrowie i życie. W tym niestabilnym rejonie zwłaszcza kobiety i dzieci wymagają objęcia specjalną opieką.

Centrum dla kobiet

Centrum Kulturalne św. Kizito w Bouar niesie pomoc miejscowej młodzieży, szczególnie zaś dziewczętom, samotnym matkom, które z racji płci nadal stanowią niższą warstwę społeczną i z różnych przyczyn nie mogły kontynuować nauki w szkole. Dlatego też, od 2001 roku w Centrum został zorganizowany kurs krawiecki połączony z alfabetyzacją dla dziewcząt. Jest on prowadzony i utrzymywany przez misjonarzy. W Centrum jest także biblioteka, z której korzysta młodzież ucząca się w pobliskim liceum (ponad 4 000 uczniów, około 76 w jednej klasie). Jest to jedyne miejsce w naszej miejscowości, gdzie można wypożyczyć książki i korzystać z oświetlonej sali wieczorem dla nauki własnej. Prowadzone są tam także kursy dla różnych grup młodzieży, wyświetlane filmy i organizowane różnego rodzaju spotkania.

Nauka w Centrum (szkoła krawiecka) trwa trzy lata. Wiele dziewcząt zaczyna szkołę, ale jej nie kończy, często z nie własnej winy, muszą zaopiekować się małym dzieckiem. Uczą się w niej osoby w różnym wieku, są młode mamy, sieroty, uchodźcy, muzułmanki. Wiele z nich nigdy nie chodziło do szkoły, a nawet jeśli, to ich poziom jest bardzo niski. Zajęcia rozpoczynają się od zapoznania się z rodzajami szwów i wzorów krawieckich, posługiwania się przyborami, zarówno krawieckimi jak i szkolnymi (wiele dziewcząt po raz pierwszy trzyma w ręku ołówek czy nożyczki). Dopiero po opanowaniu podstawowych umiejętności następuje nauka szycia na maszynie, czy kroju. Są także zajęcia sportowe, kulinarne, z zakresu religii i higieny, formacje z zakresu planowania rodziny. Uczennice za naukę płacą tylko symboliczną sumę, a jednak i tak dla niektórych z nich to duży wydatek. Zdobycie zawodu to niekiedy jedyny sposób na godne życie. Tutaj kobiety utrzymują rodziny, prowadząc mały handel albo uprawiając ziemię. Osoba, która opanowała umiejętność czytania i pisania może łatwiej znaleźć pracę.

Potrzeba rozbudowy

W roku szkolnym 2016/17 do Centrum przyjętych zostało na naukę krawiectwa łącznie 65 osób. Jest to bardzo dużo w porównaniu z poprzednimi latami. Dlatego powstała inicjatywa rozbudowy Centrum, wybudowania kuchni z zapleczem, ponieważ dziewczęta pragną uczyć się także gotowania i pieczenia. Potrzeba także miejsca na przygotowanie posiłków dla dzieci niedożywionych, przebywających w świetlicy, jak również boiska. W takim przypadku zrobienie ogrodzenia jest wręcz niezbędne. Także ze względu na bezpieczeństwo dzieci i dziewcząt. Tylko w takim przypadku będzie możliwe zorganizowanie kuchni polowej, boiska, placu zabaw, doprowadzenia wody, a przede wszystkim uchroni przed złodziejami i da bezpieczne schronienie uchodźcom podczas ciągle trwających rebelii. Potrzeba także świetlicy, gdzie dziewczęta i samotne kobiety matki będą miały opiekę nad dziećmi w czasie trwania lekcji. W rozbudowanym centrum będzie też poradnia dla młodych, samotnych matek z dziećmi, młodych małżeństw i dziewcząt przeżywających trudności życiowe.

Artykuł Pomoc dla Centrum Matki i Dziecka w Bouar (CAF) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wynagrodzenie dla nauczycieli w Bafoussam (Kamerun)

WojMal — Mon, 27 Nov 2017 15:13:06 +0000

Przekazaliśmy 6500 zł na roczne pensje dla nauczycielek w okolicach Bafoussam (Kamerun). Jedną z nauczycielek jest pracująca w wiosce Kengang Metagne Fotio Lydienne, która uczy około 30 dzieci w systemie przedszkolnym (przygotowanie do nauki w szkole, pisanie, liczenie, malowanie, śpiew). Metange (ur. 1988 r.) uczy od trzech lat, ma pięcioro własnych dzieci. Druga z nauczycielek to Tani Sidonie Yungkeng, nauczycielka angielskiego, matematyki, przyrody oraz francuskiego. Uczy około 35 dzieci w szkole na peryferiach Bafoussam. Obie szkoły są katolickie, obejmujące nauczaniem dzieci z terenów wiejskich, biedne i pozostawione samym sobie. Zdjęcia przedstawiają szkołę w wiosce Kengang.

Metagne Fotio Lydienne

Artykuł Wynagrodzenie dla nauczycieli w Bafoussam (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Solary dla przychodni zdrowia w Ayos (Kamerun)

WojMal — Tue, 24 Oct 2017 14:00:20 +0000

Przekazaliśmy 57 500 złotych na solary dla przychodni w Ayos (Kamerun).

Siostry Danuta, Dariusza i Celestyna ze zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej w Kamerunie są już kilkanaście lat. W Ayos prowadzą przychodnię zdrowia im. bł. ks. Jerzego Popiełuszki, uczą krawiectwa miejscowe kobiety, pomagają także innym potrzebującym, w tym również osieroconym dzieciom. – Przychodnia to nasze dzieło. Funkcjonuje już sześć lat. Od samego początku chciałyśmy ją zbudować – mówi s. Danuta. – Ale chętnych do pomocy nie było, fundacje i instytucje odrzucały nasze wnioski. W końcu znalazł się dobroczyńca ze Szwajcarii i ufundował cały projekt.

Czy masz pieniądze?

Pierwsze, o co pytają w państwowych szpitalach i przychodniach, to czy możesz zapłacić za leczenie – tłumaczy siostra Danuta – jeśli nie masz pieniędzy, nie masz szansy na leczenie. Czy jesteś tylko chory, czy umierający – zapłacić trzeba za wszystko. Począwszy od jednorazowych rękawiczek dla pielęgniarki, wacików, igieł, strzykawek, na lekach i usłudze kończąc. U nas, jeśli na przykład ktoś się szczepi – płaci tylko za ampułkę, resztę kosztów pokrywamy my. Oczywiście są ludzie biedni, od nich nie bierzemy pieniędzy. Większość płaci za leczenie, lecz i tak są to stawki minimalne. Pierwsza pomoc, konsultacja lekarska jest za darmo dla wszystkich. Mieszkańcy bardzo nas za to cenią. W aptece sprzedajemy też leki w stałych, konkurencyjnych cenach. Przychodnia i tak nie jest samowystarczalna finansowo – jesteśmy uzależnieni od pomocy innych instytucji, naszego zgromadzenia a także ofiarności parafian w Polsce.

Front przychodni zdrowia

Idźcie Do Sióstr

Zatrudniamy dziewięciu pracowników na stałe; wszyscy są Kameruńczykami. Nasi pracownicy pensje dostają regularnie, opłacamy im ubezpieczenie – mówi s. Danuta. – Miejsc dla leżących pacjentów mamy piętnaście, ale w okresie zwiększonej zachorowalności na malarię przyjmujemy zacznie więcej chorych. Leczymy, co tylko się da: malarię, choroby pasożytnicze, dur brzuszny, anemię – jako następstwo innych chorób. Nasi pielęgniarze często muszą przeprowadzać zabiegi, które w normalnych warunkach robiliby lekarze specjaliści – na przykład zszywają i opatrują skomplikowane rany. Nawet lekarze z państwowego szpitala w Ayos na część badań swoich pacjentów wysyłają do nas. Dzieci potrzebujące inkubatora często podrzucają właśnie nam! Specjalistyczne badania krwi? – Idźcie do sióstr – mówią.

Siostra Danuta jest dumna z inkubatora w przychodni

Potrzeba energii!

Głównym problemem przychodni jest brak stałych dostaw prądu. Przerwy w dostawie energii trwają niekiedy kilka miesięcy. Zgromadzony sprzęt nie może działać, zabiegi nocne przeprowadzone są przy świecach. Najpilniejszą potrzebą dla ośrodka jest zapewnienie stałych dostaw prądu. Można to osiągnąć, instalując solary elektryczne (baterie produkujące prąd z promieni słonecznych).

Większość porodów odbywa się w nocy – mówią siostry. – Wcześniaki powinny trafiać do inkubatora, ale co z tego, że mamy inkubator, jeśli nie ma prądu. Inkubator musi mieć pewne źródło energii, dzięki niej moglibyśmy uratować wiele dzieci. W ubiegłym roku przyjęliśmy 256 porodów! Pierwsze dziecko, które przyszło u nas na świat, dostało imię Jerzy – na cześć naszego patrona. Działamy całą dobę i nie chcemy nikomu odmawiać pomocy.

Tym razem niegroźny wypadek na motorze. Na zdjęciu pielęgniarz z praktykantami

Porodówka

Artykuł Solary dla przychodni zdrowia w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie przychodni w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 24 Oct 2017 13:10:19 +0000

Przekazaliśmy 11 560 euro na zakup wyposażenia dla przychodni zdrowia w Mampikony na Madagaskarze. Z tej kwoty zakupiono m.in.:

Autoklaw – sprzęt do sterylizacji wszelkich materiałów i sprzętów wykorzystywanych podczas zabiegów. Zarówno badania związane z oceną flory bakteryjnej narządów rodnych kobiet, jak i narzędzia do drobnych zabiegów chirurgicznych i szczypce do porodów, wymagają podwójnej sterylizacji. Pierwszym etapem jest sterylizacja w roztworze chlorku sodu przez 45 minut, następnie w autoklawie pod ciśnieniem i temperaturą 130o C.
Lodówkę, która w aptece i laboratorium jest niezbędna do przechowywania odczynników i lekarstw szczególnie wrażliwych: Insulina, czopki, adrenalina, atropina, epinefryna, szczepionki i surowice, worki na krew, gotowe diety płynne do karmienia przez sondę i odczynniki do analiz laboratoryjnych.
Zestaw szczypiec do porodów, wykorzystywany jest podczas trudnych porodów (pośladkowe położenie dziecka, etc.).
Zestaw narzędzi do drobnych zabiegów chirurgicznych.
Oscylator laboratoryjny typu Shaker – niezbędny do szybkiego przeprowadzania badań typu latex: CRP, ASLO, Test Widal-Felix, RF, Test S. parathyphi. Na dzień dzisiejszy badania wykonujemy manualnie, niemniej w sytuacjach kryzysowych zajmuje do zbyt dużo czasu. Oscylator nie tylko przyśpiesza proces badania, ale również wpływa na jakoś i wynik.
Parawany, niezbędne do separacji pacjentów między łóżkami oraz do odseparowania kobiety rodzącej.
Specjalną elektroniczną wagę ze wzrostomierzem dla noworodków do oceny APGAR.
Czytnik do testów immunoserologicznych – zestaw do przeprowadzania diagnostyki chorób mających duże występowanie w naszym regionie: dur brzuszny (tyfus), zakażenie h. pylori, włośnica, toxoplazmoza, wągrzyca (cysticerkoza) etc.

Artykuł Wyposażenie przychodni w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Studnia dla szkoły i szpitala w Yumbii (DR Konga)

WojMal — Tue, 10 Oct 2017 08:31:10 +0000

Przekazaliśmy 7 200 zł na budowę studni dla potrzeb misji Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia w Yumbii w Demokratycznej Republice Konga. Misja prowadzi m.in. szpital i szkołę.

Szpital w Yumbii ma 70 miejsc dla chorych. W razie potrzeby przyjmuje więcej osób, zwłaszcza dzieci. Warunki szpitala są bardzo skromne. Brakuje wody, prądu, podstawowego wyposażenia medycznego i sanitarnego. Podczas sezonu deszczowego warunki się pogarszają z powodu przeciekającego dachu. Sale szpitalne są zalewane.

W szpitalu znajdują się: sala porodowa, pokój zabiegowy, pokój konsultacji, apteka. Szpital zazwyczaj bywa przepełniony. Niekiedy na jednym łóżku umieszcza się po dwoje, a nawet po troje dzieci, by w ten sposób wszystkim dać możliwość leczenia się. Najczęstszym schorzeniem jest malaria (często jest to malaria z ostrą hemolizą czerwonych krwinek, co powoduje silne anemie i związane z tym powikłania). Dużym problemem jest brak banków krwi. Kolejną trudnością jest leczenie dzieci z ciężkim niedożywieniem. Dziecko niedożywione musi pozostawać w szpitalu co najmniej trzy miesiące pod ścisłą kontrolą medyczną. Jest też sporo przypadków gruźlicy, tak wśród dzieci jak i dorosłych. Kolejnym problemem jest wirus HIV oraz dość częste epidemie cholery, które stanowią duże zagrożenie dla społeczeństwa z powodu braków podstawowych warunków higienicznych.

Dużą trudnością służby zdrowia Demokratycznej Republiki Konga jest przywiązanie do dawnych tradycji kulturowych. Leczenie się u szamanów pogarsza sytuację. Często ludzie narażają swoje zdrowie, a nawet życie.

Do szkoły podstawowej uczęszcza około 1000 dzieci. Dzieci są radosne i chętnie przychodzą do szkoły. Jednak ich sytuacji materialnej, a także wyposażenia szkoły, nie da się porównać z warunkami, jakie mają dzieci w Polsce. Klasy są bardzo przepełnione. Niektóre liczą około 50 a nawet 70 dzieci. Uczniowie nie mają swoich podręczników. Te są wypożyczane na czas trwania zajęć lekcyjnych. Nie wszystkie dzieci przychodzą systematycznie do szkoły z powodu sytuacji finansowej rodziców. W szkole brakuje odpowiednio przygotowanej kadry nauczycielskiej, materiałów edukacyjnych. Lekcje odbywają się w języku lingala, zaś językiem urzędowym kraju jest francuski.

Artykuł Studnia dla szkoły i szpitala w Yumbii (DR Konga) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Kolektory słoneczne dla Domu Dziecka w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 10 Oct 2017 08:31:05 +0000

Przekazaliśmy środki na zakup kolektorów słonecznych wraz z ich instalacją do uprzednio sfinansowanego przez naszą Fundację Domu Dziecka w Mampikony na Madagaskarze. Przekazaliśmy 10 tysięcy euro na ten cel.

Placówka pomieści pięćdziesiąt sierot z okolicy. Na Madagaskarze sytuacja sierot jest dramatyczna. Umierający rodzic pozostawia dzieci bez opieki. Żyją one w chatach pozostawione same sobie. Śpią na ziemi. Często są okradane z tego, co mają – ryżu, jedynego garnka, talerza. Kiedy zachorują, nie ma obok dorosłego. Umierają więc na rękach bezradnych rówieśników z powodu malarii i innych chorób, które można było wyleczyć.

W małej miejscowości Mampikony na tej wyspie bydgoscy misjonarze pomagają przeżyć już setkom dzieci. W ciągu kilku lat zbudowali m.in. internat, stołówkę dla ubogich dzieci a także stworzyli gospodarstwo rolne, będące źródłem pożywienia dla wszystkich podopiecznych. Budowa domu dziecka jest kolejnym przedsięwzięciem.

Artykuł Kolektory słoneczne dla Domu Dziecka w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc dla ośrodka dla dzieci ulicy w Luenie (Angola)

WojMal — Fri, 29 Sep 2017 08:29:48 +0000

Przekazaliśmy 1700 euro na pomoc ośrodkowi dla dzieci ulicy w Angoli.

Ośrodek Ana Jeto w Luena został stworzony z myślą o dzieciach i młodzieży, które z różnych powodów zostały zmuszone do życia na ulicy. W ośrodku mieszka na stałe małżeństwo, które, zajmując się dziećmi, pełni także rolę „mamy” i „taty”. Dzieci są stopniowo uczone funkcjonowania w rodzinie oraz w społeczeństwie. Jest to proces. W ośrodku jest miejsce dla 16 dzieci. Ośrodek oferuje całodzienną i całonocną opiekę nad dziećmi, dbając także i ich rozwój intelektualny. Dzieci mogą brać udział w takich aktywnościach jak: praca w grupie, zabawy ruchowe, oglądanie filmów a także różne formy zabaw edukacyjnych.

Niezbędne jest, by dzieci, kiedy już będą mogły opuścić ośrodek umiały zorganizować i zaplanować życie w społeczeństwie i rodzinie.

Dzieci żyjące w ośrodku wywodzą się z rodzin dysfunkcyjnych, obarczonych wieloma problemami takimi jak: molestowanie seksualne, nadużywanie alkoholu, przemoc, ubóstwo. Często też rodziny nie są w stanie sprostać podstawowym potrzebom dziecka. Nawet kilka miesięcy życia na ulicy niesie ze sobą ryzyko traum, które wymagają pomocy psychologa.

Dlatego też jednym z głównych założeń projektu Ana Jeto jest danie dzieciom możliwości obserwacji zdrowych relacji rodzinnych, nieobciążonych patologią. Wsparcie, jakiego udziela ośrodek, to minimum 6 miesięcy dla każdego mieszkańca ośrodka. Proces reintegracji społecznej zawiera także pomoc w rejestracji i zdobyciu niezbędnych dokumentów oraz pomoc w zajęciach szkolnych lub też zapewnienie uczestnictwa w kursach zawodowych, odbywających się w Centrum Edukacji Profesjonalnej na terenie Lueny.

Streetworking

Uczestnicy projektu są wybierani poprzez osoby odpowiedzialne, mające doświadczenie w pracy z dziećmi żyjącymi na ulicy. Są to głównie pracownicy ośrodka Ana Jeto, którzy, pracując na ulicy, zachęcają dzieci do wzięcia udziału w projekcie i zamieszkania w ośrodku (streetworking).

Konsekwencje wojny

Luena jest stolicą prowincji Moxico w Angoli. Prowincja znajduje się we wschodniej części Angoli. Wojna trwająca tutaj od 1975 roku, zakończyła się w 2002. Konsekwencją wojny są jednak nie tylko przesiedlenie osób oraz duża liczba uchodźców. Po konflikcie prowincja została pozbawiona pomocy, opuszczona i wyizolowana. Ogromnym problemem społecznym jest też ustawiczny brak pracy i żywności. Moxico jest jedną z tych prowincji, które wojna naznaczyła najbardziej. Jej niszczący wpływ jest widoczny do dzisiaj i objawia się głównie olbrzymimi zniszczeniami budynków, dróg, mostów i pól. Wiele dróg nie zostało jeszcze do końca oczyszczonych z min. Dostrzega się również ogromny deficyt w dziedzinie zdrowia oraz edukacji: brak podręczników, nauczycieli, lekarzy, lekarstw.

Prowincja notuje nieustanny regres ekonomiczny. Wiele miejsc pozbawionych jest łączności ze światem, torów kolejowych a drogi uniemożliwiają odbycie podróży samochodem.

Co było potrzebne w ośrodku?

Sfinansowaliśmy:

Lekarstwa — szczególnie przeciw malarii i tyfusowi. Najprostsze lekarstwo przeciw malarii, artymeter lub chinina, to około 8 $, lekarstwo przeciw tyfusowi to około 4 $ (cena za kurację jednorazową dla jednej osoby, a w ciągu pół roku można zachorować nawet 4 razy).
Budowa nowej kanalizacji. To koszt 1500 $.

Artykuł Pomoc dla ośrodka dla dzieci ulicy w Luenie (Angola) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa kuchni dla szkoły w Abong-Mbang (Kamerun)

WojMal — Sat, 29 Jul 2017 21:00:37 +0000

Sfinansowaliśmy budowę kuchni dla szkoły w Abong-Mbang (Kamerun). Wpłaciliśmy 31 000 zł na budowę kuchni (wraz z schowkami na produkty i przybory kuchenne).

Uczniowie nie mogą być głodni!

Na pewno połowa dzieci przychodzi do szkoły głodna. Na pewno połowa – z naciskiem mówi siostra Alicja Adamska, prowadząca szkołę w Kamerunie. Przychodzą i proszą: siostro, niech siostra da tabletkę, bardzo mnie boli głowa. A ja wtedy pytam: jadłeś ty coś dzisiaj?

Dożywianie w szkole w Abong-Mbang. Bez tego wielu uczniów nie byłoby w stanie kontynuować edukacji.

Na pewno połowa dzieci przychodzi do szkoły głodna. Na pewno połowa – z naciskiem mówi siostra Alicja Adamska, prowadząca szkołę w Kamerunie. – Przychodzą i proszą: Siostro, niech siostra da tabletkę, bardzo mnie boli głowa. A ja wtedy pytam: Jadłeś ty coś dzisiaj?

Szkoła podstawowa im. św. Alojzego w Abong-Mbang na wschodzie kraju ma już 50 lat. Położona jest na uboczu, w dzielnicy o słabej reputacji. Mieszkają tu osoby opuszczające więzienie. To biedne miejsce, nawet jak na ubogi Kamerun. Ludzie mieszkają w tysiącach przydrożnych bieda-domów, zbitych z desek lub zrobionych z ubitej ziemi brykietów i pokrytych blachą falistą. Nie mają wody. Kąpią się w rzekach, gdzie zarażają się pasożytami. Brakuje elementarnej opieki medycznej, szerzy się AIDS. Dzieci i młodzież, po wykonaniu prac w gospodarstwie, odrabiają lekcje po ciemku.

Gdy pięć lat temu siostra Alicja, od 26 lat na misjach, zaczęła prowadzić szkołę, uczyło się w niej 140 uczniów. Teraz chodzi tu ponad 260 dzieciaków. Szkoła miała niski poziom nauczania, była bardzo zaniedbana. Rodzicie nie chcieli posyłać do niej dzieci. Teraz jest inaczej. W szkole pracują nauczyciele z pasją, placówka jest doceniana w miejscowej społeczności. Udało się doprowadzić wodę i wyposażyć placówkę w przybory szkolne. Szkoła cieszy się coraz lepszą opinią – ma bibliotekę, rozwija zainteresowania dzieci — jak taniec i sport. — Mamy niezbyt liczne klasy. Po 40, góra 50 dzieci w jednej – cieszy się siostra Alicja. Gdy słyszy zdziwienie, że to przecież bardzo dużo, cierpliwie tłumaczy: W innych szkołach uczy się nawet 100–120 dzieci w każdej klasie.

W takich warunkach obecnie przygotowywane są posiłki dla ponad 250 dzieci w szkole.

W takich warunkach były przygotowywane są posiłki dla ponad 250 dzieci w szkole.

Kuchnia pod drzewem mango

Największym wyzwaniem szkoły jest obecnie brak kuchni. Polska misjonarka wie, że jej uczniowie przychodzą rano po prostu głodni. Siostra Alicja zorganizowała dożywianie. W poniedziałki daje im suchy chleb. — A raz w tygodniu gotujemy ryż: albo sam, albo z orzeszkami czy pomidorami. Dawniej gotowaliśmy na palenisku z trzech kamieni na podwórku szkoły pod drzewem mango. Był dym, kradzieże, szkoła podchodziła wodą. Najpierw postawiłam wiatę ze strzechy, ale to było drogie: trzeba byłą strzechę wymieniać. Potem kupiłam starą blachę, przykryłam nią kamienie i tam ten ryż gotujemy.

Proszę sobie wyobrazić samopoczucie dziecka, które ostatni raz jadło poprzedniego dnia wieczorem – mówi polska zakonnica. — Potem rano nic, w południe nic. W środku dnia przychodzi ogromny upał, 30–40 stopni. Dzieci są zmęczone, chorują. Gdy dziecko jest dożywione te dwa razy w tygodniu, to odbudowuje siły. Poza tym dożywianie wzbudza w dziecku chęć chodzenia do szkoły.

A z tym jest różnie, trudno powiedzieć, ile dzieci nie chodzi do szkoły. Na ulicach widać zaniedbane dzieci. A tu czeka ich wszystko, co najgorsze na świecie: kradzieże, prostytucja – martwi się siostra Alicja. — Gdy dzieci chodzą po ulicach i sprzedają np. torebki z wodą, to Pan Bóg ma je w swojej opiece. Ale reszta narażona jest po prostu na bezsens życia.

Dziewczyny szybko wychodzą za mąż, by sobie poprawić życie. Uczennice szkół średnich wiążą się ze starszymi zamożnymi mężczyznami. To dlatego najwięcej zakażonych HIV w Kamerunie to właśnie dziewczęta w wieku 15 – 19 lat.

Uciekł z pola do szkoły

Mam w szkole takich kilka dzieci, które bez pomocy by nigdy się nie uczyły. Choćby taki chłopak Duval. Jego mama zmarła, gdy był małym dzieckiem. Ojca nie znał. Potem wzięła go babcia, która nie znała wartości szkoły. Wsadzała go do kosza na ubrania i chodziła z nim do pola. Dzięki pomocy z Polski poszedł do szkoły. Poznałam go na kolonii, kupiłam mu buty, majtki, spodnie. Gdy zobaczył, że w szkole jest ryż, polubił szkołę. Zaczął uciekać z pola do szkoły. Teraz jest już w szkole średniej. Dobrze sobie radzi – w głosie misjonarki słychać dumę. — Inny chłopiec, Steve, nie ma ani ojca, ani matki. Po śmierci rodziców wzięła go na wychowanie ciotka. Jednak ta się nim nie opiekowała. Chłopak uciekł do dziadka — a dziadek to staruszek. I znów gdyby nie to, że chłopakowi się da jeść (takie dzieci jak Steve czy Duval dożywiamy więcej niż dwa razy w tygodniu), nie chodziłby do szkoły. On tak długo będzie chodził do szkoły, jak długo będzie tu dożywiany. To dożywianie ma wielki, wielki sens – z przekonaniem stwierdza siostra Alicja. — Takie historie (a jest ich dużo) przekonały nas, że trzeba wybudować kuchnię z prawdziwego zdarzenia. Będzie łatwiej, czyściej, bezpieczniej.

Klasa w Abong-Mbang.

Klasa w Abong-Mbang. W tyle stoi siostra Alicja.

Artykuł Budowa kuchni dla szkoły w Abong-Mbang (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sala komputerowa dla uczniów w Ndiembou (Kamerun)

WojMal — Sat, 29 Jul 2017 19:07:37 +0000

Przekazaliśmy 6 000 zł na zakup trzech komputerów dla szkoły podstawowej w Ndiembou-Bafoussam (Kamerun). Miejscowa misjonarka, pallontynka s. Orencja Żak tak opisywała moment dostarczenia komputerów dzieciom w szkole: „Pomieszczenie jest malutkie i trudno zrobić zdjęcie. Gdyby można widzieć, jak dzieci z zapartym tchem podchodziły do komputerów… To było niesamowite wrażenie, a jednocześnie radość, że dzieci będą mogły dotknąć tej maszyny i to nawet te, które może nigdy nie będą miały komputera do dyspozycji, ale w szkole czegoś się nauczą. Nauczyciele i ja też bardzo, bardzo wam wszystkim dziękujemy”.

Dotąd uczniowie tej szkoły opanowywali materiał w ramach zajęć informatycznych pamięciowo, co w polskiej rzeczywistości wydaje się być trudne do wyobrażenia. Obecnie większość szkół gimnazjalnych i liceów w Ndiembou posiada na wyposażeniu komputery, toteż zmierzenie się dzieci, które kończą szkołę podstawową w Ndiembou z warunkami panującymi w szkołach wyższych sprawia, że mają one poważne problemy. Ze względu m.in. na braki w praktycznej nauce informatyki są bardzo zagubione i nie radzą sobie. Obecnie do szkoły św. Piotra uczęszcza 350 uczniów, naucza w niej pięciu nauczycieli, zajęcia zaś odbywają się w sześciu salach lekcyjnych. Trudne warunki lokalowe sprawiły, że dyrektor zrezygnował z własnego biura. Było to konieczne ze względu na zabezpieczenie sali komputerowej przed ewentualną kradzieżą. Stąd też kosztorys musiał uwzględniać nie tylko wyposażenie klasy, ale także niezbędne zabezpieczenia, tak by sala komputerowa mogła służyć także następnym rocznikom.

Na zdjęciach: drobne prace przy remoncie wykonywali sam uczniowie. Większe prace (np. malowanie) również nauczyciele.

Artykuł Sala komputerowa dla uczniów w Ndiembou (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt sportowy dla młodych sportowców w Mkushi (Zambia)

WojMal — Sat, 29 Jul 2017 19:01:56 +0000

Sprzęt sportowy już w Zambii! Na stronie FB Piłkarski Trening zorganizowano zbiórkę sprzętu sportowego dla młodych sportowców w miejscowości Mkushi w Zambii. Sprzęt sportowy został przekazany zarówno przez osoby prywatne, jak i kluby piłkarskie. Większość sprzętu została przetransportowana przez dwóch katowickich kleryków – Mateusza Mryka i Mateusza Gamzę — udających się do Zambii na staż misyjny. Część sprzętu (stroje sportowe, piłki, buty piłkarskie, getry, sprzęt do ćwiczeń) został wysłany pocztą. Polska Fundacja dla Afryki sfinansowała tę wysyłkę (200 zł). Stroje i sprzęt sportowy są realizacją marzeń zambijskich młodych sportowców.

Sprzęt sportowy dla młodych sportowców w Mkushi (Zambia). Zdjęcie za: FB Piłkarski Trening.

Artykuł Sprzęt sportowy dla młodych sportowców w Mkushi (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup mleka dla 20 matek seropozytywnych w Essengu (Kamerun)

WojMal — Sat, 15 Jul 2017 09:55:02 +0000

Do Essengu w Kamerunie przekazaliśmy kwotę 6240 euro na zakup mleka dla 20 matek seropozytywnych. W Katolickim Ośrodku Zdrowia Sióstr od Aniołów objęto opieką 20 dzieci oraz ich matki. Ośrodek oprócz leczenia podstawowych chorób takich jak malaria, robaczyce czy choroby dróg oddechowych, szczególną troską obejmuje chorych na AIDS, a zwłaszcza kobiety ciężarne i dzieci. Rocznie w tym ośrodku zdrowia przychodzi na świat około 120–130 dzieci, z których jedna szósta to dzieci matek seropozytywnych. Kobiety te przychodzą do ośrodka z wiosek oddalonych nawet o 40 km, wiedząc, że otrzymają opiekę i wsparcie. Ratunkiem dla ich dzieci jest karmienie ich mlekiem zastępczym, jako że wirus HIV przenosi się z mlekiem matki. Mleko to jest niedostępne cenowo dla większości kobiet z Kamerunu. Jedno pudełko to koszt około trzech euro (na tydzień potrzeba około trzech pudełek). Siostry przyjęły zasadę, że matka kupuje jedno pudełka a w ośrodku dostaje dwa za darmo. Aby sfinansować tę akcję, siostry zwróciły się do naszej Fundacji o pomoc.

Artykuł Zakup mleka dla 20 matek seropozytywnych w Essengu (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Woda dla centrum medycznego w Sabou (Burkina Faso)

WojMal — Sat, 15 Jul 2017 09:55:01 +0000

Przekazaliśmy 5412 euro na doprowadzenie wody do Centrum Medycznego im. św. M. Kolbego w Sabou. Projekt obejmuje: odwiercenie studni głębinowej, wybudowanie wieży ciśnień, stworzenie zbiornika na magazynowanie wody oraz zainstalowanie pompy solarnej wraz z panelami. Powiększy to zaplecze higieniczno-sanitarne dla szpitala, a pośrednimi beneficjentami projektu będą nie tylko pacjenci i pracownicy placówki, lecz także mieszkańcy dystryktu w Sabou (107 000 osób), bez względu na pochodzenie czy religię. W centralno-zachodnim regionie Burkina Faso na ponad milion mieszkańców przypada jeden szpital referencyjny w Koudougou. W dystrykcie sanitarnym Sabou funkcjonuje jedno centrum medyczne, zapewniające świadczenia chirurgiczne (to właśnie Centrum Medycznego im. św. M. Kolbego). Dlatego stan zdrowia mieszkańców Burkina Faso jest słaby. Choroby zakaźne skutkują wysoką śmiertelnością. Średnia długość życia jest tu bardzo niska. Wiele niemowląt umiera. Sytuacja jest dużo gorsza na wsiach niż w miastach, gdyż nieliczny personel medyczny pracuje głównie w tych ostatnich.

Franciszkanie pracujący na misji w Burkina Faso stworzyli centrum medyczne, w którym funkcjonuje apteka, laboratorium analiz, gabinet dentystyczny, oddział medycyny ogólnej, oddział położniczy z salą operacyjną, ambulatorium dla chorych na AIDS i gruźlicę, centrum edukacji dla matek i dzieci niedożywionych. W tym centrum niejednokrotnie opiekę otrzymują osoby nieposiadające środków na leczenie (np. chorzy na AIDS).

Doprowadzenie czystej wody do szpitala jest jedną z niezbędnych inwestycji, przeprowadzanych przez władze szpitala, które mają na celu: zmniejszenie śmiertelności matek i dzieci, zmniejszenie śmiertelności z powodu AIDS, gruźlicy i malarii, zapobieganie i leczenie chorób niezakaźnych (cukrzyca, choroby układu krążenia, urazy).

Artykuł Woda dla centrum medycznego w Sabou (Burkina Faso) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dostęp do czystej wody dla dzieci w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Sat, 15 Jul 2017 09:42:05 +0000

Przekazaliśmy 4300 euro na budowę trzech studni kopanych, służących szkołom podstawowym w rejonie Mampikony na Madagaskarze.

W Mampikony pracują misjonarze ze Zgromadzenia Ducha Świętego, o. Dariusz Marut i o. Michał Apiecionek. Ojcowie prowadzą w regionie 25 szkół, w których uczy się ponad sześć tysięcy dzieci. Wciąż jednak wiele jest wiosek, w których nie ma dostępu do edukacji. Nieliczne szkoły państwowe są w opłakanym stanie: mają jedną, góra dwie sale, które przykrywa dach sklecony z bambusa. Często klasa ma tylko jedną książkę. Zeszyt i ołówek to też luksus, zwykle dziecku musi wystarczyć wypożyczona tabliczka i kreda. Ta również jest drogocenna: „Jest z zagranicy” mówią dzieci i każdy kawałek dzielą, by starczyło dla kilku kolegów. Zresztą kredą pisze się tylko na lekcjach. W domu do odrabiania zadań musi wystarczyć pisanie patykiem na piasku.

W placówkach tych dzieci nauczą się czytać i pisać. Poznają podstawy higieny: dowiedzą się o tragicznych skutkach picia zakażonej wody, o tym, jak zapobiegać malarii i chorobom pasożytniczym. Najzdolniejsi dostaną szansę na dalszą edukację w innych placówkach, czyli szansę na lepsze życie.

Dostęp do czystej wody jest kluczowy. Brudna woda jest źródłem cholery, amebozy i wielu innych groźnych chorób. W Mampikony na Madagaskarze prawie 100 proc. populacji miało pasożyty. Przez pasożyty umierały zwłaszcza dzieci, jako najmniej odporne i najsłabsze.

Artykuł Dostęp do czystej wody dla dzieci w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Centrum medyczne w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Tue, 18 Apr 2017 19:35:03 +0000

Przekazaliśmy 249 tys. zł na budowę centrum medycznego w Mampikony na Madagaskarze.

Mama dziewczynki o imieniu Kadinisoa ciężko zachorowała i straciła pokarm. Córka, karmiona rozgotowanym ryżem i mlekiem kondensowanym, z każdym dniem słabła. Rodziców nie stać było ani na lekarza, ani na mleko zastępcze. Przynieśli ją do misji, która działa w Mampikony, ubogim rejonie na Madagaskarze. Pięciomiesięczne niemowlę ważyło trzy i pół kilograma. Ale po niespełna trzech tygodniach leczenia – już pięć kilo.

Funkcjonujące centrum medyczne:

Kobieta dzieli się tym, w co wierzy w życiu: Dziecko to skarb, to kamień szlachetny. Obym mogła donosić jeszcze jedno.

Na Madagaskarze matki umierają przy porodzie sto razy częściej niż w Polsce.

Żyjąc w Mampikony, biednym rejonie Madagaskaru, trzeba być gotowym na śmierć. Brakuje czystej wody, leków, opieki medycznej. Powszechne niedożywienie zbiera straszne żniwo. Średnia długość życia to zaledwie 45 lat. Najczęstsza rodzina to mama-wdowa i kilkoro dzieci. Służba zdrowia jest odpłatna i przez to niedostępna dla większości Malgaszów, utrzymujących się z uprawy cebuli, ryżu i manioku.

Na Madagaskarze śmiertelność matek to 450 zgonów na 100 tys. urodzeń, w Polsce: niewiele ponad 4. Często przyczyną zgonów jest brak położnej czy niehigieniczne warunki porodu. Niedożywienie kobiety powoduje śmierć dziecka lub jego niską masę urodzeniową a także częstsze choroby.

Wielu tych śmierci można uniknąć. Jak? Przez wczesną diagnostykę i interwencję lekarską. Przez dożywianie matek i dzieci. Przez suplementy. Przez zwyczajną, podstawową opiekę medyczną.

Mleko zastępcze na Madagaskarze jest bardzo drogie, często ubogie matki zastępują je mlekiem skondensowanym. W skrajnych przypadkach niemowlętom podaje się tylko wodę z cukrem.

Samotna… babcia.

Mama Fermina zmarła przy porodzie. Ojciec dziecka zniknął. Rodziny nie stać było na położną. Wystąpiły komplikacje. Osieroconym dzieckiem zajęła się babcia Heliene – uboga kobieta, pracująca na polu ryżowym. Nie było jej stać na mleko zastępcze. Fermin w trzecim miesiącu życia ważył dwa i pół kilograma. Chorował na zapalenie płuc i biegunkę. Heliene była załamana, nie wiedziała, gdzie szukać pomocy. Przyjaciółka doradziła jej, by udała się do misji w Mampikony. Nie była pewna, czy misja rzeczywiście istnieje i czy otrzyma tam pomoc. Tylko „słyszała od ludzi”. Widząc, że wnuk ma się coraz gorzej, Heliene zaryzykowała. Wybrała się w długą, pieszą podróż. W misji chłopiec wyzdrowiał i zaczął przybierać na wadze. Babcia uczy się, jak się nim opiekować: jak pielęgnować malucha i czym go karmić.

W misji katolickiej w Mampikony na Madagaskarze funkcjonuje przychodnia, w której przyjmuje się obecnie około 40 pacjentów dziennie. Ale to mało! Trzeba ją rozbudować w solidne centrum medyczne. Będzie ono pomagać ubogim kobietom. Zaoferuje opiekę ginekologiczną, dożywianie i matek, i dzieci, szczepienia i suplementację witaminami, szkolenia medyczne i żywieniowe. Rozbudowa przychodni obejmie stworzenie m.in. porodówki, apteki z tanimi lekami, gabinetów (w tym USG), dwóch sal chorych. Teraz, gdy środki zostały przekazane, misjonarze na Madagaskarze mogą przystąpić do budowy centrum.

Artykuł Centrum medyczne w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa internatu dla studentów w Mahajanga (Madagaskar)

WojMal — Fri, 31 Mar 2017 10:00:01 +0000

Przekazaliśmy na Madagaskar 20 166 euro na budowę internatu dla studentów w Mahajanga.

Gotowy budynek internatu:

Moja wioska spłonęła. Cała – kilkaset domów ze słomy poszło z dymem. Spaliło się też gimnazjum, w którym się uczyłem. Dla mnie była to tragedia: koniec nauki w szkole. Opuściłem wioskę i ruszyłem w długą podróż. Pieszo przeszedłem 120 kilometrów, by się uczyć – tak Leolid z Madagaskaru wspomina swoją drogę ku edukacji. Usłyszałem, że tu w Mampikony jest człowiek, który pomaga młodym w pójściu do miejscowej szkoły – kontynuuje opowieść Leolid. – Nie wiedziałem, gdzie jest ta miejscowość, nigdy nie zapuszczałem się tak daleko. Z rodziną podjęliśmy decyzję, że trzeba zaryzykować.

Dostałem talerz, łyżkę

Do Mampikony ruszyłem z kolegą, bez pieniędzy, bez ubrań na zmianę. Nie znaliśmy drogi, tylko orientacyjny kierunek. Tak naprawdę to była podróż w nieznane; nie wiedzieliśmy, co nas tam spotka i czy w ogóle tam dojdziemy. Nasza droga to około 120 kilometrów. Pokonaliśmy ją pieszo w dwa dni. Gdy odnalazłem misję, poprosiłem misjonarza, że chcę się tutaj uczyć. zostałem przyjęty. dostałem przybory do nauki, talerz, łyżkę. Przez znajomych przekazałem rodzicom w wiosce, że znalazłem tu nowe schronienie.

Najlepsi uczniowie

W Mampikony w ośrodku misyjnym pracują Polacy. Tutaj młodzi, znajdujący się w takiej sytuacji jak Leolid, otrzymują szansę na edukację. Uczniowie ci przechodzą bez problemów do gimnazjum i liceum, gdzie nierzadko są najlepszymi uczniami, mimo ciężkiej sytuacji finansowej.

Ale co dalej?

Najbliższy uniwersytet znajduje się jednak daleko. W oddalonym o 240 kilometrów mieście Mahajanga. Pierwszym problemem, poza oczywiście zdaniem egzaminów wstępnych na studia i pieniędzmi na czesne, jest stancja.

Jedzenie liści i złodzieje

Państwowe domy studentów są przeludnione, bez dostępu do bieżącej, czystej wody i elektryczności. Warunki godzą w ludzką godność – wielu studentów śpi na podłodze, ułożeni jeden przy drugim. Odrobina prywatności? Tylko dzięki zasłonkom przy łóżku, które stworzą namiastkę własnego kąta w dziewięcioosobowym pokoju. Studencka myśl techniczna ratuje przed brakiem kuchenki – za tę służy grzałka własnej roboty. Posiłki składają się najczęściej z kilku garści ryżu i liści jadalnych roślin. Brak toalet i prysznicy wymusza na studentach korzystanie z publicznych płatnych umywalni. W mieście nie jest bezpiecznie, często dochodzi do włamań. Zdarza się, że po powrocie z zajęć studenci nie znajdują w domu absolutnie nic.

Zdjęcie z budowy internatu.

Warunki przed budową nowego domu:

Prawdziwa kuchnia i bieżąca woda

Stąd też idea domu dla studentów w Mahajanga, budowanego przez katolicką misję na Madagaskarze. Miejsce to będzie godnym miejscem dla zdolnej młodzieży. Studenci znajdą tam dobre warunki do nauki i w bezpiecznym otoczeniu będą pogłębiać wiedzę. Powstanie dom z kuchnią, jadalnią i salą do nauki z pomocnym wyposażeniem. Pokoje będą czteroosobowe. Budynek będzie miał łazienki i prysznice z bieżącą wodą. Pracownicy będą czuwać nad porządkiem i dyscypliną, zapewnią niezbędną pomoc. Stróż uchroni budynek przed rabunkiem.

Koszt budowy domu studenta to 85 302 zł. Polska Fundacja przekazała tę kwotę na powstanie tego budynku.

sto cegieł – 13 zł
pięć czterometrowych desek – 66 zł
ciężarówka piasku – 198 zł
drzwi drewniane – 290 zł
osiem stołów – 1114 zł

Alvaro nie ma ojca, który zmarł na malarię. Jego mama wychowuje siedmioro dzieci. Kobieta wraz z dziećmi ciężko pracuje przy uprawie ryżu. Cierpią głód i często jedzą tylko gotowany maniok. Alvaro dzięki pomocy z Polski ukończył gimnazjum i liceum. Zdał bardzo dobrze maturę. Chciałby studiować prawo.

Martina mieszka w szałasie z bambusa. Jej mama samotnie wychowuje dwie córki. Pracuje jako kucharka, ale często choruje. Na utrzymaniu ma też stareńką matkę. Jej skromna pensja nie wystarcza nawet zakup lekarstw i podstawowe wyżywienie. Martina ukończyła w tym roku liceum z bardzo dobrym wynikiem. Chce zostać położną.

Artykuł Budowa internatu dla studentów w Mahajanga (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie ośrodka dla niepełnosprawnych dzieci w Lai (Czad)

WojMal — Fri, 31 Mar 2017 08:32:30 +0000

Przekazaliśmy 4300 euro na wyposażenie ośrodka dla niepełnosprawnych dzieci w Lai (Czad). To niewielkie miasteczko leży na południu Czadu, w regionie utrzymującym się z uprawy ryżu. Miasteczko jest po części odcięte od świata, jako że w porze deszczowej droga jest zalewana przez rzekę. Droga nie jest wyłożona asfaltem, więc podróż bywa utrudniona a czasem niemożliwa.

Ośrodek Talita Kum, prowadzony przez miejscowy Caritas, działa od niedawna. Na stałe mieszka w nim 23 dzieci, a kolejne sześcioro korzysta z opieki w systemie dziennym. Dzieci chodzą do zwykłej szkoły, która umożliwia im integrację. Do ośrodka przychodzą na dodatkowe zajęcia, warsztaty. Uczą się tu m.in. szycia, robienia na drutach, podstaw stolarki. Najstarsza grupa – młodzież – jest przyuczana do zawodu krawca. Ośrodek ma możliwość prowadzenia turnusów rehabilitacyjnych. Niestety, nie wszystkie możliwości ośrodka były wykorzystywane, gdyż brakowało wyposażenia.

Dzięki wsparciu Darczyńców Fundacji wyposażono ośrodek w niezbędne rzeczy do nauki. Także dzieci, korzystając z okazji, same uczestniczyły w tworzeniu mebli, przez co zdobywały nowe umiejętności. Powstały dwa duże regały, jeden na książki, drugi na przedmioty służące do nauki szycia i dwie duże zamykane szafy. Wszystkie te rzeczy to praca dzieci pod okiem nauczyciela.

Wyposażono mały warsztat stolarski, który służy dzieciom, głównie chłopcom niepełnosprawnym, do nauki zawodu — tak by w przyszłości, opuszczając ośrodek, mogli samodzielnie zarabiać na swoje utrzymanie.

Wyposażono niewielką bibliotekę w książki, zakupiono kilka słowników, książki do gramatyki i ortografii, podręczniki oraz zestaw encyklopedii, z których dzieci mogą korzystać i zdobywać wiedzę na każdym poziomie nauczania. W Czadzie rodziców nie stać na podręczniki szkolne, w szkołach też ich nie ma, stąd dzieci w ośrodku mają szansę na to, by po powrocie ze szkoły móc dalej się uczyć. Zakupiono także książki z literaturą: powieści, opowiadania, wiersze — by podopieczni ośrodka mogli rozwijać się, poznawać nowe rzeczy.

Zakupiono także trzy nowe maszyny do szycia, by dziewczynki mogły się uczyć od małego podstaw krawiectwa. W ośrodku jest grupa starszych dzieci, które nigdy nie były w szkole i to one codziennie uczą się zawodu. Dla nich zakupiono materiały a także wełny i druty. Teraz podopieczni ośrodka tworzą przeróżne rzeczy: czapki, skarpetki, sweterki czy spodenki a także niewielkie obrusy.

Artykuł Wyposażenie ośrodka dla niepełnosprawnych dzieci w Lai (Czad) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Przenośne USG ratuje życie i zdrowie kobiet w Lome (Togo)

WojMal — Wed, 22 Mar 2017 12:10:33 +0000

Polska Fundacja dla Afryki sfinansowała zakup przenośnego aparatu USG dla przychodni w Lome, Togo.

W Lome — stolicy Togo, jest po prostu nędza. Ci, którzy tu przyjeżdżają, myślą, że znajdą tu pracę, a nie znajdują ani jej, ani pieniędzy, ani mieszkania. Nie mają co zjeść, bo nie ma czego uprawiać ani hodować. Często mieszkają na targu. Można ich znaleźć śpiących pod daszkami na bazarach, gdzie uprawiają drobny handel lub najmują się jako tragarze. Ci ludzie żyją z dnia na dzień. Otrzymują skrajnie niskie wynagrodzenie. Często trafiają do przychodni sióstr służebniczek w bardzo złym stanie, wymagającym natychmiastowej interwencji.

Laboratorium bez okien i dwoje dzieci na jednym łóżku

Budynek jest malutki, małe sale, prowizoryczna apteka, maleńkie laboratorium bez okien, wspólna sala dziennego pobytu dla wszystkich pacjentów — niezależnie od wieku i płci. Jest tu tylko osiem łóżek i często trzeba położyć na przykład dwoje dzieci na tym samym łóżku, by podłączyć kroplówkę. Siostry chcą dobudować piętro, gdzie będzie gabinet do konsultacji dla kobiet w ciąży, przenieść i powiększyć laboratorium, dobudować sale do konsultacji medycznych, biuro dla administracji, szatnie dla personelu, drugą salę dziennej obserwacji i aptekę dla pacjentów.

Ośrodek odróżnia od placówek państwowych fakt, że chorzy nie są odsyłani do domu bez otrzymania jakiejkolwiek pomocy. Inaczej niż w państwowych placówkach. Siostry wiedzą, że odesłanie pacjenta np. z malarią może skończyć się śmiercią. W ośrodku sióstr koszty leczenia są też niższe niż gdzie indziej. — Podobnie jest z lekami — gdy pacjent jest biedny i nie ma czym zapłacić, mówimy, żeby przyniósł coś w naturze. Siostra Aldona wspomina ojca trzyletniej dziewczynki z malarią. — Mała była w poważnym stanie. Przyszli bez pieniędzy. Powiedziałam do ojca, żeby przyniósł perliczkę lub koguta – w każdym razie coś, co chodzi po ich podwórku. I rzeczywiście: wieczorem przyszedł z perliczką. Dziennie przyjmujemy około 40 – 60 chorych, to około 800 do 1000 chorych miesięcznie: dorośli, dzieci, kobiety, również kobiety ciężarne. W roku 2016 mieliśmy 8945 konsultacji chorych. Około 4 300 kobiet (nie licząc dziewcząt do 14. roku życia), w tym około 1000 kobiet ciężarnych.

W ciąży wyrzucane na ulicę

Hédzranawoé to nowa dzielnica, która ciągle się rozrasta. Niedaleko przychodni znajduje się duże targowisko, które przyciąga bardzo wielu handlarzy z Togo i z sąsiednich krajów, szczególnie z Nigerii. Przyciąga również młode dziewczyny, które przyjeżdżają z północy kraju, szukając pracy i lepszego życia. Najczęściej pracują jako służące lub kelnerki w nocnych barach. Często stają się one ofiarami przemocy seksualnej swoich pracodawców, skutkiem czego nierzadko jest ciąża lub zakażenie wirusem HIV. Po stwierdzeniu ciąży pracodawcy po prostu wyrzucają je na ulice bez żadnych środków do życia. Te kobiety, które decydują się urodzić dziecko, mogą szukać wsparcia i pomocy tylko w przychodniach katolickich.

Siostry planują rozpocząć program opieki nad matką i dzieckiem, tzn. konsultacje przedporodowe i poporodowe dla kobiet, szczepienia dla dzieci i czuwanie nad wzrostem i rozwojem dziecka do piątego roku życia. Jednym z podstawowych badań w opiece nad kobietą ciężarną i w przygotowaniu jej do porodu jest badanie USG. Pozwala ono szybko zdiagnozować nieprawidłowości związane z ciążą, takie jak ciąża pozamaciczna czy inne anomalie, które stanowią zagrożenie dla kobiety i dla kontynuacji ciąży. Wtedy najważniejsze jest szybkie skierowanie kobiety do szpitala, gdzie będzie mogła otrzymać odpowiednią opiekę.

Trzy razy za drogo

Ciąże pozamaciczne zdarzają się w Togo stosunkowo często. Tylko w grudniu 2016 roku w przychodni były trzy przypadki ciąży pozamacicznej. Ponieważ brak ultrasonografu, wysłano kobiety do prywatnego ośrodka oddalonego o trzy km od nas, oczekując że szybko wrócą. Niestety, w tym ośrodku badanie okazało się za drogie dla nich, poszły więc do szpitala miejskiego, który znajduje się na drugim końcu miasta, gdzie ceny za badania USG są przystępniejsze. (W prywatnych klinikach to kwota 15.000 F CFA — około 23 €- za badanie, w ośrodkach publicznych — 5.000 F CFA — około 8€. Średnie wynagrodzenie w Togo wynosi około 90 €).

Tam trzeba było długo czekać w kolejce, zanim zostały zbadane, a potem znów trzeba było czekać kilka dni na wynik. W takich przypadkach, czy w przypadkach ciąży zagrożonej, bardzo ważna jest szybka interwencja lekarska. Akurat te kobiety miały szczęście, że mimo długiego czekania na wyniki, zostały dość szybko skierowane do szpitala, gdzie otrzymały lepszą i specjalistyczną opiekę. Takich przypadków jest w Lome naprawdę wiele.

Ponieważ w przychodni pracuje kobieta — asystentka medyczna – przychodzi do niej wiele kobiet ze schorzeniami ginekologicznymi. U wielu kobiet stwierdza się guzy macicy i cysty na jajnikach. Szybkie wykrycie tych schorzeń może pomóc im uniknąć wielu powikłań.

Trzy szpital na półtora miliona ludzi

Wprawdzie w mieście, oprócz szpitali państwowych (jest ich trzy na ponad 1 650 000 ludności) jest kilka klinik prywatnych, które mają ultrasonograf, ale ceny za usługi są bardzo wysokie. Ludzie prości, to znaczy miejscowa klasa średnia, nie zawsze mogą sobie pozwolić na takie wydatki. W szpitalu państwowym ceny są przystępne, ale za to niesamowicie długie kolejki.

Kupując ultrasonograf, siostry chcą zapobiec takim sytuacjom, gdzie najbiedniejsze kobiety będą musiały długo czekać na wyniki, ryzykując życie swoje i swoich dzieci. Badania nie będą darmowe, ale ceny będą przystępne dla każdego – takie jak w szpitalach państwowych.

Artykuł Przenośne USG ratuje życie i zdrowie kobiet w Lome (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wysyłka butów do wioski Chamuka (Zambia)

WojMal — Wed, 22 Mar 2017 11:13:26 +0000

Polska Fundacja dla Afryki przekazała środki na współfinansowanie transportu butów do wiosek w Zambii. Buty zostaną rozdane w wiosce Chamuka w Centralnej Prowincji oraz w wioskach przyległych. Szczególnie istotne jest dostarczenie butów miejscowym dzieciom. W regionie dzieci bez butów nie są wpuszczane do szkoły.

1500 par butów zostało zebranych w Polsce, w Lubelskiem dzięki sprawnej organizacji Stefana Poręby z fundacji Dobra Farma. Przeprowadzał on zbiórki niepotrzebnych w Polsce butów przy pomocy dzieci, m.in. harcerzy. Dzieci z wielu szkół, a nawet przedszkoli, pomagały przy zbiórce, sortowaniu i pakowaniu obuwia. Obuwie udało się zebrać w jeden miesiąc. Pierwsze 120 par butów zebrały… przedszkolaki z przedszkola w Świdniku.

Wysyłka zostanie zrealizowana za pośrednictwem Poczty Polskiej, która oferuje najkorzystniejsze warunki (transport około 30 paczek po 20 kilo to koszt 6 000 z). Transport dotrze do Zambii w marcu/kwietniu 2017 r. (za zdjęciach rozdawnictwo butów zebranych i wysłanych w poprzednich transportach).

Polska Fundacja dla Afryki przekazała na ten cel 1000 zł.

Artykuł Wysyłka butów do wioski Chamuka (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Toalety dla szkoły w Subukii (Kenia)

WojMal — Fri, 30 Dec 2016 23:00:36 +0000

Przekazaliśmy do Kenii 13 950,00 zł na budowę murowanych toalet przy szkole podstawowej w Subukii.

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny w kwietniu 2013 roku założyło nową placówkę misyjną w Kenii w Subukii — 200 km od stolicy kraju, Nairobi. Mieści się ona w tzw. rowie tektonicznym Afryki, dlatego jest tam specyficzny mikroklimat górski. Placówka znajduje się niedaleko Narodowego Sanktuarium Kenii.

Od początku siostry zaczęły gromadzić wokół misji dzieci i młodzież. Po prawie rocznym poznawaniu środowiska i potrzeb ludzi została podjęta decyzja o otworzeniu szkoły. Pierwsza grupa przedszkolna uczyła się w starym, zaadoptowanym do potrzeb przedszkola budynku.

Powoli dzięki pomocy ofiarodawców, indywidualnych oraz zbiorowych, zaczęła się budowa przedszkola oraz szkoły. Została ukończona budowa dwóch klas przedszkolnych oraz dwóch klas szkolnych. W surowym stanie udało się postawić kolejne dwie klasy. Od stycznia 2016 roku dzieci rozpoczęły naukę w klasie pierwszej.

Dzieci oprócz nauki i opieki na wysokim poziomie otrzymują również dwa posiłki w szkole, co dla niektórych jest ogromna pomocą ze względu na problemy finansowe w rodzinie. Rodziny utrzymują się głównie z sezonowych upraw a zbiory zależą od pory deszczowej. Szkoła nie posiada jeszcze kuchni oraz jadalni, posiłki gotuje się w małym drewnianym pomieszczeniu na kamieniach a jako jadalnia służy budynek klasy 2.

Szkoła powoli się rozwija, siostry starają się szukać pomocy finansowej w bieżących potrzebach jak żywność, zakup materiałów edukacyjnych oraz książek. Z większych inwestycji — powstała pilna potrzeba wybudowania ogrodzenia budynku szkolnego. Ogrodzenie szkoły ma zapewnić bezpieczeństwo dzieciom, gdyż szkoła znajduje się niedaleko drogi oraz niewielkiego jeziora. Drugą pilną potrzebą było wybudowanie przy szkole czterech toalet dla chłopców oraz czterech dla dziewcząt. Toalety będą znajdować się w odpowiednio zabezpieczonym, murowanym budynku.

Artykuł Toalety dla szkoły w Subukii (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkoły w Kiruddu (Uganda)

WojMal — Fri, 30 Dec 2016 22:00:56 +0000

Przekazaliśmy całą niezbędną kwotę 60 000,00 zł na budowę szkoły w Kiruddu w Ugandzie.

Gotowa szkoła w Kiruddu:

Złe warunki, złe wyniki

Stara szkoła w Kiruddu.

Miejsce dotychczasowej nauki – pod drzewem.

Dzieci z Kiruddu.

Polscy misjonarze i wolontariusze w 2014 r. odwiedzili region Mpunge. W parafii św. Elżbiety obok skromnej kaplicy zastali zbitą z desek szopę, służącą za szkołę. Uczyły się w niej dwie klasy. Kolejne dwie miały lekcje pod sąsiednimi drzewami, a ostatnia w kaplicy. Wtedy powstał pomysł wybudowania nowej szkoły, z trzema murowanymi budynkami. Obecnie dzięki temu projektowi naszej Fundacji udało się sfinansować drugi z budynków.

Gościna dla Sybiraków

Ten region Ugandy przed pół wieku był miejscem osiedlenia się polskich zesłańców, którzy przybyli tu wraz z armią generała W. Andersa. W latach 1942–1951 półwysep zamieszkiwało ponad trzy tysiące polskich Sybiraków. Dziś pozostał po nich biało-czerwony cmentarz, domy budowane według polskiego modelu i wspomnienia w pamięci najstarszych mieszkańców. Polacy otrzymali tu gościnę w najtrudniejszym okresie.

Polskie ślady na półwyspie, gdzie mieszkało ponad trzy tysiące polskich Sybiraków:

Polski cmentarz oraz…

budownictwo domów według naszego modelu.

Artykuł Budowa szkoły w Kiruddu (Uganda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt medyczny dla szpitala Holy Family w Nkawkaw (Ghana)

WojMal — Fri, 30 Dec 2016 19:52:10 +0000

Przekazaliśmy 9 799, 72 zł na zakup sprzętu medycznego dla szpitala Holy Family w Nkawkaw w Ghanie. Za tę kwotę zakupiono: aparaty USG, KTG, ssaki elektryczne, wózki transportowe dla pacjentów oraz stojaki na kroplówki i parawany. Siostra Elżbieta Skóra ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego, która pracuje w Ghanie od 16 lat jako pielęgniarka, mówi, że w szpitalu brakuje podstawowych materiałów medycznych, bez których trudno jest ratować życie i zdrowie pacjentów.

Artykuł Sprzęt medyczny dla szpitala Holy Family w Nkawkaw (Ghana) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Akcja odrobaczania ponad dziesięciu tysięcy osób na Madagaskarze

WojMal — Fri, 30 Dec 2016 19:49:14 +0000

Przekazaliśmy 25 824,00 zł na akcję odrobaczania ponad dziesięciu tysięcy osób na Madagaskarze.

Choroby pasożytnicze nadal stanowią problem zdrowotny na Madagaskarze. Główną przyczyną zachorowalności na parazytozy są brak dostępu do czystej wody i złe warunki sanitarne. Największe zagrożenia to tasiemczyca, glistnica, owsica, włośnica oraz schistosomatoza. Poza specyficznymi objawami choroby pasożytnicze prowadzą do obniżenia jakości życia, niedożywienia a w najtrudniejszych przypadkach do zgonu. Do zakażenia dochodzi najczęściej przez spożycie jaj bądź cyst pasożytów – wraz z brudnym pokarmem zanieczyszczonym odchodami zwierząt bądź poprzez picie brudnej wody, a nawet poprzez mycie w niej produktów spożywczych. Ważnym programem zdrowotnym jest więc systematyczne odrobaczanie w regionach najbardziej zagrożonych. WHO zaleca, by leczenie prewencyjne było przeprowadzane raz lub dwa razy w roku. Jest to ważne zwłaszcza w krajach rozwijających się, gdzie słaba diagnostyka i niedostateczny dostęp do opieki zdrowotnej może doprowadzić do długofalowych skutków zakażenia pasożytami, w tym pogłębiania się niedożywienia i wystąpienia chorób współtowarzyszących (hipowitaminozy, nowotworów, epilepsji). Leki odrobaczające są skuteczne, mają szerokie spektrum działania i są stosunkowo tanie. Sfinansowane przez naszą Fundację odrobaczanie zostało przeprowadzone wśród dzieci i młodzieży w miejscowościach: Andilambe, Andongona, Ampasimatera, Ambodimanga, Tsararivotra, Tsimijaly, Mampikony i kilku okolicznych wioskach. Akcję przeprowadziło 30 lekarzy i studentów medycyny z uniwersytetu medycznego w Mahajanga. Odrobaczono ponad dziesięć tysięcy osób. Lekarze przeprowadzali również konsultacje i porady medyczne we współpracy z misyjnym laboratorium w Mampikony, prowadzonym przez misjonarzy ze Zgromadzenia Ducha Świętego, w którym w czasie akcji odrobaczania wykonano nieodpłatnie 200 badań. Albendazol, lek na odrobaczanie kosztował ponad 23 000 zł, transport personelu ponad jeden tysiąc złotych.

Artykuł Akcja odrobaczania ponad dziesięciu tysięcy osób na Madagaskarze pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Hodowla drobiu dla sierocińca w Jaunde (Kamerun)

WojMal — Fri, 30 Dec 2016 19:46:08 +0000

Przekazaliśmy 7 041,60 zł do Kamerunu na inwestycję na potrzeby sierocińca „Foyer St. Augustin” w Jaunde w Kamerunie. Projekt obejmuje produkcję drobiu na rynek lokalny oraz własne potrzeby żywieniowe sierocińca. Produkcja przewidziana jest w cyklu zakładającym zakup 21-dniowych kurcząt i ich sprzedaż do bezpośredniej konsumpcji po osiągnięciu wieku 56 dni.

Położenie ośrodka na obrzeżach dużego centrum miejskiego i przy jednej z głównych osi komunikacyjnych oraz niedobór mięsa drobiowego na lokalnym rynku zapewniają gwarancję stałego zbytu. Z każdego cyklu produkcji w wymiarze 500 kurczaków, ośrodek przewiduje zachowanie 20 sztuk kurczaków do konsumpcji własnej.

Dochód z dwóch pierwszych cykli produkcji zostanie przeznaczony na utworzenie funduszu pozwalającego na zapewnienie ciągłości produkcji. Projekt nie wymaga inwestycji w infrastrukturę. Z tytułu prowadzonej uprzednio w tym miejscu działalności rolnej placówka dysponuje budynkiem zaaranżowanym do tego celu, jak również wyposażeniem w poidła i karmidła.

Docelowymi beneficjentami projektu jest trzydzieścioro wychowanków sierocińca „Foyer St Augustin” na przedmieściach Jaunde, gmina Mehandan (Kamerun) w wieku od 3 do 23 lat (od przedszkola do ostatniego roku studiów).

Dodatkowymi korzyściami z projektu będzie:

Zapewnienie wychowankom możliwości zdobycia podstawowego doświadczenia w produkcji drobiu, służącego ich stopniowej integracji zawodowej;
Utrzymanie dotychczasowego miejsca pracy dla jednego z dwóch obecnych pracowników rolnych placówki;
Wzmocnienie podaży mięsa drobiowego na rynku lokalnym w warunkach niedoboru produkcji.

Bezpośrednim organizatorem projektu jest sierociniec Foyer St. Augustin, założony w 1991 roku, prowadzony przez siostrę Amelię Balla Mengongo, z wykształcenia pracownika socjalnego i pedagoga z dyplomem uniwersytetu Sherbrooke w Kanadzie. Siostra Amelia jest założycielką katolickiego zgromadzenia „Maranatha w Sercu Świata” (fr. Maranatha au Coeur du Monde). Działalność sierocińca od samego początku została zatwierdzona przez kameruńskie ministerstwo ds. społecznych. Sierociniec, jako inicjatywa prywatna, nie otrzymuje jednak żadnych dotacji publicznych. Podstawowe źródła finansowania działalności obejmują środki własne zgromadzenia (np. z najmu budynku należącego do zgromadzenia w miejscowości Bertoua), różnego rodzaju darowizny i dary w naturze oraz, do niedawna, produkcja oleju palmowego.

Aktualna siedziba sierocińca znajduje się na przedmieściach Jaunde. W placówce przebywa aktualnie trzydzieścioro dzieci i młodzieży, od wieku wczesnoprzedszkolnego do momentu usamodzielnienia zawodowego. Większość dzieci przebywający w ośrodku zostało osieroconych w wyniku epidemii AIDS, pozbawionych właściwej opieki w wyniku choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego rodzica lub porzuconych jako niemowlęta.

Sierociniec zapewnia podopiecznym opiekę sprawowaną bezpośrednio przez trzy osoby świeckie (dwie „mamy” i wychowawcę), zamieszkałe na terenie ośrodka oraz możliwość otrzymania wykształcenia odpowiadającego zdolnościom każdego z nich, przez opłacanie edukacji od przedszkola, poprzez szkołę podstawową, gimnazjum, licea zawodowe, przyuczenie do zawodu (obecnie dwóch chłopców kształci się na mechaników samochodowych), łącznie ze studiami wyższymi (aktualnie jedna z wychowanek na medycynie).

W tym pomieszczeniu będzie miała miejsce hodowla kurcząt.

Artykuł Hodowla drobiu dla sierocińca w Jaunde (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Aparat do elektroforezy krwi dla przychodni w Lome (Togo)

WojMal — Fri, 30 Dec 2016 19:43:32 +0000

Do Lome, stolicy Togo przekazaliśmy 19 000,00 zł na zakup aparatu do elektroforezy krwi. W Lome funkcjonuje przychodnia, przyjmująca około 1500 chorych miesięcznie. Budynek jest mały, o niewielkich salach. Działa w nim skromne laboratorium bez okien i wspólna dziennego pobytu dla wszystkich chorych, niezależnie od płci i wieku. Stoi w niej osiem łóżek, na których nierzadko leży po dwoje dzieci, podłączonych do kroplówek. Siostry Służebnice Ducha Świętego, prowadzące przychodnię, wykonały najpotrzebniejsze remonty: zmieniły instalację elektryczną, przerobiły część magazynu na biuro dla administracji, pomalowały cały budynek. Budynek dziś już spełnia wszystkie wymogi tamtejszego ministerstwa zdrowia, ale wciąż jest za mały. Dziennie w przychodni udzielana jest pomoc około 50–60 pacjentom: dzieciom, dorosłym i kobietom ciężarnym. Laboratorium wykonuje podstawowe analizy a apteka dysponuje najbardziej potrzebnymi lekami. W planach jest rozbudowa ośrodka – dobudowa piętra, osobnej sali dla kobiet ciężarnych, drugiej sali dziennego pobytu, szatni dla personelu i biura dla administracji. Planowane jest także stworzenie obszerniejszej apteki dla pacjentów.

W Togo stosunkowo często występuje drepanocystose, sierp komórki. To dziedziczna choroba, polegająca na zdeformowaniu krwinek czerwonych i blokowaniu ich przepływu, co w konsekwencji powoduje anemię, zmniejsz odporność organizmu a przede wszystkim wywołuje silne bole. Aby zdiagnozować tę chorobę i móc ją leczyć, potrzebne jest wykonanie elektroferezy hemoglobiny. Zwłaszcza młodzi ludzie przed zawarciem małżeństwa chcą wykonać badania, mające ich upewnić, że żadne z nich nie ma tej dziedzicznej choroby. Niezależnie od tego ponad połowa pacjentów ośrodka w Lome prosi o wykonanie tych badań. W Togo tylko nieliczne kliniki posiadają niezbędny do tego sprzęt. Na miejscu jest on bardzo drogi – jego koszt to ponad 9 000 euro. Siostry skontaktowały się z firmą w Gliwicach, która zaoferowała ten aparat wraz z całym niezbędnym wyposażeniem za 19 000 zł.

Artykuł Aparat do elektroforezy krwi dla przychodni w Lome (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont szkoły w Ankazoabo (Madagaskar)

WojMal — Tue, 20 Dec 2016 12:54:16 +0000

Przekazaliśmy 22 811,20 zł na odnowienie i reparację budynku szkoły w Ankazoabo na Madagaskarze. To miejscowość w południowo-wschodniej części wyspy. Mieszkają tam ludzie z różnych grup etnicznych, zajmują się rolnictwem i hodowla bydła. Warunki życiowe są trudne. Małe opady sprawiają, że brakuje wody. Zgromadzenie sióstr orionistek w Ankazoabo pracuje od roku 2008, prowadząc edukację i duszpasterstwo. Siostry prowadzą centralną szkołę katolicką College Christ Roi, która istnieje od 50 lat. W 29 klasach co roku uczy się około tysiąca dzieci – na poziomie podstawówki i gimnazjum.

Budynek, w którym uczy się 240 dzieci, był w złym stanie i zagrażał bezpieczeństwu dzieci i nauczycieli. Remont pozwoli na stworzenie skromnego ale godnego miejsca do nauki. Budynek ma 20 lat i jest zbudowany z ziemi – jego ściany groziły zawaleniem i wymagały reperacji. Remont objął też m.in. naprawę drzwi i okien (umocowanych były na przysłowiowym gwoździu) oraz malowanie. Obecnie w szkole pracuje 34 nauczycieli. Szkoła nie ma możliwości, by zatrudnić więcej nauczycieli ani nie miała środków, by własnymi środkami wyremontować budynek. Sytuacja w szkolnictwie w regionie jest naprawdę trudna. Szkołę dla prawie dwóch tysięcy dzieci budowali ich rodzice. Prawie bez cementu i metalowych zbrojeń – nie było dróg, którymi można by dowieźć materiały na teren budowy. Zresztą taki budulec to był niedostępny luksus. Po 20 latach, a konkretniej mówiąc: po 20 porach deszczowych, strach było wchodzić do budynku szkoły. Dziś szkoła jest po gruntownym remoncie i długo posłuży dzieciakom z Ankazoabo, na Madagaskarze.

Artykuł Remont szkoły w Ankazoabo (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Wyposażenie przychodni w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 14 Dec 2016 12:09:51 +0000

Nasza Fundacja przekazała 20 042,44 zł na wyposażenie ośrodka zdrowia w Mampikony na Madagaskarze. W projekcie z roku 2015 sfinansowaliśmy budowę tej przychodni. W ostatnich tygodniach 2015 roku miało miejsce poświęcenie fundamentów, w 2016 budowę zrealizowano. Obecnie przekazaliśmy środki na zakup sprzętu diagnostycznego, odczynników laboratoryjnych i materiałów medycznych, niezbędnych do przeprowadzania badań w zakresie hematologii, serologii, bakteriologii i parazytologii. Pozwoli to na diagnostykę wielu chorób tropikalnych stosunkowo niewielkim kosztem, a tym samym podjęcie wczesnego, prawidłowego leczenia i zmniejszenia kosztów hospitalizacji.

Projekt realizowany przez misjonarzy ze Zgromadzenia Ducha Świętego (którzy na miejscu prowadzą m.in. sierociniec, budują kolejne szkoły oraz studnie) ma na celu ochronę życia i zdrowia mieszkańców Czerwonej Wyspy poprzez diagnostykę laboratoryjną chorób tropikalnych i opiekę medyczną w ośrodku zdrowia. Przedsięwzięcie kierowane jest do ubogiej ludności, przede wszystkim dzieci, których nie stać na płatną opiekę medyczną w lokalnych punktach medycznych. Służba zdrowia na Madagaskarze jest odpłatna i w większości przypadków niedostępna dla Malgaszów utrzymujących się z uprawy cebuli, ryżu i manioku. Często zdarza się, że śmierć z powodu chorób zakaźnych (uleczalnych skutecznymi lekami), spowodowana jest ubóstwem danego gospodarstwa domowego. Problem zdrowotny jest obecnie głównym zagadnieniem, z którym państwo nie może sobie poradzić.

Założenia projektu:

ośrodka zdrowia z laboratorium oraz dwiema salami dla chorych hospitalizowanych,
darmowa opieka medyczna (w tym lekarstwa i wyroby medyczne) dla dzieci objętych programem „Adopcja na Odległość (1300 najbiedniejszych dzieci z terenu misji w Mampikony i sąsiednich wiosek) oraz symboliczna opłata (proporcjonalnie niższa od lokalnych punktów medycznych) dla pozostałych mieszkańców,
profesjonalny personel medyczny oraz laboratoryjny,
dożywianie specjalnymi preparatami dzieci szczególnie niedożywionych,
badania diagnostyczne i profilaktyczne dzieci wieku szkolnego,
rozwój segmentu medycznego w regionie poprzez nowoczesne metody leczenia i dobrej jakości sprzęt medyczny,
nowe miejsca pracy,
szybka diagnostyka i prawidłowe leczenie,
wyrównywanie szans i dostępu do opieki medycznej w społeczeństwie (pomoc kobietom samotnie wychowującym i będącym w szczególnie trudnej sytuacji finansowej),
nawiązanie współpracy z lokalnymi lekarzami i placówkami medycznymi poprzez zlecenia badań laboratoryjnych,
punkt edukacyjny i naukowy dla szkół,
przeprowadzanie akcji odrobaczania dzieci, szczepień oraz suplementacji w wybranych hipowitaminozach,
współpraca ze światowymi organizacjami na rzecz poprawy lecznictwa w regionie (UNICEF, WHO, organizacje polskie).

Na zdjęciach poświęcenie Centrum Medycznego przez Nuncjusza Apostolskiego Paolo Rocco Gualtieri:

Artykuł Wyposażenie przychodni w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup środka transportu dla centrum zdrowia w Rushakach (Rwanda)

WojMal — Thu, 08 Dec 2016 13:06:19 +0000

Przekazaliśmy 32 057,35 zł dla Centrum Zdrowia w Rushakach w Rwandzie, prowadzonego przez siostry Świętej Rodziny. Obsługuje ono ponad 21 tysięcy populacji ludności, zamieszkującej okoliczne wzgórza. W centrum działa porodówka, laboratorium oraz ośrodek małej chirurgii. Posiada ono 50 łóżek. Wykonuje konsultacje, szczepienia, zabiegi medyczne dla chorych na AIDS, rehabilitację dla osób niepełnosprawnych. Centrum prowadzi dożywianie dzieci niedożywionych oraz zabiegi w ramach dziennego pobytu dla niepełnosprawnych.

Najbliższy szpital znajduje się w odległości 50 km od centrum. Tam przewożeni są chorzy na operacje, porody z powikłaniami oraz specjalistyczne badania. Do przewozu chorych od kilku lat służy ambulans, który jest zastrzeżony do transportu chorych do szpitala. W centrum brakowało środka transportu do pozostałych celów związanych z działalnością ośrodka: przewozu personelu na akcje szczepień w terenie, na wizyty domowe w wioskach, przewozu personelu i materiałów do konsultowania chorych w punktach medycznych. Brakowało możliwości transportu materiałów, służących do utrzymania centrum, zakupionych leków i żywności dla oddziału dożywiania. Dzięki wsparciu Darczyńców naszej Fundacji oraz pomocy MIVA Polska i MIVA Austria zakupiono samochód Toyota Hilux Double Cabin, który zabezpieczy powyższe potrzeby transportowe.

Właśnie takim samochodem będzie dysponować Centrum Zdrowia w Rushakach.
Foto: BxHxTxCx/commons.wikimedia.org

Artykuł Zakup środka transportu dla centrum zdrowia w Rushakach (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc w dofinansowaniu książek oraz pomocy edukacyjnych dla ośrodka w Bouar (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Thu, 08 Dec 2016 13:06:17 +0000

Przekazaliśmy 6 456,00 zł na realizację projektu świetlicy środowiskowej działającej przy Centre d’Accueil św. Józefa oraz Centrum Kształcenia Zawodowego św. Kizito w Bouar. Z pomocy skorzystało łącznie około 100 podopiecznych. Otrzymane pieniądze umożliwiły zakup książek do nauki czytania i pisania dla najmłodszych, matematyki, geografii, angielskiego dla starszych uczniów, a także gier i pomocy edukacyjnych, dydaktycznych, jak również pomocy i materiałów do nauki krawiectwa. Poziom szkolnictwa w kraju jest bardzo niski, dlatego od stycznia 2016 roku rozpoczęto prowadzenie korepetycji oraz zajęć wyrównawczych dla dzieci i młodzieży. Gry i pomoce dydaktyczne, które zakupiono mają na celu pomoc w uzupełnieniu wiedzy, której dzieci nie otrzymują w szkołach państwowych. Bardzo wielką trudność sprawia im matematyka, nie potrafią dodawać, odejmować, nie mówiąc już o mnożeniu czy dzieleniu. Wielu podopiecznych, kończących podstawówkę ma trudności w pisaniu i czytaniu, posługiwaniu się językiem francuskim. Działania świetlicy mają na celu zachętę i pomoc w zdobywaniu wiedzy, która ma im pomóc w przyszłości w zdobyciu zawodu, pracy, a co za tym idzie utrzymania własnej rodziny. Korepetycje odbywają się trzy razy w tygodniu, w pozostałe dni dzieci uczestniczą w różnych zajęciach w świetlicy. Otrzymane pieniądze umożliwiły także zakup potrzebnych materiałów dla uczestniczek Centrum Kształcenia Zawodowego, który ukończyło w roku szkolnym 2015–16 około 40 osób (niektóre po urodzeniu dziecka musiały przerwać naukę, ale wrócą w przyszłym roku). Połowa z nich to dziewczyny, które nigdy nie chodziły do szkoły, mimo że mają 14–26 lat. Wśród nich także są młode mamy, uchodźcy. Zdobycie zawodu krawieckiego, umiejętności pisania i czytania pomoże im bardzo w utrzymaniu własnej rodziny, a także w znalezieniu pracy. Certyfikat, jaki otrzymują na zakończenie kursu bardzo często wystarcza organizacjom, które szukają pracowników.

Dzieci objęte pomocą to dzieci, które najbardziej ucierpiały w wyniku niedawnego konfliktu zbrojnego w Republice. Większość z nich doświadczyła śmierci któregoś z członków rodziny, utraty mienia, destrukcji domostw. Dzieci te ze względu na niewydolność wychowawczą rodzin, spowodowaną wojną i ubóstwem, rozpoczęły naukę z dość dużym opóźnieniem, bez podstawowej wiedzy. Często spotyka się problem analfabetyzmu. W świetlicy więc prowadzone są zajęcia wyrównujące poziom edukacyjny dzieci. Oprócz tego prowadzone jest dokarmianie dzieci. Dzieciom brakuje witamin, dostają najczęściej tylko jeden posiłek dziennie i to niewystarczający. Zmniejsza to odporność młodych organizmów, więc panoszą się choroby. Dzieci objęte pomocą centrum są różnych wyznań – sporą część uczennic kursu zawodowego krawiectwa stanowią muzułmańskie uciekinierki. Jest to spowodowane ciężką sytuacją polityczną i chaosem w regionie.

Dzieci dzięki pracy centrum mają szanse odzyskać poczucie własnej wartości, wyzbyć się świadomości odmienności, spowodowanej sytuacją materialną rodziny.

Spis zakupionych materiałów:

Czasopisma i pomoce krawieckie
Książki na nauki francuskiego i angielskiego ( szkoła podstawowa)
Książki do nauki historii, geografii, wiedzy ogólnej o świecie
Podręczniki na nauki pisania i czytania
Gry i pomoce edukacyjne, dydaktyczne (nauka liczenia, poznawanie liter, rozpoznawanie kształtów, poznawanie kolorów….)
Kolorowanki
Książki do czytania
Słowniki dla dzieci 8–11 lat

Artykuł Pomoc w dofinansowaniu książek oraz pomocy edukacyjnych dla ośrodka w Bouar (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Centrum dla opuszczonych dzieci w Bukanga (Tanzania)

WojMal — Mon, 26 Sep 2016 14:00:05 +0000

Przekazaliśmy 168 785,77 zł na budowę centrum dla opuszczonych dzieci w Bukanga w Tanzanii.

Projekt powstaje na rzecz żyjących w Tanzanii dzieci, które nie maja żadnej pomocy od rodziców lub też rodzin. Priorytetem projektu jest budowa przyszłości dzieci poprzez edukację oraz otoczenie ich codzienną opieką. W Tanzanii jest bardzo dużo dzieci, które potrzebują pomocy. Często są to dzieciaki, nie mające wsparcia rodziny. Są dyskryminowane i wykorzystywane. Centrum będzie walczyć z tym negatywnym czynnikiem.

W Centrum Samarytańskim, bo taką ma przyjąć nazwę, szczególnie będzie zwracało się uwagę na edukacje, ale również na rozwój kultury i sportu. Dzieci zamieszkujące ośrodek będą dzieliły się swoim doświadczeniem z dziećmi z pobliskiej wioski. Również dla dzieci z zewnątrz będą prowadzone rożne zajęcia wychowawcze. Szczególny nacisk będzie położony na naukę języka angielskiego, który jest niezbędny, gdyż wszystkie egzaminy na terenie Tanzanii odbywają się właśnie w tym języku.

W ramach centrum powstanie ośrodek zdrowia, w którym dzieci — jak również mieszkańcy wioski Bukanga — będą korzystać z pomocy medycznej. Planowane są także seminaria na tematy medyczne, dotyczące dbania o zdrowie.

Centrum ma powstać w Bukanga. To wioska leżąca około 10 km od Musomy, licząca 1900 mieszkańców. Ci ludzi w większości są rybakami albo rolnikami. To bardzo biedna społeczność. Na terenie tej wioski jest przynajmniej 33 dzieci, które nie mają nikogo. Ogólnie ośrodek pomieści 72 dzieci. Centrum Samarytańskie to budynek, składający się z czterech skrzydeł. Pierwszy ma obejmować ośrodek zdrowia i pokoje dla chorych. Drugie skrzydło to klasy dla dzieci oraz część pokoi sypialnych. Trzecie skrzydło to same pokoje sypialne. Czwarte skrzydło to część gospodarcza: kuchnia, jadalnia, magazyn na żywność, prania i szwalnia. Powierzchnia zabudowy wynosi 1000 m kw. Centrum będzie zbudowane na terenie, podarowanym przez tutejszego biskupa.

Podopieczni z Bukanga oraz plac budowy centrum.

Historia dwójki dzieci z rejonu Bukanga, opowiedziana przez pracującą w Tanzanii siostrę Rut:

Juliana trafiła do nas w wieku dwóch lat. Dzisiaj chodzi już do pierwszej klasy podstawówki. Historia jej życia rozpoczęła się bardzo smutno. Do drugiego roku życia razem z mamą chodziły po drogach Musoma i okolicy oraz prosiły o cokolwiek do zjedzenia. Widziano je, jak się przytulają. Pewnego dnia mama zostawiła dziewczynkę przed drzwiami kościoła i odeszła. Juliana płakała i czekała, nie wiedząc na co. Znalazł ją ksiądz, który przywiózł dziecko do nas. Dziewczynka jest bardzo grzeczna i chętna do nauki. Pewnego dnia zapytała mnie, dlaczego mama ją zostawiła? Dlaczego jej nie chciała? Trudne pytanie. Tak naprawdę to nie miałam odpowiedzi. Ale zaczęłam w inny sposób: Wiesz, Juli, może mama nie miała pieniędzy, by kupić ci jedzenie i postanowiła cię zostawić przed kościołem, aby Jezus się tobą zaopiekował. Mówiąc to myślałam, jakie to trudne. — Teraz ja tu jestem i dbam o ciebie, by było ci tu dobrze, abyś się uczyła i miała co jeść. Są też ludzie o dobrych sercach, którzy pomagają nam, byśmy się nie martwili, jak przetrwać. Ku mojemu zaskoczeniu Juli uśmiechnęła się i od tego dnia z jej twarzy nie znika uśmiech. Zaczęła mnie traktować jak swoją mamę.

Juliana.

Samuel uczęszcza już do piątej klasy podstawówki. Trafił do nas, gdy miał cztery lata. Nie ma ojca, a przynajmniej nie wiemy, co się z nim dzieje. Matka chłopca jest bardzo chora i nie ma kontaktu z rzeczywistością. Niestety, stosowała wobec chłopca przemoc fizyczną. Pewnego razu przyjechał do nas pewien kapłan. Powiedział, że zna jednego chłopca. Jeżeli mu nie pomożemy, to może nie przeżyć. I tak przyjechał do nas Samuel: wystraszony, bardzo zamknięty i smutny. Po jakimś czasie okazało się, że chłopiec zaczyna się uśmiechać. Jego marzeniem jest zostać pilotem. Bardzo w to wierzy. Samuel zmienił się bardzo. Teraz lubi opowiadać różne historie. Jest bardziej otwarty i radosny, ale nigdy nie mówi o swojej mamie.

Samuel.

Artykuł Centrum dla opuszczonych dzieci w Bukanga (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Nakarmić niewidome dzieci w Siloe (RPA)

WojMal — Mon, 26 Sep 2016 13:54:49 +0000

Przekazaliśmy 57 213,00 zł do RPA na rozbudowę farmy, umożliwiającej funkcjonowanie ośrodka dla niewidomych dzieci Siloe.

Czasem 140 dzieci uczy się w jednej klasie. Czasem nie tylko się uczy, ale i musi nocować, bo do szkoły nie można dojechać. Albo dojazd trwa kilka godzin. A lekcje odbywają się pod drzewem. Wiele szkół wciąż nie ma elektryczności, wody, sanitariatów, telefonów. I wystarczającej liczby nauczycieli – średnio jeden przypada na 80 uczniów. Republika Południowej Afryki doświadczyła traumy apartheidu i prześladowań na tle rasowym. I mimo że w świetle prawa dostęp do edukacji nie jest już uwarunkowany kolorem skóry, to ludzie mieszkający w RPA przyznają, że większość uczniów z obszarów wiejskich wciąż cierpi z powodu dawnych obciążeń.

Nauka w szkole Siloe.

Na samym końcu świata

Wciąż istnieją ogromne różnice jako spuścizna po apartheidzie. Tysiące uczniów (szczególnie na obszarach wiejskich) nadal chodzą lub dojeżdżają do biednych szkół przez kilka godzin dziennie. Kontrastują z tym szkoły wcześniej przeznaczone dla białych, które są dobrze wyposażone i zlokalizowane w miastach.

Edukacja w RPA ogólnie jest słaba. Są szkoły, w których żaden z uczniów nie zdaje egzaminów końcowych. Brakuje książek. — Słuchamy uważnie i próbujemy sobie wszystko wizualizować – mówi Desiree, jedna ze zdających egzaminy końcowe młodych kobiet. Światowe Forum Ekonomiczne oceniło edukację w RPA w zakresie przedmiotów ścisłych na drugą od końca w skali świata.

Wyplatanie koszy jest jedną z prac, której mogą nauczyć się niewidomi.

Raymond stracił wzrok

W najgorszej sytuacji są wiejskie dzieci borykające się z problemem niepełnosprawności. Ich szanse na wykształcenie są znikome. Są niemal skazane na spędzenie życia w zamknięciu czterech ścian. Jest jednak promyk nadziei, który zabłysnął w życiu Raymonda z małej wioski 200 km od Polokwane. Kiedy był małym chłopcem, uczęszczał do szkoły w swojej miejscowości. Siedzieli przy jednej ławce w trójkę, dzieląc dwa krzesła na trzech – ale mieli to szczęście, że się uczyli. Raymond nawet bardzo dobrze, mimo że nie miał na co dzień dostępu do podręczników. Gdy skończył 12 lat, został wysłany na zimową szkołę inicjacji. Miał spędzić 4 tygodnie w środku zimy, gdzieś wysoko w buszu, tylko w opasce na biodrach, by zostać prawdziwym afrykańskim mężczyzna. Pod koniec trzeciego tygodnia wylądował w szpitalu ze zbagatelizowaną infekcją. Po długim leczeniu okazało się, że Raymond już nigdy nie będzie widział. Po roku do miejscowej poradni zgłosił się businessman z propozycją sponsorowania szkoły dla dziecka niepełnosprawnego. Dziś Raymond stoi przed maturą. Jest już w pełni samodzielny. Do szkoły dojeżdża sam. Uczy się bardzo dużo. W przyszłości będzie prawnikiem i wówczas pomoże jakiemuś chłopcu marzącemu o szkole.

Podopieczny szkoły podczas pracy na farmie.

Jak wyżywić 800 osób?

Szkoła Raymonda w Polokwane jest wyjątkową placówką. Siloe to centrum edukacji dla niewidomych, w którym uczy się ale i mieszka około 800 osób — dzieci, młodzieży, dorosłych, niewidomych i widzących. Niektóre z nich są sierotami. Szkoła stawia przede wszystkim na usamodzielnienie uczniów – w placówce pracuje 20 osób z upośledzeniem zmysłu wzroku, część z nich to byli uczniowie. Codziennym dożywieniem objęte jest 150 dzieci z najbiedniejszych rodzin. Codziennie otrzymują cztery posiłki. Misja prowadzona przez siostry franciszkanki służebnice Krzyża co dzień staje przed problemem, jak przeżyć. Jedną z odpowiedzi jest produkcja własnej żywności.

Boża farma

„Ogród warzywny prowadzimy metodą tzw. God’s farming (z ang.: Boża farma) – mówi siostra Fides Sperling z ośrodka Siloe. – Wykorzystuje ona naturalne warunki, by jak najmniej przeszkadzać przyrodzie. Po oczyszczeniu terenu z chwastów, robimy w ziemi otwory na sadzonki, wlewając przedtem do nich wcześniej przygotowany nawóz naturalny. Ziemię wokół roślin pokrywamy suchą trawą, by utrzymywała wilgotność. Podlewamy tylko samą roślinę dwa razy w tygodniu. Prowadzimy gospodarstwo organiczne, nie używając żadnych chemicznych substancji, starając się produkować jak najzdrowszą żywność na potrzeby naszych mieszkańców. Co roku z czosnku i papryki produkujemy naturalną substancję na szkodniki. Nasz teren jest dosyć zimny, więc specjalizujemy się w drzewach gubiących liście, które nie tak szybko marzną, jak śliwki czy morele. Hodowla kur skoncentrowana jest na produkcji jaj. Kury również hodujemy metodą organiczną.

Nie starczało na wyżywienie

Gospodarstwo rolne przy naszym ośrodku integracyjnym działa już od kilku lat. Myśl o nim pojawiła się, gdy zaczęły nas nękać coraz większe trudności finansowe. Nie starczało na codzienne wyżywienie dla naszych podopiecznych. Wtedy własnymi środkami wyremontowaliśmy stare budynki gospodarcze, przystosowując je dla kur. Początkowo kupowaliśmy małe kurczaczki i hodowaliśmy je przez 5–6 tygodni na mięso. Kurczaki jednak bardzo często nie przeżywały tego okresu. Potem, dzięki pomocy polskiego rządu, mogliśmy rozbudować fermę i przejść na system upraw organicznych. Obecnie chcemy ją powiększyć, wierząc, że dalszy rozwój farmy pomoże naszej misji w samodzielnym utrzymaniu się” – siostra Fides z optymizmem patrzy podchodzi do przyszłości ośrodka Siloe.

Uczeń robi pranie. Placówka stawia na samodzielność.

Więcej kur! I kozy, i krowy

Aby uzyskać pełną niezależność w zakresie żywności (jajka, mleko, masło, sery, przetwory mleczne, warzywa i owoce, drób oraz wyroby piekarnicze: chleb i bułki), trzeba rozbudować farmę, rozpocząć hodowlę krów, kóz, dokupić więcej kur, poszerzyć uprawę warzyw, stworzyć mleczarnię oraz piekarnię. Pozwoli to na bezpieczeństwo żywnościowe 800 osób, w większości niepełnosprawnych a także da pracę dorosłym podopiecznym misji. Umożliwi też sprzedaż nadwyżek żywności, co będzie źródłem finansowania ośrodka.

Niewidomy chłopiec uczy się grać na flecie.

Artykuł Nakarmić niewidome dzieci w Siloe (RPA) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa domu dziecka w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Mon, 25 Jul 2016 23:00:03 +0000

Przekazaliśmy 292 525,43 zł na budowę domu dziecka w Mampikony na Madagaskarze.

Za kilka miesięcy powstanie tam piętrowa placówka, która pomieści pięćdziesiąt sierot z okolicy. Na Madagaskarze sytuacja sierot jest dramatyczna. Umierający rodzic pozostawia dzieci bez opieki. Żyją one w chatach pozostawione same sobie. Śpią na ziemi. Często są okradane z tego, co mają — ryżu, jedynego garnka, talerza. Kiedy zachorują, nie ma obok dorosłego. Umierają więc na rękach bezradnych rówieśników z powodu malarii i innych chorób, które można było wyleczyć.

Parter:

1 – Refektarz – sala do nauki
2 – Biuro
3, 4 – Pokoje dla opiekunów
5, 6 – Pokoje
7 – Łazienki schody na górę
8 – Kuchnia
9 – Kuchnia zewn.

Piętro:

1 – Kaplica
2 – Łazienki

Zdjęcia z budowy:

Artykuł Budowa domu dziecka w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont i budowa szkół w Mbaibere (Republika Środkowoafrykańska)

WojMal — Mon, 25 Jul 2016 22:39:02 +0000

Zebraliśmy środki na remont i budowę szkół w Republice Środkowej Afryki. Do Mbaibere przekazaliśmy 57 500,00 zł.

Tak aktualnie wygląda szkoła w Mbaibere.

Dzieci w Republice Środkowej Afryki. Marzą o zwykłej codzienności, bez wojny i prześladowań.

Wojna niszczyła Republikę Środkowej Afryki przez ostatnie kilka lat. Brutalna i okrutna, nawet jak na warunki afrykańskie. Nie odeszła ot tak. Zostawiła zrujnowany kraj, w którym produkt krajowy spadł niemal dwukrotnie w ciągu paru lat. Przede wszystkim jednak zostawiła okaleczonych przemocą ludzi, żyjących w strachu przed prześladowaniami i mordami, które wciąż się zdarzają.

Setki tysięcy uchodźców, trudne do oszacowania dziesiątki tysięcy zabitych. Głód, puste pola. Dzieci tysiącami zmuszane do zabijania. Zamknięte szpitale i ośrodki zdrowia, podobnie jak większość szkół. Te rany będą się leczyć długo.

Gimnazjum wydarte rebeliantom

Polscy kapucyni pracujący w wiosce Mbaibere mają pomysł, jak próbować przywracać normalność. Misjonarze pomagają ludności w regionie w budowie szkół, studni, kaplic i ośrodków zdrowia. Budynek gimnazjum, w którym uczą 600 dzieci, wydarli z rąk rebeliantom i w warunkach wojennych w ciągu jednego dnia zorganizowali w nim szkołę. Choć mieli propozycję ewakuacji, odmówili, postanawiając pozostać ze swoimi podopiecznymi. Tłumaczyli, że „głosić Ewangelię to być z ludźmi”. Teraz, gdy konflikt się wygasza, chcą wyremontować podstawówkę w Mbaibere, służącą trzystu dzieciakom oraz zbudować budynek dla zerówki.

Zerówka w Mbaibere mieści się w wiacie pokrytej strzechą. Po każdej fali deszczów w porze mokrej wiata nadaje się do remontu, a dzieci uczą się siedząc pod drzewem lub przerywają naukę.

Bez możliwości kształcenia się dzieci w Republice Środkowej Afryki czeka ciężka fizyczna praca. Według UNICEF, w tym kraju 63,5% dzieci w wieku od 5 do 14 lat jest zmuszanych do pracy.

Szkoła czy worek orzeszków ziemnych?

Zdaniem kapucynów, edukacja jest jednym z lepszych pomysłów na uzdrowienie kraju, w którym niemal połowa ludzi jest analfabetami. Bracia opowiadają o funkcji sekretarza gminnego – osobie w wiosce, do której niepiśmienni przychodzą z prośbą o napisanie bądź przeczytanie listu.

Dorośli bez wykształcenia nie do końca rozumieją potrzebę posłania dziecka do szkoły, która przecież kosztuje. Za rok nauki można kupić kilkudziesięciokilowy worek orzeszków ziemnych. Dla ludzi na co dzień walczących o zdobycie pożywienia jest to wydatek ogromny. Dlatego ledwie 40 proc. dzieci kończy podstawówkę. Reszta idzie w pole, wykonując te same ciężkie prace, co dorośli.

Katolicka, czyli lepsza

Problemem jest też jakość państwowych szkół – często zajęcia się nie odbywają, a słabo lub w ogóle nieopłacani nauczyciele odwołują zajęcia a nierzadko wykorzystują uczniów do pracy na polach. Całymi tygodniami szkolne zajęcia zaczynają i kończą się na porannym apelu.

Inaczej wygląda nauka w szkole prowadzonej przy misjonarzy. Kapucyni przy każdej misji prowadzą szkoły, w których zajęcia są na dobrym poziomie. Wszyscy chcą się tam dostać. Dzięki zebranym przez naszą fundację środkom będą mogli wyremontować podstawówkę w Mbaibere, służącą trzystu dzieciakom oraz zbudować budynek dla zerówki.

Artykuł Remont i budowa szkół w Mbaibere (Republika Środkowoafrykańska) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa następnych 27 studni w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 06 Jul 2016 18:00:04 +0000

Przekazaliśmy 260 454,06 zł na Madagaskar na wybudowanie kolejnych studni. W regionie Mampikony nasza Fundacja sfinansowała już wcześniej budowę 35 studni.

To tutaj dwóch misjonarzy ze Zgromadzenia Ducha Świętego (o. Dariusz Marut i o. Michał Apiecionek) prężnie działa na rzecz lokalnej ludności, budując m.in. szkoły czy przychodnię. „Kiedy udajemy się na wioski, wszędzie ten sam obraz. Niedożywienie, choroby, bieda. Na wioskach wczesnym rankiem wszyscy udają się do pracy na pola. Wioska sprawia wrażenie opustoszałej. Małe dzieci, nadzorowane przez starsze rodzeństwo, bawią się w cieniu mangowców. Większość prac wykonuje się tu ręcznie — z wysiłkiem i w pocie czoła. Posiłki w południe spożywa się w polu — nie ma czasu na powrót do domu. Przygotowują je starsze dzieci, które także szukają wody i chrustu. Posiłek to zazwyczaj tylko gotowany ryż, który wszyscy jedzą z jednej miski.

Budzi szacunek to, że tu za każdy mały gest ludzie są bardzo wdzięczni. Za ciepłe słowo otrzymuje się natychmiast uśmiech, za wysłuchanie — zaufanie. Najbiedniejsi ludzie potrafią podzielić się szczerze tym, co mają” – mówi o. Dariusz Marut.

Brudna woda zabija Afrykę: jest wylęgarnią pasożytów, powodujących choroby, które często kończą się śmiercią. Z powodu braku czystej wody każdego dnia na świecie umiera około 6 tys. dzieci. Szczególnie trudna jest sytuacja w regionie Mampikony — ze względu na brak studni ludność korzysta z naturalnych zbiorników wodnych – rzek, potoków, strumieni, ale również przez długie miesiące czerpie wodę ze zbiorników stojących, często aż do ich całkowitego wyczerpania. Zbiorniki te służą jednocześnie do kąpieli, prania, mycia naczyń. Przebywają w nich również zwierzęta. Woda jest źródłem wielu groźnych chorób: bilharcjozy, amebozy, cholery. W niektórych wioskach Madagaskaru na choroby pasożytnicze cierpi nawet 100 proc. lokalnej populacji.

Wkrótce ruszy budowa nowych studni, a my już zapowiadamy otwarcie nowego projektu – tym razem na rzecz Republiki Środkowoafrykańskiej.

Wodę pitną czerpie się z zbiorników służących jednocześnie i zwierzętom, i ludziom: do kąpieli, do prania ubrań, mycia naczyń.

Zdjęcia ukazujące radość na Madagaskarze po realizacji poprzedniego projektu, w ramach którego wybudowaliśmy 35 studni.

Artykuł Budowa następnych 27 studni w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Naprawa kuchni w centralnym więzieniu w Bafoussam (Kamerun)

WojMal — Wed, 06 Jul 2016 17:02:04 +0000

Przekazaliśmy do Kamerunu 13 140,00 zł, aby wesprzeć ten projekt. Dzienna statystyka zatrzymanych więźniów w tym więzieniu waha się od 900 do 980 osób.

Siostra Orencja Helena Żak ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego (siostry pallotynki) od 2004 roku pracuje jako misjonarka w Kamerunie, a od 2009 roku posługuje w mieście Bafoussam. M.in. 2–3 razy w tygodniu pracuje jako wolontariuszka w centralnym więzieniu Bafoussam. Zasięg jej działania jest zróżnicowany: duchowy, moralny, socjalny, opieka medyczna, dożywianie. Dotąd zorganizowano w więzieniu m.in. katechumenat i różne grupy modlitewne (codzienna modlitwa, Msze św., różaniec, lektura Pisma św., droga krzyżowa). Dzięki pomocy finansowej z Caritas zdołano naprawić dachy nad celami więziennymi, zorganizować hangar dla odwiedzających, zmodyfikować sektor młodocianych i kobiet. Obecnie konieczne prace to remont kuchni, wymiana zadaszenia nad kuchnią, naprawa trzech pieców z paleniskami, budowa kominów.

W więzieniu warunki są wyjątkowo trudne: cele nie są większe jak 3 na 5m. W celi mieszka 20–30 mieszkańców. Racja żywnościowa to mała miseczka do jednego litra pojemności – gotowana kukurydza okraszona czerwonym olejem albo kukurydza mielona ugotowana na wodzie w postaci papki z sosem sojowym. Racja jest przeznaczona na 24 godz. Wielu więźniów nie ma żadnej pomocy z zewnątrz. Gdy ktoś jest zatrzymany, to jego rodzina często urywa z nim kontakt. Bywa, że więźniowie są zatrzymywani za drobne przewinienia. „Przykład? – opowiada s. Orencja. — Pytam, co zrobiłeś? — Ukradłem męskie sandały sąsiadowi, który sprzedawał tak jak ja i przestawiłem na swoje stanowisko. Sprzedałem je szybko i dobrze, ale teraz jestem tutaj. Zwykle sprawa od zatrzymania do wyjaśnienia trwa długo”.

Zdjęcia z kuchni więzienia – stan kuchni przed projektem. Zdjęcia musiały być wykonane z ukrycia, stąd ich słaba jakość.

Artykuł Naprawa kuchni w centralnym więzieniu w Bafoussam (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa przedszkola w Maganzo Ushirombo (Tanzania)

WojMal — Wed, 06 Jul 2016 16:51:34 +0000

Sfinansowaliśmy budowę przedszkola „Promyk nadziei” w Maganzo Ushirombo w Tanzanii. Przekazaliśmy do Tanzanii 39 150,00 zł. Projekt „Promyk nadziei” obejmuje: budowę budynku przedszkolnego z dwoma oddziałami, pokojem nauczycielskim, biurem i magazynem, oddzielną toaletą oraz zaopatrzenie w wodę i zakup dwóch zbiorników. Przedszkole ma być szansą co roku dla osiemdziesięciu dzieci. Siostry z misji w każdej grupie planują 40 uczniów, których zobowiążą miesięczna niewielką opłatą do uregulowania pensji pracy nauczyciela i pani kucharki (sprzątającej).

Najbliższe przedszkole znajduje sie w Kilimahewa, wiosce oddalonej o 2 km, gdzie często dzieci pozostają bez opieki i w grupach po 100 osób. Statystycznie w jednej rodzinie jest od 4 do 12 dzieci. W całej wiosce na 2265 rodzin jest około 5500 dzieci, oprócz tego 143 sieroty z 76 rodzin, których rodzice zmarli w większości na AIDS. Sytuacja finansowa rodzin jest generalnie bardzo zła, gdyż nie ma w okolicy pracy, która by przynosiła stały dochód. Większość ludzi utrzymuje się z pracy na roli a dzieci mają obowiązek pracy w polu i opiekę nad młodszym rodzeństwem.

Rodzice proszą od dłuższego czasu misjonarzy o miejsce edukacji dla ich dzieci. Dlatego do części prac budowlanych będą również oni zaproszeni, aby przyczynili się do powstania tego dzieła. Również do przygotowania materiałów budowlanych zostaną zaproszeni wszyscy parafianie — tzn. do wypalenia cegieł i przywiezienia kamienia.

Ponadto w ramach pomocy starszym dzieciom, które nie potrafią czytać a są już wiekowo za duże, by uczęszczać do przedszkola siostry na misji chcą popołudniami prowadzić dla nich kurs czytania i pisania w tym samym budynku przedszkolnym.

Artykuł Budowa przedszkola w Maganzo Ushirombo (Tanzania) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zakup kompletu maszyn do młyna w Mandamie (Kamerun)

WojMal — Wed, 06 Jul 2016 15:05:20 +0000

Polska Fundacja dla Afryki przekazała 42 686,84 zł na uruchomienie młyna w katolickiej misji w Mandamie w północnym Kamerunie. Wioska usytuowana jest na terenie górzystym, oddalona jest od najbliższego miasta 45 km. Liczy około trzy tysiące mieszkańców. Obecnie funkcjonują tam tylko dwa młyny na mąkę, które bardzo często bywają popsute, nie ma w wiosce śrutownika ani maszyny do mielenia orzeszków. Ludzie tłuką, rozbijają ziarno ręcznie, podobnie jest z orzeszkami, które tłuką na masę potrzebną od sosów.

Trójmaszynowy młyn (śrutownik, młyn na mielenie mąki i maszyna do mielenia orzeszków) nie tylko ułatwi życie mieszkańców wioski, ale i pozwoli również usamodzielnić lokalną misję katolicką. Będzie wsparciem zwłaszcza dla prowadzonych przez misję dzieł, którymi są: internat dla dziewcząt i przedszkole.

By zainstalować taki młyn, potrzeba wybudować budynek i podłączyć instalację elektryczną.

Artykuł Zakup kompletu maszyn do młyna w Mandamie (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Gabinet lekarski (Togo)

WojMal — Wed, 22 Jun 2016 14:13:40 +0000

Przekazaliśmy 23 000,00 zł na budowę szkolnego gabinetu lekarskiego w Sokode (Togo).

Miejscem realizacji projektu pt. „W zdrowym ciele zdrowy duch” — budowa szkolnego gabinetu lekarskiego będzie Zespół Szkół Katolickich im. Św. Josephiny Bakhita w Sokodé, który działa od 2000 roku i jest otwarty nie tylko na dzieci z rodzin katolickich ale i dla dzieci innych wyznań. W jego skład wchodzi gimnazjum (10 klas), liceum (6 klas) i technikum (9 klas). Szkoła gromadzi 930 uczniów, 45 nauczycieli i 3 pracowników administracji. Cały kompleks to trzy budynki — jeden, w którym mieszczą się klasy gimnazjalne (8 klas), drugi budynek, który gromadzi klasy licealne (6 klas) oraz dwie klasy gimnazjalne. W budynku trzecim mieszczą się klasy technikum oraz sekretariat, księgowość, pokój nauczycielski, pokój dyrektora oraz sala komputerowa. Dodatkowym budynkiem jest nieco starszy parterowy budynek, w którym mieści się sala lekcyjna oraz biblioteka. Szkoła pomimo tego, że ma już 16 lat, ciągle potrzebuje nowych pomieszczeń, sprzętu czy pomocy naukowych.

Jedną z wielu potrzeb jest gabinet lekarski, w którym na pomoc mogliby liczyć uczniowie, którzy źle się czują. Oczywistą sprawą jest to, że gdy jest się chorym, powinno się pójść do lekarza. Tutejsze realia są jednak inne. Tutaj bardzo często bagatelizuje się oznaki chorób czy już nawet zaawansowane choroby. Domy, w których mieszkają uczniowie są często małe, wieloosobowe, nieoświetlone. Nie dba się za bardzo o zdrowie a może i w wielu przypadkach nie dba się o zdrowie, bo nie ma za co opłacić wizyty lekarskiej czy później leków. Uczeń, który źle się czuje, przychodzi do szkoły, a wielogodzinne siedzenie w ławce, w przepełnionej klasie sprawia, że jego stan zdrowia pogarsza się i bardzo często takie osoby trzeba odwozić do szpitala. A robią to nauczyciele często kosztem kolejnych zajęć lekcyjnych. Dlatego też nieodzowną potrzebą jest wybudowanie małego gabinetu lekarskiego, który będzie służyć pierwszą pomocą, podaniem środków przeciwbólowych czy też kroplówki, gdyby zaszła taka potrzeba. Pierwsza pomoc w nagłych przypadkach, które nie należą do rzadkości, będzie wtedy na miejscu.

Na zdjęciach: projekt budynku gabinetu.

Artykuł Gabinet lekarski (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leczenie i edukacja Johna (Togo)

WojMal — Wed, 22 Jun 2016 14:13:38 +0000

Przekazaliśmy 3 202,88 zł na edukację i leczenie chłopca z Togo.

S. Aldona Wysocka, Przełożona Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego w Hélocie (Togo) poinformowała naszą Fundację o tragicznej sytuacji pewnego chłopca, którego siostry wyleczyły z choroby głodowej. Chłopczyk nazywa się Tchipapi Tassaki John. Według rodziny, urodził się w 2011 roku, choć jego matka twierdzi, że w roku 2009. Metryki urodzenia dziecko nie ma. Chłopiec pochodzi z wioski Nandundja, obecnie mieszka w Hulio, w regionie Keran. John, jak opisuje s. Aldona, „przesiadywał najczęściej na środku podwórka bez ubranka, z małą miseczką, kurczowo trzymaną, jakby w obawie, że mu ją ktoś odbierze. W miseczce najczęściej była «la pate» — ciasto z maki kukurydzianej, ugotowanej na gęsto, z wodą. Dziecko było słabe i nie reagowało, kiedy do niego się mówiło. Matka chłopca twierdziła, że dziecku nic nie jest. I dodawała, że nie ma komu się nim zająć, ponieważ jego ojciec mieszka gdzie indziej. Jej obecny mąż nie ma obowiązku, żeby otaczać Johna opieką a ona ma czworo innych dzieci. Tak więc John skazany był na łaskę losu. Ostatecznie udało się wymusić na matce wizytę z chłopczykiem w szpitalu. Okazało się, że miał anemię, pasożyty i wszelkie oznaki choroby głodowej: wydęty brzuszek, żółtawe włosy, poważną niedowagę i był ogólnie bardzo zabiedzony. Należało zacząć od leczenia wykrytych chorób. Po badaniach i przypisaniu leków wyznaczono kolejną wizytę, na którą jednak rodzice nie zgłosili się. Po odszukaniu ich okazało się, że chłopczyk nie otrzymywał leków tak jak było to przypisane, jego stan nie uległ poprawie i należało ponowić leczenie. Wyznaczono kolejną wizytę. Po wielu perypetiach okazało się, że rodzice nie byli w stanie zadbać o leczenie dziecka. Ostatecznie odszukano biologicznego ojca Johna, który zgodził się zabrać go do siebie. Poprosił jednak o pomoc w leczeniu i utrzymaniu dziecka, ponieważ ma kilkoro własnych dzieci jak również dzieci z rodziny, które mu powierzono (jest to bardzo powszechne w Togo)”. Siostry zobowiązały się dopilnować procesu leczenia i rozwoju dziecka.

Na zdjęciach John przed leczeniem (gdy ważył 8 kg w wieku 7 lat) oraz po tym, jak dostał się pod opiekę sióstr.

Artykuł Leczenie i edukacja Johna (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zebraliśmy środki na rozbudowę ośrodka zdrowia w Bassar (Togo)

WojMal — Thu, 07 Jan 2016 13:57:35 +0000

17 marca 2016 r. przekazaliśmy do Togo 71 672,40 zł! Afrykańskie matki potrzebują ośrodka zdrowia, leków, dożywiania. Potrzebują naszej opieki!

Dziecko chore na malarię. Matka przyniosła je do szpitala zaraz po tym, jak zachorowało. Dzięki temu obyło się bez dodatkowych komplikacji (typu anemia i odwodnienie). Przy natychmiastowym leczeniu malarii do zdrowia wraca się bardzo szybko.

Ciężko pracować i nie płakać

Trudno nam sobie wyobrazić, że w Togo kobieta często przez całe miesiące nie wie, że jest w ciąży. Poddana władzy męża musi mieć jego pozwolenie na wizytę u lekarza. W ciąży ma pracować w polu, dźwigać wodę i nie płakać. Nie ma pojęcia, jak dbać o higienę po ciąży, jak dbać o siebie. Lekceważy drobne rany, które w afrykańskim klimacie prowadzą do poważnych powikłań. Zwykle zbyt szybko zachodzi w następną ciążę. To skutkuje powikłaniami, brakiem dostatecznej opieki i nad nią, i nad urodzonym wcześniej dzieckiem. A potem znów nie idzie do lekarza, nosi ciężary i rodzi w polu.

Bieda, choroby, przesądy

W Bassar (Togo w zachodniej Afryce) bieda jest powszechna. I choroby. Wciąż najgroźniejszą jest malaria. Panuje ubóstwo i brakuje żywności, bo rejon wyniszczają susze. Problemem są też zastane przesądy. Na przykład kobiecie ciężarnej nie wolno jeść mięsa, jajek czy cukru. Miejscowi ludzie wierzą, że dziecko, które je jajka, będzie kradło. Dziecko, które je mięso, będzie leniwe. Wszystko to staje się przyczyną skrajnego niedożywienia dzieci w regionie – nierzadko spotyka się tu dzieci z chorobą głodową.

Pomoc matkom

Misja Sióstr Służebnic Ducha Świętego zajmuje się pracą głównie w dziedzinie zdrowia. Od 22 lat siostry prowadzą ośrodek zdrowia dla matki i dziecka. Miesięcznie leczą około 300 chorych, w tym około 50 kobiet ciężarnych. Oferują im konsultacje prenatalne i poporodowe, szczepienia niemowląt, wizyty kontrolne oraz dożywianie dzieci i niemowląt. Pracownicy misji nie tylko dostarczają pomoc medyczną, ale podejmują się regularnej pracy wychowawczej. Uczą kobiety, jak ważne są szczepienia i karmienie piersią. Szkolą je, jak przygotowywać dzieciom wartościowe posiłki. Mówią, jak ważne jest pójście do lekarza.

Prawdziwa pomoc — rozbudowa ośrodka zdrowia

Ośrodek był zbyt mały. Brakowało sali zabiegowej i sali do konsultacji prenatalnych. Dużą trudność stanowił brak poczekalni. Wszyscy chorzy, także kobiety ciężarne i dzieci przyprowadzone na szczepienia czekali w jednym pomieszczeniu. To niesie ryzyko zarażeń. Siostry postanowiły rozbudować swój ośrodek zdrowia, aby lepiej służyć miejscowej ludności. Aby walczyć z chorobami i przesądami.

Kobiety z chorymi dziećmi w drodze do ośrodka zdrowia.

W tym ośrodku zdrowia rocznie leczyło się 3 tysiące osób. Rozbudowa była niezbędna!

Cel projektu:

Poprawa warunków leczenia ok. 300 osób miesięcznie
Zmniejszenie ryzyka zakażeń
Objęcie opieką medyczną większej liczby mieszkańców regionu

Koszty projektu.

Koszt rozbudowy całego ośrodka zdrowia to 71 000 zł, w tym:

Metalowe drzwi – 290 zł
Łóżko do konsultacji prenatalnej – 1613 zł
Wiadro emulsji 30 kg – 113 zł
Worek cementu – 29 zł
Wywrotka piasku 10 t – 374 zł

Dziękujemy wszystkim Darczyńcom, dzięki którym udało się sfinansować ten projekt w całości.

Artykuł Zebraliśmy środki na rozbudowę ośrodka zdrowia w Bassar (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Dożywianie sierot w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Thu, 31 Dec 2015 11:00:59 +0000

Przekazaliśmy jednorazową darowiznę 1887 zł na zakup żywności dla dzieci z sierocińca w Mampikony.

Artykuł Dożywianie sierot w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa szkoły stolarskiej w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 18 Dec 2015 17:00:22 +0000

Przekazaliśmy 251 tys. zł na budowę szkoły stolarskiej, warsztatu, internatu oraz wyposażenie dla absolwentów w Mampikony (Madagaskar).

Stolarz – dobry zawód.

Daj Afryce do rąk narzędzia! Szkolnictwo zawodowe to rozwiązanie dla wyniszczonej głodem i biedą Afryki. Na Madagaskarze edukacja jest na tragicznym poziomie. Przepełnione szkoły, analfabetyzm, brak szkolnictwa dającego zawód sprawiają, że młodzi ludzie muszą iść do pracy, by zarobić na codzienny posiłek, na zwykłą miskę ryżu. Nikogo tu nie dziwi widok kilkulatków wypasających bydło, uprawiających ryż czy produkujących cegły z błota. Dzieci za swoją ciężką fizyczną pracę otrzymują grosze, a te z trudem zdobyte środki nie wystarczają na nic więcej poza kolejnym przetrwanym dniem. Wykonując dorywczą, niskopłatną pracę, wiele się nie nauczą i nie zdobędą przyzwoicie płatnej profesji.

W regionie Mampikony na Madagaskarze prężnie działają bydgoscy misjonarze ze Zgromadzenia Ducha Świętego. Prowadzą sierociniec, budują kolejne szkoły oraz studnie. Ich najnowszym projektem jest budowa stolarni – szkoły przemysłu drzewnego połączonej z internatem.

Chcą pracować.

Ci chłopcy chcą pracować. Muszą jednak mieć gdzie się uczyć, by zdobyć godnie płatne źródło utrzymania.

Jak będzie wyglądać szkoła? Projekt przewiduje budowę trzech budynków. Będzie w nich internat, skład drewna, suszarnia i dwie przestronne sale o powierzchni 80 m² każda. Będą one wyposażone w 20 dwuosobowych stanowisk, 20 stołów stolarskich i zestawy narzędzi stolarskich do nauki i ćwiczeń praktycznych dla 40 uczniów (imadła, piły, strugi, młotki i pobijaki). Po dwóch latach nauki szkoła wyposaży absolwentów w niezbędne przyrządy, by mogli założyć własne warsztaty.

To im warto dać narzędzia, by mogli się uczyć! Szkoła stolarska to szansa dla takich chłopaków jak oni:

Angelico.

Angelico, 18 lat. Ukończył gimnazjum. Trochę uczył się w liceum, dopóki nie wyczerpały się możliwości jego mamy. Jego pasją jest taniec i jest w tym naprawdę dobry. Wie, że niestety taniec na Madagaskarze nie zapewni mu nawet codziennej miski ryżu. Walczy o szansę na naukę konkretnego zawodu.

Fidel.

Fidel, 17 lat. Ukończył szkołę podstawową i dwie klasy gimnazjum. Nauka nie idzie mu dobrze, ale wystarczy postawić go przy stole stolarskim, by przekonać się o jego zdolnościach i pomysłowości. Fidel niebawem rozpocznie naukę stolarstwa. Jest niezmiernie szczęśliwy. – „Za nic w świecie nie przegapię takiej szansy. Zostanę stolarzem” – mówi Fidel.

Jean Noel.

Jean Noel, 17 lat. Pochodzi z wioski w odległym buszu. Opuszczonego przez matkę wychowywała babcia. Uboga kobieta nie miała możliwości wysłać go do szkoły. Wieczorami po pracy towarzyszył rówieśnikom odrabiającym lekcje. Tak nauczył się czytać. „Dopiero od niedawna potrafię napisać własne imię” – opowiada z uśmiechem. „Ja już nigdy nie skończę liceum czy studiów” – mówi szczerze – „ale potrafię i lubię pracować”. To właśnie takiemu człowiekowi warto dać narzędzia, by mógł się uczyć i pewnego dnia mógł zbudować własny dom.

Dziękujemy wszystkim Darczyńcom, którzy wsparli ten projekt i… dali Afryce do rąk narzędzia!

Artykuł Budowa szkoły stolarskiej w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont szkoły w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 18 Dec 2015 16:00:43 +0000

Projekt realizowany w Szkole Katolickiej im. Św. Franciszka z Asyżu na terenie Misji Katolickiej w Mampikony na Madagaskarze ma na celu renowację budynku szkolnego (2 sal lekcyjnych po ok. 55 uczniów w każdej).

Budynek został wzniesiony przez rodziców w ok. 1993 roku. Konstrukcja o niskim nakładzie, prawie bez użycia cementu i metalowych zbrojeń, głównie z powodu braku drogi w tamtym czasie. Materiały te były bardzo drogie i ciężkie do zdobycia. Obecnie budynek jest w bardzo złym stanie i nie nadaje się do użytku. Przerdzewiała i dziurawa blacha na dachu daje o sobie znać podczas pory deszczowej. Ostatnie, porywiste wiatry poderwały część dachu, który grozi zawaleniem. Na ścianach pojawia się coraz więcej pęknięć, które budzą coraz większy niepokój.

Do Katolickiej Szkoły w Mampikony uczęszcza obecnie prawie 1800 uczniów. Opłaty uiszczane przez rodziców starczają na pokrycie minimalnego wynagrodzenia dla zatrudnionych 50 nauczycieli oraz podstawowe materiały jak papier czy kreda.

Warto zauważyć, że rodzice uczniów chętnie uczestniczą w różnych akcjach remontowych, ale ta przekracza ich możliwości ze względu na konieczne, duże nakłady finansowe. Szkoła nie posiada żadnej wolnej sali, do której można by przenieść dzieci. Ze względu na coraz większe ryzyko zawalenia i zbliżającą się porę deszczową, remont staje się coraz bardziej pilny i niezbędny, by mali uczniowie mogli dalej spokojnie i bezpiecznie kontynuować swoją naukę.

Polska Fundacja dla Afryki przekazała na remont szkoły 2138 euro. Z kwoty tej zostaną zakupione m.in. pręty zbrojeniowe, cement, cegły, deski, belki, gwoździe i blacha.

Remontowana szkoła w Mampikony

Artykuł Remont szkoły w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa przychodni w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Fri, 18 Dec 2015 15:27:13 +0000

Nasza Fundacja przekazała środki na budowę ośrodka zdrowia w Mampikony na Madagaskarze. Budowa ruszyła pełną parą. W ostatnich tygodniach 2015 roku miało miejsce poświęcenie fundamentów, w którym wzięło udział 250 miejscowych dzieci z kantyny, prowadzonej przez misjonarzy z Bydgoszczy. Dla wielu z najbiedniejszych dzieci, które jedzą tu codziennie obiady, to jedyny posiłek w ciągu dnia. Kiedy dzieci się dowiedziały, że przychodnia jest budowana dla nich, najpierw wszystkie zaczęły bić brawo. To, co się stało chwilę potem, zostanie w sercach misjonarzy na zawsze: wszyscy z własnej inicjatywy po prostu wzięli się do pracy.

Budynek ufundowany przez Fundację.

Najczęściej umierają kobiety i dzieci

W 2009 roku po zamachu stanu sytuacja malgaskiej służby zdrowia zmieniła się diametralnie. Finansowanie zewnętrzne, które utrzymało państwo w 70%, zostało przerwane na okres konstytucyjnego wyboru prezydenta. Ucierpiały na tym przede wszystkim sektory zdrowotne, edukacyjne i gospodarcze (według Banku Światowego wzrost gospodarczy spadł z 7% do 0,6%). Co więcej, stan publicznych szpitali nie spełnia norm (brak sprzętu i personelu, słaba praktyka sanitarna i higieniczna, korupcja, brak profilaktyki i badań diagnostycznych), co przyczynia się do zwiększenia śmiertelności, głównie dzieci. Według danych, na choroby zakaźne, czyli te, na które możemy wpłynąć poprzez odpowiednią diagnostykę i wprowadzenie leczenia, umierają najczęściej kobiety i dzieci. Jest to spowodowane szczególnym ubóstwem w tej grupie społecznej oraz niedostępnością punktów medycznych. Śmierć okołoporodowa na Madagaskarze jest jedną z najwyższych na świecie. Dodatkowo, według światowych danych (CIA, 2013) na 10 tys. mieszkańców na Madagaskarze przypada 23 wykwalifikowanych medyków, w których skład wchodzą: lekarz/ka, pielęgniarz/ka, położnik/na. Niesie to za sobą konsekwencję braku personelu medycznego i słabszą opiekę nad pacjentem, jeśli została ona już podjęta.

Żniwo malarii

Najważniejsze statystyki śmiertelności (WHO 2012) przedstawiają się następująco: 240 kobiet umiera na 100 tys. żywych urodzeń (2. miejsce w Afryce Subsaharyjskiej), 58 dzieci na 1000 umiera do piątego roku życia (niedożywienie, malaria, gruźlica, śmierć okołoporodowa), blisko 500 młodych ludzi w wieku 15–16 lat ma najróżniejsze choroby zakaźne i komunikacyjne. Dużym problemem jest zachorowalność na malarię, gdyż na 100 tys. mieszkańców choruje 3660 osób – jest to dramatycznie wysoka liczba, zważywszy na niewielką ilość personelu medycznego. Co więcej, słaba diagnostyka – za późna, bądź mylna – doprowadza do niepotrzebnych zgonów. Umierają najczęściej dzieci i młodzież oraz kobiety. Główne przyczyny to ubóstwo i niedożywienie. Osłabiony długotrwałym głodem organizm słabiej radzi sobie z chorobą, przez co skraca się okres wylęgania zarodźca malarii, a tym samym przyśpiesza proces chorobowy. Źle postawiona diagnoza (spowodowana brakiem sprzętu i świadomości) doprowadza do przedwczesnej śmierci.

O lepszą diagnostykę

Na Madagaskarze 51% zgonów można zapobiec właściwą diagnostyką i prawidłowym leczeniem. Szybka diagnostyka laboratoryjna pozwala na wprowadzenie prawidłowego leczenia, zmniejsza okres choroby, koszty leczenia i pozwala na szybszy powrót do aktywności społecznej chorego.

Na 51% zgonów składają się

choroby zakaźne (malaria, dur brzuszny, choroby pasożytnicze, gruźlica, zapalenia płuc i inne bakteryjne/wirusowe) – tu znacząco pomagają proste testy laboratoryjne, wymazy mikroskopowe,
śmierć okołoporodowa – tu znacząco pomaga prawidłowa praktyka sanitarna i higieniczna, świadomość personelu medycznego,
niedożywienie – tu znacząco pomaga odpowiednie leczenie we wczesnym stadium (badania okresowe pozwalające na wczesne zdiagnozowanie pierwszych symptomów niedożywienia).

Projekt ma na celu jeszcze szybsze diagnozowanie chorób i wprowadzenie odpowiedniego leczenia, a tym samym ofiarowanie szansy godnego życia i leczenia ludziom ubogim i będących w szczególnie trudnej sytuacji. Jest odpowiedzią na liczne incydenty malarii, duru brzusznego i chorób pasożytniczych, z którymi mamy do czynienia każdego dnia na misji.

Założenia projektu

budowa środka zdrowia z laboratorium oraz dwiema salami dla chorych hospitalizowanych,
darmowa opieka medyczna (w tym lekarstwa i wyroby medyczne) dla dzieci objętych programem „Adopcja na Odległość (1300 najbiedniejszych dzieci z terenu misji w Mampikony i sąsiednich wiosek) oraz symboliczna opłata (proporcjonalnie niższa od lokalnych punktów medycznych) dla pozostałych mieszkańców,
profesjonalny personel medyczny oraz laboratoryjny,
dożywianie specjalnymi preparatami dzieci szczególnie niedożywionych,
badania diagnostyczne i profilaktyczne dzieci wieku szkolnego,
rozwój segmentu medycznego w regionie poprzez nowoczesne metody leczenia i dobrej jakości sprzęt medyczny,
nowe miejsca pracy,
szybka diagnostyka i prawidłowe leczenie,
wyrównywanie szans i dostępu do opieki medycznej w społeczeństwie (pomoc kobietom samotnie wychowującym i będącym w szczególnie trudnej sytuacji finansowej),
nawiązanie współpracy z lokalnymi lekarzami i placówkami medycznymi poprzez zlecenia badań laboratoryjnych,
punkt edukacyjny i naukowy dla szkół,
przeprowadzanie akcji odrobaczania dzieci, szczepień oraz suplementacji w wybranych hipowitaminozach,
współpraca ze światowymi organizacjami na rzecz poprawy lecznictwa w regionie (UNICEF, WHO, organizacje polskie).

Funkcjonowanie ośrodka

Projekt przewiduje budowę ośrodka zdrowia z laboratorium medycznym. Na ośrodek zdrowia składać się będzie gabinet zabiegowy, laboratorium wraz z apteczką na wyłączność ośrodka, dwie sale dla hospitalizowanych chorych oraz toalety. Laboratorium wyposażone będzie w podstawowy sprzęt do morfologii krwi oraz wysokiej jakości mikroskop do oceniania wymazów. Pomieszczenie klimatyzowane (niezbędne do pracy delikatnego sprzętu) oraz z dostępem energii z paneli słonecznych. Apteczka wyposażona w podstawowe leki wykorzystywane do leczenia lokalnych chorób zakaźnych (i tropikalnych), wszelkie wyroby medyczne, suplementy witaminowe i preparaty dla dzieci. Gabinet zabiegowy z niezbędnym sprzętem do podawania zastrzyków domięśniowych i dożylnych, kroplówek, pobierania krwi, badania stanu odżywienia i antropometrii chorych oraz tablice informacyjne w ramach edukacji dzieci ze szkół.

Przewiduje się zatrudnienie wykwalifikowanego personelu medycznego i laboratoryjnego. Pacjentom zapewniona będzie najlepsza opieka medyczna — przede wszystkim osobom ubogim, których nie stać na skorzystanie z publicznej bądź prywatnej opieki medycznej (w obu przypadkach usługa jest odpłatna).

Ośrodek zdrowia będzie również otwarty na współpracę zarówno z organizacjami międzynarodowymi (m.in. WHO, UNICEF) poprzez szczepienia i suplementację, jak również z lokalnymi punktami medycznymi oferując usługi laboratoryjne. Przewiduje się także hospitalizacje długoterminowe chorych potrzebujących codziennej pielęgnacji (szczególnie niedożywione osoby, trędowaci i in.) do momentu wyleczenia bądź uzyskania samodzielności.

Koszty realizacji

Koszt projektu to kwota 72 034 zł (sfinansowany przez Polską Fundację dla Afryki we współpracy z Fundacją Prodiagnostics).

Artykuł Budowa przychodni w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa ujęcia wody w Toamasina (Madagaskar)

WojMal — Fri, 18 Dec 2015 14:53:50 +0000

Budowa nowego bezpiecznego ujęcia wody w Toamasina

Zrealizowaliśmy kolejny projekt, dostarczający czystą wodę dla terenów zagrożonych chorobami brudnej wody w Afryce. Sfinansowaliśmy odwiert nowej studni na głębokości ok. 20 metrów i instalację pompy elektrycznej na terenie parafii Notre-Dame de Lourdes w Toamasina (drugim co do wielkości miastem na Madagaskarze). Pracujący na miejscu Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej, przybyli do Toamasina w 1988 roku, poza działalnością duszpasterską i misyjną, prowadzą liczne dzieła charytatywne, których podopieczni będą bezpośrednimi beneficjantami projektu. Przy parafii działają różne zrzeszenia, m.in. oddział Caritas opiekujący się biednymi, Soa Antra – komórka pomagająca wielodzietnym opuszczonym kobietom. Misjonarze stale organizują pomoc żywnościową. Przykładowo każdej niedzieli przy parafii działa Tsarafandray, która oferuje wiernym posiłki po bardzo niskich cenach.

Budowa ujęcia wody w Toamasina (Madagaskar)

Nowe ujęcie wody pomoże w tej działalności socjalnej. Korzystającymi z projektu będą parafianie a także ludzie z sąsiedztwa. Sytuacja przed rozpoczęciem projektu była bardzo trudna: woda używana do tej pory nadawała się do spożycia jedynie po wielokrotnym przefiltrowaniu lub przegotowaniu, a i tak często powodowała różne choroby.

Była dotychczas pobierana z miejskiej instalacji wodociągowej. Mimo iż pobierane są za nią miesięczne opłaty obciążające budżet misyjny, woda z miejskich rur była rzadkością a jej czystość również pozostawiała wiele do życzenia. Drugą możliwością było czerpanie wody z pompy ręcznej zainstalowanej na terenie parafii. System składa się z sześciometrowej rury wbitej w ziemię (piasek) i prymitywnego urządzenia zasysającego podskórną wodę. Niestety, tak uzyskana woda nie nadaje się w ogóle do spożycia, a była najczęściej używana!

Konstrukcja ujęcia wody polega na odwiercie i instalacji dwudziestometrowej rury ze specjalnym filtrem i pompą elektryczną. Co ważniejsze, system ten jest już sprawdzony na Madagaskarze, szczególnie w tym regionie kraju i cieszy się bardzo przychylną opinią użytkowników.

Cele projektu

Uzyskanie pitnej wody
Zwiększenie dostępu i korzystania z wody
Poprawa higieny
Zmniejszenie ryzyka (eliminacja) chorób
Zmniejszenie opłat za wodę z miejskiej instalacji wodociągowej

Koszt projektu

8 415 000 MGA, czyli 2 400 euro.

Polska Fundacja dla Afryki przekazała na ten projekt 2400 euro.

Stare ujęcie wody, przyczyna wielu groźnych chorób

Artykuł Budowa ujęcia wody w Toamasina (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa olejarni w Ayos (Kamerun)

WojMal — Mon, 23 Nov 2015 12:00:26 +0000

Przekazaliśmy 51 000 euro na inwestycję w Kamerunie, która pozwoli zyskać niezależność finansową prężnie funkcjonującej misji, która prowadzi m.in. szkołę i sierociniec. Wsparliśmy budowę tłoczni oleju palmowego oraz niezbędne inwestycje w plantację palm.

O. Franciszek Zbigniew Meus, paulin pochodzący z Krakowa, na misjach pracuje od 20 lat. Od 18 w Kamerunie – niewielkim państwie w środkowej Afryce. W prowadzonej przez misjonarzy w mieście Ayos katolickiej szkole, cieszącej się ogromnym zainteresowaniem miejscowej ludności, klasy mają nawet po 175 dzieci! Gdy o. Franciszek przybył na misję, w szkole uczyło się 350 dzieci. Teraz, po 12 latach, jest ich już 950. Uczą się w niej dzieci od 3 do 12 lat, choć zdarzają się i dużo starsze, które wcześniej nie miały szans nauczyć się czytać i pisać.

Przy misji oprócz szkoły funkcjonuje także szkoła haftu i szycia dla dziewcząt z ulicy oraz sierociniec dla 25 dzieciaków. Działa także przychodnia, a misjonarze posługują w leprozorium w wydzielonej dla chorych dzielnicy miasta. Aby sfinansować te wszystkie niezbędne dla mieszkańców aktywności misji, ojcowie paulini postanowili zainwestować w budowę olejarni, która może stać się konkretnym źródłem dochodu. O. Franciszek podkreśla: „Jako misja i jako wspólnota, pragniemy w przyszłości być samowystarczalni i uczyć tej samowystarczalności naszych parafian”. Paulin wylicza, że roczny przychód ze sprzedaży oleju palmowego (spożywczego oraz kosmetycznego) może wynieść 35 000 euro.

Olejarnia jest plantacją o powierzchni 5 ha. Obecnie rosną już sadzonki roślin. Niezbędne jest jeszcze wybudowanie ogrodzenia o długości prawie 1000 metrów oraz budowa tłoczni oleju. Obie te inwestycje to koszt 72 000 euro. Nasza Fundacja wsparła tę inicjatywę kwotą 51 000 euro.

Dziękujemy wszystkim Darczyńcom, którzy uznali ten projekt za ważny i zdecydowali się go wesprzeć.

Artykuł Budowa olejarni w Ayos (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Sprzęt laboratoryjny dla ośrodka zdrowia w Chamilali (Zambia)

WojMal — Mon, 23 Nov 2015 11:38:04 +0000

Polska Fundacja dla Afryki przekazała środki (7144 złotych) na zakup sprzętu laboratoryjnego dla ośrodka zdrowia w misji Chamilala w Zambii, prowadzonego przez siostry boromeuszki. Budowę samego ośrodka sfinansowała nasza fundacja, natomiast część wyposażenia i solary zostały sfinansowane przez polską ambasadę w Pretorii (Republika Południowej Afryki). Obecnie sfinansowaliśmy:

fotometr BS 3000, niezbędny do manualnego wykonywania podstawowych badań biochemicznych (cholesterol, glukoza, transaminazy i inne);
pipety laboratoryjne, potrzebne do wykonywania badań w fotomerze;
wirówka medyczna 6x15ml, potrzebna do odwirowywania krwi w celu uzyskania surowicy, z której wykonuje się badana na fotomerze;
aparat paskowy do pomiaru glukozy.

Sytuacja z Zambii

W Zambii na obszar duży jak polskie województwo przypada jeden szpital. Pomocy można też szukać w ośrodku zdrowia, jeśli znajduje się w pobliżu. W przychodni nie pracuje jednak lekarz, ale pielęgniarka. Pozostały personel to sprzątaczka i nocny stróż. Raz w miesiącu dostają skrzynkę z podstawowymi lekarstwami, których zwykle jest zbyt mało. Rejon wioski Chamilali to górzysty teren bez przemysłu, prądu, telekomunikacji. Gospodarstwa są rozproszone na ogromnym obszarze. Ekstremalne temperatury utrudniają uprawę roli, a zbiory często są plądrowane przez małpy. Brakuje dróg, które mógłby pokonać samochód bez napędu na cztery koła i wyciągarki. W rejonie nie ma ośrodka zdrowia, a najbliższy szpital jest oddalony od Chamilali o prawie 80 km. W porze deszczowej prowadząca do niego droga staje się nieprzejezdna.

Działalność sióstr boromeuszek

Siostry boromeuszki pracują w Zambii od 43 lat. Pomagają sierotom, chorym, ubogim i opuszczonym. Prowadzą Misyjny Szpital św. Łukasza w Mpanshya. To szpital dobrze wyposażony, z wykwalifikowanym personelem. Kilka lat temu siostry stworzyły „Mobilny Ośrodek Zdrowia”. W tym roku siostry wybudowały ośrodek zdrowia, na który składają się:

oddział położniczy (sala z sześcioma łóżkami i schronisko dla kobiet na 12 miejsc),
oddział pogotowia (sala z sześcioma łóżkami dla ofiar wypadków drogowych i innych nagłych przypadków),
poradnia (zapewni profilaktykę, diagnostykę i leczenie),
karetka.

Teraz przychodnia ta została wyposażona w sprzęt do badań.

Projekt został zrealizowany wspólnie z Fundacją Prodiagnostics z Olesna.

Dziękujemy wszystkim Darczyńcom, dzięki których pomocy zostały zrealizowane oba projekty.

Nowo wybudowany ośrodek zdrowia w Chamilali.

Artykuł Sprzęt laboratoryjny dla ośrodka zdrowia w Chamilali (Zambia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Remont i uruchomienie młyna w Helocie (Togo)

WojMal — Mon, 09 Nov 2015 17:00:34 +0000

Helota to uboga wioska na północy Togo. Podstawą utrzymania miejscowej ludności jest rolnictwo. Ręcznie uprawiana ziemia przynosi plony, będące źródłem pożywienia dla większości ludzi — są to: kukurydza, sorgo, fasola, soja, orzeszki ziemne i w niewielkim zakresie maniok czy słodkie ziemniaki. Codziennym posiłkiem na stołach w Helocie jest pate, czyli potrawa z mąki kukurydzianej. Kukurydzę mieli się w niewielkich młynach, posiadających prosty silnik spalinowy, które funkcjonują niemal w każdej wiosce w kraju. Ze względu na niewielką liczbę młynów, kobiety nieraz stoją w kolejce cały dzień, by zmielić mąkę dla rodziny na nadchodzący tydzień. W Helocie stoi stary budynek, w którym mieścił się niegdyś młyn. W związku z nowymi inicjatywami sióstr ze Zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego (jak choćby sfinansowana przez Darczyńców naszej Fundacji szkoła krawiecka dla dziewcząt oraz należący do niej internat) potrzeba uruchomienia nowego młyna w Helocie stała się paląca. Siostry zwróciły się do naszej Fundacji z prośbą o sfinansowanie remontu starego młyna, który służyłby i szkole, i pobliskiemu szpitalowi, przedszkolu oraz gimnazjum oraz oczywiście wszystkich potrzebującym mieszkańcom z okolicy. Taki młyn byłby nieocenioną pomocą w dożywianiu dzieci, będących pod stałą opieką Zgromadzenia.

Siostry opracowały projekt, którego realizacja obejmowałby:

remont starego budynku młyna;
konstrukcję zadaszenia frontowej strony budynku;
instalację dwóch metalowych okien oraz drzwi;
zakup młynów do mielenia ziaren oraz do łuskania kukurydzy;
zakup dwóch silników spalinowych;
zakup szlifierki z osprzętowaniem;
instalacje.

Koszt tych wszystkich prac wyceniono na kwotę 5324 euro, które to środki zostały w listopadzie 2015 r. przekazane Zgromadzeniu Misyjnemu Służebnic Ducha Świętego przez Polską Fundację dla Afryki.

Siostry zakładają, że młyn będzie pracował dwa razy w tygodniu, obsługując potrzeby misji oraz miejscowej ludności. Wpływy z jego działalności pozwolą na bieżące utrzymanie młyna, jego amortyzację a dodatkowo odpady z mielenia ziaren zostaną wykorzystane jako pasza w hodowli zwierząt chlewnych hodowanych na potrzeby internatu dla dziewcząt.

Dziękujemy wszystkim Darczyńcom, których ofiarność pozwoliła na przekazanie niezbędnych środków na tę inwestycję w Togo.

Uprawa kukurydzy w Togo.

Przyszłe krawcowe z Heloty uczą się swojego fachu.

Artykuł Remont i uruchomienie młyna w Helocie (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Pomoc laboratoriom w ośrodkach zdrowia (Togo)

WojMal — Mon, 09 Nov 2015 16:46:21 +0000

Kontynuując współpracę z siostrami ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego pracującymi w Togo, wsparliśmy kolejny projekt zaproponowany przez siostry. Przekazaliśmy kwotę ponad 3500 zł na zakup odczynników do trzech laboratoriów: w Helocie, Bassar i Bombuaka.

Laboratoria w roku 2014 otrzymały od sponsora profesjonalne wyposażenie, m.in. aparaturę do kompleksowej analizy krwi. Niestety, laboratoria obsługują tak znaczną liczbę ludności (w Helocie: 14 200 osób, w Bassar – 6640, Bombuaka – 15 000), że szybko zabrakło zapewnionych przez sponsorów odczynników do wykonywania analiz.

Badania wykonywany w tych laboratoriach są niezwykle istotne dla poprawy opieki medycznej w regionie. W Togo nie ma wystarczających liczby takich placówek – w państwowych ośrodkach zdrowia wykonuje się praktycznie jedynie podstawowe badania: hematologię oraz w kierunku pasożytów. Taka sytuacja sprawia, że chorym aplikuje się ogólne antybiotyki na stan zapalny organizmu, bez dokładniejszej analizy, na co dokładnie cierpi pacjent. To bardzo niekorzystna sytuacja dla pacjentów, narażonych przez to na niepotrzebne skutki uboczne oraz dodatkowe koszty.

Ośrodki prowadzone w Togo przez siostry otwarte są dla wszystkich i służą pomocą medyczną na wielu polach: porodówka, pediatria, dożywianie dzieci, szczepienia ochronne i okresowe, operacje, pierwsza pomoc, leczenie z hospitalizacją, badania dla kobiet ciężarnych, szkolenia prozdrowotne.

Projekt zrealizowany wspólnie z Fundacją Prodiagnostics z Olesna.

Laborant w trakcie analizy. Od poniedziałku do piątku laboratorium wykonuje szereg analiz pozwalających na odpowiednie diagnozowanie chorób. Szpital w Helocie, małej wiosce „daleko od szosy”, posiadający dobre laboratorium, jest wielką pomocą dla wielu chorych, którzy często przyjeżdżają z daleka, aby się tu leczyć.

Mały pacjent już ma się lepiej. Na pociechę po ukłuciu w laboratoriom dostał cukierka.

Kodjo, częściowo sparaliżowany z powodu zaniku nerwów w kończynach, dzięki rehabilitacji w Centrum Don Orione w Bombuaka stoi na własnych nogach i może się uśmiechać.

Leczenie w ośrodkach zdrowia prowadzonych przez siostry służebniczki. Najczęstszą przyczyną chorób w Togo są pasożyty i malaria:

Artykuł Pomoc laboratoriom w ośrodkach zdrowia (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa porodówki w Dokpale (Wybrzeże Kości Słoniowej)

WojMal — Thu, 10 Sep 2015 13:11:52 +0000

Polska Fundacja dla Afryki zebrała 84 tysiące złotych na budowę porodówki w Dokpale w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej. Środki te zostały przekazane Wspólnocie Misjonarzy Afryki pracującej w Dokpale.

40 km do porodu? Sama, w upale, czasem pieszo lub na rowerze… Fot.: Gilles Paire/iStockphoto.com

Przepracowane, w ciąży, bez opieki

W Republice Wybrzeża Kości Słoniowej dziewczęta często zostają matkami, gdy maja po 14 lat. W tym kraju poligamia jest powszechna, a maż nie troszczy się zbytnio o żony i dzieci. Nawet kobiety w zaawansowanej ciąży muszą ciężko pracować. Dbają, by w domu wystarczyło wody, by rosły ryż i kukurydza – właściwie jedyne dostępne pożywienie. Niemal każdy przechodzi tu malarie. Nie wszystkim udaje się ją przeżyć.

Gdy przychodzi czas porodu, kobiety skazane są na pomoc miejscowych znachorek lub na podróż, nawet 40 km, do najbliższej placówki medycznej. Podróże w najlepszym razie odbywają na motorze, drogami opanowanymi przez złodziei, gdzie jeszcze niedawno grasowali rebelianci sprawujący kontrolę nad krajem. Czasem rodzące idą na piechotę lub jadą na rowerze. Niektóre z nich rodzą po drodze, niektóre, wyczerpane, nie przeżywają porodu. Jakiekolwiek komplikacje stanowią ogromne zagrożenie życia i matki, i dziecka. Wiele kobiet i dzieci po takich przejściach zostaje inwalidami do końca życia.

Pielęgniarka wykonuje cesarkę

Maimouna była 16-latką w pierwszej ciąży, gdy dotarła do przychodni w Dokpale. Była kolejna żoną. Zostawiona sama sobie, pozbawiona opieki medycznej w ciąży i skazana na ciężkie domowe prace. W ośrodku pojawiła się wycieńczona podrożą. To sprawiło, ze jej poród przebiegał z komplikacjami. Na szczęście pielęgniarka zdołała wykonać cesarskie ciecie i dziewczyna urodziła chłopca, Mamadou. Dziecko przeżyło i ma teraz 4 miesiące.

Wspólnota Misjonarzy Afryki z Dokpale prowadziła do tej pory przychodnię zdrowia dla 4500 mieszkańców. Była to dobra, ale w oczywisty sposób niewystarczająca pomoc. Brakowało wsparcia zwłaszcza dla kobiet w ciąży oraz rodzących. Nie było warunków, by przyjmować porody, ale misjonarze nie chcieli zostawiać kobiet samych sobie i w przychodni rodziło niemal 200 kobiet rocznie. By zmniejszyć śmiertelność noworodków i kobiet oraz zapewnić przyzwoite warunki do porodu, misjonarze zaplanowali budowę porodówki. Teraz dzięki wsparciu Darczyńców Polskiej Fundacji dla Afryki będzie można wybudować skromną porodówkę z jedną salą pierwszej pomocy w razie komplikacji poporodowych.

Artykuł Budowa porodówki w Dokpale (Wybrzeże Kości Słoniowej) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leki dla apteki w Lome (Togo)

WojMal — Fri, 24 Jul 2015 14:00:30 +0000

W Lome, stolicy Togo funkcjonuje ośrodek zdrowia prowadzony przez siostry ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego. Ośrodek mimo że jest skromny (prowizoryczna apteka, małe laboratorium, wspólna sala dziennego pobytu dla pacjentów) przyjmuje średnio 1000 pacjentów miesięcznie (dane za lipiec 2015: 1050 pacjentów). Ośrodek jest po remoncie (prace w laboratorium, zmiana instalacji elektrycznej, odmalowanie budynków) i spełnia wszystkie wymogi tamtejszego ministerstwa zdrowia.

Ośrodek zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem zarówno dzieci jak i dorosłych. Prowadzone są tu również konsultacje ginekologiczne dla kobiet w ciąży. Laboratorium oferuje i podstawowe i specjalistyczne analizy, a apteka dysponuje najpotrzebniejszymi lekami.

Przychodnia cieszy się sporym zainteresowaniem miejscowej ludności, jako że w jej pobliżu funkcjonuje spory targ miejski, będący źródłem utrzymania najuboższych mieszkańców Lome. Żyją oni z dnia na dzień, uprawiając drobny handel lub najmując się jako tragarze na targowisku. Otrzymują skrajnie niskie wynagrodzenie, w większości przeznaczane na wynajem pokoju do spania. Często trafiają do ośrodka w bardzo złym stanie, wymagającym natychmiastowej interwencji.

Ośrodek odróżnia od placówek państwowych fakt, że chorzy nie ryzykują w nim bycia odesłanymi do domu bez otrzymania jakiejkolwiek pomocy. W państwowych placówkach bowiem, gdy chory nie ma środków na leczenie, bywa odsyłany bez otrzymania pomocy. Siostry zdają sobie sprawę z tego, że odesłanie pacjenta np. z malarią może dla niego skończyć się śmiercią. W ośrodku sióstr koszty leczenia są też niższe niż w innych podobnych miejscach.

Siostry ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego zwróciły się do naszej Fundacji z prośbą o wsparcie finansowe zakupu leków. Po wcześniejszej sporej jak na ich warunki inwestycji – zakupie automatu do hematologii – siostry stanęły przed faktem braku funduszy na bieżące zakupy niezbędnych leków. Polska Fundacja dla Afryki wsparła ich ośrodek kwotą 2500 euro.

Artykuł Leki dla apteki w Lome (Togo) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Mleko dla dzieci matek zarażonych wirusem HIV (Kamerun

WojMal — Fri, 24 Jul 2015 13:47:47 +0000

Anioły otrzymały pomoc

Wsparliśmy projekt zakupu mleka dla niemowląt rodziców chorych na HIV/AIDS w Kamerunie.

Siostry od Aniołów (bezhabitowe zgromadzenie założone w Wilnie o koniec XIX w.) prowadzą w Essengu w Kamerunie Katolicki Ośrodek Zdrowia. Jest to pilotażowy ośrodek służący opiece medycznej i socjalnej osób chorych na AIDS oraz zapobieganiu zakażeniu tą chorobą u noworodków (dziecko może zarazić się wirusem HIV od chorej matki w czasie ciąży oraz poprzez karmienie piersią).

W ośrodku sióstr rocznie przychodzi na świat około 140 dzieci. Sporą część z nich (około 20) rodzą matki seropozytywne. Matki z wirusem HIV w 14. tygodniu ciąży rozpoczynają leczenie zapobiegawcze poprzez terapię antyretrowirusową. Po porodzie dzieci muszą otrzymywać specjalny syrop – neverapine. Dodatkową ochroną przed zakażeniem dzieci jest karmienie ich mlekiem w proszku – nie zaś mlekiem chorych matek. Jedno opakowanie mleka (wystarczające na dwa tygodnie) w Kamerunie kosztuje 3,5 euro. To koszt przekraczający możliwości ogromnej większości afrykańskich matek. Siostry prowadzące ośrodek zwróciły się do naszej Fundacji z prośbą o dofinansowanie zakupy zapasu mleka w proszku na cały rok – dla 20 dzieci. Potrzebowały na ten cel kwoty 7280 euro, którą udało nam się zebrać i przekazać do Kamerunu.

Siostry wykonują test na HIV każdej kobiecie zgłaszającej się do ośrodka. Gdy kobieta jest seropozytywna, wdrażane jest odpowiednie postępowanie mające uchronić dziecko przed zakażeniem. Po 15 miesiącach od narodzin dzieci chorych matek są badane pod kątem wirusa HIV. Siostra Ewa Małolepsza, Polka pracująca w Kamerunie, jest odpowiedzialna za kontakty z tymi matkami. Mówi, że gdy po półtora roku od porodu dziecko okazuje się być zdrowe, matki dosłownie tańczą z radości. Niestety, nie wszystkie ośrodki w regionie mają podobne procedury dotyczące badań kobiet w ciąży. W wielu z nich nie podejmuje się leczenia zapobiegawczego i chore matki, karmiąc piersią dzieci, przenoszą na nie wirusa. Stąd w ośrodku w Essengu – wśród 181 osób będących pod opieką medyczną – są niestety, również małe dzieci. Wtedy pozostaje tylko leczenie antyretrowirusowe i dożywianie.

Sfinansowanie mleka w proszku dla wciąż jeszcze zdrowych dzieci chorych matek jest skuteczną pomocą. Jedynym wyjściem, jakie pozostało w tak dramatycznych sytuacjach.

Artykuł Mleko dla dzieci matek zarażonych wirusem HIV (Kamerun pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa stawów rybnych w Atoku (Kamerun)

WojMal — Wed, 06 May 2015 16:15:45 +0000

Region Atoku na wschodzie Kamerunu jest uznawany za zacofany nawet jak na Afrykę. Brak tam elektryczności, a nawet nie wszystkie wsie mają dostęp do wody ze studni. Ludzie mieszkają w domach zbudowanych z gliny. Zaledwie 10 procent ludności żyje w domach z cegły (niewypalanej) lub pustaków cementowych. Jedynie wielka plantacja kawy daje części miejscowej ludności zatrudnienie. Reszta mieszkańców Atoku żyje z uprawy ziemi i hodowli. Ziemię uprawiają na wykarczowanych w lesie polach. Rosną tam banany, kukurydza, słodkie ziemniaki, maniok, orzeszki ziemne, groch, niektóre warzywa i owoce. Niewielka część rodzin uprawia także kawę i kakao.

Atok to gmina położoną wzdłuż drogi narodowej łączącej Kamerun z Afryką Centralną. Na terenie parafii, prowadzonej przez księży marianów, mieszka około 15 tysięcy osób. Do parafii, rozciągającej się na 60 km, należy 25 wiosek. Na terenie parafii funkcjonuje 14 szkół podstawowych, 6 przedszkoli i trzy szkoły średnie.

Pomoc dla ludności

Marianie jako misjonarze od 1999 roku zaangażowani są w pracę duszpasterską, ale także pragną pomóc miejscowej ludności godniej żyć. Chcą zwiększyć szanse mieszkańców na wyjście z biedy przez różne skromne, ale efektywne projekty rozwojowe (trzy studnie dla ludności, pola uprawne i palmiarnia, tłocznia oleju). Najnowszym projektem księży marianów w Atoku jest budowa stawów rybnych na bagnistym terenie, przyległym do misji. Projekt ten przyniesie bezpośrednią pomoc dla podopiecznych misji i ludności miejscowej, a także może być inspiracją dla wielu rodzin, które także u siebie mogą tworzyć małe stawy, zarybiając je dla potrzeb rodziny. Księża chcą na tym przykładzie pokazać, że nawet z małych projektów można wyżywić rodzinę.

Koszt budowy stawów to 7 350 euro. Do produkcji całości ryb i narybku trzeba wybudować dwa stawy o powierzchni 250 m²oraz trzy małe stawy o powierzchni 50 m^2.Czas prac projektu to 4 miesiące, przy czym główne prace przy wykopie stawów muszą być wykonywane w porze tzw. wielkiej suszy, czyli między grudniem tego roku a marcem 2016 roku.

Polska Fundacja dla Afryki zebrała fundusze i wsparła ten projekt kwotą 20 000 zł.

Mieszkańcy Atoku.

Mali podopieczni misji.

Miejsce wybrane pod stawy rybne.

Artykuł Budowa stawów rybnych w Atoku (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Ratunek dla sierocińca w Nakuru (Kenia)

WojMal — Wed, 06 May 2015 16:00:09 +0000

Naszej Fundacji udało się zebrać i przekazać 2000 euro na uratowanie funkcjonowania sierocińca w Kenii. W tamtejszym mieście Nakuru (rejon Riff Valley) funkcjonuje niezwykły sierociniec. Założony w 2011 roku przez małżeństwo – państwo Wangui, którzy go prowadzą wraz z jedną z córek. Pomagają im cztery opiekunki oraz młody mężczyzna, pracujący w zamian za utrzymanie. Państwo Wangui przyjmują dzieci już od momentu narodzin do kilku lat życia. Zdarza się jednak, że dzieci pozostają dłużej – jak w wypadku czwórki dzieci z porażeniem mózgowym, które nie mają szans na adopcję. Wielu wychowanków państwa Wangui zostało szczęśliwie adoptowanych – czy to w Afryce czy Europie. Współpracująca z sierocińcem polska psycholog – Agnieszka Siwek stwierdza, że poziom opieki jest wysoki a dzieci nie maja symptomów opuszczenia oraz kochają się i wspierają nawzajem.

Biznesplan ratujący sierociniec

Sierociniec kilka lat był finansowany przez brytyjską organizację, mającą swoje biuro w Kenii. Gdy te fundusze ustały, sierociniec stanął wobec poważnych problemów z utrzymaniem się. Obecnie wspiera go kilku byłych wolontariuszy oraz bogatych miejscowych rodzin. Ważnym, ale wciąż niewystarczającym, źródłem finansowania sierocińca jest hodowla przepiórek, których jajka są sprzedawane okolicznym rodzinom. Wobec zagrożenia istnienia sierocińca państwo Wangui przygotowali kilka alternatywnych planów pozyskania dodatkowych środków. Najbardziej obiecujący okazał się projekt produkcji jogurtu na lokalny rynek. Wymaga on stosunkowo niewielkich nakładów finansowych (2000 euro) a szanse zbytu wyprodukowanych ilości (około 12 000 litrów miesięcznie) jogurtu oceniono pozytywnie. Projekt wymaga zakupienia podstawowych maszyn, adaptacji jednego z pomieszczeń w aktualnie zajmowanym przez sierociniec domu oraz zatrudnienia dwóch pracowników.

Jogurt będzie się nazywać „Yogurt Maisha”, maisha w języku suahili znaczy „życie”, bo celem i pragnieniem Państwa Wangui jest zmienić coś na lepsze w życiu najmniejszych i potrzebujących pomocy dzieci.

Historie kilku wychowanków

Emanuel: lat 8, to dziecko z porażeniem mózgowym, przeszedł dwie operacje dzięki pomocy finansowej wolontariuszy. Czeka go kolejna w wieku 12 lat. Emanuel musi być karmiony, sadzany, przenoszony, ubierany, ma kłopoty ze wzrokiem. Pomimo tego jest bardzo ujmującym chłopcem, reaguje na dotyk, rozumie, co dzieje się wokół niego, jest bardzo związany z małą Real, dziewczynką z podobnym do niego kalectwem. Musi stale zażywać leki, których niestety czasem brakuje.

Real: lat 5, córka nieletniej matki z uzależnieniem od narkotyków, cierpi na paraliż mózgowy. Kiedy przybyła do sierocińca, cierpiała również na zespół niedożywienia. Nie jest samodzielna — podobnie jak Emanuel. Jest bardzo inteligentna i pogodna. Pod koniec 2014 roku po raz pierwszy odwiedziła ją mama.

Charlie: lat 6, cierpi na zespół porażenia mózgowego. Porusza się samodzielnie na czworakach, udaje mu się brać w ręce przedmioty, przeglądać książeczki, lubi oglądać telewizję, jest bardzo inteligentny. Dzięki pomocy bogatej kenijskiej rodziny od kilku miesięcy uczęszcza do specjalistycznej szkoły. Zaczął mówić. Ma bardzo duże szanse na prawidłowy rozwój – lecz przy odpowiedniej terapii. Charlie ma poczucie humoru, nie lubi być traktowany jak małe dziecko, jest samodzielny i podobają mu się “dobre maniery”.

Precious: lat 3, jest dzieckiem bliskich krewnych. Przez to groziło jej porzucenie a nawet śmierć. Matka pozostawiła ją pod drzwiami szpitala, nie będąc w stanie zapłacić za jej pobyt. Mama bardzo ją kocha i nie chce zrzec się praw rodzicielskich. Nie mogą się jednak spotykać ze względu na zagrożenie życia. Precious jest bardzo muzykalna, tańczy i śpiewa. Ma też zdolności językowe.

Ramsey: lat 4, znalazł się w sierocińcu dzięki interwencji sąsiadów, którzy uratowali go przed rodzicami, przez których był bity i głodzony. Ramsey jest chłopcem niezwykle łagodnym i uroczym. Ma zdolności artystyczne (plastyczne) i duży zapał do nauki. Jest bardzo opiekuńczy w stosunku do młodszych dzieci.

Esther: lat 14, mieszka w sierocińcu, ponieważ jej rodzina jest związana ze światem przestępczym. Chodzi do szkoły i pomaga w opiece nad dziećmi jak dorosły.

Rachela: 1 rok, została znaleziona w opustoszałym domu, zawinięta w foliowy worek z nieodcięta pępowiną. Była niedożywiona i cierpiała na poważną alergię. To niezwykła dziewczynka, bardzo spokojna i samodzielna.

Sammy: lat 2 i pół, został znaleziony w nocy porzucony na ulicy. Był nagi, pokryty ranami i miał na szyi szramę od cięcia nożem. Jest dzieckiem bardzo serdecznym w stosunku do innych dzieci. Lubi bawić się w kucharza, biega, wymyśla różne żarty, tworzy zabawne słowa, jest hojny i wesoły.

Jane pochodzi z Tanzanii, gdzie została porwana i przywieziona do Kenii, aby żebrała na ulicach. Ma porażenie mózgowe, ale jest bardzo inteligentna i autonomiczna. Potrafi chodzić, mówić, wszystko wykonuje stopami. Uczęszcza do normalnej szkoły. Tryska radością życia. To niezwykła osoba, której obecność jest jak błogosławieństwo dla innych.

Maria to dziecko z kazirodczego związku i wobec tego została porzucona na wysypisku śmieci. Niedawno skończyła roczek i wspaniale się rozwija.

Na zdjęciu widoczni są wychowankowie sierocińca, państwo Wangui — Regina i jej mąż Stefan oraz ich córka Angie.

Rodzina Wangui (Regina, Stefan, Angie i trzy pozostałe córki) oraz Tymothy, 7‑letni chłopiec adoptowany rok temu.

Na kolejnych zdjęciach migawki z codziennego życia mieszkańców sierocińca:

Artykuł Ratunek dla sierocińca w Nakuru (Kenia) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Leki i odczynniki dla chorych na AIDS w Essengu (Kamerun)

WojMal — Wed, 06 May 2015 15:00:35 +0000

Nasza Fundacja przekazała 3000 euro na zakup odczynników do badań CD4 oraz leków i żywności dla chorych na AIDS w Katolickim Ośrodku Zdrowia w Essengu w Kamerunie. Ośrodek prowadzi Zgromadzenie Sióstr od Aniołów. Ma aktualnie pod opieką 181 chorych. Do ośrodka przysyłane są osoby także ze szpitala rejonowego w Abong z wiosek oddalonych nawet o 45 km. Chorzy oprócz leków antyretrowirusowych otrzymują w ośrodku pomoc w leczeniu malarii i innych chorób jak zapalenie dróg oddechowych, robaczyce i choroby skóry. Stąd oprócz odczynników do specjalistycznych badań w kierunku HIV/AIDS (komórki CD4, zwane też limfocytami T to białe krwinki, które kierują reakcjami systemu immunologicznego na infekcje. Określanie liczby komórek w badaniu CD4 jest niezbędne przy leczeniu antyretrowirusowym) potrzebne są m.in. kroplówki do podawania chinina na malarię i antybiotyki. W rejonie niezbędne jest także u chorych suplementowanie żelaza oraz witamin. Czasami chorzy przybywają do ośrodka w stanie skrajnego osłabienia i potrzebują dożywiania, bogatego w białko i witaminy. Siostry od Aniołów wspominają jedną z ostatnich pacjentek, która w chwili przyjęcia od ośrodka ważyła 28 kg. Po dwóch tygodniach opieki chora zaczęła wstawać z łózka i była w wstanie wyjść na zewnątrz ośrodka. Zawsze najtrudniejszy jest pierwszy okres leczenia — a chorzy często nie mają środków na zakup żywności, nie mówiąc o lekach czy badaniach. O skali pandemii HIV/AIDS w rejonie świadczą zatrważające statystki – w ostatnim okresie w ośrodku przeprowadzono 413 testów. Wynik pozytywny miało 43 pacjentów w tym niestety, dwójka dzieci.

Pomoc Fundacji umożliwia dalsze funkcjonowanie i opiekę nad chorymi w ośrodku w Essengu.

Na zdjęciach dwie kobiety chore na AIDS, pacjentki ośrodka w Essengu. Chore, oprócz opieki medycznej, mają także możliwość otrzymania mleka dla niemowląt, jako że karmienie piersią grozi przeniesieniem zakażenia z matki na dziecko.

Artykuł Leki i odczynniki dla chorych na AIDS w Essengu (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa studni dla szkoły w Ndelele (Kamerun)

WojMal — Wed, 06 May 2015 14:00:37 +0000

Katolicka Szkoła Podstawowa pod wezwaniem Serca Jezusowego w Ndelele ma 50 lat tradycji. Uczy się w niej prawie rocznie 300 dzieci. Niestety, wskutek notorycznego braku funduszy, stan budynków szkoły pozostawia wiele do życzenia. Najgorzej przedstawia się sytuacja związana z sanitariatami. Siostra Teodora Jadwiga Grudzińska ze Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek, pracująca od prawie 30 lat na misjach w Kamerunie, doprowadziła do znaczącego polepszenia warunków sanitarnych w szkole, budując szkolne toalety. Obecnie najbardziej palącym problemem jest brak wody w bezpośrednim otoczeniu szkoły. Dzieci pokonują znaczną odległość z wiaderkami po wodę do picia, mycia rąk i sprzątania klas. Przechodzą przy tym ruchliwą międzynarodową drogę. Sprawia to, że niestety częste są wypadki, w których ofiarami są uczniowie szkoły. Siostra Teodora oszacowała koszt wykopania studni (25 m głębokości), wykonania i spuszczenia w głąb studni 45 cementowych kręgów na 5 500 euro. Polska Fundacja dla Afryki zebrała i przekazała tę niezbędną kwotę.

Na zdjęciu widoczne jest niebezpieczeństwo związane z brakiem studni w okolicach szkoły w Ndelele.

Zajęcia w kameruńskiej szkole.

Dzieci uczęszczające do szkoły w Ndelele.

Uczniowie szkoły w Ndelele – dwie historie:

Akieh Kadiane ma 6 lat. Jej ojciec Kpenga Lazare zmarł w 2011 roku. Mama Alime Charline zmarła rok później, oblana benzyną i podpalona przez sąsiada. Pozostawionymi sierotami opiekuje się babcia Dambele Berthe. Utrzymują się z uprawy kawałka ziemi, która nie jest ich własnością. Mieszkają w domku zbudowanym z cegieł z gliny i połączonych gliną liśćmi palmowymi. Śpią na ziemi na natach (liściach plamowych). Dzieci są dość dobrze odżywiane, bo starszy brat uprawia z babcią orzeszki ziemne i maniok. Siostry pasjonistki postarały się o adopcję serca na odległość — dzięki temu dziewczynka (z dużym opóźnieniem) poszła do szkoły w Ndelele. Wzbudziło to ogromną radość i wdzięczność zarówno samej dziewczynki, jak i babci, która ze łzami w oczach powiedziała do siostry Teodory: „Bóg cię tu przysłał, kochana siostro”.

Akieh Kadiane

Liberman Wilson Amsteon ma 6 lat. Jego mama Rosaline zmarła przy porodzie. Ojciec Martin zmarł w roku 2010 po wielu chorobach. Rodzice pozostawili szóstkę dzieci, którymi opiekuje się babcia. Mieszkają w dwóch pomieszczeniach domu po dziadku, zbudowanego z cegieł zrobionych z gliny. Babcia Jacqueline skończyła rok szkoły podstawowej, utrzymuje się z sierotami z kawałka ziemi, uprawianego motyką. Uzyskują w ten sposób maniok i orzeszki ziemne. Wszystkie dzieci śpię na natach na ziemi, babcia śpi na bambusowym gołym „łóżku” bez materaca. Nie wszystkie dzieci mają szansę chodzić do szkoły – tę możliwość dostał Wilson. Jest bardzo szczęśliwym, grzecznym chłopcem. Dobrze wywiązuje zarówno z obowiązków szkolnych, jak i opieki nad czteroletnim bratem.

Liberman Wilson Amsteon.

Artykuł Budowa studni dla szkoły w Ndelele (Kamerun) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa 35 studni w Mampikony (Madagaskar)

WojMal — Wed, 06 May 2015 13:47:18 +0000

W Mampikony, najbiedniejszym rejonie Madagaskaru, wybudowaliśmy 35 studni. Na zdjęciach pierwsza z nich.

Przed realizacją tego projektu źródłem wody do picia był tam często zbiornik ze stojącą, mętną cieczą, w której rozkładały się śmieci. Zbiornik, w którym właśnie połowa wsi wyprała swoje ubrania i z którego korzystają także zwierzęta.

Trzeba być gotowym na śmierć

Brudna woda jest źródłem cholery, amebozy i wielu innych groźnych chorób. W Mampikony na Madagaskarze prawie 100 proc. populacji ma pasożyty. Przez pasożyty umierały zwłaszcza dzieci, jako najmniej odporne i najsłabsze. Żyjąc w Mampikony trzeba było być gotowym na śmierć. Nie było dostępu do czystej wody, nie było leków, opieki medycznej, powszechne niedożywienie zbierało straszne żniwo. Dziś ktoś żyje, jutro już go nie ma.

50 tysięcy ludzi otrzymało naszą pomoc

Daliśmy mieszkańcom rejonu Mampikony wodę. Czystą, bez pasożytów. Wykopaliśmy 5 nowoczesnych studni głębinowych oraz 30 studni tradycyjnych. Dzięki ich budowie 50 tysięcy ludzi zyskało bezpłatny dostęp do czystej wody. Ocaliło to życie setkom osób.

W Mampikony na Madagaskarze pracują misjonarze ze Zgromadzenia Ducha Świętego, o. Dariusz Marut i o. Michał Apiecionek. Od podszewki znają oni lokalne potrzeby. Wiedzą, gdzie i ilu ludzi potrzebuje czystej wody, gdzie należało kopać studnie. Porozumieli się z miejscowymi dostawcami materiałów budowlanych, zorganizowali ekipę robotników. Brakowało im tylko pieniędzy.

Koszt wybudowania jednej studni głębinowej to ok. 14 700 zł, a studni kopanej ok. 6 200 zł.

Polska Fundacja dla Afryki zebrała i przekazała na Madagaskar 278 947,50 zł, gdzie natychmiast przystąpiono do budowy 35 studni.

François (6 lat) i jego siostra Marie (7 miesięcy) piją wodę ze ścieku w Mampikony. Takie sytuacje miały miejsce zanim nie powstały studnie.

Stare studnie w Mampikony (Madagaskar). Studnia w Andilambe dla 550 dzieci przed wybudowaniem nowoczesnych studni ze świeżą wodą.

Przed wybudowaniem studni w Mampikony pitną wodę pobierano w takich ujęć:

Soarifine z Mampikony. Misjonarze pomogli jej pójść do szkoły. Była pierwsza w klasie. Zbierała dzieci z najbiedniejszych szałasów i przyprowadzała je do szkoły. Dzięki niej przynajmniej dziesięcioro dzieci dziś może się uczyć. Odnajdywała też zaniedbanych chorych rówieśników, czasem w agonalnych stanach malarii. W zeszłym roku zmarła, mając 14 lat. Jej organizm nie wytrzymał walki z pasożytami, którymi zaraziła się, pijąc brudną wodę.

Przykładowe zdjęcia wybudowanych studni:

Artykuł Budowa 35 studni w Mampikony (Madagaskar) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Budowa kuchni dla chorych w ośrodku zdrowia w Rushaki (Rwanda)

WojMal — Mon, 16 Mar 2015 16:00:20 +0000

Wsparliśmy budowę kuchni dla chorych w ośrodku zdrowia w Rwandzie

W Rushaki, w Prowincji Północnej w Rwandzie, Siostry Świętej Rodziny prowadzą ośrodek zdrowia, pracujący na rzecz ponad 20 tysięcy osób mieszkających w 42 wioskach. To ogromny obszar i ogromna praca. Ludność mieszkająca na tamtejszych górskich terenach, blisko granicy z Ugandą, jest bardzo biedna. Mieszkańcy trudnią się głównie rolnictwem, uprawiając na górskich tarasach ziemniaki, sorgo i fasolę. Mimo ciężkiej pracy często na przednówku cierpią głód. Tak skrajna bieda sprawia, że rodziny chorych mają spore trudności w zaopatrywaniu swych bliskich przebywających w ośrodku w żywność. Zaplecze kuchenne ośrodka zdrowia było już w zagrażającym bezpieczeństwu stanie. Przyczyniła się do tego również wojna z 1994 roku. W takiej sytuacji siostry postanowiły wybudować nową kuchnię dla chorych – oddzielny budynek, z wypalanej cegły, pokryty blachą. Trudność w realizacji tego projektu polega na konieczności budowie solidnych fundamentów, jako że ośrodek zdrowia stoi na wzgórzu a tamtejsze pory deszczowe są poważnym zagrożeniem dla słabszych konstrukcji. Kosztorys budowy szacowany jest na 7850 euro. Polska Fundacja dla Afryki, dzięki swoim Darczyńcom, przekazała całość potrzebnej kwoty.

Ośrodek zdrowia w Rushaki (Rwanda)

Stara, zagrażającą pożarem, kuchnia dla chorych w ośrodku zdrowia w Rushaki (Rwanda)

Artykuł Budowa kuchni dla chorych w ośrodku zdrowia w Rushaki (Rwanda) pochodzi z serwisu Polska Fundacja dla Afryki.

Zbudujmy szkoły! (Mampikony, Madagaskar)

WojMal — Mon, 16 Mar 2015 15:14:14 +0000

Przekazaliśmy bydgoskim misjonarzom na Madagaskarze 11 000 euro. Misjonarze przeznaczą je na budowę kolejnych trzech szkół. Bydgoscy misjonarze w regionie Mampikony prowadzą 25 szkół, w których uczy się ponad sześć tysięcy dzieci. Wiedzą jednak, że to wciąż za mało – wciąż wiele jest wiosek, w których nie ma dostępu do edukacji. Dlatego ten projekt był szczególnie ważny i cieszymy się, że szybko udało się zebrać i przekazać niezbędne fundusze do Mampikony. Dzięki Wam powstaną nowe trzy szkoły!

Szkoła w Tsimijaly dla 800 dzieci:

Szkoła w Ambodisatrana dla 300 dzieci:

Opis (archiwum) zrealizowanego projektu

Region Mampikony na Madagaskarze jest bardzo biedny, nawet jak na afrykańskie warunki. Rząd go zaniedbuje, twierdząc, że „nie opłaca się inwestować w analfabetów”.

W tej części Madagaskaru pracuje dwóch misjonarzy z Bydgoszczy: o. Dariusz Marut i o. Michał Apiecionek. Są jednymi białymi w regionie, który starają się omijać nawet Malgasze – rdzenni mieszkańcy. Polscy księża prowadzą tutaj m.in. szkoły i sierociniec. To tutaj nasza Fundacja buduje duże gospodarstwo rolne dla domu sierot.